Jump to content


รวมพลคนน่ารัก••จูจีฮุน♡ยูนอึนเฮ••และแฟนคลับ Part 2


61449 replies to this topic

#11986 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:15 AM

ต่อจาก 799

fic นอกรอบ ปี 07


การประกาศผลรางวัล Mbc ปี 2007 จูจีฮุนและยุนถึนเฮต่าง
ได้รับเชิญให้เป็นผู้ประกาศผลรางวัลยอดเยี่ยมของดาราหน้าใหม่
ซึ่งเป็นหน้าที่ของทั้งสองคน เพราะเนื่องมาจากที่เค้าและเธอเคย
ได้รับรางวัลนี้มาแล้วเมื่อปี 2006 ระหว่างเริ่มงานนักแสดงจากเรื่อง
coffee prince ซึ่งคุ้นเคยกับจีฮุนเป็นอย่างดี ทั้งอิออนและแจวุค
เพื่อนสนิทของจีฮุนร่วมแสดงอยู่ในเรื่องนี้ด้วย และที่มากไปกว่านั้น
ยุนอึนเฮหวานใจของเขาก็เป็นนักแสดงตัวเอกที่ร่วมแสดงอยู่ในเรื่องนี้
เช่นเดียวกัน จีฮุนซึ่งอยู่ในฐานะผู้ประกาศจึงแยกนั่งออกไป
แต่ก็อยู่ไม่ไกลไปจากโต๊ะของอึนเฮเท่าใดนัก และก่อนหน้านั้น
เค้าได้เดินไปทักทายทุกคนที่โต๊ะด้วยความสนิทสนม
เพราะระหว่างการถ่ายทำ จีฮุนเดินเข้าเดินออก รับและส่งอึนเฮอยู่เป็นประจำ
โดยใช้อิออนและแจวุคเป็นตัวเชื่อมเพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจของทีมงานมากนัก

ระหว่างการประกาศผลรางวัล ซี่งเป็นช่วงของจีฮุนและอึนเฮต้องขึ้นไปประกาศร่วมกัน
จีฮุนซึ่งปกติ จะเป็นคนเฉย ๆ และขี้เล่นในเวลาเดียวกัน กลับยืนเงียบและ
แสดงอาการเขิลอายออกมาจนเห็นได้ชัด อึนเฮปกติเป็นคนนิสัยขี้เล่นและระหว่างนั้น
เธอคงลืมตัวเพราะเธอและเขาไม่ได้ออกมายืนคู่กันในฐานะนักแสดงจึงปกปิดกิริยาไม่ได้
โดยการแอบจ้องมองหน้าจีฮุน จนทำให้เขาทำตัวไม่ค่อยถูก
เธอยืนเบียดเข้าไปใกล้จีฮุนจนเค้าเริ่มออกอาการอายอย่างเห็นได้ชัด
เขาพยายามใช้ข้อสอกสะกิดที่ตัวของอึนเฮเพื่อนให้เธอรู้สึกตัวแต่ก็ไม่เป็นผลจนมีภาพ
ออกมาให้เห็นกันมากมาย และระหว่างการบรรยายเสียงและภาพของซีรีย์แต่ละเรื่อง
ที่เข้ารอบในขณะนั้น ทั้งสองคนซึ่งยืนอยู่ในโพเดียมมุมหนึ่งของเวทีจึงแอบคุยกันเบา ๆ


Posted ImagePosted Image

Posted ImagePosted Image

Posted ImagePosted Image

Posted ImagePosted Image

Posted ImagePosted Image

Posted ImagePosted Image


“ที่รัก ทำอะไรน่ะ คนมองกันใหญ่ จ้องหน้าพี่อยู่ได้”
“อุปปาก็ ก็นาน ๆ เราจะได้มายืนคู่กันแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเฮก็อยากยืนใกล้ ๆ น่ะ”

“มันไม่ใกล้ไปเหรอ ดูสิ เพื่อน ๆ ที่โต๊ะมองกันใหญ่ แถมเจ้าอิออนก็หัวเราะไม่หยุด”

จีฮุนและอึนเฮจึงมองไปยังโต๊ะของอิออน แจวุคและเพื่อนนักแสดงคนอื่นในเรื่อง
coffee prince ที่อยู่บริเวณหน้าเวที และก็ต้องเขยิบตัวออกจากกันนิดหนึ่ง
เพราะอิออนยกมือขึ้นเหมือนส่งสัญญานว่าใกล้กันไปหรือเปล่า ทำให้แจวุค
กงยูและเพื่อน ๆ คนอื่น ต่างก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ แต่มิวายทั้งสองคนก็ยังคงกลับมายืน
ในแบบเดิมจนถึงเวลาที่ต้องลงจากเวทีไป และเมื่องานประกาศผลรางวัลมาถึงตอนที่อึนเฮ
ต้องขึ้นไปรับรางวัล จีฮุนซึ่งนั่งอยู่ด้านล่างไม่ได้คาดคิดว่าจะเห็นน้ำตาแห่งความปลื้ม
ปิติของคนรักที่ไหลพร่างพรูออกมาด้วยความดีใจ เค้าถึงกับเขยิบมือของตัวเอง
จับลงที่หน้าอก เพราะรู้สึกดีใจและเจ็บปวดเมื่อเห็นน้ำตาของหญิงอันเป็นที่รัก
และระหว่างนั้นอิออนและแจวุคเพื่อนสนิททั้งสองคนจึงหันไปมองเพื่อนรักซึ่งนั่งอยู่
ทางด้านหลังและก้มศรีษะลงเล็กน้อยเหมือนว่าเราสองคนอยู่นี่นะ จีฮุนจึงพยัคหน้า
และก้มศรีษะรับกิริยาที่ทั้งสองคนแสดงความเป็นห่วง

แจวุคและอิออนต่างรู้ว่าน้ำตาของอึนเฮ ไม่ว่าจะเกิดจากสาเหตุใด
ทำให้จีฮุนกระวนกระวายใจได้ทุกครั้งไป เพราะความรักที่เขามีให้กับเธอนั้น
ทำให้เขาไม่อยากแม้จะเห็นว่าเธอร้องไห้เสียใจทั้งที่เป็นการแสดง
มันทำให้เข้าเจ็บปวดตามไปด้วยทุกครั้ง

และแล้วเมือหมดเวลาของการประกาศผลรางวัล จึฮุนจึงเดินเข้าไปที่โต๊ะของทุกคนอีกครั้ง
พร้อมกับแสดงความยินดีกับเพื่อน ๆ และคนรักที่ได้รับรางวัล ทั้งกลุ่มพากันเดินออกจากงาน
พร้อม ๆ กัน และทุกคนต่างเห็นพ้องกันว่าจะออกไปต่อที่อื่นเพื่อดื่มฉลองความสำเร็จ
ซึ่งมีอิออน แจวุค เป็นต้นเรื่องหาที่ดื่มกิน และก็เป็นที่ถูกใจเพราะเป็นร้านของเพื่อนกัน
และรู้จักกันในกลุ่มเป็นอย่างดี จีฮุนและอึนเฮไม่ค่อยได้ออกไปในที่สาธารณะด้วยกันเท่าใดนัก
เพราะเขาและเธอยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยเรื่องของตัวเองต่อหน้าสาธารณชน จะมีก็แต่เพื่อน ๆ
ในกลุ่มพยายามที่จะช่วยเหลือ เป็นที่รู้กันดีว่าสังคมของประเทศเกาหลี
การคบกันระหว่างนักแสดงนั้นยังไม่เป็นที่ยอมรับของคนทั่ว ๆ ไปเท่าใดนัก
ระหว่างนั่งทานอาหาร อิออน แจวุค กงยู นั่งอยู่ฝั่เดียวกัน และจีฮุนกับอึนเฮ
ก็นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะอาหาร


อิออนซึ่งเป็นคนพูดตรง ๆ จึงโพล่งออกมาก่อนใคร
“นี่ทั้งสองคนน่ะ ตอนยืนบนเวทีน่ะ เค้ามารค์จุดผิดหรือ ยืนซะยังกะเป็นแฝดสยามแนะ”

คำพูดที่หลุดออกจากปากเพื่อนพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ตามออกมาดังลั่นทำให้แจวุคและกงยู
ซึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นต่างหัวเราะออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ อึนเฮซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งอายจนต้อง
แก้เขิลด้วยการมองไปที่ทั้งสามคนพร้อมกับบุ้ยปากให้เหมือนงอนเล็ก ๆ

“หยุดเลยนะอิออนอุปปา”

“เอา ๆ หยุดก็ได้” ทั้งห้าคนยังนั่งทานกันไปเรื่อ ๆ พร้อมกับคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
แต่ก็ใช้ระยะเวลาไม่นานนักเพราะต่างก็เพลียจากการทำงานมาทั้งวัน จึงได้แยกย้านกันกลับ
ทั้งสี่คนอิออน แจวุค จีฮุน และอึนเฮพากันเดินไปส่งกงยูที่รถ

“โชคดีนะคะอุปปา” อึนเฮบอกลากงยูด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะน้องสาว แล้วค่อยเจอกันครับ” กงยูยื่นมือออกไปจับมือกับจีฮุนพร้อมกับกอดกัน
และก็ทำกับแจวุคและอิออนเหมือนกันก่อนจะขึ้นรถและขับออกไป
ระหว่างนั้นจีฮุนและอึนเฮต่างยืนจูงมือกันและมองไปยังรถของกงยูที่เคลือนตัวห่างออกไป
เมื่อหันกลับมาก็ต้องหัวเราะออกมาด้วยความอาย เมื่ออิออนและแจวุค
แสดงอาการเหมือนพลอดรักกันเพื่อหยอกล้อเขาและเธอ

“ที่รักเราไปกันเถอะ อย่าอยู่ให้สองคนนี้เป็นกว้างขวางคอเราเลย”
อิออนดัดเสียงพูดให้เหมือนผู้หญิง

“จ้ะ ๆ เราไปกันนะ เพราะหน้าที่ของเราหมดลงแล้ว เราไปมีความสุขกันสองคนเถอะ”
แจวุคพูดต่อจากอิออนทันที พร้อมกับหัวเราะคิก ๆ ตามในขณะที่พูด

อึนเฮเห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาทุบอิออนและแจวุคเบา ๆ สองคนแกล้งวิ่งหนีและหัวเราะร่วน
ทำให้จีฮุนซึ่งยืนมองอยู่ก็หัวเราะตามไปด้วย
“พวกนายไปที่คอนโดของเราไหม” จีฮุนถามเพื่อนสองคนเบา ๆ

“ไม่หรอก นายไปเถอะ เดี๋ยวเราไปส่งอิออนเอง”
แจวุคตอบกลับทันที พร้อมกับการพยัคหน้ารับจากอิออน

“งั้นเหรอ งั้นก็ขับรถกันดี ๆ นะ แล้วอาทิตย์หน้าอย่าลืมนัดล่ะ”

“ไม่ลืมหรอก แล้วเจอกัน” เสียงของแจวุคตอลกลับ

“เอ้อ!! อย่าลืมซื้อของมาฝากชั้นล่ะ อยากไปแต่พอดีมีงานว่ะ”

“ไม่เป็นไรอุปปาอิออน เดียวเฮซื้อมาฝากเอง” อึนเฮพูดพร้อมยิ้มให้อิออน

“ขอบคุณนะน้องสาว พี่ไปก่อนล่ะ” แจวุคและอิออนจึงเดินไปที่รถและโบกมือให้ทั้งสองคน
ก่อนสตาร์ทรถออกไป

ที่ลานจอดรถซึ่งเป็นที่ด้านหลังร้าน จะมีก็แต่รถของพวกเค้าซึ่งเป็นแขก VIP
ของร้านเท่านั้นที่สามารถเข้าไปจอดได้ ส่วนใหญ่แล้วถ้าเป็นแขกทั่ว ๆ ไปก็จะจอด
ได้เฉพาะที่หน้าร้าน จีฮุนเดินเข้าไปหาอึนเฮ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของเธอไว้
อึนเฮแกล้งงอนสะบัดมือออกนิด ๆ
“อ้าวอยู่ดี ๆ เป็นอะไรไปอีกล่ะ”

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” อึนเฮตอบออกไปเบา ๆ พร้อมกับเอียงหน้าหนีเล็ก ๆ

“ไม่ได้เป็นอะไรแล้วสะบัดมือทำไม”

“ก็อุปปาทำใมต้องเก๊กด้วยคะ ตอนที่อยู่บนเวทีด้วยกัน”

“แล้วจะให้พี่ทำอย่างไรล่ะ จะให้ทำอย่างนี้เหรอ”
จีฮุนเดินเข้าไปดึงที่แขนของอึนเฮจนเธอเซถลาเข้ามาแนบที่อกของเขาและจูบ
เธอที่หน้าผากอย่างแรงสองสามฟอด

“อุปปาทำอะไรน่ะ เดี๋ยวใคร ๆ ก็เห็นหรอก” อึนเฮค้านออกมาเสียงดัง

“จะมีใคร ก็ตรงนี้มีแต่พวกเราที่เข้ามาได้ จะงอนพี่ทำไมฮึ.. เจ้าตัวแสบ
รู้ไม๊ว่าตอนที่อยู่บนเวที พี่แทบอยากจะกอดเฮให้ทุกคนเห็นว่าพี่รักเฮมากแค่ไหน”

“แล้วทำไมไม่ทำล่ะคะ” อึนเฮหันมาพุดพร้อมกับอมยิ้ม เธอเหลือบตาขึ้นมองชายหนุ่ม
อันเป็นที่รักอย่างนุ่มนวล และยังไม่ทันไร ดวงตาที่ใสเหมือนแก้วของเธอก็ทำให้จีฮุน
อดไม่ได้ที่จะดึงเธอเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับบรรจงกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอันแสนอบอุ่น

“พี่จะอกแตกตายแล้วรู้ไหม”
จีฮุนบรรจงก้มลงจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่มของอึนเฮอยู่เนิ่นนาน อากาศที่ค่อนข้างเย็นพร้อม
กับดวงดาวบนฟ้าที่ส่องแสงสลัว ๆ ทำให้บรรยากาศคืนนี้ ของเค้าและเธอยังคงต้อง
ยืดเวลาออกไปอีกยาวนาน


ฟิคสั้นตอนนี้ แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่งค่ะ
และขออนุญาตินำชื่อของบุคคลทั้งหลายที่อยู่ในตอนนี้เข้ามาประกอบเรื่อง
เพื่อให้สนุกค่ะ ขอบคุณดารานำแสดงชายกงยู อิออน และคิมแจวุคจากเรื่อง
coffee prince


หลังจากที่จีฮุนจุบพิจอึนเฮอย่างนุ่มนวล อ่อนหวานเขาก็ปรคองเข้าไปนั่งในรถ

อึนเฮสอดแขนสวมกอดรอบเอวจีฮุนแนบแน่นหลังจากที่เข้าไปนั่งในรถแล้ว

" เพื่อนๆอุปปาเนี่ย..แสบกันทุกคนเลยนะ ชอบล้อพวกเราอยู่เรื่อยเลย.."

เธอเอ่ยถึงเพื่อนของเขา..จีฮุนหัวเราะออกมาเบาๆ

" เพื่อนๆของพี่ มันก็ยังงี้แหละ..กวนประสาทอยู่เรื่อย.." เขาว่าให้เพื่อนอย่างขบขัน
พลอยให้อึนเฮขำไปกับเขาด้วย

" อืมส์..ยังไม่อยากกลับบ้านเลย..เราไปที่ไหนกันต่อดีมั้ย.." อึนเฮหันไปถามจีฮุนเสียงใส

" ไปไหนกันดีล่ะ..นี้ก็ดึกมากแล้วนะไม่เหนื่อยเหรองัย ฮึ.." เขาถามเธอเสียงนุ่ม เอื้อมมือขึ้น
ขยี้ศรีษะเธออย่างเบามือด้วยความรักและเอ็ดดู

" ไม่เหนื่อยหรอก..จะเหนื่อยได้งัยล่ะ..มีอุปปาอยู่ใกล้ๆแบบนี้.." เธอพูดอย่างเอาใจ
แนบศรีษะอิงไหล่กว้างของแฟนหนุ่ม..จีฮุนหัวเราะออกมาในลำคอ
ก่อนจะก้มลงจุบพิตที่เส้นผมเธอหนักๆ

" ไปเที่ยวทะเลกันดีมั้ย..ทะเลายามค่ำคืนสวยนะ.."

" ไปไหนก็ได้..ที่มีอุปปาอยู่ด้วย.." เธอพูดเสียงหวานอย่างคนรัก..ซึ่งคำพูดเล็กๆๆน้อยเหล่านี้

จากบุคคลที่เป็นที่รักก็ทำเอาหัวใจของจีฮุนอบอุ่นขึ้นมาทันที..เขาเอื้อมมือไปสตาร์ทรถ

ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากที่ขณะที่มืออีกข้างโอบกอดอึนเฮเอาไว้..อีกข้างก็จับพวงมาลัย

และขับตรงไปที่ชายทะเลที่เค้าและเธอมักจะไปอยู่บ่อยครั้ง เวลาที่ว่างจากงาน

ถนนในยามค่ำคืนที่ไม่ค่อยมีรถวิ่งแล่นไปมามากนักทำให้จีฮุน

ขับรถไปถึงทะเลในเวลารวดเร็ว..จีฮุนขับรถไปจอดที่ใต้ต้นไม้ริมทะเล

ก่อนที่จีฮุนกะอึนเฮจะก้าวลงจากรถ..สัมผัสกับลมเย็นๆที่พัดเข้ามากระทบเรื่อนร่าง

แต่แม้อากาศจะเหน็บหนาวแต่สองหัวใจกลับอบอุ่นด้วยความรักที่มีให้กันอย่างมากมาย

แต่ด้วยความเป็นห่วง..กลัวอึนเฮ จะหนาวจีฮุนจึงถอดเสื้อนอก

ที่เค้าใส่ออกงานวันนี้..คลุมร่างกายให้คนรัก

" ขอบคุณนะ.." อึนเฮหันไปยิ้มและขอบคุณเขา.." ทะเลยามค่ำคืนนี้ สวยดีเหมือนกันเนอะ "

" ใช่จ๊ะ..พี่ถึงได้ชอบทะเลงัย..อีกอย่างทะเลมันกล้างไกล สุดลูกหูลูกตา..ไม่อาจคาดคเนได้

เปรียบเสมือนความรักของพี่..ที่มีให้ยัยตัวร้ายของพี่คนนี้..มันมากมายเหลือเกิน

มากจนไม่สามารถคำนวนได้ว่า รักที่มีให้นั้น มีมากเพียงใด..รู้แต่ว่ารัก อยากอยู่เคียงข้าง

กันและกันแบบนี้ตลอดไป.." จีฮุนพูดเสียงนุ่ม โอบกอดอึนเฮทางด้านหลัง..

" ก็เหมือนกับความรักของฉันที่ฉันมีให้อุปปา..มันมากมายเหลือเกิน

มันมากมายซะจนไม่คิดว่า..

ในชีวิตนี้จะรักใครแบบนี้ได้..รักโดยไม่ต้องการสิงตอบแทนใดๆ..ขอแค่ได้รัก

ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปก็พอแล้ว.." อึนเฮพูด..พร้อมกับหันมามองเขา ผู้ชายที่เธอ

ยอมมอบกายและใจให้เขาอย่างไม่นึกเสียดาย


" รางวัลที่ฉันได้จากการทำงานในวันนี้..เทียบไม่ได้เลยกับรางวัลของชีวิตที่พระเจ้าได้มอบให้

..พระเจ้าได้มอบผู้ชาย..ที่ชื่อ จีฮุน..มาเป็นรางวัลเป็นของขวัญชีวิตให้ ฉัน..มันวิเศษที่สุด

และมีค่ามากกว่ารางวัลไหนๆ.." จีฮนพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงสว่างจากดวงจันทร์

พอให้มองเห็นหน้าเขาได้บ้าง..ถ้าอึนเฮจะสังเกตุก็คงจะเห็นน้ำตาที่คลอ

อยู่เต็มดวงตาทั้งสองข้างของเขา..น้ำตาลูกผู้ชายที่เอ่อออกมาด้วยความปลาบปลื้มใจ

กับความรักของผู้หญิงตรงหน้า..ที่สุดผู้ชายธรรมดาอย่างเขา ก็คงมีเพียงเท่านี้..

ความสุขในชีวิตที่เขามองหาและพบแล้ว..งานของเขา..ครอบครัวของเขา

และผู้หญิงของเขา..ที่เขารักสุดหัวใจและได้ความรักนั้นกลับคืนมา

" ขอบคุณมากที่รัก..ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่าง..ขอบคุณพระเจ้า !!.."

จีฮุนพูดเสียงสั่นเครือเล็กน้อย..พร้อมกับดึงอึนเฮเข้ามากอดแนบแน่น..

" ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..จะมีอะไรเข้ามาในชีวิตรักของเขา

ขอให้จำไว้ว่า..ฉันรักอุปปามาก..รักอุปปาคนเดียว และจะรักตลอดไป.."

" พี่ก็จะรักผู้หญิงในอ้อมกอดของพี่คนนี้ ตลอดไป..เหมือนกัน.."

จีฮุนพูดจบก็ก้มลงจุบพิตริมฝีปากรูปสวยของคนรัก..อย่างอ่อนหวานและดูดดื่ม

ท่ามกลางลมหนาวและคลื่นทะเลที่พัดกระทบฝั่งเป็นระยะๆๆ..

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11987 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

fic นอกรอบปี 2009 ที่มาของวันที่ 19 มกราคม 2552

(The Naked Kitched VIP preview)



เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นหลายครั้ง ทำให้อึนเฮซึ่งกำลังนอนหลับ

พักผ่อนอยู่ต้องรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที เพราะเสียงเรียก

ของโทรศัพท์ที่ดังอยู่นั้นมันบ่งบอกถึงบุคคลที่รอสายอยู่

เขาคือ ผู้ชายที่เธอยอมมอบชีวิตให้โดยที่ไม่หวังสิ่งใด

กลับคืน ขอให้แค่เขารักเธอเท่า ๆ กับที่ผ่านมา โดยไม่ต้องมากขึ้น

เพราะเธอรู้อยู่แก่ใจว่าชายผู้นี้รักเธอจนหมดหัวใจ อึนเฮยก

โทรศัพท์ขึ้นและกดรับด้วยเสียงที่ยังงัวเงียจากการนอน


“ที่รักมีอะไรหรือคะ” อึนเฮพูดไปพร้อมกับ

ทำเสียงอ้อนจีฮุนจีฮุนหัวเราะหึ หึ ก่อนตอบออกไป


“ยัยตัวร้าย นอนอยู่เหรอ ตื่นขึ้นมาก็ทำเสียงอ้อนเลยนะ

เดี๋ยวพี่ก็ทำงานไม่รู้เรื่องกันพอดี”


“ค่ะ นอนอยู่แต่กำลังฝันถึงหนุ่มคนหนึ่งอยู่พอดี อุปปาโทรเข้ามา

ขัดจังหวะนะเนี่ย”
อึนเฮพูดพร้อมกับหัวเราคิก ๆ อยู่ในลำคอ

“หนุ่มคนนั้นใช่พี่หรือเปล่า”

“ไม่.....ใช่...”

เธอยังคงหัวเราะอยู่ในลำคอด้วยความสนุกที่ได้แกล้งจีฮุน


“งั้นก็ฝันต่อไปเถอะพี่วางสายแล้วนะ”

จีฮุนทำเสียงงอลใส่อึนเฮอึนเฮคิดว่าจีฮุนจะวางโทรศัพท์จริง

เธอจึงรีบพูดออกไปเสียงดัง


“มะ มะ ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันพูดเล่น คนที่ฉันจะฝันถึง

ก็มีอุปปาคนเดียว อุปปาสุดที่รักของฉันคนนี้เท่านั้น”


“555+++ตะโกนเสียงหลงเลยนะ.....โอเค โอเค เชื่อแล้วจ้ะ”

จีฮุนหัวเราะออกมาเสียงดังแม้ในขณะที่กำลังพูดอยู่

เพราะนึกถึงท่าทางของอึนเฮยัยตัวร้ายของเค้าออกว่าต้องลุกลี้ลุกรนขนาดไหน


“อุปปา สนุกใช่ไหมคะ"

"ใช่แล้ว กำลังเครียดจากงาน คิดว่าถ้าโทรหายัยตัวร้ายก็คงจะดีขึ้น

แล้วก็จริง ๆ5555++"


"ลืมไปเลย อุปปามีอะไรหรือคะ หรือว่าคิดถึงฉัน”

“คิดถึงมาก ๆ และก็มีเรื่องจะคุยด้วย พี่ขอบัตรเชิญหนังของพี่ที่กำลังฉาย

มาหลายใบ และก็อยากให้เฮไปดูด้วยจะดีไหม”


“ดีสิคะ ฉันอยากไปดูนานแล้ว ตอนที่ถ่ายทำฉันก็อยากไปดูอุปปา

แต่ก็กลัวว่าจะเป็นข่าวขึ้นมาอีก ว่าแต่วันไหนหรือคะ”


“วันที่ 19-Jan จ้ะ เอ้อ.. เอาอย่างนี้ดีไหม วันนี่พี่จะรีบกลับ

และเฮก็ทำกับข้าวไว้นะ แล้วค่อยคุยกัน”


“ดีที่สุดเลยค่ะ ฉันจะทำอาหารที่อุปปาชอบเยอะ ๆ เลยนะ แล้วรีบมานะคะ”

“จ้ะ พี่จะรีบกลับไปทานข้าวด้วย อ้อ..อีกเรื่องหนึ่ง พี่รักเฮนะ”

“จ้ะ ฉันก็รักอุปปา รักที่สุดเลย”

หลังจากพูดจบทั้งสองคนวางสายโทรศัพท์ลง

จีฮุนกลับไปทำงานต่อ ส่วนอึนเฮนั้น กระโดดลงจากที่นอน

แทบไม่ทัน เธอรีบแต่งตัวเพื่อออกไปหากับข้ามาทำรอจีฮุน

เย็นวันเดียวกันจีฮุนซึ่งเหนื่อจากการเดินทางโปรโมตภาพยนตร์

เรื่องใหม่ของเขาเดินทางกลับมายังบ้านที่เขาและเธอจะข้ามาอาศัยอยู่

ในช่วงที่ว่างจากงาน อึนเฮได้ยินเสียงประตูรีโมทหน้าบ้านทำงาน เธอ

รีบวิ่งออกต้อนรับผู้ที่มาเยือน เพราะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้ชาย

ที่เธอรักสุดหัวใจ จีฮุนจอดรถเรียบร้อยเขาก้าวลงจากรถพร้อมกับดอก

กุหลาบสีขาวหนึ่งช่อ อึนเฮซึ่งยืนรออยู่รีบวิ่งเข้าไปพร้อมกับกระโดด

กอดคนรักไว้แน่น


“อุปปา!!!! เหนือไม๊คะ”

จีฮุนอมยิ้ม พร้อม ๆ กับช้อนตัวของอึนเฮไว้เหมือนอุ้มเด็ก

“เมื่อสักครู่ยังเหนื่อยอยู่เลย แต่ตอนนี้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งและ”

“จริงหรือป่าวคะ งั้นฉันมีคาถาอีกอย่างหนึ่ง จะเสกให้อุปปาสบายหายเหนื่อย

เหมือนได้พักมาเป็นเดือน ๆ เลยเอาไม๊”


อึนเฮพูดพร้อมกับอมยิ้มเหมือนเด็ก ๆ

“เอาสิ อะไรล่ะ”

จีฮุนยังคงอุ้มอึนเฮไว้ข้างลำตัวพร้อมกับเอามือช้อนที่ก้นของเธอไว้

“อุปปาหลับตาก่อนค่ะ”

เมื่ออึนเฮพูดจบ จีฮุนรีบหลับตาลงทันทีเพราะ

เขาเองก็รอคาถาบทนี้ของคนรักอยู่อย่างใจจดใจจ่อ อึนเฮบรรจงเอาแขนทั้ง

สองข้างของเธอโอบลอบคอของชายอันเป็นที่รัก เธอบรรจงจุมพิตลงที่ริมฝีปาก

บางรูปสวยของคนรักอย่างเบาเหมือนกับต้องมนต์ จีฮุนปล่อยอึนเฮลงทันที

และดึงเธอเข้ามากระชับใกล้พร้อมกับกอดรอบเอวของอึนเฮไว้ เขาบรรจง

จุมพิตอึนเฮตอบกลับอยู่เนิ่นนานจนเป็นที่พอใจ เมื่อทั้งสองคนเสกคาถา

รักอยุ่ครู่ใหญ่ ก็ต้องผละจากกันเพราะทั้งสองคนยังคงยืนอยู่บริเวณ

ลานหน้าบ้าน จีฮุนยื่นดอกกุหลายสีขาวซึ่งยังคงกำไว้แน่น

ในมือให้อึนเฮ อึนเฮดีใจรีบรับดอกไม้ช่อสวยนั้นไว้ พร้อม ๆ กับที่ยื่นหน้าไปหอม

แก้มของจีฮุนเสียงดังฟอดใหญ่ จีฮุนยังคงหัวเราะอยู่ในลำคอ พอใจกับ

กริยาอาการของหญิงอันเป็นที่รักเค้ารู้ดีว่า ผู้หญิงคนนี้จะไม่ยอมทำ

แบบนี้กับใครเป็นแน่ หากเธอไม่ได้รักชายผู้นั้นจนสุดหัวใจ และเขา

ก็เป็นชายที่โชคดีที่สุดสำหรับความรักที่อึนเฮมีให้


“อุปปา ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า แล้วมาทานข้าวกัน”

“นั่นสิ หิวแล้วเหมือนกัน”

ระหว่างนั้นทั้งสองเดินคลอเคียและคุยกันไปตอลดทาง

“ทำอะไรให้พี่ทานล่ะ”

"ก็ของที่อุปปาชอบไงคะ วันนี้ฉันทำซีซาร์สลัด

กับเสต๊กเนื้อให้อุปปา แลก็ยังมีซุปน้ำใส

กับมันฝรั่งอบกับเนยอีกด้วย และที่สำคัญฉันทำพายผลไม้

ไว้ให้อุปปาด้วย พรุ่งนี้เอาไปแจกเพื่อน ๆ ที่ไป

ทำงานด้วยกันได้เลยนะ”


“โอ้โห เยอะจัง”

และระหว่างนั้น ทั้งสองคนเดินขึ้นบันใดมาจนถึงทาง

เข้าบ้านพอดี


“แล้วทำคนเดียวไม่เหนื่อยเหรอ”

จีฮุนยังคงถามต่อ พร้อมกับนั่งลง

บนชุดรับแขกที่เขาชอบนั่งอ่านหนังสือเป็นประจำ บริเวณนี้จะมอง

ออกไปเห็นวิวที่สวยงาม เนื่องจากบ้านหลังนี้ตั้งอยู่บนเนินสูงทำให้

บรรยากาศข้างนอกดูเหมือนต่างจังหวัด แต่ที่จริงแล้วบ้านหลัง

นี้อยู่ไม่ไกลจากโซลเท่าใดนัก


“ไม่เหนื่อยหรอค่ะ ฉันดีใจมากกว่าที่อุปปามา ไม่ได้เจอกันตั้งสองวัน”
“คิดถึงพี่เหรอ พรุ่งนี้พี่อยู่จนถึงเย็นเลยนะ ไปโปรโมตหนังตอนเย็น ไม่

ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ แล้วพี่จะรีบกลับมา”


“จริงเหรอคะ ดีใจจังเลย”

อึนเฮพูดพร้อมกับก้มลงหอมแก้ม

จีฮุนฟอดใหญ่จีฮุนหัวเราะออกมาเสียงดัง ที่วันนี้เธอมาแปลก

เพราะตั้งแต่เดินเข้าบ้านมา อึนเฮหอมแก้มเค้ามาตลอดทางจนจำ

ไม่ได้ว่ากี่ครั้งแล้ว


“อุปปา หัวเราะอะไรอีกคะ ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย”

“ก็ได้ ก็ได้ ว่าแต่ ไม่อาบด้วยกันหรือ”


“ไม่ล่ะ เพราะว่าถ้าขืนฉันเข้าไปด้วย วันนี้คงไม่ได้ทานข้าวกันพอดี"

จีฮุนยังคงหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นยืนและสวมกอดอึนเฮ

ไว้แน่น


“รู้ทันนะ โอเค พี่จะรีบ ๆ อาบน้ำ เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนาน ๆ”


“ดีมาก อย่าดื้อกับฉันนะ อุปปาทิ้งฉันอยู่คนเดียวสองวันถ้าดื้อ

กับฉันเดี๋ยวฉันจะลงโทษให้หนักเลย!!!!! ไป ๆ ไปอาบน้ำ”


“คร๊าบบบบบบบบบบบ คุณผู้หญิง”

จีฮุนเดินยิ้มออกไป อึนเฮยังคงยืนเท้าสะเอวมองตามหลังคนรัก

เธอยืนยิ้มที่เห็นเค้าเดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน

แผ่นหลังที่เธอจ้องมองอยู่นั้น ช่างสวยงามเหลือเกิน

และมันก็เป็นของเธอผู้เดียวอึนเฮคิด


“เฮ้ออออออออ...แล้ววันนี้ฉันจะได้นอนไม๊เนี่ย”

อึนเฮพูดพร้อม ๆ กับอมยิ้ม

“นี่ชั้นคิดอะไรของชั้นเนี่ย ไม่เอา ๆ ไปจัดโต๊ะดีกว่า”



ยังไม่จบจ้า ตอนนี้ยาวหน่อยค่ะ พอแค่นี้ก่อนรอหน่อยค่ะ

แล้วอีกเรื่องนะคะ ฟิคก็คือฟิคค่ะ อย่าคิดมากไปนะคะท่านผู้อ่าน

หากท่านพอใจ ท่านก็จะรู้สึกชอบและเข้าถึงเนื้อเรื่อง แต่หากท่านไม่ชอบ

หยุดอ่านเสียตั้งแต่เริ่มเข้ามาเจอค่ะ ขอบคุณพี่ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ และ

ท่านผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชม และชอบฟิคทุกเรื่องทุกตอน ของบ้านเราค่ะ :P




ต่อโดยเจ้าแม่ฟิคมือหนึ่งค่ะเลิฟซีนอลังการโดยน้ำจูค่ะ



อึนเฮจัดโต๊ะอาหารรอคนรักพร้อมกับร้องเพลงเบาๆไปด้วยอย่างอามรมณ์

ผ่านไปราว 20 นาที จีฮุนก็เดินออกมาที่โต๊ะอาหารพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่

เขาเดินมาหยุดอยู๋ด้านหลังเธอ.." หอมจังเลย.."

จีฮุนพูดยิ้มๆพร้อมกับชะโงกหน้าลงจุบพิตที่แก้มเนียนของคนรัก

" เล่นหอมกันแบบนี้บ่อยๆ..มีหวังแก้มฉันช่ำพอดี.."

" ต่อให้ช่ำทั้งตัว..พี่ก็รักของพี่อยู่ดี.."

" ขอให้จริงเถอะ..เห็นจุบพิตดูดดื่มกับนางเอกที่เล่นหนังด้วยขนาดนั้น

นึกว่าลืมผู้หญิงคนนี้ไปแล้วซะอีก.." เธอพำพึมอย่างมีแงง่อนแต่ก็ไม่จริงจังนัก

จีฮุนสอดแขนสวมกอดรอบเอวอึนเฮอย่างเอาใจ..วางคางสากๆลงกับบ่าบอบบางของเธอ

" ไปสนใจทำไม..มันก็แค่การแสดง..เล่นแล้วก็จบกัน..ไม่เหมือนกับชีวิตรักของเรา

มันไม่มีวันจบสิ้นหรอก..มันจะดำเนินต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ..ตราบใดที่เรายังรักกันและกันแบบนี้

เราต้องเชื่อใจกันและกัน..อย่าเอางานมาปะกนกับชีวิตของเรา..ต้องแยกแยะออกว่าอะไร

เป็นอะไร..ไม่อย่างนั้นแล้ว เราคงจะหาความสุขในชีวิตได้ยากนะ.." จีฮุนพูด..อึนเฮเงยหน้าขึ้นมอง

คนรักนิ่ง..

" ฉันพูดเล่นน่ะ ตาทึ่ม..ทำเป็นจริงจังไปได้..ใครจะเอางานมาปะปนกับชีวิตของเราล่ะ

อีกอย่าง..ฉันก็เชื่อมั่น..เชื่อในหัวใจของอุปปาที่ได้มอบความรักให้ฉัน

เหมือนอย่างที่ฉันมีให้อุปปางัยล่ะ.." เธอพูดยิ้มๆ..จีฮุนยิ้มตอบคนรักด้วยแววตาอบอุ่น

ที่ซ่อนความรักเอาไว้มากมาย..


" ไม่ต้องห่วงหรอก..ผู้หญิงคนไหนก็ไม่สำคัญกับพี่..เท่าคนคนนี้หรอก

แม้ยัยตัวร้ายของพี่จะดื้อไปบ้าง..งอแงบ้าง ขี้ง่อน..เอาแต่ใจตัวเองบ้าง

พี่ก็รักของพี่คนนี้ไปจนตายแหละ.."

" ได้ยินแบบนี้แล้ว..ชื่นใจจัง.." อึนเฮพูดเสียงใส..พร้อมกับรู้สึกเป็นสุขกับคำพูดของคนรัก

แม้มั่นใจใรความรักที่เขามีให้..แต่ในบางครั้งบางเวลา..เธอก็อดคิดไม่ได้ ตามสัญชาติญาติ

ของผู้หญิง..ว่าเขาจะนอกใจเธอไปมีคนอื่นมั้ย..แต่คำพูดของเขาก็ทำให้เธอคลายความกังวล

ในเรื่องนั้นไปได้...จีฮุนกับอึนเฮ นั่งทานอาหารที่เธอเตรียมไว้ให้เค้า พร้อมกับพูดคุยกันไปด้วย

ในเรื่องต่างๆ..พอทานอาหารเส็รจทั้งสองก็ช่วยกันเก็บจานชามทำความสะอาดด้วยไม่มีการเกี่ยงงอน

ก่อนที่เขาและเธอจะมานอนเคียงคู่กันบนเตียงนอนอันอบอุ่น..

" ช่วงนี้อุปปาทำงานหนักตลอดเลย..พักบ้างนะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา.." เธอพูดขณะที่นอนหนุนแขนเขา

" เหนือยหน่อยไม่เป็นไร..เพื่อความสุขสบายของลูกเมีย..ผู้ชายทุกคนยอมทำทั้งนั้นแหละ.."

เขาพูดเสียงนุ่ม.. ก่อนจะพาดแขนกอดรอบเอวเธอไว้แน่น.." อืมส์ หนังพี่มีรอบVIP ด้วยนะ

อยากไปดูหรือเปล่า.."


" ไปได้ด้วยเหรอ.." เธอถามพร้อมสีหน้าแปลกใจ..ทำเอาเขาหัวเราะออกมาในลำคอ

อย่างขบขัน

" ไปได้สิ..เพื่อนๆไปกันหลายคนเลยนะ..พี่ว่าจะโทรไปชวนพ่อกับแม่อยู่เหมือนกัน.."

" ถ้าอย่างนั้นฉันโทรไปชวนคุณพ่อ..คุณแม่เองดีกว่า..โอเคมั้ย.."

" เอางั้นก็ได้..แต่อย่าไปนินทาพี่ให้พ่อกับแม่ฟังนะ..ยิ่งทุกวันนี้พ่อกับแม่รักเฮมากกว่าพี่แล้ว"

อึนเฮหัวเราะออกมาเบาๆกับคำพูดของสามีหนุ่ม

" ไม่หรอกน๊า..จะชื่นชมอุปปาให้พ่อกับแม่ฟัง..แต่ไม่รู้ท่านจะเชื่อลูกชายหรือเปล่านะ.."

เธอพูดขำๆ..

" ถ้าพูดให้พ่อกับแม่ว่าพี่นะ..พี่จะทำให้หนักเลย.." จีฮุนพูดพร้อมกันนั้นมืออุ่นของเขา

ก็สอดเข้าไปด้านในเสื้อของเธอ

" อืมส์..คุยกันอยุ่ดีๆ..ออกนอกเรื่องทุกทีเลย..นอนหลับนิ่งๆไม่ได้หรืองัย.."

เธอพูดจบก็ขยับออกจากตัวเขาเล็กน้อย..

" นี้แหละ..ยานอนหลับขนาดเอกของพี่.." จีฮุนพำพึมเสียงเบา..ขณะที่มือก็เลื่อนไปสัมผัส

กับทรวงอกอวบอิ่มของเธอก่อนที่จะดึงเสื้อที่เธอสวมใสของทางด้านศรีษะพ่ายในเวลาอันรวดเร็ว

ด้วยความชำนวนโดยที่อึนเฮไม่ทันตั้งตัว..

" อุปปา น่ะ.." เธอกำลังจะต่อว่าเขาแต่ไม่ทันได้พูด..จีฮุนก็ผลกศรีษะขึ้นจุบพิตที่ริมฝีปาก

ของเธอเสียก่อน..จุบพิตที่ที่ดูดดื่มและเร้าร้อนเหมือนจะสูบอากาศออกไปจากตัวเธอ

ทำเอาอึนเฮแทบหายใจไม่ทันดีที่เขาถอนริมฝีปากออกก่อน

" ขอพี่เถอะที่รัก..คิดถึงแทบขาดใจตายแล้ว.."

เขาพูดเมื่อถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากรูปสวยของเธอ

จ้องมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย


" คิดถึงแล้ว..ทำไมไปทำตัวสนิทสนมกับมินอา ขนาดนั้นเล่า.."

ถ้าเป็นเวลาอื่นจีฮุนคงปล่อยกร๊ากกออกมาอย่างขบขันกับคำพูดช่างคิดของยัยตัวร้ายของเขา

แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารม์อย่างอื่นเลยนอกจากอารมณ์ปรารถนาในตัวคนรัก

" สนิทที่ไหน..ทำเพื่องานทั้งนั้น.."

" แน่นะ.."

" อืมส์.." เสียงตอบของเขาอยู่ในลำคอ..ก่อนที่เขาจะก้มลงจุบพิต

ริมฝีปากช่างเจราจาของคนรัก..แต่อึนเฮเอื้อมมือจับคางเข้าไว้ก่อน

" บอกก่อนว่าจุบฉัน..กับคนนั้นนะ ของใครดีกว่ากัน.." เธอยังถามต่อด้วยความสงสัย

จีฮุนมีท่าทีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง..ก่อนจะตอบคนรักไปอย่างล้อเลียนว่า

" ไม่แน่ใจ..ต้องพิสูจย์อีกที.."

" นี้!!..จะไปจูบพิสูจย์กับยัยนั้นหรืองัย..อยากตายเหรอ.." เธอว๊ากให้เขา

พร้อมกับทุบที่อกเขาอย่างไม่พอใจ..แทนที่จีฮุนจะโกรธและขยับออกจาก

ตัวเธอเขากลับหัวเราะออกมาในลำคอที่ได้พูดยั่วยุเธอได้แบบนี้

" ใครบอกเล่า..จะจูบกับคนนี้ต่างหาก.." เขาพูดพร้อมกับมองเธอยิ้มๆ

" จูบเร็วๆเข้านะ..จะได้รีบนอน..ชักจะง่วงแล้ว.." เขาพูดเมื่อเห็นเธอมองเขานิ่ง

" ให้ฉันจูบอุปปาเหรอ.." เธอถามอย่างไม่แน่ใจ

" อืมส์..อยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าจูบของใครดีกว่ากัน อยากรู้ก็ต้องพิสูจย์สื"

" ก็ด้ายยย.." เธอลากเสียงยาวตอบเขา..ก่อนจะผงกศรีษะขึ้นจุบพิตที่ริมฝีปากเขาหนักๆ

ก่อนจะถอนริมฝีปากเธออก

" ใครดีกว่ากันอ่ะ.." เธอเงยหน้าถามเขา

" ไม่แน่ใจ..อีกทีสิ.." เขาพูดจบอึนเฮ..ก็จุบพิตคนรักอีกที..คราวนี้เธอจิบพิตที่ริมฝีปากเขา

อ่อนโยนและดูดดื่มเหมือนอย่างที่เขาเคยจิบพิตเธอ..ทำเอาจีฮุนเคล้มไปเหมือนกัน

อึนเฮถอนริมฝีปากออก ก่อนจะเอ่ยถามเขาอีกครั้ง..

" เป็นไงอ่ะ.." เธอถามเขา พร้อมกับมองจ้องเขาอย่างรอคำตอบ..จีฮุนมองเธอยิ้มๆ..

" อื่อ..ขออีกทีนะ..เพื่อความแน่ใจ " เขาพูดจบ..อึนเฮก็เงยหน้าขึ้นเพื่อจุบพิตเข้าอีก

โดยที่เธอไม่รู้ว่าจีฮุนหลอกให้เธอจุบพิตเขา..ไม่ใช่จูบเพื่อพิสูจย์อยากที่เขาพูด..

จีฮุนนั้นแถบจะกลั้นหัวเราะไม่ไหวเมื่อเห็นท่าทีจริงจังของคนรัก..ความจริงเขาก็ไม่อยาก

จะแกล้งเธอหรอก..แต่ยัยตัวร้ายของเขาถามนู้นถามนี้อยู๋เรื่อย..แถมยังมาถามเปรียบเทียบ

จุบพิตของเธอกับผู้หญิงอื่นอีก..ทั้งๆที่เขาน่ะรักและชื่อสัตย์กับเธอเพียงคนเดียว


ผู้หญืงอื่นไม่มีความหมายใดๆกับเขาเลย..จีฮุนคิด ขณะที่อึนเฮก็ตั้งหน้าตั้งตาจุบพิตที่ริมฝีปาก

ของเขาไปอย่างสุดความสามารถเท่าที่เธอจะทำได้..จุบพิตที่นุ่มนวล ดูดดื่มและอ่อนโยนของเธอ

ทำเอาจีฮุนเผลอจุบพิตตอบเธอไปอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่..พร้อมกับมือก็ลูบไล้สัมผัสเนินออกเธอ

หนักขึ้นเรื่อยๆ..ทำเอาอึนเฮสั่นสะทานขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่วายจะอยากรู้ว่าจูบพิตของเธอ

กับผู้หญิงอื่นใครแน่กว่ากัน

" อืมส์..ตอบมาก่อนสิ.." เธอถามเขาเสียงแผ่ว

" เลิกถามถึงคนอื่นได้แล้วน๊า.." เขาตอบเสียงเบาขณะที่เลื่อนริมฝีปากมาคลอเคลียที่ลำคอ

หอมละมุนของเธอ

" ก็อยากรู้นี้..บอกมาก่อนสื.." จีฮุนถอนหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนรัก

" ไม่มีจูบพิตของใคร..เทียบเท่ากับของเมียพี่ได้เลย.." พอเขาพูดจบ

อึนเฮก็เผลอยิ้มออกมาทันที

" จริงๆนะ.."

" อืมส์.." เขาพยักหน้าตอบเธอ..." แล้วที่หลังไม่ต้องถามแบบนี้อีก..ไม่เข้าท่าเลย

อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใครอีก..เข้าใจมั้ย "

" เข้าใจแล้วค่ะ..จะไม่พูด..ไม่ถามแบบนี้อีกแล้ว" เธอพูดพร้อมกับจิบพิตที่ริมฝีปากเขาอยากเอาใจ

" ดีมาก..แต่ความผิดครั้งนี้ก็ต้องถูกทำโทษนะ.."

" ทำโทษ..อย่างไงเหรอ.." เธอเลิกคิวถามเขาอย่างสงสัย..จีฮุนอมยิ้มที่มุมปาก

พร้อมกับมือก็ลูบไล้ไปทั่วเรื่อนรางของงเธอ

" ก็..ทำโทษแบบนี้งัยจ๊ะ.." พูดจบจีฮุนก็เลื่อนตัวลงนอนข้างๆเธอ..

พร้อมกับจับเธอขึ้นนอนทับอยู่บนตัวเขา

" เป็นจ๊อกกี้ให้หน่อยสิ..ขอเป็นม้าสักวัน.." เขาพูดพร้อมกับมองเธอยิ้มๆ

" จะบ้าเหรอ..ไม่เอาหรอก..จะนอน.." อึนเฮพูดเสียงหลง..ใบหน้าสีแดงเรือ

เมื่อเข้าใจสิ่งที่เข้าพูด..จีฮุนจับเธอไว้แน่นไม่ยอมให้เธอขยับไปไหน

" ทำหน่อยไม่ได้เหรอ..หรือจะให้คนอื่นทำ.." เขาแกล้งพูดเสียงขุ่น..

" ก็ได้..ไม่ต้องขู่หรอก.." เธอบ่นสีหน้าบึงตึง

" เอา..เต็มใจหน่อยสิ..น้องสาว.."

" คนบ้า..คนล่ะทึ่ง คนผี..!!" เธอว่าเขาเสียงขุ่นเขือง..แต่สุดท้ายเธอก็ยอมทำตามใจเขาทุกอย่าง

สุดแต่เขาจะบรรชา..และคืนนั้นทั้งคืนกว่าที่เธอและเขาจะหลับลงได้ก็ค่อนคืน เพราะต่างพลัดกัน

เป็นม้าเป็นจ๊อกี้อยู่อย่างนั้นอย่างไม่มีใครยอมใคร..และหลังจากผ่านพ้นบทเพลงรักไป

สิง่ที่ทั้งสองคนต่างรู้ดีกว่า มันหาใช่เพียงความสุขเท่านั้น.. แต่สิ่งที่ได้ก็คือความรักที่

ที่แนบแน่นยิ่งขึ้นทุกวันๆๆและและมาไกลเกินกว่าที่ใครจะมาทำลายลงไปได้ง่าย

วันรุ่งขึ้นจีฮุนก็ไปทำงานตามปกติ..และกลับถึงบ้านก่อนค่ำทุกวัน..สำหรับอึนเฮนั้น

เวลาที่จีฮุนคนรักของเธอมีงาน เธอก็พยายามที่จะไม่รับงานเยอะ เพราะจะได้มีเวลาดูแล

คนรักของเธอด้วย..ถ้าต่างคนต่างทำงาน เวลาที่เจอกันก็น้อย การดูแลเอาใจใส่ซึ่งกัน

และกันก็อาจจะลดลง..และอาจจะทำใหความสัมผัสจืดจางไปได้ง่ายด้วย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่

ทั้งอึนเฮและจีฮุนปรารถนา ทั้งสองต่างหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะเข้ามาในชีวิตรัก

ถ้าอีกคนไม่ชอบสิ่งไหน..อีกคนก็พยายามไม่ทำหรือไม่ทำเลย..แม้จะเป็นสิ่งที่ตัวเอง

ชื่นชอบก็ตาม
..

และแล้วก็มาถึงวันที่หนังเรื่องที่สองจีฮุน ฉายรอบVIP

ซึ่งอึนเฮก็รับปากว่าเธอจะมาดูหนังของเขา..ในวันนี้จีฮุนออกจากบ้านแต่เช้า

เพราะมีงานต่อกันหลายงาน โดยที่เขาเองก็ไม่คิดว่าอึนเฮจะมาดูหนังของเขาจรืงๆ

อยากที่เธอพูดหรอก..เพราะกลัวจะเป็นข่าวและกลัวว่าเรื่องราวความรักความสัมพันของเธอ

จะถูกเปิดเผย..ส่วนอึนเฮนั้นเมื่อจีฮุนออกจากบ้านไปแล้ว..เธอก็ขับรถ

ไปที่บ้านพ่อแม่ของเขาเพื่อรับท่านไปดูหนัง..ก่อนที่จะแวะไปรับเพื่อนสนิทของจีฮุน คือ แจวุค

ดองวาน และซูอิม..ไปที่โรงหนัง..เพื่อดูหนังของจีฮุนรอบVIP ด้วย..พอไปถึงโรงหนัง

อึนเฮก็ ดูแลพ่อแม่ของจีฮุน..แต่ก็พยายามไม่ให้เป็นที่สังเกตุของคนทั่วไปนัก

จนท่านนั่งที่เรียบร้อยแล้ว..อึนเฮก็เดินไปที่แถวด้านหลัง ถัดจากแถวพ่อแม่จีฮุน

ไปสองแถวโดยที่เธอจูงแขน ซูอิมเพื่อนรักของจีฮุน

ไปนั่งกับเธอด้วย..ขณะที่แจวุคกับซูอิม นั่งอยู่ด้านข้างพ่อแม่จีฮุน..

และเพื่อนคนอื่นๆที่ได้รับเชิญไปดูหนังของจีฮุน ต่างก็เข้ามาสวัสดีพ่อแม่จีฮุนด้วย

" หนูจ๊ะ..ทำไมไปนั่งไกลแบบนั้นล่ะ..มานั่งกับพ่อกับแม่ก็ได้..มีที่ว่างอยู่.."

แม่จีฮุนหันไปพูดกับอึนเฮ...

" นั้นสิ..พ่อว่ามานั่งด้วยกันก็ได้.." พ่อจีฮุนพูดเสริมภรรยา

" ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อ คุณแม่..หนูนั่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ.."

" ถ้านั่งใกลพ่อกับแม่..อึนเฮกลัวจะเป็นข่าวครับ.." แจวุคพูดขึ้น

" ไม่เป็นหรอก..พ่อกับแม่ไม่ชอบเป็นข่าวด้วย..จะเป็นข่าวได้อย่างไงล่ะ.." แม่จีฮุนพูดขึ้น

" หนูว่าหนูนั่ง..ตรงนี้ดีกว่าค่ะ..คุณพ่อ คุณแม่มีอะไรก็เรียกหนูนะคะ.." อึนเฮพูดกับพ่อแม่คนรัก

อย่างนอบน้อม..

" ตามใจจ๊ะ.." แม่จีฮุนพูดตอบอึนเฮเสียงอ่อนโยนและยิ้มให้เธออย่างเอ็ดดู

ก่อนจะหันไปมองที่เวที..ส่วนอึนเฮนั้นพอคุยกับแม่เขาเสร็จ

ก็ส่งSMS ไปบอกจีฮุนว่าเธอมาดูหนังของเขาด้วย..พอจีฮุนกดเมสเสจดูทำเอาเขายิ้มออกมาทันที

ด้วยความดีใจและคาดไม่ถึงว่าเธอจะมาดูหนังของเขาในวันนี้..อาการเหนื่อยล้าที่ทำงาน

มาทั้งัวันหายเป็นปลืดทิ้งเมื่อได้อ่านเมสเสจของเธอและเมื่อรู้ว่าเธอมาดูหนังของเขา

โดยไม่กลัวจะเป็นข่าวเลย..จีฮุนกำลังจะส่งเมสเสจตอบกลับคนรัก


ทีมงานหนังก็มาเรียกให้เขาเตรียมตัวขึ้นเวทีซะก่อนเขาเลยต้องเก็บมือถือเข้าในกระเป๋ากางเกง

เอาไว้คืนนี้ก่อนก็แล้วกันค่อยขอบคุณยัยตัวร้ายของเขา..จีฮุนคิด

ส่วนอึนเฮที่นั่งอยู่เกาอี้ก็หันไปมองรอบๆบริเวณนั้น หลายคนมองเธออย่างสนใจใครรู้

หลายคนมองเธอด้วยความไม่คาดคิดว่าจะเจอเธอ..และหลายคนที่รู้จักเธอ

รู้จักจีฮุนก็ส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นกันเอง..และเวลาผ่านไปครู่หนึ่งจีฮุนและนักแสดงคนอื่นๆ

ก็เดินออกมาหน้าเวที ขณะที่เดินออกมาสายตาของจีฮุนก็พยายามสอดส่องหาอึนเฮ

คนรักของเขา..ส่วนอึนเฮทันทีที่เห็นจีฮุนออกมา เธอก็มองเขาด้วยสีหน้าและแววตา

ที่แสดงความรักความเป็นเจ้าของ..พร้อมกับรอยยิ้มแห่งความปิติยินดี ฉายชัดอยู่เต็มใบหน้า

ของเธอ..โดยที่เธอไม่ทันสังเกตุว่า ซูอิมเพื่อนสนิทของจีฮุนกำลังมองเธออยู่

พร้อมกับยิ้มกับท่าทางของเธอ

" นี้แม่คุณ..ยิ้มอยู่ได้..ยังกับไม่เคยเจอแฟนตัวเองอย่างนั้นแหละ.." ซูอิมพูดล้อเลี่ยนเธอ

อย่างอดไม่ได้ อึนเฮหันไปมองเพื่อนคนรักที่เธอรู้จักและคุ้ยเคยจนเปรียบเสมือนเพื่อนเธอ

ด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย..โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว

" ไม่รู้สิ..มันยิ้มเองนี้.." อึนเฮตอบยิ้มๆพยายามยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าที่เขินอาย

ของเธอเอาไว้..ทำเอาซูอิมหัวเราะออกมาเบาๆ..ทั่งขบขันและประทับใจกับความน่ารัก

ของอึนเฮ..เพื่อนของเธอช่างโชดคดีจริงๆที่มีคนรักแบบนี้ ซูอิมคิด

" ไม่คิดว่าเธอจะมาน่ะวันนี้..เห็นทุกที่ไปไหนกับไอ้ฮุนแต่ล่ะครั้ง ระมัดระวังสุดๆ

แล้ววันนี้คิดอย่างไงถึงมาล่ะเนี่ย..ไม่กลัวเป็นข่าวหรืองัย.." ซูอิมถามขึ้นและกำหนดระดับเสียง

ให้ได้ยินกันเพียงสองคน

" ไม่รู้สิ..อยากมาเห็น..อยากมาเจอ..อยากมาเป็นกำลังใจให้คนที่เรารัก

หัวใจมันบอกให้มามั่ง..ถ้ามัวแต่กลัวการเป็นข่าว..เราคงไม่มีโอกาส

ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำจริงมั้ย.." อึนเฮตอบยิ้มๆสายตามองไปที่จีฮุนที่นั่งอยู่บนเวที

" มันก็จริงนะ..นี้ถ้า ไอ้ฮุนรู้ว่าเธอมาดูหนังของมัน..มีหวังดีใจตาย.." ซูอิมพูดยิ้มๆ

" อุปปารู้แล้วล่ะ..ฉันส่งข้อความไปบอก.."

" มิหน้าล่ะ..นั่งหน้าบ้านเป็นจานดาวเทียม อยู่บนเวทีเลยเพื่อนฉัน..เพราะรู้ว่ามีหวานใจ

มาดูนี้เอง.." อึนเฮเผลอยิ้มกับคำพูดของซูอิม..และไม่นานหนังเรื่องที่สองของจีฮุนที่ฉายรอบพิเศษวันนี้

ก็เริ่มขั้น..หลังจากจีฮุนเดินลงจากเวที..เขาพยายามมองหาอึนเฮ แต่ก็ไม่เจอ..

ส่วนอึนเฮนั่งดูหนังของเขาดว้ยความตั้งใจ..บางครั้งก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับความน่ารักของเขา

ที่เล่นออกมาได้เหมือนจริง..บางครั้งเธอก็มีท่าทีเขินอายด้วยเพราะถูกซูอิมที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ พูดล้อเลียน

เธอกับจีฮุนขึ้น..จนกระทั่งหนังฉายมาถึงตอนจบ..ผู้ชมที่นั่งอยู่ในโรงนั้นต่างก็ปรบมือ

ชื่นชมนักแสดงของเรื่องที่แสดงออกมาได้ดีแบบนี้..โดยเฉพาะอึนเฮเธอยิ้มแก้มแทบปริ

กับผลงานที่ดีเยี่ยมของคนรักในครั้งนี้ เขาทำได้ดี สมการที่เขาทุ่มเทเพื่องานนี้จริงๆ

อึนเฮคิด..และขณะที่เธอกำลังจะลุกจากที่นั่ง..ตามหลังซูอิมที่ลุกเดินนำหน้าไปก่อน

นักข่าวจากสำนักข่าวหนึ่ง ที่เธอรู้จัก และเห็นเธอเข้าก็เดิน

มาขอสัมภาษณ์เธอทันที


" สวัสดีค่ะ..คุณอึนเฮ..ไม่คิดว่าจะเจอคุณนะคะเนี่ย.."

" สวัสดีค่ะ.." อึนเฮทักทายนักข่าวสาวยิ้มๆ

" ที่มาดูหนังวันนี้..มาเป็นกำลังใจให้คุณจีฮุนหรือเปล่าคะ.." นักข่าวถามอยากสนใจ

เพราะรู้เรื่องราวความรัก ความสัมพันของหนุ่มสาวคู่นี้มาบ้างเหมือนกัน

" ไม่น่าถามเลยนะคะ..ก็รู้ๆกันอยู่.." อึนเฮตอบพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

" แต่ว่าขอคำถามอื่นได้มั้ยคะ..ไม่อยากเป็นข่าวนะ..ช่วยหน่อยนะคะ.." เธอพูดกับนัดข่าวเสียงใส

ร้อยยิ้มเต็มใบหน้า

" ได้ค่ะ..เพราะรู้จักกันนะ ถึงช่วย.." นักข่าวสาวพูด.." แล้วมาดูหนังของจีฮุนเรื่องนี้เป็นงัยบ้างคะ "

อึนเฮมีท่าทีครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบไปว่า

" ก็สนุกดีค่ะ..เป็นนักที่สนุกมากๆเลย.."

" แค่นี้เองเหรอคะ.."

" มากกว่านี้ก็กลัวเป็นข่าวค่ะ..ไว้โอกาสหน้าจะตอบให้มากกว่านี้ก็แล้วกันนะคะ.."

" ได้ค่ะ..งั้นดิฉันขอตัวนะคะ..ขอบคุณมากๆๆค่ะ.." นักข่าวพูดจบก็เดินไปสัมภาษณ์คนอื่นต่อ

ส่วนอึนเฮก็ลุกเดินมาหาพ่อแม่จีฮุนที่นั่งอยู่แถวหน้า..ก่อนจะพากันเดินไปที่รถ..ขณะนั้นเสียงโทรศัพท์

มือถือของอึนเฮก็ดังขึ้น..ทุกคนต่างกันมามองพร้อมกัน..เห็นสีหน้าอึนเฮและแววตาของอึนเฮ

ก็รู้ทันทีว่าคนที่โทรหาเธอ..คือ จีฮุน...... :P



เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น ทุกคนต่างรู้ว่าเป็นใครที่โทรหาอึนเฮ

จึงทำเป็นเหมือนไม่รู้ไม่ชี้เหมือนอยากให้อึนเฮรับโทรศัพท์อย่างสบาย ๆ

แต่ก็มิวายแอบฟังเมื่ออึนเฮกดรับโทรศัพท์ เสียงของชายหนุ่มผู้อยู่อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์

ก็ดังขึ้นในทันที

“ที่รัก รอพี่ก่อนนะ”

“อุปปาจะกลับพร้อมกันหรือคะ ไม่กลัวเป็นข่าวเหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่จะแอบ ๆ ไปขึ้นทางด้านหลังก็แล้วกัน

พี่จะได้คุยกับคุณพ่อคุณแม่ระหว่างทางกลับด้วยคิดถึงท่านน่ะ”

“ค่ะ งั้นเดี๋ยวสักครู่เจอกันที่ด้านหลังนะคะ”

“จ้ะ บอกท่านทั้งสองด้วยนะ”

“ค่ะอุปปา” เมื่อวางสายโทรศัพท์เป็นที่เรียบร้อย อึนเฮรีบหันกลับไปบอก

คุณพ่อกับคุณแม่ของจีฮุนทันทีเมื่อจบการสนทนากับจีฮุน

“คุณพ่อคุณแม่คะ อุปปาจะกลับกับพวกเราด้วยค่ะ” อึนเฮพูดพร้อมกับยิ้ม

แบบนอบน้อมให้กับท่านทั้งสอง

“จริงหรือลูก ดี ๆ แม่อยากคุยกับเค้าอยู่พอดีเลย ขอบคุณมากนะหนู”

คุณแม่จีฮุนแสดงอาการดีใจเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่โปรโมตหนั้งเรื่อง

แรก จนมาถึงเรืองนี้ ท่านยังไม่ได้พบหน้าลูกชายเลย นอกจากโทรศัพท์คุยกัน

“ค่ะคุณแม่” ระหว่างนั้นอึนเฮนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว เสียงคุณพ่อก็ดัง

ขึ้นมาระหว่างนั้น

“คุณ ๆ ดีใจจนแก้มปริแล้ว”

“ฉันหรือคะคุณ”

“ ไม่ใช่ หนูเฮน่ะสิ นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว”

“นั่นสิ ชั้นสงสารลูกสองคนนี้จังเลย ทำไมนะถึงมีแต่เรื่อง เมื่อปลายปี

ก็มีเรื่องให้กลุ้มใจ นี่ยังต้องมาหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีก แล้วเมื่อไหร่ ทั้งสองคน

จะออกมาบอกใคร ๆ ได้เสียทีว่าเค้าสองคนเป็นอะไรกัน”

คุณแม่จีฮุนพูดไปพร้อม ๆ กับถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เอาน่าคุณ อีกไม่นานหรอก” และไม่นานนัก จีฮุนก็เดินมาเปิดประตูที่นั่ง

ข้างคนขับพอดี

“คุณพ่อคุณแม่สวัสดีครับ”

“จ้ะลูกชาย สวัสดีลูก” คุณพ่อและคุณแม่ของจีฮุนพูดขึ้นพร้อม ๆ กัน

“อ้าว...มาแล้วหรือคะ”

“จ้ะ ออกรถเลยที่รัก” จีฮุนพูดแบบรีบร้อนนิด ๆ

“ค่ะ ๆ”

ระหว่างทางทั้งสี่คนคุยกันไปตลอดทาง จีฮุนก็ยังแสดงอาการอ้อนคุณแม่

เหมือนเด็ก ๆ ทำให้อึนเฮซึ่งนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ อมยิ้ม เพราะเธอรับรู้ได้ว่า

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงช่างเอาใจและแสนดีกับเธอได้ขนาดนี้ เพราะเค้าได้รับการ

อบรมดูแลมาเป็นอย่างดี ความพิเศษในตัวของจีฮุนนั้น มิใช่มีเพียงอึนเฮเท่านั้น

ที่รับรู้ ยังรวมไปถึงเพื่อนสนิทอีกหลาย ๆ คน ก็รู้สึกแบบเดียวกัน แต่สิ่งที่สุดพิเศษ

นี้ก็เป็นของเธอเพียงผู้เดียวทั้งตัวและหัวใจ....

เมื่อถึงบ้านของคุณพ่อคุณแม่ จีฮุนและอึนเฮลงจากรถเพื่อเข้าไปจิบชาร้าอน ๆ

ก่อนออกเดินทางกลับไปยังที่พักของตัวเอง อากาศหนาวของเดือนมกราคม

ทำให้การสนทนาระหว่าง ลูกชาย ลูกสะใภ้ และคุณพ่อกับคุณแม่ของจีฮุน จึง

เต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น และความรักที่ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านมีให้ลูกชายสุดที่รัก

และผ่านลงมายังตัวอึนเฮจนเธอสามารถรับความรู้สึกนั้น ๆ ได้ ....

เมื่อทั้งสองเดินทางเข้าถึงบ้านพักเวลาก็ล่วงเลย ไปประมาณ เที่ยงคืนกว่า ๆ

อากาศที่หนาวเหน็บในขณะนั้น ทำให้อึนเฮยืนตัวสั่นขณะที่ลงจากรถ จีฮุน

เห็นอาการของเธอ เขารีบเดินเข้าไปกอดเธอไว้แน่น และถอดเสื้อโอเวอร์โคทจาก

ตัวของเขาคลุมร่างเล็ก ๆ ของหญิงสาวอันเป็นที่รักทันที

“หนาวเหรอ” อึนเฮพยัคหน้ารับ และโน้มตัวเข้าหาอกอุ่นของจีฮุนทันที

“อุปปาไม่หนาวเหรอค่ะ เอาเสื้อมาให้ฉันใส่”

“ไม่หรอก พี่มีอีกตัวนี่ไง เฮใส่เถอะ….หรือว่าเดี๋ยวพี่ทำให้อุ่นขึ้นตางนี้เลยดีไม๊”

อึนเฮหันมายิ้มพร้อม ๆ กับยกมือทุบที่หน้าอกของจีฮุนเบา ๆ

“ถ้าตรงนี้นะอุปปา ฉันว่าพรุ่งนี้เช้าเราสองคนได้แข็งเป็นรูปปั้นคู่รักอยู่หน้าบ้านแน่ ๆ”

“ก็ได้ ๆ เข้าบานก่อนก็ได้” จีฮุนพูดพร้อม ๆ กับก้มลงจุมพิตที่ปากอวบอิ่มของอึนเฮหนึ่งครั้ง

ก่อนเดินคลอเลียกันขึ้นบรรใดไปยังประตูทางเข้าบ้าน

เมื่อถึงภายในบ้านอึนเฮรีบเปิดเครื่องทำความร้อนทันที เพื่อให้อากาศอุ่นขึ้น

แต่จีฮุนก็ยังแซวต่อเรื่องที่เค้าจะทำให้เธออุ่นขึ้น

“ที่รัก ไม่ต้องเปิดหรอก เดี๋ยวพี่ทำให้อุ่นเอง”

“อุปปา ไม่ง่วงหรือคะ”

“ไม่ง่วงหรอก พี่เห็นยัยตัวร้ายแล้วพี่ก็ไม่อยากหลับไม่อยากนอนแล้ว มานั่ง

ข้าง ๆ ก่อนมา” อึนเฮเดินไปหาจีฮุนตามคำขอ เพราะเธอรู้ว่าเดือนสองเดือนมา

นี้จีฮุนต้องเหนื่อยมาก เพราะเขาต้องทั้งซ้อมละครเวที โปรโมตภาพยนตร์ติดกัน

สองเรื่อง และยังหาเวลามาดูแลเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง อึนเฮนั่งลงข้าง ๆ จีฮุน

“ไม่ใช่นั่งข้าง ๆ มานั่งบนตักนี่” อึนเฮหันไปยิ้มอาย ๆ แต่ก็ทำตามคำบอกทันที

“ดีมาก เด็กดีของพี่” และก็เป็นอย่างที่อึนเฮคิด จีฮุนเริ่มซุกซน ทำให้อึนเฮต้อง

หัวเราะออกมาที่เธอเดาถูก เสียงหัวเราของอึนเฮทำให้จีฮุนรู้ว่าอึนเฮรู้สึกอย่างไร

เค้ายิ่งแกล้งอึนเฮใหญ่

“นี่เรียกว่าอะไรนะ สะดือใช่ไหมเอ่ย แอ๊ะ...แล้วนี่ละเค้าเรียกว่าอะไรน้า

ปูน้อยไม่รู้จัก มันจึงเดินไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ และก็ไปเจอภูเขาสองลูก ปูน้อย

ไต่เขาจากอีกฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งหนึ่ง โอ๊ะ ๆ ลื่นแล้ว ปูจะตกเขาแล้ว

แต่เอ๊ะทำไมภูเขานี่ขาวจังน๊าเราต้องเกาะแน่น ๆ ซะแล้ว เดี๋ยวจะตกลงไป”

“อุปปา อย่าทำอย่างนี้สิฉันจั๊กกะจี๋” ทั้งสองคนหัวเราะกันคิกคักมีความสุข

ด้วยหัวใจรักที่ไม่มีใครสามารถแยกเขาและเธอออกจากกันได้


..........................ต่อ
จีฮุนกับอึนเฮหยอกล้อเล่นกันอยากมีความสุข ตามประสาคนรัก

" ไม่ได้เล่นเลย..เอาจริง.." จีฮุนไม่พูดเปล่า เขาก้มลมสัมผัสบริเวณเนินอก

อวบอิ่มของเธอด้วย

" หอมไปทั้งตัวเลย..ทำงานมาเหนื่อยๆ..เจอแบบนี้แล้วชื่นใจ หายหายเหนื่อยทันทีทันใดเลย "

เขาพึมพำพูดขณะที่มือและปากก็สำรวจเธอไปทั่ว..มือร้อนๆของเขาแตะตรงไหน

ก็เล่นเอาอึนเฮร้อนๆหนาวๆบริเวณนั้นไปด้วย

" อุปปา..อย่าพึ่งได้มั้ยย..ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน..เหนี่ยวตัวจะแย่อยู่แล้ว.." เธอเอ่ยเสียงสั่น

พยายามบิดแบนกายหนีจากการรุกเร้าของหนุ่มคนรัก..

" เอาไว้ก่อน..เดี๋ยวพี่เปลี่ยนให้.." เขาพูดและรุกเร้าเธอไม่มีที่ท่าจะผละออกจากกายเธอ

ง่ายๆ..แต่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพย์มือถือของจีฮุนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

" ดึกป่านนี้แล้ว..ใครโทรมาน่ะ.." อึนเฮเอ่ยขึ้น..ส่วนจีฮุนถอนหายใจอย่างหัวเสีย

ที่ใครโทรมาตอนนี้แต่เขาก็เอื้อมมือล้วงโทรศัพย์ในกระเป่ากางเกงมากดรับสาย

" สวัสดีครับ..ผมจีฮุนครับ.." จีฮุนพูดไปตามสาย..โดยที่มืออีกข้างที่ยังว่างของเขา

ก็สัมผัสลูบไล้เรียวขาสวยเธอไปมาช้าๆ..และคนที่โทรหาจีฮุนก็คือมินอานั้นเอง

พอได้ยินเสียงจีฮุน มินอก็เอ่ยขึ้นตามสายโทรศัพย์

" คุณ จีฮุน..ฉันมินอานะคะ.."

" คุณมินอาหรือครับ..มีอะไรหรือเปล่าครับ.." จีฮุนตอบไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ปกติแต่อึนเฮนั้นทันที่ที่ได้ยินว่าคนที่โทรหาคนรักเธอยามวิกาลแบบนี้

คือมินอา นางเอกสาวที่ร่วมงานหนังกับจีฮุน..อึนเฮเงยหน้าขึ้นมองจีฮุนสายตาขุ่นเคือง

พร้อมกับจ้องหน้าเขาอย่างจับผิด..แต่จีฮุนก็มีสีหน้าเรียบเฉยๆ..ทำให้เธอคล้าย

ความกังวลใจ..แต่ด้วยความอยากรู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันอึนเฮก็ชะโงกหน้าเข้าชิดริมหูจีฮุน

ข้างที่เขาเอาโทรศัพยแนบอยู่..ด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น..ทำเอาจีฮุนเกือบหัวเราะออกมา

ด้วยความขบขันท่าทางของภรรยาสาวแต่เอาก็กลั้นเอาไว้ก่อน..และฟังมินอาพูดต่อ

" พอดีผู้กำกับให้ฉัน โทรมาบอกคุณว่า ทีมงานหนังจะจัดงานเลี้ยงขอบคุณนักแสดงน่ะค่ะ

" งานเลี้ยงมีเมื่อไหร่ครับ.." จีฮุนตอบอึนเฮไป..ส่วนอึนเฮที่นั่งเงียบฟังตั้งแต่เรียก

พอได้ยินว่ามีงานเลี้ยงเท่านั้นล่ะ..ความไม่พอใจก็พุ่งสูงขึ้น..เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพย์ที่แนบหู

จีฮุนอยู่..ขึ้นมาแนบใบหูเธอและพูดตอบมินอาไปทันที

" ขอโทษนะคะคุณมินอา..ช่วงนี้จีฮุนงานยุ่งค่ะ คงจะไปงานเลี้ยงไม่ได้หรอก "

อย่างไงก็ขอบคุณนะคะ..ที่อุตสาห์โทรมาบอกกลางดึกแบบนี้.." อึนเฮพูดประชดกลายๆ

" เฮ..ไม่เอานะ.." จีฮุนแทรกขึ้น เมื่อเห็นท่าไม่ดี..แต่อึนเฮกลับถลึงตาใส่เขา

" แต่คราวหน้า..ถ้าจะโทรมารบกวนดูแลด้วยนะคะ..จีฮุนเขาทำงานมาเหนื่อย

ก็อยากจะใช้เวลานี้พักผ่อน..หวังว่าคุณคงจะเข้าใจนะคะ.." พูดจบอึนเฮก็กดสายทิ้ง

หยุดการสนทนานั้นทันที..โดยไม่เปิดโอกาสให้มินอาได้พูดเลย..และดูเหมือน

มินอาจะรับรุ้ได้ดีถึงความไม่พอใจของคนรักจีฮุน ผ่านน้ำเสี่ยงที่ตอบโต้เธอมา

" แฟนจีฮุน..ดุจริงแฮะ.." มินอาพำพัมกับตัวเอง และก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอึนเฮแต่อย่างได

ถ้าเป็นเธอมีผู้หญิงโทรหาคนรักแบบนี้..เธอเองก็คงจะไม่พอใจเหมือนกัน มินอาคิด

และด้วยความกังวลกลัวว่าเธอจะเป็นต้นเหตุให้คนรักผิดใจกัน มินอาจึงโทรหาผู้กับกำหญิง..

และบอกเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ผู้กำกับรับรู้..ส่วนอึนเฮหลังจากที่วางสายจากมินอา

เธอก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันมามองหน้าจีฮุนสายตาขุ่นเคือง..ทำเอาจีฮุนร้อนๆหนาวๆขึ้นมาทันที


อารมณ์ปรารถนาที่รุกเร้าสัมผัสเธอเมื่อสักครู่..แทบมลายหายไปสิ้น

แต่เขาก็พยายามนิ่งเอาไว้ก่อน..คือคติ สงบ สยบความเคลื่อนไหว

" ไหนว่าแค่เพื่อนร่วมงาน..แล้วนี้อะไร..โทรหากันกลางดึงกลางดื่นแบบนี้..หมายความว่าอย่างไง "

อึนเฮตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดังลั่นห้อง

" เขาก็..โทรมาเรื่องงานเลี้ยง..ที่ทีมงานหนังจะจัดขึ้นเพื่อขอบคุณนักแสดงไง

ไม่มีอะไรเลย.." จีฮุนพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือเธอ แต่อึนเฮสะบัดแขนออกจากมือเขา

" ฉันไม่อยากจะเชื่อแล้วสิ..ว่ามันเป็นแค่งาน..บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ว่ามีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า

พูดจบอึนเฮก็ยกหมอนขึ้นฟาดแขนเขาทันทีด้วยความโมโห..โดยจีฮุนที่จีฮุนไม่ได้หลบ

เลยโดนเข้าเต็มๆ..

" ยัยตัวร้ายเอ้ยยย..เวลาร้ายก็สุดๆเหมือนกันนะเนี่ย " จีฮุนคิด ก่อนจะตอบเธอไปว่า

" ไม่มีอะไรจริง..พี่บอกแล้วงัยว่า มินอาเธอก็มีคนรักแล้ว..พี่กับเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน

เท่านั้น !!" เขายืนยันสีหน้าจริงจัง

" อย่าให้ฉันรู้น่ะ..ว่าอุปปาโกหกฉัน..ไม่อยากนั้นล่ะมีเรื่องแน่..

ฉันจะเล่นงานอุปปาให้หนักเลย.."

" ไม่โกหกเลย..สักครั้งพี่ก็ไม่เคย..ที่พี่พูดน่ะ จริงๆจ๊ะ.." จีฮุนพูดอย่างใจเย็น

" ฮึ !! ขอให้จริงเถอะ..แล้วต่อไปนี้..ฉันจะเก็บโทรศัพย์อุปปาไว้เอง..ไม่ต้องใช้ไม่ต้อง

โทรคุยกับใครแล้ว.."

" อ้าวว!!..ยืดโทรศัพย์พี่..แล้วพี่จะติดต่องานได้อย่างไงล่ะ.." เขาพูดเสียงอ่อย เงยหน้ามอง

ภรรยาสาวสายตาล่ะห้อยอย่างขอความเห็นใจ..ทำเอาอึนเฮใจอ่อนยวบลงทันที

แต่เธอก็ต้องทำแข็งใจเอาไว้ ถ้ายอมยกโทษให้เขาง่ายๆ เขาก็ต้องทำเรื่องให้เธอ

ปวดหัวอีกจนได้นั้นแหละ อึนเฮคิด

" เรื่องงานก็ให้ผู้จัดการติดต่อให้สิ..แล้วต่อไปนี้..ห้ามกลับบ้านเกิน 2ทุ่ม

แล้วเงินที่เคยได้วันล่ะหมืนวอนน่ะ..ต่อไปนี้เอาไปแค่แปดพันวอนพอ.."

" ไอยืดโทรศัพย์ยังพอทน.. ให้กลับบ้านก่อน 2 ทุ่มก็พอไหว..แต่ตัดเงินเหลือ

วันล่ะแปดพันวอน ( 300 บาท )..มันจะไหวเหรอ.." เขาบ่นเสียงอ่อยออกมาทันที

ที่รู้ว่าถูกตัดเงินให้เหลือน้อยกว่าเดิมอีก..

" หรือจะไม่เอาสักเหรียญเลยก็ได้นะ..ถ้ามีปัญหามากหนักก็ไม่ต้องเอา." เธอพูด

อย่างถือไพ่เหนือกว่า..เล่นเอาจีฮุนหน้าจ๋อยลงไปอีกเมื่อได้ยืนที่ภรรยาสาวพูด

" เอาก็เอาว่ะ...ให้มันรู้ไปมีเมียแล้วจะอดตาย.." จีฮุนพูด

" พูดอะไรให้มันดีๆหน่อยได้มั้ย.." เธอหันไปว่าให้เขาอีก..แต่ในใจ

ก็รู้สึกสะใจนิดๆที่ได้เอาคืนเขาได้..

" ครับผม..เอาไงก็ได้ครับ..." จีฮุนพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากขอบเตียงและเดินเข้าไปใกล้เธอ

ก่อนจะสอดแขนกอดรอบเอวเธอไว้จากด้านหลัง

" ที่ยอมทุกอย่าง..เพื่อความสบายใจของเมียพี่..อย่าโกรธพี่เลยนะ ที่รัก " เขาพูดเสียงนุ่ม

ก่อนจะชะโงกหน้าไปหอมที่แก้มเธอหนักๆอย่างเอาใจ..อึนเฮหน้ามามองเขา

สีหน้าแววตาที่ขุ่นเคืองเขาก่อนหน้านี้หายไปบ้างแล้ว..ทำเอาจีฮุนใจชื่นขึ้นมาทันที

เมื่อรู้ว่าภรรยาสุดที่รักหายโกรธเคืองเขาแล้ว

" แล้วต่อไป..อย่าให้ผู้หญิงโทรมาหายามค่ำคืนแบบนี้อีกนะ..ฉันไม่ชอบ.."

เธอพูดเสียงอ่อนลง

" ตกลงจ๊ะที่รัก.." เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล้งอก..และไม่ทันที่เขาและเธอ

จะได้พูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพย์มือถือของจีฮุน ก็ดังขึ้นอีก

" ใครโทรมาอีกเนี่ย.." อึนเฮบ่นน้ำเสียงเริ่มไม่พอใจอีก แต่ก็กดสายรับ

" ฮัลโหล.." อึนเฮรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

" สวัสดีค่ะ..ฉันผู้กำกับหนัง คิทเช่น ที่จีฮุนเล่นน่ะค่ะ เมื่อครู่นี้ดิฉันรบกวนให้มินอา

โทรมาบอกจีฮุนเรื่องงานเลี้ยงขอบคุณนักแสดง..ตอนอยู่ในโรงหนังก็ไม่ทันได้บอก

ก็เลยต้องโทรไปบอกกลางดึกแบบนี้..ดิฉันต้องขอโทษที่รบกวนน่ะคะ.." ผู้กำกับสาว

อธิบายเสียยาวทันทีที่อึนเฮรับสาย..และเธอก็โทรมาทันทีที่รู้เรื่องจากมินอา

เพราะความกังวลใจกลัวคนรักจะผิดใจกัน..ส่วนอึนเฮพอรู้ว่าคนที่โทรมาคือผู้กำกับ

และพูดกับเธอด้วยดี อึนเฮจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่นนวลขึ้น

" อ๋อ ผู้กำกับเองเหรอคะ..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่

เป็นห่วงจีฮุนเท่านั้น อยากให้เขาได้พักผ่อนมากๆน่ะค่ะไม่อยากให้ใครรบกวน.."

อึนเฮตอบผู้กำกับและคำพูดของเธอก็ทำเอาจีฮุนหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

" ยัยโก๊ะ..ไม่ว่าอะไร..เล่นงานเราซะหนัก.." เขาพูดเสียงเบา

อึนเฮได้ยินจึงหันไปมองเขาพร้อมกัลถลึงตาใส่..จีฮุนจึงเงียบปาดทันที

เพราะกลัวยัยตัวร้ายของเขาจะโมโหขึ้นอีก..อึนเฮคุยกับผู้กำกับหนังของจีฮุน

ครู่หนึ่งเธอก็วางสาย..ก่อนจะหันมามองเขาและเอื้อมมือไปหยิกที่ท้องเขา

อย่างเร็วไม่ทันที่จีฮุนจะหลบไปไหน

" เมื่อกี้ว่าอะไร ฮ่า.."

" ไม่มี้..ว่าที่ไหนเล่า..ซ้อมร้องเพลงต่างหาก.." เขาพูดหน้าตาย อึนเฮส่ายหน้าไปมา

ด้วยความระอาใจ..คนกะหล่อนเจ้าชู้..อย่างไงนิสัยนี้ก็เลิกยาก อึนเฮคิด


แต่เธอก็มั่นใจว่าอย่างไงเธอก็เอาผู้ชายกะหล่อน และเจ้าชู้คนนี้อยู่มือแน่นอน

" พี่บอกแล้ว..ว่าเขาโทรมาเรื่องงาน..ก็ไม่เชื่อ.." จีฮุนพูดเมื่ออึนเฮคุยกับ

ผู้กำกับเข้าใจแล้วว่าที่มินอาโทรมาเพราะเรื่องงาน..

" คราวเนี่ย ฉันเข้าใจผิด..แต่อย่าทำอะไรให้ฉันเข้าใจถูก

ก็แล้วกัน..ฉันเอาตายแน่ จำเอาไว้ด้วย..แล้วที่หน้าที่หลัง

ไม่ต้องสารแนไปแจกเบอร์โทรศัพย์คนไปทั่วแบบนี้..เข้าใจมั้ย.."

" ครับผม..เข้าใจแล้วครับ..ผมจะไม่ทำอีกแล้ว..ว่าแต่เข้าใจพี่แล้ว

จะคืนโทรศัพยให้พี่..แล้วก็จะไม่ตัดเงินพี่ด้วยใช่มั้ย.."

เขาพูดยิ้มๆๆ..แต่พออึนเฮส่ายหน้าปฎิเสธ ยิ้มของเขาก็หบลงทันที

" ไม่ได้เหรอ.."

" อืมส์..ดูความประพฤติก่อน..ถ้าทำตัวดีจะคืนโทรศัพย์ให้

แต่เงืนน่ะ..แล้วจะบอกว่าให้เท่าไหร่..โอเคมั้ย ??.."

" โอเค คร้าบบบบ..แม่คร้าบบบ..ผมทุกยอมทุกอย่างคร้าบบบ.."

จีฮุนพูดยิ้มๆล้อเลียนเธอกลับ..พร้อมกับดึงเธอเข้ามากอดแนบอก

" ไม่ต้องมาพูดเล่นน่ะ..ฉันพูดจริงทำจริง..แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่า " แม่ " อีก

ฉันยังไม่อยากแก่เร็วขนาดนั้นหรอก ที่รัก.." เธอพูดล้อเขากลับในตอนท้าย

พร้อมกับแนบหน้าลงกับอกอุ่นของเขา

" ที่เรียกแม่ ไม่ได้หมายความอยากให้แก่สักหน่อย..ที่เรียกแม่เพราะอยากให้เป็นแม่

ของลูก..และพี่ก็เคารพรักเมียพี่เหมือนแม่เลยนะ..พี่พูดจริงๆนะ" จีฮุนพูดยิ้มๆ

ทำเอาอึนเฮมองค้อนให้อย่างหมั่นใส้

" ไม่ต้องรักเคารพเมียเหมือนแม่หรอก..แค่รักเมียให้ตลอดไปเหมือนรักแม่ก็พอแล้ว.."

" แน่นอนอยู่แล้ว..ไม่รักเมียตลอดไปจะไปรักหมาที่ไหนล่ะ.."

" นี้เปรียบเทียบให้ดีกว่านี้หน่อยได้มั้ย..แล้วบอกว่ารักแต่เปรียบเมียกับหมานี้นะ

น่าภูมิใจตายล่ะ." เธอว่าให้เขาแต่ไม่จริงจังนัก

" ไม่เอาน่าใครจะไปเปรียบเทียบเมียกับหมา เฮพูดเฉยๆ อย่าคิดมากสิ

เดี๋ยวแก่เร็วนะ.." เขาพูดเสียงนุ่มกอดเธอโยกไปมาช้าๆ

" ถ้าฉันแก่นะ..อุปปาต้องแกกว่าฉัน.."

" มีบังคบกัน ให้แก่กว่าด้วยเหรอเนี่ย.." เขาพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาในลำคอ

..ทำเอาอึนเฮเผลอยิ้มออกมาที่อุปปาไปด้วย

" ก็ใช่นะสิ..ไหนว่าจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเมียล่ะ..เป็นสามีต้องยอมทุกอย่างเพื่อภรรยาน๊า "

เธอพูดหยอกล้อเขาเสียงใส..ความรักอบอวลไปทั่วทั้งห้องนอนอีกครั้งหลังจากที่อารมณ์เมื่อสักครู่

ลบเลื่อนไปด้วยความเข้าใจในกันและกัน

" ถ้าให้สามีแก่กว่าแล้วเกิดภรรยา..ไปปริ้งๆๆหนุ่มอื่นจะทำไงล่ะที่นี้.."

" ไม่หรอกน๊า..หนุ่มคนไหนภรรยาก็ไม่สนใจ..สนหนุ่มหน้าแก่คนนี้คนเดียว.."

เธอพูดจบก็เข่ยงปลายเท้าจุบพิตที่ปลายคางสากๆของเขา

" เป็นคนอื่นพี่เอาตายนะเนี่ยมาว่าพี่แก่..เห็นเป็นเมียนะเนี่ยถึงยอมให้

แต่หน้าแก่ๆแบบนี้เถอะฤทธิ์เยอะนะจะบอกให้.." เขาพูดขำๆก้มลงมองเธอสายตาแพรวพราว

" ฤทธื๋เยอะที่ไหน..ขี้โม้..วันก่อนใครน๊าใช้งานภรรยาให้ภรรยาเป็นจ๊อกกี้นะ ฮึ..ไม่มีแรงล่ะสิท่า

คนแก่แล้วก็งี้แหละ.." พูดจบอึนเฮก็หัวเราะออกมาคิกคักออกมาอย่างชอบอกชอบใหญ่ที่ได้พูดยั่ว

สามีหนุ่มได้

" ฮื่อ..เด๋วจะรู้ว่าคนแก่น่ะแรงเยอะแค่ไหน.." พูดจบเขาก็ช้อนอุ้มเธอขึ้นแนบอก

อึนเฮเข้าใจว่าเขาจะพาเธอไปที่เตียงนอน แต่ไม่ใช่เพราะจีฮุนเดินอุ้มเธอ

เดินที่ไปห้องน้ำที่อยู่อีกมุมของห้องนอน..เล่นเอาเธอดิ้นขลุกขลักจะลงจากอ้อมกอดเขา

" ไม่เอานะ..ปล่อยเดี๋ยวนี้..หนาวจะตายอยู่แล้วยังจะพามาอาบน้ำอีกเหรอ.."

เธอร้องเสียงหลงพร้อมกับดิ้นลงจากอกเขา..

" ไม่ให้อาบน้ำหรอกนะ..แค่จะให้สระผมให้เฉยๆ..กลัวไปได้.."

เขาพูดพร้อมกับวางเธอลงที่พื้นห้องน้ำ..

" ดึกขนาดนี้ยังจะสระผมอีกเหรอ..เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก.." เธอบ่นด้วยความเป็นห่วงเขา

" ไม่สระได้งัย ทำงานทั้งนั้น..ผมฟูเป็นขนมดว้ยฟูแล้ว.." จีฮุนพูดพร้อมกับถอนเสื้อผ้า

ออกจากร่างกาย..โดยไม่มีท่าทีเขินอายเลย ตรงกันข้ามกับอึนเฮ

ถึงแม้จะเห็นเขาทำแบบนี้ออกบ่อยแต่อึนเฮก็มีสีหน้าเขินอาย

ทุกครั้งที่เห็นสามีในสภาพแบบนี้..จีฮุนเลื่อนตัวเองลงไปในอ่างอาบน้ำ

และพาดคอกับขอบอ่าง..หันศรีษะมาทางอึนเฮ..

" ถามจริง..เมื่อก่อนสบายแบบนี้มั้ยเนี่ย..คุณชาย.." เธอเอ่ยขึ้นขณะลงมือสระผมให้เขา

โดยที่เธอก็พลอยเปียกปอนไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้

" สบายกาย..แต่ไม่สุขใจแบบนี้..ให้คนที่เรารักมาทำอะไรให้ มันมีความสุขจะตาย "

เขาพูดเสียงนุ่ม..อึนเฮไม่ได้พูดตอบเขาไปได้แต่ยิ้มออกมาด้วยความสุข

เพราะการได้ทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก มันก็มีความสุขไม่น้อยไปกว่า

คนที่เรารักทำอะไรให้เลย..

" ดูสิ หิมะเริ่มตกหนักแล้ว..ปิดกระจกหมดเลย.." จีฮุนพูดขณะแหงนหน้าขึ้นมอง

ท้องฟ้าผ่านกระจกใส่ๆแผ่นหนึ่งที่แปะไว้บนหลังคาต้องห้องน้ำ..

" หน้าหนาวที่ไร..ทำไห้นึกถึงตอนที่เราเล่นละครด้วยกันเนอะ..ตอนนั้น

จำได้ว่าอุปปาสละเสื้อกันหนาวให้ฉันใส่..ทั้งๆที่ตัวเองก็หนาว..จะว่าไป

ก็เห็นครั้งแรกนะที่มีคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อแม่พี่น้องมาทำเพื่อฉันแบบนี้.."

อึนเฮพูดยิ้มๆน้ำเสียงนุ่มนวล..พอเธอพูดถึงช่วงเวลาที่พบกันและได้ร่วมงานกัน

เมื่อ2ปีก่อนก็ทำให้จีฮุนนึกถึงเรื่องราวในตอนนั้น..และเกิดร้อยยิ้มขึ้นที่ใบหน้า

และแววตาของเขา

" ไม่น่าเชื่อนะว่าเผลอแป๊บเดียวจะผ่านมา 3 ปีแล้ว..3ปีที่มีเรื่องราว

มากมายผ่านเข้ามาในชีวิตรักของเรา..3 ปีที่ชีวิตพี่มีค่ามากขึ้นทุกๆปี

ชีวิตของพี่มีค่า เพราะพี่มีผู้หญิงคนนี้เคียงข้าง.." จีฮุนพูดยิ้มๆ..

" ขอให้เราได้นั่งดูหิมะตกด้วยกัน ผ่านฤดูหนาวด้วยกันไปอีก 10 ปี, 20 ปี, 50, ปี

และ100ปีเลยนะ.." เธอพูดขณะที่สระผมให้เขาเสร็จจพอดี

" แน่นอน..เราจะผ่านฤดูหนาวด้วยกันแบบนี้ ไปอีกร้อยปีเลยที่เดียว.."

เขาพูดก่อนจะลุกขึ้นจากอ่าง..มายืนได้ฝักบัว


" อาบน้ำด้วยกับพี่ใหม่..ไหนๆก็เปียกแล้ว.." เขามองเธอและกรวดสายตาไปทั่ว

เรื่อนรางที่เขาจดจำได้ทุกส่วน..อึนเฮไม่ตอบรับหรือปฎิเสธสามีหนุ่มที่ชวนเธอ

อาบน้ำด้วยแต่ผ่านไปไม่กี่วินาที..เธอก็จัดการถอนเสื้อผ้าและเดินมายืนที่ไต้ฝักบัว

เคียงข้างเขาจีฮุนเห็นก็ยิ้มออกมาแก้มปริ..

" อาบน้ำอากาศหนาวๆแบบนี้..จะเป็นบอดบวมมั้ยเนี่ย.." เธอเอ่ยขึ้น

" ไม่ต้องห่วงหรอกจ๊ะ..ที่รักอากาศหนาวแต่สามีจะมอบความอบอุ่นให้เอง

จะอุ่นจนร้อนเลยล่ะจะบอกให้.." เขาพูดพร้อมกกรวดสายตามองเธออย่างสำรวจ

และหลงไหลทำเอาอึนเฮเริ่มจะสั่นๆขึ้นมาทันที แต่หาใช่สั้นเพราะอากาศ

แต่สั่นเพราะสายตาของเขาที่ปลุกอารมณฺปรารถนาของเธอ..เพียงแค่สบตาเขา

หัวใจของเธอก็สั่นหวั่นไหวแล้ว..และเพียงไม่กี่นาที่ต่อมาร่างของเธอและเขา

ก็เริงรื่นชื่นช่ำอยู่ใต้ฝักบัวที่น้ำไหล่ซ่านั้นเอง..ต่างคนต่างพลัดกันถูสบู่ให้กันและกัน

หยอกล้อเล่นกัน..จุบพิตและสัมผัสลูบไล้กันบ้างตามประสาคนรัก..

" พี่รักเฮ..รักมากที่สุด.." อยู่ๆจีฮุนก็เอ่ยบอกรักเธอ พร้อมกับก้มลงจุบพิต

ที่ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ด.." ขอบคุณทุกความสุขที่มอบให้พี่นะ ที่รัก.."

" ขอบคุณอุปปา..ขอบคุณความรักที่ให้ฉัน..ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตของฉันในวันนี้

มีความสุขและน่าอยู่มากขึ้น..ฉัน รักอุปปา ที่สุดเลย.." เธอกระซบ

บอกรักเขาเสียงสั่น..แนบริมฝีปากกับแผ่นอกเขา

หนักๆ..ก่อนที่เสียงน้ำจากฝักบัวจะกลบเสียงและเธอกับเขาก็ใช้ร่างกายเป็นสื่อ

ภาษารักถึงกันแทนคำพูด.
. :lol:

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11988 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

ตอน ฮเยอินฉันไม่อยากได้ยินชื่อเธอ



หลังจากการโปรโมตภาพยนตร์สิ้นสุดลง จีฮุนยังคงมีงานต่อเนื่องตลอดเวลา

อึนเฮซึ่งเฝ้ารออยู่ยังที่พักของเขาทั้งสองคนรู้สึกเหงาเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่ว่า

จีฮุนงานจะยุ่งสักแค่ไหน เค้าก็ยังคงหาเวลาพาเธอเที่ยวได้อย่างสม่ำเสมอ

จีฮุนเริ่มซ้อมละครเวทีวันหนึ่ง ๆ ไม่ต่ำกว่า 15 ชั่วโมงเพราะเขาได้รับการ

คัดตัวที่หลังนักแสดงคนอื่น ๆ เค้าจึงต้องทุ่มเทมากกว่าใคร ๆ เพื่อนให้

งานละครเวทีครั้งนี้ของเขาออกมาดีที่สุด



เสียงโทรศัพท์ภายในบ้านดังขึ้น อึนเฮกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่รีบลุกขึ้น

จากที่นั่งบริเวณหน้าบ้านเพื่อเข้าไปรับโทรศัพท์ในทันที เหมือนเธอจะรู้ว่า

ผู้ที่กำลังโทรเข้ามานั้นเป็นใคร

“สวัสดีค่ะ” อึนเฮยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ผู้ที่อยู่ปลายสายก็ส่งเสียงตอบ

กลับในทันที

“ทำอะไรอยู่ครับที่รัก” จีฮุนทักอึนเฮในทันที

“กำลังอ่านหนังสืออยู่ค่ะอุปปา เหงาจังเลยค่ะ” อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ กับหน้าที่

แสดงอาการเหงาที่ต้องอยู่คนเดียว

“ที่รัก.... วันนี้ไม่ต้องรอพี่นะ พี่ต้องซ้อมจนดึก คงจะไม่กลับไปที่นั่น คิดว่าจะนอน

ที่นี่เลย”

“ค่ะ แล้วจะกลับมาวันไหนคะ”

“พรุ่งนี้เย็นน่ะ พอดีได้พักสองวัน พี่จะพาไปเที่ยวทะเล”

“จริงหรือคะอุปปาดีใจจังเลย” อึนเฮเสียงใสขึ้นมาในทันทีเมื่อรู้ว่า

เธอจะได้ไปเที่ยวทะเลกับคนรัก
“เสียงใสทันทีเลยนะ ยัยตัวร้าย” จีฮุนแซวอึนเฮไปพร้อม ๆ กับหัวเราะอยู่ในลำคอ

“ก็ช่ายยยยยยย.. ดีใจสิคะ อุปปาหายไปหลายวันปล่อยฉันอยู่คนเดียว ไปไหนก็ไม่ได้ไป

ฉันก็ต้องเหงาเป็นธรรมดา”

“ครับทราบแล้วครับ เอางี้นะ พรุ่งนี้ก็เตรียมของใช้เลย เราอาจจะเดินทางคืนนั้นเลย

ดีไหม”

“ดีค่ะดี เอ่อ....แล้วอุปปาไม่เหนื่อยหรือคะ”

“ไม่หรอกพี่ทนได้เพื่อเราสองคนเสมอล่ะ อย่างนั่นเท่านี้ก่อนนะ เค้าเรียกซ้อมแล้ว”

“ค่ะ ๆ ฉันรักอุปปานะ คิดถึงมากด้วย”

“พี่ก็เหมือนกัน” เมื่อสิ้นเสียงทั้งสองคนวางโทรศัพท์จากกัน อึนเฮยังคงยืนถือโทรศัพท์

ไปพร้อม ๆ กับน้ำตาที่เริ่มคลอออกมาด้วยความสงสารที่ขณะนี้จีฮุนทำงานแทบไม่ได้พัก

เป็นเวลาหลายเดือนตั้งแต่กลางปีที่แล้ว ส่วนอีกฟากหนึ่งจีฮุนยังคงยืนอยู่สักครู่และก็มี

ความรู้สึกที่ไม่ต่างออกไปคือ เป็นห่วงที่ทิ้งให้อึนเออยู่คนเดียวและนึกสงสารที่เค้าบอกให้

เธอรออยู่ที่บ้านพักแทนที่จะให้เธอกลับเข้ามาอยู่ในเมือง แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขา

และเธอถ้าต้องเดินทางออกไปที่อื่น ๆ การอยู่ในเมืองเป็นการเสี่ยงที่จะมีผู้คนพบเห็น

ได้ง่าย และที่นี่คนค่อนข้างน้อย จะสะดวกมากกว่าที่เค้าและเธอจะได้อยู่ด้วยกันอย่าง

สงบโดยไม่ต้องหลบซ่อน
..................................................................................................



ช่วงค่ำของอีกวันหนึ่ง จีฮุนเสร็จจากการซ้อมละครเวที รีบเดินทางมาหาอึนเฮ

ยังบ้านพักในทันที เมื่อเสียงประตูหน้าบ้านเปิดขึ้น อึนเฮรับรู้ทันทีว่าผู้ที่เข้า

มาคือจีฮุน เธอจึงวิ่งลงบันไดเพื่อไปรับจีฮุน ขณะนั้นจีฮุนจอดรถเป็นทีเรียบร้อย

และรีบลงมาเพื่อรอการต้อนรับของคนรัก แต่ก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นอึนเฮ

วิ่งสะดุดและกำลังจะตกบันได เค้ารีบวิ่งเข้าไปรับเธอไว้ ทำให้ทั้งสองคน

ล้มลงไปที่พื้นพร้อม ๆ กัน จีฮุนยอมเอาตัวเองรับอึนเฮไว้ เขาจึงล้มลง

กระแทกพี้น แต่ยังโชคดีที่มีหิมะลองรับอยู่ด้านล่าง อึนเฮซึ่งอยู่ด้านบนรีบลุกขึ้น

แต่ก็ถูกจีฮุนดึงเธอเอาไว้ไม่ให้ไปไหน

“อุปปา ไม่เจ็บเหรอ”

“ไม่หรอก ไม่เจ็บ แต่ตอนนี้กำลังรู้สึกดีที่มียัยซุ่มซ่ามมานอนทับอยู่บนตัว”

จีฮุนยังคงพูดไปพร้อม ๆ กับมองที่ดวงตาใสของอึนเฮไม่กระพริบ

“อุปปา ฉันขอโทษนะ ฉันคงดีใจมากไปหน่อยที่เห็นอุปปามา”

“ก็นี่แหละที่ทำให้พี่ไม่รู้สึกเจ็บแม้สักนิด” เมื่อฟังคำพูดของชายอัน

เป็นที่รักจบ อึนเฮรู้สึกดีที่จีฮุนรักและทนุถนอมเธอตลอดเวลา เธอจึงก้ม

ลงจุมพิตจีฮุนด้วยความรัก อากาศที่เย็นจัดในเวลานี้ ไม่สามารถที่จะ

ทำร้ายเขาและเธอได้ ทั้งสองคนร่วมสร้างความอุ่นให้แก่ร่างกาย

อึนเฮยังคงจุมพิตจีฮุนอยู่อย่างต่อเนื่อง จีฮุนเริ่มปล่อยมือออกจาก

กระเป๋าถือและยกมือขึ้นช้า ๆ เพื่อสวมกอดอึนเฮ จีฮุนเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ

ที่มือข้างขวา แต่ก็ยังคงกอดอึนเฮไว้แน่นหลังจากที่เค้าเหนื่อยจาก

การซ้อมละครอยู่หลายคืนหลายวัน วันนี้เป็นวันที่เค้ารู้สึกสบายและ

อบอุ่นอย่างที่สุด จีฮุนเริ่มสอดมือเข้าใต้เสื้อของอึนเฮ ทำให้เธอเริ่มรู้สึก

ตัว จึงรีบถอนปากออกและผงกศรีษะขึ้นมองหน้าของจีฮุนซึ่งกำลัง

เคิลบเคลิ้มไปกับการแสดงออกของอึนฮ

“อุปปา จะทำอะไร ที่นี่หน้าบ้านนะ”

“ไม่เป็นอะไรหรอก มืดแล้ว ไม่มีใครเห็น” จีฮุนพูดไปพร้อม ๆ กับยิ้มที่แฝงความ

เจ้าเล่ห์

“ไม่เอาล่ะ ลุกขึ้นเถอะค่ะ ไปทานข้าวกันดีกว่า” จีฮุนรีบดึงอึนเฮเอาไว้

แต่เค้าก็ต้องร้องโอ้ยออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ้ยยยยยยยย”

“อุปปา เจ็บหรือคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า” อึนเฮรีบลุกขึ้นนั่งในทันที

“ไม่หรอก เจ็บนิดหน่อย มานี่มา มานอนทับต่อกำลังสบายเลย” อึนเฮมองหน้าจีฮุน

พร้อมกับส่ายศรีษะไปมา

“ไปค่ะลุกขึ้น เดี๋ยวฉันจะใส่ยาให้”

“ไม่เอา พี่ไม่ลุก ต้องจูบก่อนแล้วพี่ถึงจะลุก” อึนเฮอมยิ้ม แต่ก็ทำตามที่จีฮุนบอก

เธอก้มลงจุ๊บจีฮุนแล้วรีบเงยหน้าขึ้นทันที

“ช้า ๆ สิ รีบลุกขึ้นไปทำไมล่ะ”

“ก็ได้” อึนเฮก้มลงทำตามจีฮุนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เค้ารีบพลิกตัวขึ้นอยู่บนตัวของเธอ

และจุมพิตเธออย่างรวดเร็วเล่าร้อน พร้อม ๆ กับมือที่เจ็บแต่ก็ยังทำงานได้คล่อง

จีฮุนเริ่มลูบไล้ไปมาสักพัก ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นอึนเฮสั่นสะท้านด้วยความหนาว

“หนาวเหรอ” อึนเฮพยัคหน้ารับ

“งั้นขึ้นบ้านดีกว่า มา ๆ เดี๋ยวพี่อุ้ม”

“ไม่ต้องหรอก อุปปาเจ็บแขนอยู่ รีบ ๆ เข้าบ้านเดี๋ยวชั้นประคบให้นะ”

จ้ะ งั้นหอมแก้มก่อน จีฮุนพูดไปพร้อมกับยัคคิ้วให้อึนเฮ

{ฟอดดดดดดดดดด}… เสียงหอมแก้มที่อึนเฮหอมจีฮุนดังจนเค้าหัวเราะออกมา

ในลำคอ

“ทรงพลังมากเลยที่รักเสียงเมื่อกี้นี้อ่ะ” อึนเฮรู้สึกเขิล จึงตีไปที่แขนของจีฮุน

“โอ้ยยยยยยยยยย!!! เจ็บนะ”

“อุ้ย...อุปปาฉันของโทษนะ ฉันลืมไป” จีฮุนยิ้มและพยุงให้อึนเฮลุกขึ้นและทั้งสอง

คนก็เดินคลอเคลียกันเข้าบ้านไปเหมือนเช่นเคย

การเดินทางที่คุยกันไว้ว่าจะเริ่มภายในคืนนี้คงต้องเลื่อนออกไป เพราะหลังจากที่

อาบน้ำทานข้าวเสร็จอึนเฮก็นั่งประคบมือให้จีฮุน แต่มือเจ้ากรรมก็สามารถทำงาน

ได้แม้เวลาที่ไม่ค่อยจะร้อยเปอร์เซ็นต์ คืนนั้นทั้งคืน ทั้งสองคนปล่อยให้หัวใจของ

เขาและเธอติดปีก และล่องลอยสู่ห้วงอากาศที่แสนสวยจนผลอยหลับไป
............................................................................



เช้ามืดของวันใหม่ ทั้งสองคนเตรียมตัวเดินทางไปยังบ้านพักริมทะเล ที่อยู่

ไม่ไกลจากโซลมากนัก ใช้เวลาเดินทางสามถึงสี่ชั่วโมงก็ถึง บ้านพักริมหาดส่วน

ตัว เป็นของคุณพ่อจีฮุนที่ใช้รับรองเพื่อน ๆ ที่สนิทกัน วันนี้ทั้งสองคนนั่งรถ

ร้องเพลงกันไปตลอดทาง บางครั้งก็แวะถ่ายรูปริมข้างทาง

การเดินทางครั้งนี้เป็นที่สนุกสนานของทั้งสองคน เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบ

หลายเดือนที่ทั้งสองคนสลับกันทำงานไม่ได้หยุด เวลาผ่านไปไม่นาน

ก็ถึงบ้านพักหลังดังกล่าว

“ถึงแล้ว อากาศดีนะวันนี้ ที่รักว่ามะ เดี๋ยวเรานอนกันเลยดีกว่า”

“อุปปาอากาศดีก็ต้องเที่ยวสิคะ จะนอนอะไรกันแต่หัววัน”

“ก็พี่ยังไม่ได้นอนเลยเมื่อคืนนี้น่ะ ทำงานทั้งคืน”

“เดี๋ยวเถอะอุปปา ทะลึ่งใหญ่าแล้วนะเดี๋ยวนี้”จีฮุนหันมายิ้มฟันขาวให้อึนเฮ

ทำให้อึนเฮอดหัวเราะท่าทางของคนรักไม่ได้ ใครจะรู้ว่าผู้ชายที่เยือกเย็นสุขุม

ใจดีคนนี้เวลาอยู่ก้บเธอ เค้ากลับเหมือนเด็กเล็ก ๆ ทะเล้น ๆ คนหนึ่ง

“ฮึ ฮึ++?” เสียงหัวเราะเบา ๆ ของอึนเฮ ยิ่งทำให้จีฮุนเล่นกับเธอมากขึ้น

“หิวนมและ ไปนอนกินนมดีกว่า ไปมะ”

“รีบ ๆ เอาของลงเลยอุปปา นี่อุปปาจะทำตัวแปลก ๆ ขึ้นทุกวันแล้วนะ ฉันชักสงสัยแล้ว

อยู่กับฮักยองอุปปามากไปหรือเปล่าคะ”

“หือ พี่ก็แกล้งเล่น ๆ ไง ไป ๆ ไปพักผ่อนกัน แล้วตอนเย็นทำอาหารทานกันหน้าบ้านดีกว่า”

“ค่ะ” ทั้งสองคนเก็บของที่นำมาเข้าที่ และนำอาหารทะเลที่ซื้อมาใส่ยังที่เก็บเป็นที่

เรียบร้อยและนอนเอนหลังพักผ่อนจนเผลอหลับไปทั้งคู่

.......................................................................


ช่วงค่ำของวันเดียวกัน จีฮุนและอึนเฮนั่งทานอาหารกันอยู่หน้าบ้าน ทั้งสองคนหยอกล้อกัน

อย่างมีความสุข ป้อนอาหารกันไปมา พร้อม ๆ กับที่อึนเฮถูกจีฮุนกระทำมิดีมิร้ายตลอดเวลา

แต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อระหว่างที่นั่งอยู่นั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาบริเวณที่ทั้งสองคน

กำลังทานอาหารกันอยู่ ผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว เดินเข้ามาพร้อมกับทักจีฮุน

“ยองฮุนใช่ไหมคะ” จีฮุนหันมาตามเสียง และก็ต้องตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่า

ผู้หญิงที่เดินเข้ามาทักคืนคนรักเก่าของเค้าเมื่อสมัยเริ่มเข้าวงการใหม่ ๆ จีฮุนและ

อึนเฮลุกขึ้นและยืนออกห่างกันในทันที เพราะเกรงว่าจะเป็นข่าวที่มีคนมาเห็น

จีฮุนดึงแขนของอึนเฮไว้ ไม่ให้ออกไปไกล เพราะเค้าเองก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปิด

บังอะไรสำหรับเพื่อนสนิทคนนี้

“ฮัน ฮเย อิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณสบายดีมั้ย” เสียงเรียกชื่อดัง

ก้องเข้าไปในหูของอึนเฮ เธอคับคล้ายคับคลาชื่อนี้เหมือนว่าเคยได้ยินที่ไหน

“ค่ะ ฉันสบายดี”

“ฮเย อิน ที่อึนเฮนะครับ”

“สวัสดีค่ะคุณอึนเฮ” อึนเฮด้วยความที่กำลังยืนคิดอยู่ทำให้เธอเหม่อจนจี

ฮุนต้องสะกิดที่แขน

“ค..ค...คะ สวัสดีค่ะ คุณฮเย อิน” เชิญนั่งค่ะ ทั้งสามคนนนั่งลงที่โต๊ะหน้าบ้าน

คุยกันอยู่สักครู่อึนเฮสังเกตเห็นว่าหญิงสาวคนนี้จ้องมองที่หน้าของจีฮุนอยู่บ่อย

ครั้ง ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ แต่ก็ยังพยายามนึกต่อไปว่าเธอคนนี้เป็น

ใคร สักพักก็ได้ยินเสียงที่เธอเรียกยองฮุนอีกครั้งอึนเฮถึงนึกขึ้นได้ในทันทีว่าผู้หญิง

คนนี้เป็นคนเดียวกับที่เพื่อนของจีฮุนเล่าให้ฟังว่า ครั้งหนึ่งผู้หญิงคนนี้เป้นคนรัก

ของจีฮุนและเธอก็ทิ้งเค้าไปมีคนรักใหม่ใหม่ ทำให้จีฮุนแทบบ้าจนถึงขึ้นไม่

ทานข้าวทานปลาทานแต่เหล้าต้องเข้าโรงพยาบาล และเธอคนนี้ก็ทำให้จีฮุนกลาย

เป็นหนุ่มจ้าวสำราญ จนกระทั่งได้มาเจอกับเธอ

“ยอง ฮุนคะ ชั้นได้ข่าวคุณตลอดเวลาเลยนะ แต่ก็ไม่กล้าติดต่อไป เพราะเห็น

ว่าคุณยุ่งกับงานตลอด”

“อ้อ.... ครับผมงานยุ่ง ก็เพิ่งว่างพาอึนเฮเค้ามาเที่ยวนี่แหละ”

จีฮุนแลฮเย อิน ยังคงยั่งคุยกันไปเรื่อย ๆ อึนเฮลุกขึ้นหยิบแก้วและตักอาหารด้วยมือที่สั่น

ให้ฮเย อิน

“ทานข้าวด้วยกันนะคะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณอึนเฮ เพิ่งเคยเห็นคุณตัวจริงวันแรก คุณสวยมากเลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” นั่งทานอาหารไปก่อนนะคะ เดี๋ยวดินฉันขอตัวไปทำธุระในบ้าน

สักครู่ค่ะ” อึนเฮเดินออกไป จีฮุนเริ่มกังวลใจ เพราะเห็นสีหน้าของอึนเฮไม่ค่อยดีนัก

แต่ก็ยังใจดีสู้เสือทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


อึนเฮเดินตัวสั่นเข้าไปในบ้าน เมื่อถึงในห้องรับแขก เธอทรุดตัวลงนั่งอยู่บนโซฟา

พร้อมกับขอบตาที่เริ่มแดงขึ้นด้วยความกังวลใจ


ภายนอก ฮเย อินที่ยังคงรู้สึกดี ๆ กับจีฮุนนึกเสียใจที่เธอทิ้งผู้ชายที่แสนดีคนนี้ไป

ทำให้เธอมีสีหน้าทีเศร้าหมอง และตาที่บวมเหมือนคนร้องไห้มาหลายวันทำให้จีฮุน

ซึ่งเคยสนิทกับฮเย อิน กล้าที่จะถามถึงคนรักของเธอ

“จี วอนเป็นอย่างไรบ้าง เขาสบายดีไหม”

“เขาคงสบายดีค่ะ และก็คงมีความสุขมาก ๆ ด้วย”

“คุณพูดแปลก ๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า”

“เราเพิ่งเลิกกันเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง” จีฮุนแสดงสีหน้าตกใจ ที่ได้ฟังคำพูดของ

ฮเย อิน

“หา จริงเหรอ คุณคบกันมาตั้งหลายปี ผมยังได้ข่าวอยู่เลยว่าคุณใกล้จะแต่งงานกัน”

“ค่ะ ฉันจับได้ว่าเค้าคบอยู่กับผู้หญิงอีกคน และกำลังจะมีลูกด้วยกัน”

เรื่องที่ออกมาจากปากของฮเย อิน ทำให้จีฮุนยิ่งตกใจ และรู้สึกสงสารเธอในทันที

จีฮุนเอื้อมมือไปตบที่บ่าของฮเย อินเบา ๆ ทำให้น้ำตาของหญิงสาวที่เอ่อคลออยู่ไหล

ออกมาทันที

“ไม่เป็นไรนะ คุณต้องผ่านไปได้นะ ฮเย อิน”

“ขอบคุณมากค่ะ ยองฮุน ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ฉันรู้แล้วว่าตอนนั้นคุณรู้สึกอย่างไร

ฉันได้มาเจอคุณ ฉันยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้น ฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่า รู้สึกอายที่ต้อง

มาร้องไห้ให้คุณเห็น”

ฮเย อินลุกขึ้นเพื่อจะเดินออกไป จีฮุนรีบลุกขึ้นตามและดึงแขน

ของเธอไว้ โดยที่ไม่ได้นึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่แอบยืนมองดูอยู่ห่าง ๆ

“ผมจะปล่อยให้คุณไปแบบนี้ได้อย่างไร ฮเย อิน” ฮเย อินหันกลับมาพร้อมกับร้องไห้โฮ

ที่เธฮเคยทำร้ายผู้ชายคนนี้อย่างแสนสาหัส แต่ทว่า เค้ากลับไม่เคยโกรธเธอแม้แต่น้อย

นิสัยที่เป็นลูกผู้ชายเต็มตัวของจีฮุน และนิสัยที่ถูกอบรมเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี เป็นที่รู้กัน

ในหมู่เพื่อน ๆ ทำให้จีฮุนเป็นที่รักของทุก ๆ คน

“ชั้นไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ยองฮุน”

“อย่างน้อย ก็ขอให้คุณคิดว่า คุณยังมีผมเป็นเพื่อน มีอะไรก็ให้นึกถึงผมนะ แล้วอย่า

ไปคิดอะไรที่ไม่ดีกับตัวเองนะครับ” ยิ่งจีฮุนพูดออกมาแบบนี้ทำให้ ฮเย อินยิ่งรู้สึกผิด .

เธอโผเข้าหาจีฮุนแบบที่ไม่ได้ตั้งใจ จีฮุนก็อึ้งไปเหมือนกัน แต่ก็พยายามปลอบเพื่อนสาวเพื่อ

ให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ทว่าคนที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ ไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน

ก็ต้องเข้าใจไปอีกแง่หนึ่ง อึนเฮทนเห็นไม่ได้ เธอจึงเดินกลับเข้าบ้านไป และไปนั่งร้องไห้อยู่คน

เดียวในห้องนอน


จีฮุนปลอบจน ฮเย อินรู้สึกดี เธอหยุดร้องไห้ และทั้งสองคนก็เริ่มรู้สึกว่า

อึนเฮหายไปนานแล้ว ฮเย อินจึงลากลับไปยังที่พักของเธอ

“ฉันรบกวนคุณมามากแล้ว ฉันดีขึ้นแล้ว จะกลับล่ะนะคะ”

“ครับ คุณก็ต้องสู้ ๆ นะฮเยอิน แล้ววันหนึ่งคุณก็จะเข้มแข็งขึ้น”

“เหมือนคุณใช่ไหมคะ” จีฮุนพยัคหน้ารับ

“ฉันว่าคุณน่าจะรีบเข้าไปดูคุณอึนเฮนะคะ เธอหายไปนานแล้ว”

“ครับ ขอบคุณครับ”

“สวัสดีค่ะ และขอบคุณคุณอีกครั้งนะคะ ยองฮุน”

“ได้สิ แต่ผมมีเรื่องหนึ่งจะขอนะครับ คราวหน้าถ้าเจอกันอีก ผมอยากให้คุณ

เรียกผมว่าจีฮุนนะครับ เพราะผมไม่ใช่คนเดิมแล้ว”

“ค่ะ จีฮุน” เมื่อฮเย อิน เดินลับตาไป จีฮุนเริ่มกังวงใจมากขึ้นและบ่นพึมพำคนเดียว

“เฮ้อ...จะทำไงดีวะเรา สงสัยยัยตัวร้ายจะงอนหายไปเลย” จีฮุนรีบเดินเข้าบ้านและขึ้น

ไปยังห้องนอน เมื่อเปิดประตูก็ต้องสะดุงทันที เพราะอึนเฮนั่งอยู่ที่พื้นผมยุ่งเหยิงพร้อม

กับดวงตาที่นองไปด้วยน้ำตา แต่สายตาที่จ้องกลับมานั้น เหมือนเสื้อกำลังจะตะคลุบ

เหยื่ออย่างไงอย่างงั้น

“ทะ ทะ ที่รัก ทำไมผมยุ่งอย่างนั้นล่ะ”

“อย่ามาพูดดีนะ คุณจีฮุน”

“คุ...คุณ จีฮุนเลยเหรอจ้ะ” จีฮุนเดินเข้าไปใกล้ ๆ แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะแตะเนี้อต้องตัวอึนเฮ

เพราะสายตาที่ไม่เป็นมิตรในครั้งนี้เค้าไม่เคยเห็นมาก่อน

“เออ แล้วจะทำไมเหรอ หรือจะให้เรียกคุณยองฮุนหา”

“จ้ะ จ้ะ คุณก็คุณ” อึนเฮลุกขึ้นยืนจังก้า เหมือนกำลังว่าจะดวลปืนกับคู่อริ

จีฮุนเริ่มใจคอไม่ค่อยดี ใจเต็นรัวเป็นกลอง

“ยายคนนั้นเป็นใคร”

“อ๋อ ฮเย อินนั่นนะหรือ”

“ฉันถามว่ายายคนนั้นเป็นใคร ไม่ต้องมาเรียกชื่อให้ฉันได้ยิน”

“ยายคนนั้นเค้าก็ ก็ ..”

“ก็อะไร อึนเฮเสียงดังจนจีฮุนตกใจ” เค้าไม่เคยเห้นเธอโกรธมากขนาดนี้

ครั้งนี้เค้าเริ่มรู้สึกว่ามันจะไม่ใช่เรื่องเล็ก แน่ ๆ

“เป็นคนที่เพื่อน ๆ พี่เคยเล่าให้ที่รักฟังไงครับ” จีฮุนพูดยังไม่ทันขาดคำ อึนเฮวิ่งปรี่เข้าทุบ

ที่หน้าอกของจีฮุนอย่างแรง

“อีตาบ้า แล้วทำไมต้องไปกอดยายนั่นด้วย หา ทำไม!!!!!”

อึนเฮโกรธมาก ทำให้จีฮุนทำตัวไม่ถูก จึงได้แต่กอดเธอไว้แน่นแต่ว่าการที่เค้า

ยิ่งกอดเธอทำให้เธอยิ่งโกรธเพราะเหมือนยั่วให้อารมณ์โมโหของเธอทวีคูณมากขึ้น

อย่ามากอดชั้นนะ ไปกอดคนอื่นมาสรกปรกที่สุด

“ที่รักใจเย็น ๆ พี่ไม่ได้....”จีฮุนพูดยังไม่ทันจบอึนเฮหัยกลับมาตบหน้าจีฮุน

ฉาดใหญ่เสียงสนั่น หน้าจีฮุนสบัดเหมือนโดนชก จีฮุนถึงกับตาแดงในทันที

“หยุดนะยุนอึนเฮ ทำไมถึงทำแบบนี้ มีสติหน่อยสิ”

“เรียกชั้นแบบนี้เหรอ นี่แนะ???” อึนเฮเดินเข้าไปตบจีฮุนอีกสามสี่ทีจนจีฮุน

เริ่มโมโหที่เธอทำรุนแรงกับเขา เขาจึงจับเธอที่แขนแล้วบีบแน่นจนอึนเฮรู้สึกเจ็บ

และไม่นานนักเค้าก็เริ่มรู้สึกตัวที่บีบที่แขนของคนรักแรงเกินไป เค้าจึงปล่อยเธอ

และระหว่างที่กำลังเดินออกไปสงบสติอารมณ์ อึนเฮหยิบกล่องดนตรีที่วาง

อยู่ที่หัวนอนเตียงขว้างใส่กลางหลังของจีฮุนดักอั่กกกกก!!!!!!




จีฮุนไม่หยุดหันมามองเพราะคิดว่าการที่เดินออกไปจะทำให้อึนเฮอารมณ์เย็นขึ้น

แต่ไม่ใช่อึนเฮทรุดตัวลงบนที่นอนคว่ำหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง จีฮุนเดินออกไป

ยังคงได้ยินเสียงร้องไห้ของอึนเฮเค้ากลุ้มใจและเจ็บปวดมากที่เธอไม่ยอมฟังสิ่งที่เค้า

จะอธิบาย และเจ็บปวดที่ได้ยินเสียงร้องไห้ของอึนเฮ จีฮุนออกไปนั่งยังหน้าบ้าน และ

เปิดเบียร์ที่มีอยู่ในตู้แชทานติดต่อกันเป็นสิบกระป๋อง นานแล้วที่เค้าไม่เคยดื่ม

มากมายแบบนี้ ทำให้ตอนนี้จีฮุนเริ่มมีอาการมึนเมาและคิดถึงตอนที่อึนเฮตบเขา

เขาจึงเดินออกไปยังริมทะเล จนไปหลับอยู่บริเวณชายหาดด้านนอก อึนเฮร้องไห้จนหลับ

ไปเมื่อสะดุ้งตื่นก็รู้สึกสงสัยที่ดึกแล้วจีฮุนหายไปไหน และอารมณ์ที่ยังครุกรุ่นอยู่

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตามไปดูว่าจีฮุนอยู่ที่ไหน และก็เริ่มเข้าใจไปต่าง ๆ นานา ว่าจีฮุน

หายไปกับฮเย อิน


อึนเฮเดิมตามหาจีฮุนอยู่สักพักไม่เห็นที่หน้าบ้านพัก เธอจึงเดินไปเรื่อย ๆ

จนเลยเข้าไปยังชายหาดด้านนอก และก็บ่นพึมพำคนเดียว

“ไปกับยายนั่นเหรอ ไปด้วยกันใช่มั้ย ตาบ้า” อึนเฮเดินร้องไห้ซิก ๆ อยู่สักครู่

ก็เหมือนกับว่าเดินไปเตะอะไรเข้า

“อะไรน่ะ ใครมานอนอยู่แถวนี้” เธอก้มลงมองคนที่อยู่ตรงหน้า แสงจันทร์ที่สลัว ๆ

ทำให้เธอตกใจสุดขีด ถึงกับร้องเรียกออกมาเสียงดัง

“อุปปา ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้” จีฮุนยังคงนอนนิ่งด้วยความเมา แต่ก็ยังพอมีสติ

ที่จะได้ยินเสียเรียก เสียงที่ไม่ว่าจะไปอยุ่ที่ไหน เค้าก็จำได้เสมอ

“ที่ ร๊ากกกกกกกกก มาตามพี่เหรอ”

“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ น่าเกลียดจริง ๆ เลย ทำไมมานอนคลุกทรายอยู่”

“รักพี่ใช่ป่าว ถึงมาตามเนี่ย”

“ใครบอก ฉันเกลียดอุปปาที่สุด ฉันไม่น่ามาเจออุปปาเลย”

คำพูดที่ออกมาจากปากของอึนเฮทำให้จีฮุนซึ่งมีสติเหลือไม่มากนักลุกขึ้นในทันที

“เมื่อสักครู่พูดอะไรนะ พูดว่าอะไร”

“ก็บอกว่าเกลียด ไม่น่ามาเจอเลย ฉันคงมีความสุขกว่านี้ถ้าไม่ได้มาเจออุปปา”

“อยู่กับพี่นี่มันน่าเบื่อนักใช่ไม๊ แล้วอยุ่กับใครล่ะถึงจะดีตอบมาสิ”

จีฮุนลุกขึ้นยืนจับที่แขนของอึนเฮและมองไปที่ตาของเธอ

“ก็แล้วแต่อุปปาจะคิด แต่ชั้นก็ยังคงมีคนรออยู่ตลอดแหละนะ”

“เธอว่าอะไรนะ เธอพูดใหม่ซิ อึนเฮ เธอว่าอะไรนะ พูดมาซิ”

จีฮุนเขย่าแขนอึนเฮแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้อึนเฮที่เพิ่งเสียใจร้องไห้ผสมกับ

ความโกรธอย่างรุนแรงและแถมวันนี้เธอยังไม่ทันได้ทานอาหารสักเท่าไหร่

จึงรู้สึกเวียนศรีษะขึ้นมาอย่างแรงทันที เธอทรุดกายลงต่อหน้าจีฮุน

“ที่รักก!!! เป็นอะไรไปน่ะ เป็นอะไรไป”

จีฮุนรับตัวของเธอไว้ พร้อมกับนั่งลงและวางเธอลงที่ตักอย่างเบามือ

“อุปปา ฉันเวียนหัวมากเลย เหมือนโลกกำลังหมุนเลยฉันจะตายมั้ย”

“อย่าพูดอย่างนี้สิ ไม่หรอกไม่ตาย คงไม่ได้ทานอะไรทั้งวันมั้ง

ไป ๆ เดี๋ยวพี่พาเข้าบ้านนะ”

“อุปปาฉันเดินไม่ไหวหรอก ทิ้งฉันไว้ตรงนี้แหละ ไม่ต้องมาห่วงฉัน”

“อย่าพูดแบบนี้อีกนะ”จีฮุนเริ่มพูดไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

“พี่น่ะ ไม่มีทางไปรักใครได้หรอก เข้าใจพี่นะ ผู้หญิงคนนั้นเค้ากำลังเสีย

ใจที่ถูกคนรักที่กำลังจะแต่งงานกันทิ้งไปมีคนอื่น บังเอิญเจอกันเค้าก็เลย

ระบายให้พี่ฟัง”

“แล้วทำไมต้องไปกอดเค้าด้วย ฉันไม่อยากฟังแล้ว หัวฉันจะระเบิดแล้ว”

“อย่าเครียดอีกเลยนะ ลุกขึ้นขี่หลังพี่ไหวมั้ย” อึนเฮพยุงตัวลุกขึ้นและขึ้นขี่

หลังของจีฮุนเพื่อกลับไปยังที่พัก จีฮุนเองก็ยังคงเดินเซไปเซมาเพราะฤทธิ์ของ

แอลกอฮอล

“อุปปา ไปกอดยายนั่นทำไม”

อึนเฮซบลงที่บ่าของจีฮุน และก็ยังคงถามต่อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงค่ำ ๆ

“ก็เค้าเสียใจและโผเข้ามา พี่ก็ไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เค้าก็รู้นะ ว่าเราเป็นอะไรกัน”

“เค้าจะมาแย่งอุปปากลับไปใช่ไหม”

“ไม่หรอก พี่ไม่มีทางกลับไปคิดอะไรกับเค้าอีกได้หรอก จำไว้นะตอนนี้ถ้าพี่

จะต้องตายไปจากโลกนี้ พี่ก็จะตายไปพร้อม ๆ กับหัวใจที่รักยัยตัวร้ายของพี่คนเดียว”

(ง่ะ ผู้เขียน เขียนเองก็จะอาเจียนเองซะงั้น หวานแสบไส้เลยค่ะท่านผู้อ่าน)


“อุปปา ฉันขอโทษนะที่ตบหน้าอุปปา”

“ไม่เป็นอะไรหรอก พี่เข้าใจ แต่ทีหลังอย่าพูดว่าเกลียดพี่อีกนะ
พี่เจ็บปวดที่สุด เจ็บปวดยิ่งกว่าตอนที่โดนตบอีก”

“อุปปา” ฮื่อ ฮื่ออออออออออ เสียงร้องไห้ของอึนเฮทำให้จีฮุน

น้ำตาไหลตามเธอทันที

“ที่รักลงมายืนไหวมั้ย”

“ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ แต่รู้สึกหิวมาก ๆ เลย อุปปา ฉันขอโทษนะ” ฮื่ออ ฮื่ออออ

“ลงมายืนก่อนนะ พี่จะขอดูหน้าหน่อย” จีฮุนวางอึนลงช้า ๆ เค้าเหมือนหายเมา

เป็นปลิดทิ้ง เค้าบรรจงจับที่ไหล่ของเธอทั้งสองข้าง มองที่ตาของเธอน้ำตาที่ไหลรินออกมา

กระทบกับแสงจันทร์ สำหรับจีฮุนน้ำตาของอึนเฮมันเหมือนกับเพชรที่ล้ำค่า เค้าไม่

อยากเห็นมันต้องหยดลงพื้นแม้เพียงหยดเดียว

“อย่าร้องไห้อีกนะ พี่จะเช็ดน้ำตาให้”

จีฮุนก้มลงไปใกล้ ๆ อึนเฮ อึนเฮรู้สึกแปลกใจที่เค้าบอกว่าจะเช็ดน้ำตาให้ แต่ทำไมไม่

ยกมือขึ้นมา จีฮุนก้มลงใกล้อึนเฮ เค้าบรรจงใช้ปากของเค้าเก็บน้ำตาที่ไลอยุ่นองหน้าอึน

เฮช้า ๆ เขิยบลงมาเรื่อง ๆ จนถึงปากอวบอิ่มของเธอ จีฮุนจุมพิตอึนเฮเบา ๆ ภายใต้แสงจันทร์

ที่สลัว ๆ ในยามค่ำคืน พร้อมกับเสียงคลื่อนที่ซัดกระทบฝั่งมันช่างเป็นเวลาที่แสนจะ

วิเศษที่สุดสำหรับคนสองคน จนสักพักหนึ่งจีฮุนก็ได้ยินเสียงร้องจ๊อกกกกกกกกกก!!!

“หา....ท้องร้อง หิวข้าวมากเลยเหรอ” อึนเฮพยัคหน้ารับ

“ฮื่อ ...ฉันพยายามบังคับไม่ให้มันร้องแล้วนะ แต่มันไม่เชื่อ”

จีฮุนหัวเราะร่วนอยู่ในลำคอพร้อม ๆ กับอุ้มอึนเฮเพื่อเดินกลับไปยังที่พักและหาข้าวให้เธอทาน

ทั้งสองคนเริ่มเข้าใจกันมากขึ้นแ ต่เหตุการณ์ครั้งนี้ก็ยังทำให้อึนเฮไม่ค่อยจะเชื่อใจจีฮุนสักเท่าใดนัก

…………………………………


แม้จะหายโกรธเคืองเขา แต่ความสงสัยในตัวผู้หญิงที่เธอเห็นในวันนี่..พร้อมกับภาพที่จีฮุนกับผู้หญิง

คนนั้นกอดกันกลมก็ยังค้างคาใจเธออยู่..และให้ขุ่นเคืองใจทุกครั้งที่นึกถึง

และมันก็ทำให้เธอไม่มีอารมณ์จะเที่ยวทะเลต่อ

เธอจึงชวนจีฮุนกลับบ้าน..และเหตุผลที่เธอไม่อยากจะเที่ยวที่นี้ต่อ

ก็เพราะว่าเธอไม่ต้องการให้จีฮุนพบกับผู้หญิงคนนั้นอีกไม่ว่าจะด้วยสถานะใดก็ตาม

" ฉันว่า..เรากลับบ้านกันดีมั้ย.." อึนเฮเอ่ยขึ้น

" ทำไมล่ะ..นานๆจะได้มีเวลามาพักผ่อนที..น่าจะอยู่ต่อนะ.."

เขาพูดเสียงนุ่มถามเธออย่างแปลกใจ

" ไว้วันหลังค่อยมาเที่ยวใหม่ก็ได้..ฉันห่วงบ้านนะ.." เธอให้เหตุกลไม่เต็มเสียงหนัก

แต่จีฮุนก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

" โคเอ กลับก็กลับ.." พูดจบเขาก็เดินไปเก็บข้าวของลงใส่กระเป๋า..

ก่อนจะนำไปใส่ไว้ที่รถที่จอดอยู่ด้านหน้ารีสอทร์..และโทรเรียกพนักงานมาเก็บค่าใช้จ่าย

และก่อนที่จีฮุนกับอึนเฮจะขึ้นรถ..ฮเยอันก็กำลังเดินมาที่ทั้งสองพอดี

" จะกลับกันแล้วเหรอคะ.." เธอถามขึ้นแต่สายตามองไปทางจีฮุน..

" ครับ..พอดีห่วงบ้าน ไม่มีคนอยู๋น่ะ.." จีฮุนตอบยิ้มๆ..อึนเฮถอนหายใจเงียบ

อย่างไม่พอใจที่จีฮุนไปพูดดีกับฮเยอิน แม้จะเป็นในฐานะเพื่อนก็ตาม

แต่สายตาผู้หญิงคนนี้ที่มองมายังจีฮุน..มันทำให้เธอไม่ไว้ใจเลย

ผู้หญิงด้วยกันทำไมจะดูไม่ออกว่า..เธอมองจีฮุนสายตาหวานแค่ไหน

" อุปปา..ไปได้หรือยัง.." อึนเฮแทรกขึ้นเสียงเรียบ

" ไปแล้วจ๊ะ..ผมไปก่อนนะฮเยอิน..คงได้เจอกันอีกนะครับ.."

" ค่ะ..ว่าแต่ฉันจะติดต่อกับคุณได้อย่างไงคะ.." ฮเยอึนถามเขาเสียงหวาน

" นี้เบอร์โทรผมครับ..มีอะไรถ้าผมช่วยคุณได้ขอให้บอกนะครับ.."

จีฮุนพูดพร้อมกับยืนกระดาษที่เขาจัดเบอร์โทรศัพย์มือถือเมื่อครู่ให้ฮเยอิน

" อุปปา.." อึนเฮเรียกเขาเสียงขุ่นและเดินไปกระฉากแขนเขาขึ้นรถ

โดยไม่สนใจฮเยอินที่มองดูอย่างขบขัน

" ไปให้เบอร์โทรเขาทำไม..ชอบแจกเบอร์โทรผู้หญิงไปทั่วเลยนะ..เด๋วไม่ใช้เลยโทรศัพย์นะ.."

เธอบ่นหลังจากที่ขึ้นไปนั่งในรถเคียงคุ่เขาแล้ว..

" เขาเดินมาคุย..จะให้เดินหนีหรืองัย..เขาอยากคุยด้วยอยากติดต่อ

พี่ก็ให้เบอร์ไป..คุยกันในฐานะเพื่อนไม่เห็นเป็นอะไรเลย.." เขาพูดจบก็สตาร์ทรถเคลือนออกจากที่

มุ่งหน้าบ้านไปยังบ้านพัก

" ฉันไม่ชอบ..ไม่รู้หรืองัย..ทำไม่ถึงชอบทำเรื่องให้โมโหอยู่เรื่อยเลย..

ถ้าชั้นเทียวเอาเบอร์โทรไปเที่ยวแจกผู้ชายบ้างจะว่าอย่างไงล่ะ..ได้ด่าเราตายเลย

ที่ตัวเองล่ะทำได้ทุกเรื่อง.." เธอหันมาว่าเขาเสียงขุ่น..จีฮุนหัวเราะในลำคอ

เอื้อมมือไปขยี้ศรีษะเธอไปเบาๆ

" ถ้าไม่อยากเจอดี..อย่าริทำอย่างที่พูดก็แล้วกันน้องสาว.." เขาพูดน้ำเสียงจริงจังแม้จะล้อเลียนเธอ

ไปในตัวก็ตาม..อึนเฮไม่ได้ตอบเขาไป แต่ก็รู้ดีกว่าคนอย่างเขาทำได้ทุกอย่าง

อยู่แล้ว..เวลาที่เขาโมโหยิ่งกว่าพายุหิมะ..เธอคิดและเลือกที่จะนิ่งเงียบ

พร้อมกับมองออกไปนอกกระจกรถ..มองหิมะที่ตกลงมาไม่ขาดสายถนนทั้งสองฝั่งปกคลุม

เป็นสีขาวเพราะถูกหิมะปกคลุมไปทั่ว..เข้าหน้าหนาวอีกปีแล้วสินะ..แต่ดูเหมือน

หน้าหนาวปีนี้พลอยทำให้หัวใจของเธอเหน๊บหนาวไปด้วยโดยไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึง

" ฮเยอิน "ผู้หญิงที่เธอพบที่ทะเลไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา..ภาพที่จีฮุนกับฮเยอิน

กอดกันกลมผ่านเข้ามาในห้วงคำนึงและทำให้เธอรู้สึกขุ่นเคืองใจและหวาดกลัวขึ้นมาทันที


" เป็นอะไร ฮึ..นั่งเงียบเลย..ง่วงเหรอจ๊ะ.." เขาเสียงนุ่ม..ดึงศรีษะเธอเอียงซบไหล่ของเขา

" ป่าวหรอก..คิดอะไรเรื่อยเปือยน่ะ.." เธอตอบเสียงเบาเอียงหน้าซบไหล่เขา

และหลับตานิ่งเงียบไปแบบนั้นจนกระทั้งถึงบ้าน..จีฮุนกับอึนเฮช่วยกันขนของออกจากรถ

เขาไปในบ้าน

" อุปปาไปอาบน้ำก่อนดีมั้ย..ฉันจะอุ่นนมให้.." เธอหันไปพูดกับเขาเมื่อเก็บสัมภาระ

เข้าที่เรียบร้อยแล้ว

" อื่มส์..อากาศหนาวๆแบบนี้ ได้นมอุ่นๆสักแก้วก็ดี..ว่าแต่ไม่อาบน้ำพร้อมกันล่ะ.."

" ไม่ดีกว่า..อุปปาไปอาบเถอะ..ขอนั่งเล่นสักพักก่อนค่อยอาบ.."

"งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ.."

เธอพยักหน้าให้เขา..จากนั้นเธอก็เดินไปที่ครัวจัดการเอานมมาอุ่นก่อนจะเท่ใส่แก้ว

2แก้วสำหรับเธอและเขา..เธอยกแก้วนมที่อุ่นแล้วมาวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟา

..และขณะนั้นเสียงโทรศัพย์บ้านก็ดังขึ้น..

" สวัสดีค่ะ.." อึนเฮพูดเมื่อคว้าโทรศัพย์มาแนบหู..และคนที่โทรมาหาเธอก็คือ ยูจินเพื่อนรักของเธอนั้นเอง

" เฮ..ฉันยูจินนะ..ไม่ได้โทรหาเลย..สบายดีนะ.." อึนเฮยิ้มออกมาที่มุมปาก

ด้วยความดีใจเมื่อรู้ว่าคนที่โทรมาคือเพื่อนรักเธอ

" ฉันสบายดี..เธอล่ะ หมู่นี้ไม่เจอเลยนะ.."

" สบายดีจ๊ะ..อืมส์ เธอได้อ่านข่าวสามีเธอกับผู้หญิงคนหนึ่งหรือยัง..ทำนองว่ารักกันนอกจอ

อะไรแบบนี้แหละ..ฉันล่ะขำสุดๆ..เฮ้อ!!..ไม่รู้หรืองัยนะว่าจีฮุนน่ะของเธอ.." คำบอกเล่า

ของเพื่อนรักเล่นเอาอึนเฮถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ..พลันก็นิ่งถึง ฮเยอิน ..หวังว่าคงไม่เกี่ยวกับผู้หญิง

คนนั้นหรอกนะ อึนเฮคิดครู๋หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนไป

" ผู้หญิงที่มีข่าวกับสามีฉัน..เป็นใครเหรอยูจิน.."

" ก็ นักแสดงสาวที่ชื่อซองจีโฮ ที่เล่นกุงงัย..แต่อย่าไปสนใจเลย มันไม่ใช่เรื่องจริง

เธอก็รู้นี่นา.." ยูจินพูดปลอบใจเพื่อนกลัวอึนเฮจะคิดมาก

" อ๋อ..พี่จีโฮเหรอ ไม่จริงหรอก..พี่เขามีคนรักแล้ว กับจีฮุนก็แค่พี่น้องกัน เขารู้จักกันมานานแล้ว

รู้จักกันก่อนฉันซะอีก.." เธอพูดพร้อมกับถอนหายใจ..รู้สึกโล้งอกเมื่อรู้ว่า

ผู้หญิงที่เป็นข่าวกับจีฮุนคือซองจีฮโย พี่สาวที่เธอนับถือ..

" ฉันก็ว่างั้นแหละ..แล้วจีฮุนไม่บอกเธอเหรอ..ในข่าวเห็นว่าจีฮุนออกมาปฎิเสธด้วยนะว่า

เขากับคุณจีฮโยนะไม่ได้เป็นคนรักกัน..เป็นแค่พี่น้องเท่านั้นเอง ข่าวที่ว่ารักกันนั้น

ไม่เป็นความจริงเลย..สามีเธอบอกว่า คุณจีฮโยน่ะเป็นพี่สาวของเขา.."

" อย่างนั้นเหรอ.." เธอตอบเพื่อนสั้นๆ..และจำได้ว่าจีฮุนไม่เคยบอกเธอ

ถึงเรื่องนี้เลย..ดูเหมือนว่าเขาเริ่มจะมีความลับกับเธอเสียแล้ว..อึนเฮคิดอย่างหวาดระแวง

" อึนเฮ..มีข่าวสามีเธอออกเดตรกับมินอาด้วยนะ..ฉัน.."

" ว่างัยนะ..มีข่าวแบบนี้ด้วยเหรอ.." อึนเฮถามเสียงสูงทันที ไม่ทันที่ยูจินจะพูดจบ

" แต่สามีเธอก็ออกมาปฎืเสธนะว่าไม่จริง..เขาเจอกับมินอาเฉพาะในกองถ่ายเท่านั้นเอง

ไม่ได้ออกเดตรกับผู้หญิงคนนั้นอย่างที่เป็นข่าวหรอก..ฉันว่าเรื่องนี้ต้องมีคนอยุ๋เบื้องหลัง

ปล่อยข่าวสร้างกระแสแน่ๆเลย..เธออย่าไปใส่ใจข่าวลือมั่วๆพวกนี้เลยนะ.."

" ขอบคุณนะยูจินที่โทรมาบอก..โชคดีนะเพื่อน.." พูดจบอึนเฮก็วางสายทันที..

เรื่องราวที่รู้จากเพื่อนทำให้อึนเฮ..โมโหจนตัวสั่น..สีหน้าแววตาเธอโกรธเคืองอย่าง

เห็นได้ชัด..พร้อมกับมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมาเต็มสองตา

" เขาไปออกเดตรกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ..คนโกหกหลอกลวง.." เธอพำพัมเสียงสั้น

..เดินไปหาจีฮุนอย่างเอาเรื่อง..พอดีกับที่จีฮุนพึ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ

เขาหันมามองเธอที่เดินเข้ามาในห้องเกือบจะยิ้มให้..แต่แล้วก็มีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

" เป็นอะไร ฮึ..ไม่สบายหรือเปล่า" เขาเดินมาหาเธอด้วยความเป็นห่วง แต่อึนเฮผลักเขาออก

ห่างอย่างแรง

" ไม่ต้องเข้าใกล้ฉัน..คนบ้า !!..ทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไงฮ่ะ..มันเกิดขึ้นได้อย่างไง

ไปเดตรกับผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไง..ทั้งๆที่ฉันเฝ้ารออยู่ที่บ้าน..รอด้วยความเป็นห่วง

เพราะเห็นว่าทำงานหนัก..ฉันยอมที่จะไม่รับงานเพื่อจะได้เอาเวลามาดูแลสามีฉัน

แต่แล้วอย่างไง..ทิ้งฉันไว้ที่บ้านแล้วไประเริงกับผู้หญิงอื่น..เห็นฉันเป็นอะไร หา!!.."

อึนเฮตะโกนใส่หน้าเขาอย่างโกรธเคืองปนความน้อยใจเธฮยกมือขึ้นทุบอกเขา

อย่างโมโห..น้ำตาไหลนองหน้าอย่างกลั้นไม่อยู่ปนเสียงสะอื้นร่ำไห้

จีฮุนเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น..คงเป็นข่าวบ้าๆนั้นแน่ๆ เอาหรือรีบออกมาแก้ไขข่าว

ที่มันไม่จริงเพราะกลัวว่าอึนเฮรุ้เข้าจะไม่สบายใจ ไม่พอใจและอารวาดใส่เขาแบบนี้

" ข่าวที่ออกมานั้น..มันไม่ใช่เรื่องจริงเลย..พี่ไม่เคยไปไหนกับผู้หญิงคนอื่น

นอกจากเรื่องงาน.." เขาอธิบายอย่างใจเย็น..ขณะที่อึนเฮทรุดลงนั่งร้องไห้ที่ขอบเตียง

" แล้วข่าวออกมาได้ยังไง..ทำไมถึงมีข่าวแบบนี้ออกมา..ทำไม..ถึงไม่ยุ่งกับผู้หญิงอื่น

หรือว่าอุปปา ไม่รักฉันแล้ว..เบื่อฉันแล้วหรืองัย " เธอพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเขาสายตา

ที่มีน้ำใสๆฉายแววตัดพ้อ..

" ไม่ใช่เลย..พี่ไม่เคยคิดแบบนั้น..ไม่เคยเบื่อ..ไม่เคยเลิกรักเฮเลยนะ..อย่าคิดแบบนี้ซิ.."

เขาพูดเสียงนุ่ม..ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแนบแน่น.." อย่าไปสนใจกับข่าวพวกนี้เลย

คนเขียนข่าวเขาก็เขียนไป..เขาไม่ได้สนใจหรอกว่าจริงหรือไม่จริง

แต่เราไม่ต้องไม่เต้นตามข่าวก็พอแล้ว.." เขาพูดกับเธอเสียงนุ่นโอบกอดเธอโยกไปมาช้าๆ

คำพูดของเขาทำเอาอึนเฮใจเย็นลงไปได้บ้าง..แต่ความสงสัยก็ยังไม่ลานหาย

" ข่าวนี้ไม่จริงใช่มั้ย..อุปปาไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ยล่ะ.." เธอถามย้ำเขาอีกครั้ง

" ใช่จ๊ะ..พี่ไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลย..สาบานได้..ข่าวก็ถือข่าวอย่าไปใส่ใจเลย

ตราบใดที่เรายังไม่เปืดเผยความรักของเรา ตราบใดที่เรายังอยุ่ในวงการมันก็ต้องมีข่าวแบบนี้

เกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู๋แล้ว..เหมือนที่เฮมีข่าวกับนักร้องคนนั้นงัย

มันไม่ใช่ข่าวจริง..เพราะฉะนั้นเราก็ไม่ต้องไปสนใจ..แต่ข่าวที่เกิดขึ้น

พี่ก็ได้ชี้แจงไปแล้วว่าไม่จริง..เพื่อจัดปัญหาก็เลยบอกปัดไปเลยว่า ไม่มีเพื่อนหญิง

..แม้ความจริงจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วก็เถอะ.." เขาพูดยิ้มๆ..อึนเฮ

เงยหน้าขึ้นมองเขานิ่ง

" ได้ยินแบบนี้ค่อยยังชัวร์..นึกว่าคืนนี้จะได้ลงมวยสามีตัวเองซะแล้ว..ต่อไปนี้

ต้องระมัดระวังนะ อย่าไปมีข่าวกับผู้หญิงคนอื่นอีกนะ.." เธอพูดเสียงใสขึ้น

หลังจากที่สบายใจขึ้นบ้างแล้ว

" ครับผม..!!สัญญาคร้าบบ!!.." เขาพูดยิ้มๆ..ก่อนจะผลิกร่างเธอที่นั่งอยู่ขอบเตียงลงนอน

ราบกับที่นอนและตัวเขาก็ล้มตัวลงนอนเคี้ยงข้างเธอ.." แต่พี่ก็ขอสัญญาบ้างได้มั้ย.."

" ว่ามาสิ.."

" ที่หลังนะ..ทุบพี่ให้เบามือลงหน่อย..เจ็บเป็นบ้าเลย.."

อึนเฮหัวเราะคิกคักออกมากับคำพูดเขา..

" ไม่สัญญาหรอก..ถ้าทำอะไรให้ไม่พอใจ จะทุบให้หนักกว่านี้เลย..ไม่รู้หรืองัยใครใหญ่ที่สุดในบ้าน.."

เธอถามอย่างล้อเลี้ยน

" ก็เมียสิใหญ่สุด.." เขาพูดพร้อมกับชะโงกหน้าหอมแก้มเธอหนักๆ..

และในที่สุดปัญหาของเธอและเขาก็คลีคลายไปได้ด้วยดี..ด้วยเพราะรักแท้และความเข้าใจที่เขาและเธอ

มีให้กันและกัน

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11989 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

ค่ำคืนที่แสนสวยงามของจีฮุนและอึนเฮ คืนนี้เป็นอีกคืนหนึ่งที่เขาและเธอนอน

กอดกันด้วยความสุขเต็มเปี่ยมไปด้วยด้วยความรักและเข้าใจ

ความเข้าใจที่มีให้กันนั้นมันมากกว่าที่เรื่องไม่เป็นเรื่องที่จะทำให้ทั้งสองคน

บาดหมางกันได้ แต่ก็เป็นเรื่องของธรรมชาติที่ทั้งคู่ยังมีเลือดเนื้อ

ความโกรธ ความไม่เข้าใจจึงต้องกิดเรื่องบ้างเป็นครั้งคราว

เป็นเรื่องของธรรมดาของคนที่อยู่คู่กัน อึนเฮยังคงนอนซบอก

จีฮุน และคุยกันต่อเรื่องงานที่จัดขึ้นเพื่อลำลึกถึงอิออน


“อุปปางานพี่อิออนที่จะถึงเราต้องไปทั้งสองคนแล้วจะทำไงดีคะ”

“ไม่เป็นไรหรอก เพราะงานนี้ก็จะมีแต่ทีมงานของพวกเรา และเพื่อน ๆ

ก็คงจะไม่มีภาพอะไรหลุดออกมาอีก ถึงจะมีก็แค่เราไปงานเดียวกัน”

“อุปปาฉันเบื่อจังเลย เมื่อไหร่เราจะได้อยู่กันแบบปกติเสียที”

“อดทนหน่อยนะ ตัวพี่เองเป็นผู้ชาย มันคงไม่เสียหายอะไร

หากต้องมีคนรู้เรื่องของเราสองคน แต่ที่รักเป็นผู้หญิงแถมเป็นดารา

ดังหากมีเรื่องอะไรไม่ดีมันจะไม่คุ้ม”


อึนเฮเขยิบตัวขึ้นกอดจีฮุนให้แน่นกว่าเดิม ทำให้จีฮุนยิ้มอย่างดีใจ

ที่เธอแสดงความรักต่อเขาตลอดเวลา


“เพราะอย่างนี้แหละ ฉันถึงรักอุปปา รักที่สุด ที่สุดของชีวิตฉันเลย”

“พี่ก็เมือกัน พี่ก็รักเฮมากนะ แต่ว่าพูดรักกันไปรักกันมา มันก็จะธรรมดา

เกินไปนะ พี่ว่าเรามาทำอย่างอื่นที่แสดงถึงความรักกันดีกว่าเอามะ”

จีฮุนพูดไปพร้อมกับอมยิ้ม อึนเฮเงยหน้าขึ้นมองจีฮุนแล้วยิ้มตอบ

“ยิ้มอย่างงี้แสดงว่าเห็นด้วยใช่ป่ะ ได้เล้ยยยยยยยยย!!!”

จีฮุนพลิกตัวขึ้น เขาบรรจงพรหมจูบลงที่ใบหน้าเนียนของอึนเฮทั่วทั้งบริเวณ

อึนเฮตอบรับการกระทำของจีฮุนทุกอิริยาบถ เพียงชั่วระยะ ชุดนอนบาง

เบาสีเบสของอึนเฮ ก็หลุดออกจากร่างเหมือนกับลมแห่งความรักได้นำ

พาพัดมันออกไป และไม่นานนักจีฮุนก็จัดการกับชุดนอนของเค้าให้หลุด

ออกจากตัวเหมือนดั่งที่ทำกับอึนเฮ จีฮุนก้มลงจุมพิตอึนเฮจนทั่วบริเวณ

เขาเขยิบตัวลงต่ำจนอึนเฮสั่นสะท้านไปทั้งร่าง และเธอก็พลั้งปากเรียกคนรัก

ของเธอย่างแผ่วเบา

“อุปปา”
ด้วยความรักที่มีให้กัน เสียงที่เปล่งออกมาแสดงถึงความสุข

ที่เธอได้รับจากชายอันเป็นทีรัก จึฮุนจึงเขยิบตัวขึ้นจุมพิตเธออีกครั้ง

ขณะนี้ร่างกายของอึนเฮเบาเหมือนนุ่นที่กำลังปลิวไปตามแรงของลม

และไม่นานนักจีฮุนจึงเขิยบตัวขึ้นซบอกขาวของอึนเฮเวลาผ่านไป

ชั่วขณะการกระทำที่ต่อเนื่องเสมือนกับการแต่งเพลงรักกำลัง

ดำเนินไปอย่าช้า ๆ และงดงาม เพียงระยะเวลาไม่นานนัก ทั้งสองคน

ก็เหมือนล่องลอยขึ้นสู่สวรรค์ สวรรค์ที่ทั้งสองร่วมกันสร้างจากความรัก
……………………………………………………………….

เช้าวันใหม่ ทั้งสองคนต่างต้องไปทำงานตามหน้าที่ ๆ ได้รับ จีฮุนยังคงต้อง

ซ้อมละครเวที และพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนเรื่องงานเปิดตัวหนังสือภาพลำลึกถึงอิออน

ในอีกวันที่จะถึงและงานของอิออนก็ดำเนินการจนเสร็จสิ้นด้วยความช่วยเหลือ

ของเพื่อสนิทในครั้งนี้จีฮุนถือเป็นผู้ร่วมความคิดเห็นที่จะให้มีงานเกิดขึ้นแต่เค้ายังคง

ทำงานที่ได้รับมาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อม และคืนนิ้เป็นอีกคืนที่ จีฮุน

ต้องไปโชว์ตัวโปรโมตภาพยนตร์อีกครั้งพร้อม ๆ กับทีมงาน หลังจากเสร็จ

งานโปรโมต เค้าก็ต้องรีบกลับไปที่ซ้อมละครเวทีอีก อึนเฮซึ่งขณะนี้เสร็จจาก

การถ่ายแบบ ก็กลับมารอจีฮุนอยู่ที่บ้านชานเมือง เธอทำอาหารรอเวลาให้

ชายคนรักกลับมาทานอาหารฝีมือของเธอ ที่เค้าสามารถทานได้ทุกอย่างที่เธอทำ

............................................................................................................


และวันงานเปิดตัวหนังสือภาพของอิออนก็มาถึง

และก็ถึงวันงานเปิดตัวหนังสือภาพของอิออน

ที่เพื่อนๆรวมถึงจีฮุนกับอึนเฮต่างก็มีส่วนช่วยเหลือในงานนี้ด้วย

และหลังจากที่จีฮุนเสร็จจากงานโปรโมทหนังของเขาแล้ว

เขาก็กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านและรับอึนเฮไปงานของเพื่อนรักด้วยกัน

จีฮุนกับอึนเฮ..เดินทางมาที่งานพร้อมกันแต่จีฮุนเป็นฝ่ายให้อึนเฮเดินเข้าไปในงานก่อน

เพราะถ้าเข้าไปพร้อมกันเกิดนักข่าวที่รอทำข่าวในงานเห็นเข้าได้เป็นข่าวใหญ่แน่ๆ

" เดี๋ยวเฮเดินเข้าไปก่อนนะ..อีกสักครู่พี่จะตามเข้าไป.." เขาพูดกับเธอขณะที่ขับรถ

เข้าไปจอดที่ลานจอดรถ

" เอางั้นก็ได้..ฉันจะไปรอด้านไหนก็แล้วกัน.." เธอพูดยิ้มๆตอบเขาพร้อมกับชะโงกหน้า

ไปหอมที่แก้มเขาหนักๆก่อนจะก้าวลงจากรถและวิ่งเข้าไปในงานอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่ไม่มีใครสักเกตุเห็นเธอ..จีฮุนมองตามคนรักไปจนเห็นเธอเข้าไปในงานเรียบร้อยแล้ว

เขาจึงเดินเข้าไปในงาน..เห็นเพื่อนๆในกลุ่มมากันบ้างจีฮุนก็เดินเข้าไปทักทายเพื่อน

" หวัดดีเพื่อน..พวกนายมากันเร็วนี้หวา.." จีฮุนพูดพร้อมกับมองหน้า

ฮักยอง แจวุค ซุนมิน มินวู และยูนจู เพื่อนของเขาที่ยืนคุยกันอยู่

" ที่บ้านฉันไม่มีของดีให้ดึงดูดใจเหมือนบ้านนายนี้หว่า จะได้อยู่บ้านนานๆน่ะ.." ซุนมิน

เพื่อนนายแบบในกลุ่มเดียวกันพูดล้อเลี่ยนเขาขึ้น เพราะรู้เรื่องราวของ

ของจีฮุนกับคนรักเหมือนกัน ..และเพื่อนๆต่างก็พากันขบขันที่จีฮุนถูกเพื่อนล้อเลี่ยน

" ถ้านายอยากมีของดีเก็บไว้ที่บ้าน..ก็ต้องหานะเพื่อน..แต่ของดีที่บ้านฉันน่ะ

หาไม่ได้ง่ายๆว่ะเพื่อน..ในโลกนี้มีคนเดียวนี้แหละ.." จีฮุนเอ่ยขึ้นอย่างแกทับเพื่อน

" คนเดียวในโลกข้าก็ไม่เอาว่ะ..ถ้าผู้หญิงทุกคนในโลกเป็นเหมือนที่บ้านนาย

ทั้งขี้งก ขี้บ่น ขี้หึง..ไม่เอาหรอกเว้ยย.." ฮักยองที่นั่งอยู่ใกล้ๆแทรกขึ้น โดยไม่รู้ว่า

อึนเฮได้ยินทุกคำพูดของเขา

" อึมๆๆ.." อึนเฮที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของงานแต่ก็ไม่ไกลนักเธอส่งเสียงครางๆฮึมๆใส่ฮักยอง..

พร้อมกับชี้นิ้วใส่เขาทำเอาฮักยองเงียบไปเลยที่เดียว..จีฮุนมองเพื่อนพร้อมกับยิ้มอยากขบขัน

" เมียใครว่ะ ดูชะมัด ..พาแม่มาด้วยก็ไม่บอก.." ฮักยองพูดขึ้น

" ก็บอกแล้ว..มีคนเดียวในโลก.." จีฮุนพูดอย่างขำๆ

" เห็นข่าวว่าแก..ออกเดรตกับผู้หญิงอื่นเหรอว่ะ.." ซอนฮีเพื่อนนายแบบ


ในกลุ่มเดียวกันกับจีฮุนและได้ร่วมงานกับเฮจากการแนะนำของจีฮุนเอ่ยถามเขาขึ้น

" นั้นสิ..ฉันอ่านข่าวยังงงๆอยู่เลย.." ยูนจูเพื่อนประหนึ่งพี่สาวของเขาถามย้ำอย่างสงสัย

" ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวว่ะ..ทำเอาฉันถูกแม่เล่นงานแทบตาย.." เขาพูดพร้อมกับบุ้ยหน้า

ไปทางอึนเฮ

" ก็สมควรหรอกว่ะ...เป็นใครก็ต้องโมโหนั้นแหละ ที่คนรักตัวเองไปมีข่าวกับคนอื่นแบบนี้

ต่อไปนายก็ต้องระมัดระวังบ้างสิ..จะได้ไม่มีข่าวกับผู้หญิงอื่นอีก..ผู้หญิงดีๆอย่างอึนเฮน่ะ

หาได้ไม่ง่ายหรอกนะ.." แจวุคที่นั่งอยู่ตรงนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

" ใช่ !!.." และเพื่อนๆที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เอ่ยขึ้นสนับสนุนคำพูดของแจวุค

เป็นเสียงเดียวกัน

" อืมส์..ฉันรู้แล้ว..ฉันก็กลัวเขาจะไม่พอใจ กลัวเขาจะโมโหก็เลยรีบออกมาปฎิเสธข่าว

แต่แม่ก็ไม่พอใจจนได้แหละ...แต่ทำงัยได้ว่ะเรารักเขานี้..ต้องยอมต้องงอทุกวิถีทาง

ให้เขาหายโกรธเรา.." จีฮุนพร้อมและสายตาก็มองไปทางอึนเฮ..และคำพูดของเขา

ก็เรียกร้อยยิ้มที่มุมปากของเพื่อนๆทันที

" ถ้าแกไม่ปลื้มพันยาของแกแล้ว..บอกฉันนะ..รออยู่.." ซุนมินเพื่อนอีกคนเอ่ยขึ้น

อย่างต้องการจะยั่วเพื่อนเล่นมากกว่าถือจริง..แต่ก็ทำเอาจีฮุนชักสีหน้าไม่พอใจไปเลยที่เดียว

" ฝันไปเถอ..ถ้าไม่นายอยากอายุสั้น..อย่าพูดแบบนี้อีก.."

" ล้อเล่นเว้ยยย..ทำจรีงจังไปได้ ฉันไม่นิยมแย่งของเพื่อนเว้ย..ไม่เหมือนไอ้ฮํกยองว่ะ

มันเล่นไปทั่วไม่เว้นแม้แต่ของเพื่อน..มันชื่นชมอึนเฮให้ฉันฟังอยู่บ่อยๆๆ

สงสัยมันจะแอบชอบเมียแกว่ะ.." สิ้นเสียงซุนมินเล่นเอาฮักยองสะดุ้งสุดตัว

เมื่อเพื่อนพาดพิงถึงพร้อมกับใส่ไฟเขาไปในตัวด้วย

" อ้าววว!!..ไอ้เวรนี้..อยู่ๆมาใส่ร้ายกันเฉยเลย..วอนให้ตรูโดนไอ้ฮุน

มันตึบให้แล้วไม่ล่ะ..นายอย่าไปฟังมันเลย..ไอ้นี้มันอิจฉานาย..ที่นายมีแฟนสวยเว้ยฮุน"

ฮักยองว่าให้ซุนมินก่อนจะหันไปพูดกับจีฮุนแลพเผาเพื่อนให้อยากไม่ยอมน้อยหน้า

เพื่อนที่นั่งอยู่ตรงนั้นส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจไปพร้อมๆกัน

" เถียงกันเป็นเด็กไปได้..ไอ้พวกนี้..ดูนักข่าวมากันเยอะแล้ว..สำรวมหน่อยดิว่ะ.."

ซอนฮีเอ่ยขึ้น..." เอ่อ ว่าแต่ทำไมให้อึนเฮไปนั่งหลบแบบนั้นล่ะว่ะฮุน

ชวนมานั่งด้วยกันสิ.."

" ดูพ่อแม่มามึงเต็มงานขนาดนี้.." ฮักยองเอ่ยขึ้นพร้อมกับพนักหน้าไปทีนักข่าว

ที่มารอทำข่าวในงานนี้..จีฮุนกับเพื่อนๆมองตามฮักยองไปพอเห็นนักข่าว

ทั้งหมดก็หยุดการสนทนาทันที.." ถ้าพวกนักข่าวนี้เห็นไอ้ฮุนกับอึนเฮอยู่ด้วยกัน..

ได้เป็นข่าวดังแน่ๆ.." ฮักยองเอ่ยขึ้นเสียงเบาก่อนจะหยิบหนังสือของอีออนที่วางอยู่ใกล้ๆมาเปิดดู

จีฮุนหันไปมองอึนเฮด้วยความเป็นห่วง..อย่างจะเดินเข้าไปหาเธอ อยากจะเอาเครื่องดื่ม

ไปให้เธอ แต่กลัวนักข่าวจะเห็น

เขาจึงได้แต่หันไปมองเธออยู่แบบนั้น..ซึ่งก็เหมือนอึนเฮจะรู้ตัวว่าเขามองเธออย่าง

เป็นห่วงเธอเงยหน้ามองมาที่เขา..สบกับสายตาคมเข้มและอ่อนโยนคู่นั้น

ก่อนจะยิ้มให้เขาที่มุมปาก..บอกให้เขารู้ว่าเธอไม่เป็นไร..และขณะนั้นซูอิมเพื่อนนางแบบ

ของจีฮุนที่สนิทสนมคุ้นเคยกับอึนเฮเป็นอย่างดีก็เดินเข้าไปงาน..เธอเดินเข้าไปทักทายจีฮุน

และเพื่อนๆที่นั่งกันอยู่ตรงนั้น ก่อนจะกระซิบถามจีฮุนถึงอึนเฮ

" เฮ มาด้วยมั้ยเนี่ย..นักข่าวเยอะขนาดนี้..ถ้ามาพวกนายต้องระวังตัวด้วยนะ.." ซูอิมพูดด้วยความเป็นห่วง

จีฮุนไม่ตอบแต่บุ้ยปากไปทางอึนเฮ..เป็นการบอกซูอิมว่าอึนเฮนั่งอยู่ที่นู้น

ซูอิมพยักหน้าให้จีฮุนก่อนจะเดินเลี่ยงๆเพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจไปหาอึนเฮ

ส่วนอึนเฮพอเห็นซูอิมเธอก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ

" นึกว่าจะต้องนั่งหลบอยู่ตรงนี้คนเดียวซะแล้ว.." อึนเฮเอ่ยขึ้น พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

" นักข่าวมากันเยอะมากเลย..เธอนั่งหลบอยู่ตรงนี้น่ะดีแล้ว..ว่าแต่ตอนนี้เป็นงัยบ้าง..

ข่าวนั้นน่ะอย่าไปสนใจน่ะ..ฉันรู้จักเพื่อนฉันดีคนอย่างไอ้ฮุนนะ ถ้ารักใคร

มันก็รักของมันไปจนวันตายนั้นล่ะ..แล้วมันก็จะทุ่มให้คนมันรักสุดชีวิตของมันด้วย

ไอ้เรื่องที่ร่วมงานกับใครแล้วรักคนนั้นน่ะ..เพื่อนของฉันไม่เคยเป็นแบบนี้สักคน.."


ซูอิมพูดยืนยันน้ำเสียงจริงจังเพราะกลัวอึนเฮเข้าใจจีฮุนผิด

" ตอนแรกที่รู้ว่ามีข่าวแบบนี้ก็โกรธเหมือนกัน..แต่อย่างไงฉันก็เชื่อใจอุปปามากกว่า

เชื่อข่าวมั่วๆพวกนั้นอยู่แล้ว..ขอบคุณนะพี่ซูอิมที่เป็นห่วงพวกเรา..ฉันไม่ปล่อยอุปปา

ให้หลุดมือไปง่ายๆหรอกน๊า..ไม่ต้องห่วง.." อึนเฮพูดติดตลกก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

พลอยให้ซูอิมหัวเราะไปกับเธอด้วยและรู้สึกคลายความกังวลใจในเรื่องที่กลัวเพื่อนกับคนรัก

ผิดใจกันลงไปทันที..จีฮุนกับอึนเฮรวมถึงเพื่อนคนอื่นๆอยู่ในงานเปิดตัวหนังสือของอีออน

จนงานเลิกและผู้คนก็ทยอยกันกลับรวมทั้งสื่อมวลชนและแขกคนอื่นๆด้วย

เหลือแต่ครอบครัวของอีออน เพื่อนๆที่สนืทและคนของบริษัทต้นสังกัดของอีออน

ที่เป็นส่วนหนึ่งในการจัดงานครั้งนี้เท่านั้น..และก่อนที่ครอบครัวของอีออนจะกลับต่างจังหวัด

พ่อและญาติของอีออนก็ได้เดินมาขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือในงานครั้งนี้

โดยเฉพาะจีฮุนเพื่อนรักของลูกชายท่านที่คอยดูแลท่านและภรรยาแทนลูกชายผู้ล่วงลับ

ไปแล้วนั้น..พ่อของอีออนเอ่ยขอบคุณจีฮุนน้ำตาคลอ..ด้วยความซาบซึ้งใจในความมีน้ำใจ

และความช่วยเหลือที่เขามีให้กับอีออนและเลยมาถึงครอบครัวของอีออนด้วย

และเมื่อครอบครัวของอีออนลากลับไปแล้ว..เพื่อนคนอื่นๆก็ทย่อยกลับกันไปบ้าง

แต่ทุกคนก็ซื้อหนังสือของอีออนติดไม้ติดมือกลับไปด้วยเป็นการอุดหนุนเพื่อนอีกแรง

คนล่ะเล่มสองเล่ม..และฮักยองก็เดินซื้อหนังสือกับเจ้าหน้าที่ที่วางอยู่มุมหนึ่งของงาน

มาเล่มหนึ่งก่อนจะเดินกลับไปหาเพื่อนๆที่ยังไม่กลับกัน

" ไม่ได้เตรียมตังค์มาด้วย..มีหวังซื้อได้แค่เล่มเดียวเองว่ะ.." ฮักยองบ่นขึ้น

หลังจากที่เดินมาหยุดอยู๋ในกลุ่มเพื่อนสนิท3-4 คนที่ยังนั่งคุยกันอยู่

" ที่บ้านให้เงินนายมาน้อยหรืองัยว่ะ ฮักยอง.." แจวุคแซวเพื่อนขึ้น

" เฮ้ยย..ฉันไม่ใช่ไอ้ฮุนน่ะเว้ยยจะได้ถูกคนที่บ้าน จำกัดเงินให้ใช้น่ะ.." ฮักยองไม่วายจะเผา

จีฮุนให้เพื่อนๆได้ฮากันอีกครั้ง

" ไม่มีหรอกเว้ยย..คนที่บ้านไม่เคยจำกัดเงินให้ใช้เว้ยยย.."

จีฮุนเถียงเพื่อนอย่างไม่ยอมแพ้..แม้จะเป็นเรื่องจริงก็ตามแต่จะให้ยอมรับต่อหน้าเพื่อนๆ

แบบนี้มีหวังเพื่อนๆเขาเก็บไปล้อกันยาวแน่ๆ..

" เอ่อ..ให้มันจริงเถอะว่ะ..ไอ้เราก็นึกว่าแม่ทูลหัวให้เงินน้อย ช่วนไปเที่ยวก็ไม่ไป

ไปทานข้าวกันที่ไร แทนที่มันจะเลี้ยงเพราะมันรวยกว่าเพื่อน

แต่หลังๆมามันให้เราเลี้ยงทุกทีเลยว่ะ..บอกแต่ว่าไม่ได้เอาเงืนมาทุกที

ฉันก็นึกว่าแม่ทูลหัวนายไม่ให้เงืนนายซะอีกน่ะสิ.." ฮักยองแย้งขึ้นพร้อมกับมองเพื่อนอย่าง

รู้ทันแต่มีเหรอจีฮุนจะยอมรับ ถ้ายอมรับง่ายๆเพื่อนได้ล้อว่าเขากลัวเมีย

เสียชื่อเสียงชายชาติทหารหมดน่ะสิ..จีฮุนคิดก่อนจะตอบเพื่อนไป

" ก็ตอนนี้..ฉันทำแต่งานก็เลยไม่ค่อยพกตังค์ไปเยอะงัย.."

" งั้นวันนี้นายไม่ได้ไปทำงาน..ต้องพกตังค์มาเยอะแน่..นายเอาตังค์มาให้ฉันยืม

สัก2หมื่นวอนหน่อยจะเหมาหนังสือเพื่อนไปแจกญาติๆซะหน่อย.."

พอได้ยินฮํกยองขอยิมตังค์..จีฮุนก็อึ้งไปทันทีเพราะวันนี้เขาไม่ได้เอากระเป๋า

ตังค์มาถึงเอามายัยตัวร้ายเมียสุดที่รักของเขาก็ให้เงืนอย่างมากก็วันล่ะแปดพันวอน

ไม่พอให้เพื่อนยืมด้วยซ้ำ..และยิ่งแม่คุณมางานด้วยแบบนี้ไม่มีล่ะที่จะให้ตังค์เขาน่ะ

จีฮุนคิดก่อนจะถามเพื่อนไปว่า

" สองหมื่นวอนเหรอ.." จีฮุนถามฮักยองกลับ..พร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า

กางเกง ทำทีเป็นหยิบกระเป๋าสตางค์แม้จะไม่ได้พกมาด้วยก็เถอะ..แต่จะให้ยอมรับกับเพื่อน

ว่าเมียจำกัดเงินให้ใช้แถมเขาไม่ได้เอาตังค์มา ไม่มีทางที่เขาจะยอมรับและให้เพื่อนจอมแสบ

ของเขารู้


" เอ่อ..ฉัน...จำได้ว่าไม่มีแบ้งค์ย่อยว่ะ..เดี๋ยวฉันไปถามเมียฉันให้นะเว้ย.."

จีฮุนพูดจบก็เดินลวงกระเป๋าไปหาอึนเฮทันที..ฮักยองกับแจวุคมองตามจีฮุน

ไปอย่างขำๆและรู้ทัน

" ไอ้บ้า !!ไปพูดแกล้งมันอยู่ได้.." แจวุคเอ่ยว่าฮักยอง

" ก็ดูมันสิ..อยากปากแข็งดีนักนี้..กลัวเมียทำปากแข็งกับเพื่อน

ไอ้เสือเอ้ยยย..มันนึกว่าพวกเราไม่รู้เรื่องของมันล่ะสิ..ว่าเมียมันให้เงินมันใช้วันล่ะเท่าไหร่น่ะ "

ฮักยองพูดจบก็หัวเราะออกอย่างชอบใจ..ไม่นึกว่าเพื่อนจะมีวันนี้

ส่วนจีฮุนพอฮักยองขอยืมตังค์เขาก็เดินไปขออึนเฮต่อ และขณะนั้นอึนเฮ

ก็นั่งอยู่คนเดียวส่วนซูอิมขอตัวกลับไปตอนงานเลิกแล้ว

" เฮ..เพื่อนพี่มันขอยืมตังค์สองหมื่นวอนน่ะ.." จีฮุนพูดกับเธอเสียงเบา

" ใครยืม..ฮักยองเหรอ..ตานี้ยืมที่ไรไม่เคยคืนเลย.." อึนเฮพูดอย่างรู้นิสัยเพื่อนคนนี้ของเขาดี

" ก็มันยืมพี่..พี่ไม่มีให้มัน..จะบอกมันไปว่าเมียให้เงินน้อยก็อายเพื่อน มันล้อพี่แย่เลย

นะๆ..ให้มันไปก่อนไว้พี่จะเอากับมันมาคืน.." ท่าทางออดอ้อนอึนเฮของจีฮุน

ทำเอาฮักยองกับแจวุคที่มองดู..แทบจะปล่อยก๊ากกกันออกมาทันทีด้วยความขนขัน

แต่ดูเหมือนจีฮุนจะไม่รู้ว่าเพื่อนๆมองเขาดูเขาอยุ่

" อายเพื่อนทำไม..เราใช้เงินประหยัดเพื่ออนาคต เพื่อลูกของเราน่ะ จะให้ใช้เงินดื่มเที่ยว

เหมือนเมื่อก่อน..เหมือนเพื่อนๆของอุปปาได้อย่างไงล่ะ.."

" พี่รู้..แต่เพื่อนมันยืมจะให้ทำอย่างไงล่ะ..บอกไปว่าไม่มี..เพื่อนมันได้ขำตาย.."

จีฮุนพูด..และพอดีกับที่ฮํกยองและแจวุคเดินเข้ามาหาเขา

" ..ไอ้ฮุน ไม่ต้องออดเมียขนาดนั้นก็ได้เง้ย..ฉันไม่ยืมตังค์แล้ว..พอดี..

นึกได้ว่ามีตังค์อยู่ในลิ้นชักรถ.."ฮักยองพูดขึ้น..

" หวัดดีพี่แจวุค..ฮักยอง.." อึนเฮเอ่ยทักเพื่อนจีฮุนที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี

แจวุคกับฮักยองทักทายเธอกลับก่อนจะหันมามองจีฮุน

" ..เอางั้นเหรอว่ะ.." จีฮุนถามเพื่อนไม่เต็มเสียงนัก

" เอ้อ..อย่างไงฉันกับแจวุคกลับก่อนนะ..ไว้เจอกันวันหลัง.."

" งั้นก็ โชคดีนะเพื่อน..ไว้เจอกันใหม่นะ..ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกนายเอง "


" อืมส์..นายก็โชคดีนะเพื่อน..แต่นายเอาชีวิตให้รอดไปวันๆๆก็พอแล้วเพื่อนเอ้ย

เลี้ยงตัวเองให้รอด..กลัวเมียให้มากๆจะได้ดี..พวกฉันไปล่ะนะ.." ฮักยองพูดทิ้งท้ายอย่าง

ล้อเลี่ยนจีฮุนก่อนจะเดินไปที่รถ

" ไอ้เวรฮักยอง..มันกวนประสาทอยู่เรื่อยเลย.." จีฮุนพูดไล่หลังฮักยอง

" ฮักยองมันก็พูดถูกของมันน่ะ.." แจวุคเอ้ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาก่อนจะเดืนตามฮักยองไป

" เฮ้อ.แสบๆๆกันทั้งนั้น..ถ้ามีลูกชายน่ะ..ฉันไม่ยอมให้ลูกอยู่ใกล้เพื่อนๆอุปปาแน่ๆ

กลัวลูกเป็นแบบนี้.." อึนเฮเอ่ยขึ้น

" อยากให้ลูกเหมือนพ่อ..เชื่อฟังเมีย ว่างั้น.."

" แน่นอน..ที่สุด..สามีที่ดีต้องเชื่อภรรยา..จำเอาไว้ด้วยนะคะที่รัก.."

เธอพูดยิ้มๆพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นบีบจมูกเขาอย่างหยอกล้อ

"คนกลับกันหมดแล้วมั่ง ดึกแล้วด้วยกลับบ้านกันเถอะ..อุปปาทำงานมาทั้งวันแล้วนอนดึก

เหนื่อยแย่เลย.."

เธอพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนและดึงจีฮุนให้ลุกขึ้นด้วย..ทั้งสองคนเดินจูงมือกันเดินมาที่รถ

" ฉันขับรถให้อุปปานั่งเอง..ดีกว่านะ" เธอพูดและยืนมือไปรับกุญแจรถจากเขาซึ่งจีฮุน

ก็ยืนให้เธอแต่โดยดี..ทั้งสองคนนั่งเคียงคู่กันในรถอึนเฮเป็นคนขับ

ส่วนจีฮุนก็เอียงหน้าซบไหล่ของเธออย่างออดอ้อน..อึนเฮก้มลงมองเขา

แววตาอ่อนโยน

" ถ้าง่วงก็นอนได้น่ะ..ถึงบ้านแล้วจะปลุก.."

จีฮุนไม่ตอบ..เขาสอดแขนโอบกอดรอบเรวเธอไว้แน่น..

" กอดแบบนี้..จะขับรถได้อย่างไงล่ะเนี่ย.." เธอบ่นให้เขาแต่ไม่จรืงจังนัก

ออกจะชอบด้วยซ้ำกับท่าทางออดอ้อนของเขา..

" ขอกอดหน่อยเถอะน่า..ทำงานทุกวันเวลาอยู่กอดเมียก็น้อย.." เขาพูดเสียงอู้อี้

ชะโงกหน้าขึ้นจุบพิตที่แก้มหอมล่ะมุนของเธอ

" ใครบอกให้รับงานหนักล่ะ..ฉันจะรับงานอุปปาก็ไม่ยอมให้ฉันทำงาน..จะทำคนเดียว

แล้วก็เหนื่อยคนเดียวแบบนี้.."

" พี่เหนื่อยคนเดียว..พี่ทนได้อยู๋แล้ว..ทนได้ทุกอย่างเพื่อลูกกับเมีย..งานพี่เสร็จสิ้น คิวว่างเมื่อไหร่

จะไปพาลูกเมียไปเที่ยวทั่วโลกเลย..อยากไปที่ไหนพี่ตามใจทุกอย่าง.."

เขาพูดเสียงนุ่ม..

" เงินเราก็พอมีอยู่แล้ว..ถ้าอยากจะเที่ยวก็ไม่เห็นต้องทำงานหนักแบบนี้เลยนี้..แต่ก็ดีเหมือนกัน

ฉันไม่ได้รับงานเท่าไหร่ ได้มีเวลาดูแลสามีแบบนี้ก็มีความสุขเหมือนกันน่ะ.."

" ดูแลสามีแบบไหนล่ะ ฮึ.." เขาถามอย่างเจ้าเล่ห์..พร้อมกับสอดมือเข้าไปในเสื่อเธอ

บริเวณหน้าท้อง..

" นอกเรื่องได้ทุกกที่สิหน่า..สามีฉัน.." เธอบ่นแต่ไม่จริงจังหนักและปล่อยมือ

อีกข้างจากพวงมาลัยมาจับมือเขาที่กำลังซุกซนนั้นเอาไว้ " อย่าเล่นแบบนี้นะ

กำลังขับรถอยู่ไม่เห็นหรืองัย..."

" ก็ขับไปสิ..ขอกอดนิดหนึ่งทำเป็นบ่น..ไม่สงสารคนทำงานหนักเลี้ยงลูกเลี้ยงเมีย

บ้างเลยหรืองัย.." เขาแกล้งบนอย่างมีแงง่อน..พร้อมกับที่มือก็เคลื่อนไหวไปมาช้าๆ

ที่บริเวณหน้าท้องของเธอ

" กลับถึงบ้านก่อนไม่ได้หรืองัย..ทำแบบนี้เดี๋ยวได้ลงไปวัดถนนกันพอดี..ไว้ถึงบ้านแล้ว

ภรรยาจะยอมสามีทุกอย่างเลย..โอเคมั้ย " เธอก้มลงพูดพร้อมกับจุบพิตที่หน้าผาก

เขาที่ซุบไหล่เธออยู่อย่างเอาใจก่อนจะหันไปมองถนนด้านหน้า..

จีฮุนไม่ตอบหรือปฎิเสธภรรยาสาวแต่เขาก็หยุดมือที่กำลังจะสอดเข้าไปในขอบกางเกง

เธอทันทีและเปลี่ยนมาโอบกอดไว้รอบเอวเหมือนเดิม..ทำเอาอึนเฮถอนหายใจอย่างโล้งอก

เธอก้มหน้าลงมองคนตัวสูงที่เอียงหน้าซบไหล่เธออยู่พร้อมกับหลับตาลง

และสักพักก็ได้เสียงลมหายใจของเขายาวแผ่วเบาบอกให้รุ้ว่าเขาหลับไปแล้ว

" บทจะหลับก็ง่ายเสียจริง ตาทึ่มเอ้ย.." อึนเฮพำพัมกับตัวเองพร้อมกับ

ยิ้มที่ออกมาที่มุมปาก..เห็นเขาทำงานเหนื่อยแบบนี้เธออดห่วงไม่ได้

อยากทำงานช่วยเขา..แต่ทำอย่างไงได้..พ่อสุดหล่อของเธอยอมเสียที่ไหนครั้นเธอ

ขอรับงานละครงานหนังก็ปัดไปเรื่อยๆทุกที..แต่กลับเป็นเขาที่ทำงานหนัก

กว่าเธอ..และปีที่แล้วทั้งปีจนถึงเดี๋ยวนี้เธอก็ยังไม่ได้รับงานละคร

หรืองานอื่นๆเลยนอกเหนือจากงานโฆษณาที่เซ็นสัญญาไว้..ครั้นเธอจะดื้อรับงานหนัง

งานละครก็กลัวเขาจะโกรธที่สำคัญเห็นเขาทำงานหนักแบบนี้เธอก็ไม่อยาก

จะรับงานสักเท่าไหร่..การได้คอยดูแลเขาแบบนี้มันก็ทำให้เธอมีความสุข

ไม่น้อยเหมือนกัน..และงานที่เขาทำทุกวันนี้ก็เพราะเธอทั้งนั้น

ไม่ว่าเธอจะเอ่ยขออะไร...เขาน่ารักและแสนดีกับเธอแบบนี้ต่อให้เธอหยุดทำงาน

ทุกอย่างเพื่อดูแลเขาเธอก็ยอมทั้งนั้นล่ะ..อึนเฮคิดระหว่างที่ขับรถกลับบ้าน

และผ่านไปครึ่งชั่วโมงอึนเฮก็ขับรถมาถึงบ้านเล็กๆที่แสนจะอบอุ่นของเธอและเธอ

" อุปปาถึงบ้านแล้ว.." เธอปลุกเขาเสียงนุ่มหลังจากที่ถึงบ้านแล้ว..


" คุณชาย.. ถ้งบ้านเราแล้วค่ะ.." เธอกระซิบเรียกชิดริมใบหูเขาอีกครั้ง

พร้อมกับก้มลงหอมที่แก้มเขาหนักๆ..เป็นผลให้เขาลืมตาตื่นขึ้นมา

" ถึงบ้านแล้วเหรอ.." เธอถามเสียงอู้อี้เงยหน้าขึ้นจากบ่าเธอ..

" อื่อ..เข้าบ้านก่อนเร็ว..หิมะเริ่มตกหนักแล้ว.." เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย

ก่อนจะก้าวลงจากรถและเดินมาเปิดประตูให้เขาอย่างเอาใจ

" ขอบคุณครับที่รัก.." เขาพูดจบก็ก้มลงจุบพิตที่ริมฝีปากของภรรยาสาวอย่างรวดเร็ว

และดูดดื่ม..ก่อนจะถอนริมฝีปากออก..และโอบอึนเฮเดินเข้าไปในบ้าน

" หิวมั้ย..จะทำอะไรให้ทาน.."

" หิว..แต่หิวอย่างอื่นมากกว่า..ใครน๊าสัญญาว่าถึงบ้านแล้วจะยอมทุกอย่างน่ะ.."

เขาถามเธอน้ำเสียงเจ้าเล่ห์..แต่อึนเฮทำเป็นไม่ได้ยินเธอเดินไปเปิดเครื่องทำความอุ่น

" จะทานอะไรดี..เอาซุปข้าวโพดมั้ย อากาศหนาวๆแบบนี้ได้ซุปสักถ้วยท่าจะดีนะ.."

เธอหันมาถามเขายิ้มๆ..จีฮุนส่ายหน้าพร้อมกับเดินเข้าไปหาเธอ

" ไม่เอาอะไรทั้งนั้นล่ะ..ไม่หิวอะไรด้วย แต่หืวคนนี้ อยากจะกินไปทั้งตัวเลย..

จีฮุนพูดก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแนบแน่น

" ไม่ทานอะไรก่อน เด๋วไม่มีแรงน๊า..แล้วไม่ต้องมาใช้ให้เป็นจ๊อกกี้ด้วย

ไม่ยอมเป็นให้อีกแล้วนะ.." เธอตอบอย่างล้อเลี่ยนเขาและแนบหน้า

เธอกับอกอุ่นๆของเขา..จีฮุนหัวเราะออกมาเบาๆกับคำพูดของเธอ

" เดี๋ยวก็รู้ว่ามีแรงหรือไม่มี..อย่ามาร้องขอให้หยุดก็แล้วกัน.."

" จะคอยดู..อย่ามายืมแรงเค้าให้ช่วยล่ะ.." อึนเฮพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเขายิ้มๆ

" แล้วจะรู้ใครแน่กว่ากัน.."พูดจบจีฮุนก็ก้มลงอุ้มเธอขึ้นแนกอกก่อนจะเดินไปทีห้องนอน

" เป็นสามีที่ดี ต้องยอมภรรยาไม่ใช่เหรอ.." เธอพูดยิ้มๆและพูดจบ

ก็หัวเราะคิดคักออกมาอยากต้องการจะยั่วเขาเล่น..จีฮุนครางฮึมๆในลำคอ

ก่อนจะโยนเธอลงบนเตียงนุ่ม..และตัวเขาก็ล้มตัวลองนอนทาบทับร่างเธอ

ตาสองคู่มองสบตากันนิ่งอยากไม่ใครยอมใคร..แม้อึนเฮจะรู้ว่าเรื่องนี้

เธอไม่เคยดื้อกับเขาได้เลยสักครั้งก็ตาม..

" อย่าหมดแรงก่อนซะล่ะ..สามี.." เธอพูดพร้อมกับยิ้มล้อเลี่ยนเขา

และเอื้อมมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าเขาใบมาช้าๆ..จีฮุนอมยิ้มที่มุมปากกับคำพูดของเธอ

เขาไม่ตอบแต่ลุกขึ้นปลดเปลืองเสื้อผ้าของเขาออกจนเหลือแต่

เนื้อตัวเปลื่อยเปล่า..อึนเฮมีสีหน้าแดงเหรือเล็กน้อยกับภาพเปล่าเปล่า

ของเขาแม้เธอจะเห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม

จีฮุนล้มตัวลงนอนทับร่างเธอเหมือนเดิม

ก่อนจะก้มลงจุบพิตที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอช้าๆ..ส่วนมือก็ลูบไล้เธอไปทั่วเรื่อนร่าง

และมืออีกข้างก็ปลดกระดุมเสื้อของเธอออกที่ล่ะเม็ดอย่างเชื่องช้าและจุบพิตผ้วเนื้อ

ของเธอทุกครั้งที่กระดูมหลุดออกจากรัง..จนท้ายที่สุดเรื่อนร่างของเธอ

ก็เหลือเพียงบราเซียตัวสวยและชั้นในเนื้อดี..และเพียงไม่นานผ้าที่ห่อหุ้ม

ร่างกายเธอสองชิ้นก็หลุดออกจากร่างในเวลาอันรวดเร็วด้วยมือของเขา

จีฮุนเงยหน้าขึ้นและกรวดสายตาไปทั่วเรื่อนร่างภรรยาสาว...

" สวยหวานไปทั้งตัวแบบนี้..ใครจะอดใจไหว.." เขาพำพัมเสียงอู้อี้ขณะแนบริมฝีปาก

กับรีมฝีปากรูปสวยของเธอและจุบพิตอย่างดูดดื่มอีกครั้ง..และอึนเฮ

ก็จุบพิตตอบโต้เขาไปอย่างไม่ยอมแพ้...และที่สุดค่ำคืนนี้ทั้งสามีหนุ่มกับภรรยาสาว

ต่างก็มอบสัมผัสให้กันและกันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร..และกว่าบทเพลงรักจะยุติลง

ด้วยความสุขสมอิ่มเอม..ก็เล่นเอาเขาและเธอเหนื่อยหอบไปตามๆกัน

ก่อนจะได้รู้ว่าใครแพ้ใครชนะ..เขาและเธอต่างก็หลับคาอกของกันและกัน

ด้วยความเหนื่อยล้าไปเลยที่เดียว...

อ่านเพื่อความหนุกหนานนะคะ

อย่าคิดมากค่ะ..อิๆๆ


เช้าวันใหม่ จีฮุนยังคงต้องออกไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน งานที่มีมาไม่ขาดสายในขณะนี้

อึนเฮเวลานี้ธอลดรับงาน และเลือกเฉพาะเป็นงาน ๆ ไป เพื่อทำหน้าที่ใหม่ของเธอให้

สมบูรณ์ที่สุด จากนักร้องนักแสดงสาวปัจจุบันนี้เธอกำลังเปิดบริษัทออกแบบเสื้อผ้าและเปิด

แบรนด์ใหม่ซึ่งเป็นของเธอเอง จีฮุนก็รับงานมากขึ้นกว่าปีก่อน ๆ และด้วยละครเวทีที่เพิ่มรอบ

มากขึ้น ก็ทำให้เค้าและเธอ ต้องตักตวงเวลาที่ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันให้มากขึ้น เพราะ

ไม่นานจากนี้ งานที่ล้นมือท้งสองคน ก็คงทำให้ทั้งคู่ไม่คีอยมีเวลาให้กันเท่าใดนักละครเวทีรอบ

แรกของจีฮุนก็มาถึงในคืนนั้น เมื่อเวทีเริ่มเปิดแฟนคลับของจีฮุนและของอึนเฮซึ่งยอมซื้อบัตรราคา

หลายหมื่นวอน เพื่อเข้าไปดูคนที่เค้ารัก และก็ไม่ผผดหวัง เพราะจีฮุนทั้งร้องทั้งเต้นทั้งแสดง

ได้ดีเกินคาด รอบแรกของการแสดง เพื่อนสนิทของจีฮุนหลายคนเข้าไปให้กำลังใจจีอุน อึนเฮซึ่งนั่งรอ

ฟังข่าวอยู่ที่บ้านใจจดใจจ่ออยากรู้ว่าคนรักของเธอทำได้ดีขนาดไหน

“อุปปาจะเป็นอย่างไรบ้างน้า คงตื่นเต้นหน้าดู” อึนเฮนั่งบ่นอยู่ไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์มือถือ

ของเธอดังขึ้นจนเธอสะดุ้งเพราะกำลังนั่งคิดเพลิน ๆ และเธอรู้ทันที่ว่าเสียงเรียกเข้าเสียงนี้เป็นของใคร.

“สวัสดีค่ะ อุปปา เป็นอย่างไรบ้างคะ”

“ดีมากเลยจ้ะ ตอนแรกพอเห็นคนหน้าเวที พี่ก็ขาแข็งไปพักหนึ่งนะแต่พอเพลงขึ้นร่างกาย

มันก็สั่งการให้ทำงานเลย”

อึนเฮหัวเราะคิก ๆ ก่อนจะตอบออกไป “แสดงว่าอุปปามีเลือดนักแสดงเต็มตัวไงคะ ว่าแต่การแสดง

จบแล้วเหรอคะ ถึงโทรมาได้”

“ใช่จ้ะ จบแล้ว เพื่อน ๆ พี่ก็มาดูกันหลายคนนะเสียดายจังที่ที่รักไม่ได้มาดูด้วย”

“นั่นสิ ฉันก็อยากเห็นอุปปาแสดงจัง”

“เอางี้นะ เดี่ยวพี่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับบ้านเลยดีกว่า คิดถึงยัยตัวร้ายเต็มทนและ”

“ค่ะ ฉันจะรออุปปานะคะ อากาศเย็นหิมะก็ตก อุปปาขับรถดี ๆ นะคะ”

“จ้ะ แล้วเจอกัน อ้อ...พรุ่งนี้พี่หยุดพักหนึ่งวัน ดีใจมั้ย”

“ที่สุดเลยค่ะ แล้วเจอกันนะคะ”เมื่อสิ้นเสียงของชายสุดที่รัก เธอเตรียมจัดโต๊ะอาหารเพื่อ

รอคนรัก และด้วยความเพลียอึนเฮจึงนอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

เวลาผ่านไปไม่นานนักจีฮุนขับรถมาถึงบ้าน ก็รู้สึกแปลกใจที่วันนี้ไม่เห็นยัยตัวร้ายมา

ยืนรอรับที่หน้าบ้านจีฮุนจอดรถ และเดินเข้าไปเปิดประตูที่หน้าบ้านก็แปลกใจที่ประตูนั้นล๊อค

อยู่เข้าจึงหยิบกุญแจขึ้นมาไขเพื่อให้ประตูเปิดออก เมื่อเดินผ่านเข้าไปในห้องรับแขก็เห็น

อึนเฮนอนหลับคุดคู้อยู่ที่โซฟา เค้าอมยิ้มเล็ก ๆ และเดินย่องเข้าไปเบา ๆ เพื่อไม่ให้อึนเฮตื่น

จีฮุนนั่งลงกับพื้นข้าง ๆ โซฟา เค้าบรรจงพิจารณาหน้าขาวเนียนของคนรักด้วยความเสนห์หา

คิ้มคมเข็ม ปากอิ่มสวยจมูกโด่งของอึนเฮทำให้เค้าก้มลงจุมพิตที่หน้าผากอึนเฮหนึ่งครั้ง เธอก็ได้

แต่เพียงยกมือขึ้นมาปัดไปมาแต่ก็ยังคงไม่รู้สึกตัว


“หึ หึ ยายขี้เซา เวลานอนทีไรเป็นอย่างงี้ทุกที ทำอะไรก็ไม่รู้เรื่อง”

จีฮุนพรึมพำพร้อมกับนั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าอึนเฮ วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่เค้าแสนจะเหนื่อย แต่ก็แปลก

ที่ทุกครั้งเค้าเห็นหน้าของผู้หญิงคนที่นอนอยู่ตรงหน้า เค้ากับรู้สึกว่าความาเหนื่อยนั้นหายไปในทันที

จีฮุนยังคงแกล้งอึนเฮต่อ เค้าบรรจงจุมพิตลงที่ปากอวบอิ่มของอึนเฮเบา ๆ เธอยังคงไม่รู้สึกตัวได้แต่เขยิบ

ปากมุบมิบอยู่สักครู่และก็ยังนอนหลับต่อ จีฮุนอมยิ้มและหัวเราะอยู่คนเดียวเบา ๆ

“สงสัยจะเพลียมาก หลับไม่รู้สึกตัวเลย นี่เราผิดหรือเปล่าเนี่ย ที่ปล่อยให้ยัยตัวร้ายมานอนรออยู่คนเดียว

และถ้าวันไหนคนที่แอบเข้ามาไม่ใช่เราล่ะ จะทำอย่างไร...... เฮ้อออออ..กลุ้ม”

จึฮุนลุกขึ้นยืนพร้อมกับก้มตัวลงช้อนร่างของอึนเฮขึ้นเพื่ออุ้มเธอไปยังห้องนอน และระหว่างที่กำลังเดิน

ไม่ทันถึงประตูห้อง อึนเฮลืมตาขึ้นมา

“อ้าววววว!!! อุปปามาเมื่อไหร่คะเนี่ย” อึนเฮพูดเสียงอู้อี้

“ตื่นแล้วเหรอ ดีนะ ถ้าไม่ตื่นตอนนี้พี่จะจัดการซะทั้งหลับ ๆ นี่แหละ”

หึ หึ อึนเฮหัวเราะเบา ๆ และกวักมือเรียกให้จีฮุนแนบหูมาที่ปากของเธอ

“ไม่ได้หรอกค่ะ วันนี้ไม่สะดวก” เธอกระซิบเสียงเบา ๆ จีฮุนก็เล่นกับเธอด้วยเค้าก้มลงที่ข้าง ๆ หู

ของเธอและกระซิบกลับไปว่า

“ทำไมล่ะ มีอะไรถึงไม่สะดวก”

อึนเฮยิ้มก่อนตอบกลับไป “ก็วันนั้นของเดือนค่ะอุปปา” แหะ แหะ อึนเฮหัวเราะแบบเย้ยจีฮุน

“ฉันคงปลอดภัยไปสองสามวันแหละ”จีฮุนได้ยินดังนั้นก็หน้ามุ่ยทันที

“ไม่เอาและ ไม่อุ้มและ ตัวก็หนัก อุ้มไปก็ไม่ได้อะไร”

จีฮุนพูดแกล้งอึนเฮตอบพร้อมกับวางเธอลงทันที

“อุปปา ทำไมทำอย่างนี้ล่ะคะ นี่ถ้าฉันใช้การไม่ได้แล้วอุปปาจะทิ้งฉันเลยเหรอ”

“5555+ ใช้การไม่ได้ คิดได้ไงเนี่ย พี่แค่พูดเล่นน่า ก็ตัวเองยังทำดีใจที่จะปลอดภัยไปสองสามวันเลย”

“ไม่รู้หล่ะ ฉันงอนแล้ว” อึนเฮเดินงอนเข้าห้องนอนไปในทันที

“อ้าว...งอนจริง ๆ ซะแล้ว”

จีฮุนเดินตามเข้าไปในห้อง อึนเฮนั่งหน้าง้ำอยู่ที่เก้าอี้ปรับเอนในห้องนอน เธอแกล้งทำเป็นเมินหน้า

ออกไปทางหน้าต่าง

“ที่รัก พี่ไม่ได้พูดจริงนะ พี่พูดเล่น”

“อย่ามาพูดดี ตอนนี้หูฉันอื้อไม่ได้ยินเสียงนกเสียงกาทั้งนั้นแหละ”

อึนเฮพูดพร้อมกับสะบัดตัวไปพลิกไปด้านที่ไม่มีจีฮุนยืนอยู่
“โกรธพี่จริง ๆ หรือเนี่ย อย่าโกรธเลยนะ พี่ล้อเล่น” จีฮุนพูดพร้อมกับก้มลงเอาหน้าซุก

ที่อกของอึนเฮ และกอดเธอไว้แน่น แล้วมันก็ได้ผล อึนเฮยิ้มแป้น และกอดเค้ากลับในทันที

“อุปปาน่ะ ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ นี่แค่ฉันแกล้งงอนนะเนี่ย ทำหงอยเป็นเด็กเลย”

อึนเฮพูดพร้อมกับหัวเราะคิก คิก และแสดงสีหน้าเจ้าเล่ห์

จีฮุนลุกขึ้น และพูดสวนทันที

“นี่แกล้งพี่เหรอเนี่ย ยัยตัวร้าย มามะวันนั้นก็วันนั้น ลงโทษซะหน่อย”

อุปปาไม่ได้ อย่านะคะ อย่าทำแบบนี้ จีฮุนแกล้งปลดกระดุมเสื้ออึนเฮ อึนเฮร้องเสียหลงทำให้

จีอุนหัวเราะออกมาดังลั่น

“ยัยตัวร้าย ก็ต้องเรียนรู้อีกเยอะเหมือนกัน 5555+” “ไป ไปทานข้าวกันดีกว่า พี่หิวมากเลย”

“อุ้มก่อน อุ้มไปส่งที่โต๊ะอาหารก่อน”

“ได้ ๆ อุ้มก็อุ้ม”

คืนนี้เป็นอีกคืนหนึ่งที่ทั้งสองคนมีความสุขอยู่กับการนอนคุยกันไป อึนเฮซุกตัวอยู่ที่หน้าอกของจีฮุน

จีฮุนลูบศรีษะของอึนเฮไปมาเบา ๆ และไม่นานทั้งสองคนก็หลับไป อากาศที่หนาวเหน็บ

ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ อึนเฮนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของจีฮุนทั้งคืน รุ่งเช้า ทั้งสองคนตื่นขึ้นมาช่วยกัน

ทำอาหาร เช้าวันนี้อากาศโปร่งขึ้นกว่าทุกวัน เมื่อมองออกไปนอนหน้าต่างหมอกบาง ๆ พร้อมกับ

บรรยากาศภายนอกท่มองออกไปเห็นเนินสูง ๆ ต่ำ ๆ ทำให้จีฮุนชวนอึนเฮออกไปถ่ายรูปกันที่ป่าโปร่ง

อยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขาและเธอมากนัก ทั้งสองคนแต่งตัวค่อนข้างมิดชิดเพื่อหลบอากาศที่หนาวเย็น

และพรางตัวเพื่อไม่ให้คนจำได้ เสื้อกันหนาววที่สามารถกันน้ำจากการละลายของหิมะ ทำให้

ทั้งสองคนอุ่นพอที่จะออกไปปะทะบรรยากาศที่ปกติแล้ว ไม่ค่อยจะมีใครออกจากบ้านนัก อึนเฮเตรียม

อุปกรณ์วาดภาพไปด้วย เมื่อถึงยังที่หมาย ทั้งสองคนเดินเข้าไปลึกพอสมควร อึนเฮวาดภาพหิมะที่คลุม

พื้นจนเห็นเป็นสีขาวโพลนไปหมด พร้อมกับต้นไม้ที่ถูกหิมะปกคลุมจนจนแทบไม่มีใบเหลือ

จะมีก็แต่ต้นสน ที่ยังคงมองเห็นสีของใบเด่นชัด


“ที่รัก หนาวไม๊”

“หนาวค่ะ แต่ก็อยากวาดภาพ สวยดีนะคะที่นี่”

“จ้ะ งั้นนั่งวาดภาพไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะถ่ายรูปบริเวณนี้เก็บไว้หน่อยน่ะ”

จีฮุนและอึนเฮต่างกำลังทำสิ่งที่ทั้งสองคนชอบเป็นพิเศษเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ จีฮุนจึง

เดินกลับมาบริเวณที่อึนเฮนั่งวาดรูปอยู่ เค้าโพกัสมาที่สาวสวยและกดชัตเตอร์

ไม่นับเก็บทุอริยาบทที่อึนเฮกำลังกระทำอยู่ ระหว่างนั้นเค้าเห็นอึนเฮนั่งกอดอกเป็นพัก ๆ

จีฮุนจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วถามเธอด้วยความเป็นห่วง

“หนาวมากเหรอ เรากลับกันไม๊”

“หนาวค่ะ แต่ฉันอยากวาดรูปให้เสร็จ”

“เอาไว้วันหลังมาใหม่ก็ได้นะ เพราะอีกสองวันพี่ก็ว่างอีก”

อึนเฮส่ายหน้าก่อนที่จะตอบออกไป “ไม่เอา ฉันขอร่างให้เสร็จก่อนแล้วจะกลับไปวาดต่อที่บ้าน

เพราะฉันคงจะว่างอีกเป็นอาทิตย์ จะได้วาดรูปและออกแบบเสื้อผ้าไปพราง ๆ”

จีฮุนนั่งลงข้าง ๆ อึนเฮ เค้าสวมกอดเธอจนแน่น อึนเฮหันมายิ้มให้และกอดจีฮุนตอบ

“อุ่นไม๊”

“อุ่นค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ทำให้อุ่นมาก ๆ ขึ้นเอาไม๊”

“จุ๊ จุ๊ อุปปาก็บอกแล้วไงว่าไม่สะดวก”

“อ้าวแล้วใครว่าพี่จะทำอะไรแบบนั้นหล่ะ พี่แค่จะขอ จุ๊บ จุ๊บแค่นั้นเอง”

อึนเฮหันมายิ้มหวานอีกครั้ง พร้อม ๆ กับเขยิบหน้าเข้ามาใกล้จีฮุน จีฮุนยิ้มตอบและ

กัมลงจุมพิตอึนเฮที่ปากอวบอิ่มและก็เป็นอย่างที่คิด เค้าโน้มตัวอึนเฮให้นอนลงที่พี้น

จีฮุนจุมพิตอึนเฮอยู่ครู่ใหญ่เมื่อเค้าถอนปากออกจากอึนเฮ เค้าก็ถามเธอกลับทันที

“หายหนาวแล้วใช่ป่าว” อึนเฮยิ้มให้ทั้ง ๆ ที่นอนอยู่กับพื้น

“ใช่เริ่มร้อนเลยแหละอุปปา นี่ถ้าฉันปกติดี วันนี้คงได้มีคลุกหิมะกันแน่ ๆ”

“5555+ นั่นสิ ....เอ้า ๆ ลุกขึ้นร่างต่อ จะได้กลับไปบ้านกัน พี่เริ่มหิวแล้วอยาก

ทานเค๊กจัง”

“จ้ะ ถึงบ้านแล้วฉันจะทำเค๊กเชอร์รี่ให้ทานนะคะ”

“ดีจ้ะที่รัก จุ๊บ........”อีกหนึ่งครั้งที่รุนแรงและต่อเนื่องแม้อากาศที่หนาวเย็น ก็ไม่สามารถ

ทำให้คนสองคนรู้สึกได้ เพราะเวลานี้เพียงแค่จุมพิตของเขาและเธอก็ส่งความอุ่นผ่านร่าง

กายและต่อสู้กับความเย็นได้อย่างไม่น่าเชื่อ .......


..............................................

เวลาล่วงไปอีกสองวัน จีฮุนยังคงทำงานอย่างหนักและ

ไม่ได้กลับมาหาอึนเฮ้เป็นเวลาสองวัน

และวันนี้เองก็ย่างเข้าสู่วันที่หนุ่มสาวทุกคนที่มีความรักต่างรอคอย จีฮุนรีบกลับจากทำงาน

เพื่อมาพบอึนเฮ ระหว่างที่อึนเฮอยู่บ้านวันนี้ทั้งวันเธอไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์แม้สักครั้งเดียว

วันนี้เธอรู้สึกน้อยใจเหลือเกินที่จีฮุนทำงานจนลืมว่าวันนี้เป็นวันอะไร อึนเฮได้ทำอาหารไว้

รอคนรักกลับมาด้วยใจจดใจจ่อ แต่ก็ยังไม่มีเงาของจีฮุนย่างกายเข้ามา และขณะนี้เวลาก็ล่วง

เลยไปห้าทุ่มกว่า อึนเฮนั่งอยู่คนเดียวพาลน้ำตาจะไหล แต่ก็ได้ยินเสียงเคาะที่ประตูบ้านก็รู้สึก

แปลกใจเพราะคนที่จะเข้ามาที่นี่ได้ก็มีแต่จีฮุนเพียงคนเดียว แล้วทำไมเค้าไม่ใช่กุญแจไขเข้ามา

เธอเดินไปหน้าจอรับกล้องวงจรจึงเห้นว่าผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าบ้านเป็นจีฮุน อึนเฮรีบเปิดประตู

ทันที จีฮุนเขิยิบตัวหลบและเธอก็ต้องแปลกใจที่เห็นดอกกุหลาบไม้ช่อใหญ่ที่อยู่

ในมือของคนรัก

“สำหรับเฮจ้ะ”อึนเฮดีใจโผเข้าหาจีฮุนเธอกอดเค้าแน่นจนเค้าแทบจะล้มอยู่บริเวณนั้น

“ฉันนึกว่าวันนี่อุปปาจะไม่มาเสียแล้วเห็นหายไปสองวัน”

“มาสิ ไม่มาได้อย่างไร พอดีพี่หาร้านที่ยังเปิดขายดอกไม้อยู่ก็เลยกลับสายไหน่อย”

“ขอบคุณอุปปามากนะคะ” อึนเฮเขย่งเท้าขึ้นจุมพิตจีฮุน และเค้าเองก็กอดเธอไว้แน่น

เช่นกัน จีฮุนก้มหน้าลงจุมพิตอึนเฮตอบสายลมที่หนาวเหน็ยยังคงพัดผ่านมา

เป็นระยะ ๆ ทั้งสองคนไม่รู้สึกหนาวเย็นเพียงสักนิดเพราะความอบอุ่นที่มีให้แก่กัน

นั้นมันมากมายเหลือคณานับ จีฮุนพาอึนเฮเข้าบ้านและส่งกล่องกำมะหยี่สีแดงสดให้แก่เธอ

อึนเฮทำหน้างงอยู่สักพัก และก็ยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความดีใจ

“เปิดดูสิ ชอบหรือเปล่า” แหวนหรือคะ

“ใช่ ลองดูสิ”

“ค่ะ”เมื่ออึนเฮเปิดก็ต้องยิ้มออกมาด้วยความดีใจ แหวนเพชรรูปหัวใจตัวเรือนทำจากเพลทตินั่ม

ใต้วงแหวนสลักนามสกุลของจีฮุนไว้

“อุปปา ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ” เธอพูดออกมาทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลนองหน้า

“จ้ะ จำคำพูดของพี่ไว้นะ วันนี้และวันต่อ ๆ ไป ไม่ว่าเวลาจะผันผ่านไปอีกกี่สิบปี ที่รักจงจำไว้ว่า

พี่รักเฮคนเดียวไม่มีวันแปลเปลี่ยน”

“อุปปา!!!!” เสียงร้องให้ฮือ ๆ ของอึนเฮทำเอาจีฮุนใจเสีย เค้าสวมแหวนให้เธอนี่ไม่ใช่ครั้ง

แรกที่จีฮุนซื้อแหวนให้อึนเฮ แต่ทุกครั้งที่เธอได้รับแหวนของเค้าเธอก็จะได้รับสิ่งดี ๆ ที่เค้า

มอบให้ทุกครั้งไป

“อย่าร้องนะ เดี๋ยวพี่ก็จะร้องไปด้วยแล้ว” อึนเฮพยัคหน้าหงึก ๆ แต่ก็ไม่วายที่จะถามเรื่องแหวน

“อุปปา ให้ฉันเยอะแล้ว แล้วก็สลักนามสกุลทุกวงอุปปาคิดอย่างไรหรือคะ”

“ก็คิดว่าถึงจะให้อีกสิบวง ก็จะสลักนามสกุลทุกวงไป ให้รู้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียวไง”

“อุปปา น่ารักจัง” อึนเฮเดินเข้าไปกระแซะจีฮุน

“น่ารักใช่ไม๊ งั้นขอรางวัลก่อนแล้วกัน ไม่ไหวแล้ว” อึนเฮพยัคหน้ารับ จีฮุนอุ้มเธอเดินเข้าห้องไป

เสียงปิดประตูห้องลง ความรักที่ทั้งสองมอบให้กัน ขณะนี้กำลังเริ่มบทเพลงใหม่อีกครั้ง

บทเพลงแต่ละบท....ล้วนแล้วแต่สวยงาม เสียงเรียกเบา ๆ “อุปปา!!!”....จากปากของอึนเฮที่

ดังสะท้อนเข้าไปยังโสตรับเสียงของจีฮุนทำให้ความสุขที่เค้ามอบให้แก่เธอมีต่อเนื่องเสมือนเพลงรัก

ที่กำลังจัดหาคำพูดที่สวยงาม เพื่อเรียบเรียงลงเนื้อเพลงที่ทั้งสองร่วมกันแต่งอย่างละมุนละไม

และก็ผ่านไปอีกครั้ง ความรักของคนสองคน ไม่ใช่เวลาที่จะผ่านไปโดยไร้เหตุผล

แต่ทว่ามันเปี่ยมไปด้วยเหตุผลที่ทั้งสองคนร่วมคิดและกระทำ

ระหว่างเขาและเธอ จูจีฮุนและยุนอึนเฮ

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11990 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

คืนวันหวานงานpaeksang art awart (รางวัลแพคซังครั้งที่ 45 )

หลังจากเริ่มเล่นละครเวทีได้อยู่หลายรอบ จีฮุนและอึนเฮช่วงนี้ไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากนัก

แต่เช้าวันนี้เป็นเช้าที่แจ่มใสในรอบสัปดาห์ เพราะเขาและเธอได้รับเชิญให้ไปออกงานเดียวกัน

งานแพคซังปีที่แล้วอึนเฮขึ้นรับรางและปีนี้จีฮุนในฐานะของนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมก็ต้องขึ้นรับ

รางวัลเช่นกัน



เสียงโทรศัพท์ดังอยู่ครู่ใหญ่ จีฮุนซึ่งกำลังนอนพักผ่อนอยู่ที่คอนโดกลางเมืองโซลก็ต้องสะดุ้ง

ตื่นและยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อนเริ่มสนทนากับผู้อยู่ปลายสาย

“สวัสดีครับ” เมื่อจีฮุนพูดได้เพียงคำว่าสวัสดี ผู้ที่อยู่ปลายสายก็สวนกลับในทันที

“อุปปาฉันเอง กำลังนอนอยู่เหรอคะ”

“จ้ะ ที่รักแต่ไม่เป็นไรนะ พี่นอนนานแล้ว มีอะไรเหรอครับ”

“อุปปางานเย็นนี้ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้วนะ อุปปาเห็นหรือเปล่าอยู่ในตู้ที่ห้องเก็บเสื้อผ้า”

“เห็นหลายวันแล้วล่ะ แล้วที่รักล่ะ ไม่กลับมาแต่งตัวที่บ้านเหรอ เห็นเอาชุดไปด้วยนี่”

“ไม่ล่ะฉันจะแต่งตัวจากที่นี่เลย แล้วช่างก็จะทำผมให้ฉันก่อน แล้วเค้าก็จะเดินทางไปเตรียม

ให้อุปปาด้วย”

“เอางั้นเหรอ แล้วที่รักก็ใช้รถคันนั้นเลยแล้วกัน เดี๋ยวพี่ให้คนขับ ๆ อีกคันไป”

“ค่ะ” อึนเฮตอบสั้น ๆ แต่น้ำเสียงของเธอเหมือนมีกังวล จนทำให้จีฮุนต้องถามกลับไป

“มีอะไรให้คิดหรือเปล่า หือ...ยัยตัวร้าย”

“อุปปารู้เหรอ ก็เราน่ะไปงานเดียวกัน แต่ก็คงจะคุยกันไม่ได้มาก เพราะฉันกลัวจะเป็นข่าวอย่างที่ผ่าน ๆ มา”

“ไม่มีอะไรหรอกนะ”

“อุปปาก็พูดไป ฉันนะเก็บอาการไม่ค่อยได้หรอกนะเวลาอยู่ใกล้ ๆ อุปปา ก็ฉันรักอุปปานี่ แต่อุปปาก็คง

ทำได้อยู่หรอก ไปงานไหนเจอฉันก็จะเก๊กหล่อตลอด”

“อ้าว...พี่ก็ต้องเก๊กไว้ก่อนไง ก็กลัวอยู่หมือนกัน กลัวอดใจเข้าไปกอดที่รักไม่ได้”

“อุปปาอย่าทำมาพูดดีเลยเวลาไปงานกะคนอื่นอุปปาก็ทำเป็นสนิทสนมเกินเหตุจนเป็นข่าวไงล่ะ ทีกับฉัน

ก็เก๊กซะจนเกินปกติใคร ๆ เค้าก็รู้นะสิ แล้วไอ้ฉันนะก็ชอบลืมตัวนัวเนียอุปปาทุกทีไปเหมือนกัน”

“5555+ นัวเนียก็จริงแหละ งานMBC ปี 07 ที่รักก็เบียดซะพี่แทบล้มเลย”

“ก็ฉันบอกแล้ววว่าฉันไม่ชอบอดทนนี่ อาการมันก็ออกมาให้เห็นนั่นแหละ เอ่อ..อุปปาเอาอย่างนี้นะวันนี้ฉัน

จะสวมแหวนที่นิ้วก้อยล่ะน่ารักดี”

เมื่ออึนเฮพูดออกมาจีฮุนก็ตอบกลับทันทีเช่นกัน

“พี่ก็ใส่ด้วยจะได้เหมือนกันนะ”

“จ้ะ แล้วเจอกันที่งานนะคะ”

“จ้ะแล้วอย่าสวยมากนักล่ะ.... เอ้อ..ที่รักว่าแต่ชุดน่ะโป้มากไม๊”

“ถามทำไมล่ะ”

“อ้าว...ก็พี่หวงนะสิ ไม่อยากให้ใครมาเห็น”

“จ้า...รับทราบแล้วค่ะเท่านี้ก่อนนะคะ” อึนเฮพูดจบก็ส่งเสียงจุ๊บ ๆ ดัง ๆ ผ่านสายไปและเธอก็วางสายลง

จีฮุนซึ่งนั่งอยู่บนเตียงคนเดียวก็อมยิ้มอย่ามีความสุขที่ได้ยินเสียงของเธอ

“ยัยตัวร้าย เราก็ชักจะกังวลเหมือนกัน เอาน่าทำเป็นเฉย ๆ ไปก็สิ้นเรื่อง นอนต่ออีกหน่อยดีกว่าไม่ได้พัก


หลายวันแล้ว” เมื่อพูดจบจีฮุนก็ทิ้งตัวลงที่นอนอีกครั้ง



ช่วงค่ำในวันเดียวกันจีฮุนเดินทางถึงงานแพคซังเมื่อเขาก้าวขาลงจากรถ ก็ได้รับเสียงฮือฮาจากแฟน ๆ

ที่รออยู่หน้างานเค้าเดินบนพรหมแดง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จีฮุนได้รับรางวัล ตั้งแต่เค้าเริ่มเข้าวงการมา

ทุกปีเค้าก็จะมารับรางวัลแบบนี้ตลอด แต่ทุกครั้งไปเค้าจะเดินด้วยความมั่นใจเสมอ แต่ก็แฝงไปด้วย

อาการเขิลเล็ก ๆ


จีฮุนยืนหยุดให้ช่างภาพถ่ายรูปเป็นระยะ ๆ และก็เดินเข้างานไป ๆ และนั่งลงบริเวณที่ผู้จัดได้เตรียมไว้ให้

เค้าต้องรู้สึกแปลกใจที่สุดเมื่อเห็นเก้าอี้ที่อยู่ในบริเวณโต๊ะตัวเดียวกันเป็นชื่อของคนรักของเขา


“อ้าว... นี่แล้วมานั่งด้วยกันหรือนี่”จีฮุนคิดอยู่คนเดียวและเริ่มกังวลผสมกับดีในที่ได้นั่งใกล้ ๆ กับอึนเฮ

อย่างไงเสียเค้าก็รู้สึกดีกว่าที่จะนั่งแยกกันกับเธอเวลาผ่านไปไม่นานนัก นักแสดงคนอื่น ๆ เริ่มทยอยเข้ามา

ในงาน แต่ก็ยังไร้เงาอึนเฮแล้วไม่นานนักเค้าก็เห็นสุภาพสตรีคนหนึ่งเดินมาหยุดที่หน้าประตูทางเข้า

ห้องจัดงานมองไกล ๆ เค้าก็จำได้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร จีฮุนจึงต้องทำเป็นไม่มอง เพราะเห็นชุดที่

คนรักใส่มาแล้วรู้สึกขัดใจนิด ๆ

“โอโห ชุด” จีฮุนนั่งคิดอยู่คนเดียวแล้วก็ก้มหน้าลงพร้อมกับเอามือปัดที่ผมสองครั้งอึนเฮซึ่งกำลัง

เดินเข้ามาใกล้ก็เริ่มแปลกใจที่คนนำเข้างานพาเธอมาที่โต๊ะตัวเดียวกับจีฮุนนั่ง เมื่อเห็นป้ายชื่อที่ติดอยู่

ที่เก้าอี้อึนเฮตกใจแต่ก็แอบยิ้ม เพราะรู้ว่าเธอได้นั่งตรงข้ามกับจีฮุน อึนเฮทักทายสวัสดีกับผู้ร่วมโต๊ะ

คนอื่น ๆ และทักทายจีฮุนในฐานะที่เคยแสดงซีรีย์เรื่องเดียวกัน

“อุปปา สวัสดีค่ะ” จีฮุนเงยหน้าขึ้นทันทีเพราะขณะนี้อาการเก๊กของจีฮุนเริ่มแสดงออกมาให้เห็นเด่นชัด

“คะ..ครับสวัสดีทะ ที่เอ้ย...น้องอึนเฮ”จีฮุนใจเต้นรัวเพราะจริง ๆ แล้วที่เค้าเก๊กตลอดเวลาเหมือนไม่อยาก

พูดกับอึนเฮเพราะเค้าเกรงว่าจะใช้ภาษาที่เคยใช้เป็นประจำเมื่ออยู่กันสองคนและเมื่อจีฮุนกล่าวตอบการทัก

ทายจากอึนเฮเค้าก็รีบหันหน้าเข้าหาเวทีเพื่อหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับอึนเฮ

อึนเฮจึงหันกลับไปพร้อมกับเริ่มคุยกับ

นักแสดงชายที่นั่งข้าง ๆ ความน่ารักของอึนเฮทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้ ๆ ก็อยากคุยด้วย

อึนเอและคังจิฮวานเริ่มคุ้นเคย

และคุยกันเรื่อย ๆ แต่ก็มีสายตาคู่หนึ่งที่คอยใช้หางตาชำเรืองมองตลอด อึนเฮก็เห็นว่าจีฮุนแอบมองเธอ

เธอจึงนึกขำที่เขาทำเก๊ก แต่ก็ออกอาการหวงให้เห็นและไม่นานนักก็ได้ยินเสียงประกาศชื่อให้

จีฮุนขึ้นรับรางวัล

อึนเฮและเพื่อนนักแสดงที่อยู่ในบริเวณงานต่างปรบมือให้จีฮุนและนักแสดงหญิงอีกคนระหว่างที่นักสดง

หญิงกล่าวขอบคุณอึนเฮก็ยังคงคุยกับจิฮวานไม่หยุดแต่เมื่อได้ยินเสียงจีฮุนสวัสดีครับ เธอก็เอียงตัวหันหน้า

เข้าเวทีทันทีจีฮวานซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็หยุดเพราะเคยได้ยินข่าวของสองคนนี้มาเหมือนกัน

และมีจังหวะหนึ่งที่จีฮุนกล่าวถึงอิออนเธอก็สลดลงเล็กน้อยและก็ต้องยิ้มแก้มปริเมื่อเขากล่าวเป็นใน ๆ

ในเรื่องของคนรัก

และเมื่อถึงเวลาเลิกลางานแพคซังก็ถึงการกล่าวปิดงาน เมื่อเริ่มเดินออกจากงานจีฮุนและอึนเฮ

ก็เดินออกไปพร้อม ๆ กันและอยู่ไม่ห่างกันมากมายนัก จีฮุนและอึนเฮต่างเดินออกไปขึ้นรถคันที่

เขาและเธอนั่งมาเมื่อตอนเริ่มงานและเมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปได้สักครู่ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่

เครืองของอึนเฮ


“อุปปา มีอะไรหรือคะ” จีฮุนหัวเราะหึ หึก่อนตอบกลับมา

“ทำไมถามแบบนี้หล่ะ วิ่งไปอีก200เมตรมีมุมตึกทางด้านหน้าน่ะ จอดรอนะ พี่จะไปขึ้นรถคันที่ที่รักนั่งอยู่

แล้วให้คนติดตามมานั่งคันพี่นะ”

“ค่ะ” เมื่อนัดกันเสร็จสรรพจีฮุนจึงบอกให้คนขบรถคันของเขาให้ส่งทีมงานของอึนเฮให้ครบและก็ขับรถกลับ

ไปและสาย ๆ ของพรุ่งนี้ค่อยมารับเขาที่บ้านชานเมือง

เมื่อเปลี่ยนรถเป็นที่เรียบร้อย จีฮุนขึ้นนั่งข้าง ๆ อึนเฮทางด้านหลัง รถตู้คันที่อึนเฮนั่งจะแยกที่ระหว่างคนขับ

และผู้นั่งทางท้ายอย่างชัดเจน เพราะบางครั้งอึนเฮก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าบนรถคันนี้ จีฮุนเขยิบมือขึ้นกดปิด

ม่านระหว่างคนขับกับตอนหลัง

“ปิดทำไมคะอุปปา”จีฮุนหันมายิ้มนิด ๆ พร้อมกับเขิยบตัวสวมกวดอึนเฮทางด้านข้าง

“ก็พี่คิดถึงนี่ ขนาดอยู่ตรงหน้านะยังคุยก็แทบไม่ได้”

“ฉันก็เหมือนกัน ดีใจด้วยนะคะอุปปา ปีนี้อุปปามีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามานะคะ”

“ขอบคุณจ้ะ แต่ก็มีเรื่องที่ไม่ค่อยสบายใจนะ”จีฮุนยังคงตลอดเคลียอึนเฮตัวอึนเฮเองก็เริ่มเอียงเข้าหา

จีฮุนและซบลงที่อกกว้างของเค้า”

“เรื่องอะไรหรือคะ” ก็เรื่องของเราไง พี่รู้สึกเหมือนไม่มีความรับผิดชอบเลยทำอะไรก็ทำได้แต่แค่ทำให้

เรื่อง

ของเรามันไปในทางที่ถูกต้องกลับทำไม่ได้ จีฮุนพูดจบอึนเฮเงยหน้าที่ซบอกของจีฮุนอยู่มองที่หน้าของจีฮุน

และเขยิบตัวขึ้นจุมพิตที่ปากบาง ๆ ของจีฮุนหนึ่งครั้ง

“อุปปาอย่าคิดมากไปเลยค่ะ ฉันก็คิด แค่คิดว่าเรายังอยู่ในเวลาที่ไม่เหมาะที่จะบอกใคร ๆ ว่าเราเป็นอะไร

กัน”

“พี่เข้าใจ แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ มันไม่คิดไม่ได้นะ แล้วยังจะคุณพ่อคุณแม่กับน้องชายของเฮอีกล่ะ”

“พวกเค้าเข้าใจดีค่ะ ฉันว่าเราอย่าพูดเรื่องนี้เลย วันนี้ฉันมีความสุขมากนะที่อุปปาประสพความสำเร็จ”

จีฮุนก้มลงหอมที่ศรีษะอึนเฮฟอดใหญ่หนึ่งครั้ง

“แล้วรู้ไหมพี่ตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อใคร”อึนเฮแกล้งทำหน้าไม่รู้เธอส่ายศรีษะไปมา

“ไม่รู้จริง ๆ เหรอ เดี่ยวพี่จะทำให้รู้เดี๋ยวนี้แหละ” จีฮุนจับที่หัวไหล่ของเธอเบา ๆ และหันเธอเข้าหาตัวพร้อม

กับจุมพิตอึนเฮด้วยความรัก อยู่เนิ่นนานจนปฏิกริยาตอบสอนงเริ่มเกิดขึ้นทั้งเขาและเธอ

“อุปปา.......หยุด ๆ ก่อนนะคะ ใกล้จะถึงบ้านแล้ว” เมื่ออึนเฮกล่าวไม่ทันขาดคำ รถของเขาและเธอก็หยุด

ทันที

จีฮุนเอื้อมมือกดเปิดม่านพร้อมกับถามคนขับรถ

“ถึงแล้วเหรอครับ”

“ครับ”

“อย่างนั้นส่งผมกับคุณอึนเฮที่นี่เลยแล้วกัน ส่วนคุณเอารถกลับไป แล้วให้คุณอึนเฮโทรตามนะครับว่าจะใช้

รถเวลาไหน”

“ครับ จะให้ผมขับเข้าไปส่งในบ้านเลยไหมครับ”

“ไม่เป็นไรครับ มืดแล้วคงไม่มีใครคอยมองอยู่หรอกแล้วแถวนี้ก็ห่างจากบ้านหลัถัดไปเยอะ”

“ครับ”

“ขับรถดี ๆ นะครับ”

“ขอบคุณครับคุณจีฮุน” จีฮุนเป็นคนอ่อนน้อมไม่ว่าจะกลับใคร เค้าจึงเป็นที่รักของทุกคนที่ทำงานร่วมกับอึน

เฮ จีฮุนและอึนเฮลงประตูทางฝั่งที่ติดกับประตูบ้าน เมื่อเดินเข้าประตูจีฮุนถอดสูทของเขาสวมให้อึนเฮ

ทันที จีฮุนเดินกอดคออึนเฮเข้าบ้าน ซึ่งคนขับรถก็ทราบดีว่าอะไรเป็นอะไรและก็มีข้อตกลงกับทุกคนที่อยู่

ในกล่มของเขาและเธอว่าจะไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้เพราะทุกคนต่างเคารพสิทธิของกันและกัน แต่เมื่อเดินเข้า

ยังไม่พ้อนประตูบ้านด้านในอึนเฮก็ตกใจอย่างที่สุด

จีฮุนอุ้มอึนเฮตัวลอย

“ว้ายยยยยยยย !!!! อุปปาจะทำอะไร”

“ก็พาไปนอนไง”

“อุปปาไม่เอา อาบน้ำก่อน”

“อาบน้ำก็ได้ เดี๋ยวพี่อาบให้ จะขัดให้เอี่ยมอ่องเลย”อึนเฮยิ้มปนหัวเราะกับคำพูดของจีฮุน

“อุปปาวางฉันลงนะ ฉันจะเปลี่ยนชุดอาบน้ำก่อน”

“ได้ ๆ แต่พี่อาบด้วยนะ” อึนเฮหันมายิ้มอาย ก่อนตอบออกไป

“ได้สิ” จีฮุนดีใจรีบวิ่งเข้าห้องแต่งตัวเปลี่ยนชุดคลุมและเข้าไปเปิดน้ำอุ่นรออึนเฮทันที

เสียงดังโครมครามเหมือนคนรีบทำโน่นทำนี่ทำให้อึนเฮยกมือขึ้นเกาศรีษะ พร้อม ๆ กับหัวเราะคิก คิก

“อุปปาเอ้ย...ทำอย่างกับเด็ก ๆ”

เมื่ออึนเฮเตรียมตัวพร้อมเธอเดินเข้าห้องน้ำไป แต่ก็แปลกใจที่ไม่เห็นจีฮุนเห็นแต่น้ำอุ่นๆ ที่รองไว้จนเต็ม

อ่าง

เธอหันมองแต่เมื่อปิดประตูก็สะดุ้งเล็กน้อยเพราะมีคนเดินเข้ามากอดเธอจากทางด้านหลัง

“อุ้ย...อุปปา ตกใจหมด”

“ทำไมนานจังล่ะ”

จีฮุนกอดอึนเฮจากทางด้านหลัง เค้าบรรจงปลดชุดคลุมของเธอออก และก้มลงจุมพิตเธอ

ตั้งแต่ท้ายทอยลงมาถึงบ่า อึนเฮรู้สึกหวิว ๆ ขึ้นในทันที และจีฮุนก็หยุดถามเรื่องชุด

“รู้ไม๊ วันนี้เฮน่ารักมาก แต่วันหลังน่ะชุดน่ะเอาแบบเรียบ ๆ หน่อยก็ดีนะ”อึนเฮหันกลับมาทันที

“อุปปาไม่ชอบเหรอ”

“ชอบ”

“ชอบแล้วพูดทำไม ฉันเป็นตัวฉัน ใครวิจารณ์ฉันไม่ว่า แต่ถ้าเป็นอุปปาฉันจะงอนแล้วนะ”

“อ้าว...พี่ก็ว่าน่ารักดี แต่หมายถึงมันโชว์มากไปหน่อย ก็หวงน่ะ ไม่เข้าใจเหรอ”

“เข้าใจก็ได้ อาบน้ำดีกว่า ชั้นง่วงแล้ว”อึนเฮเดินเลี่ยงออกไปเพื่ออาบน้ำแต่จีฮุนดึงมือเธอกลับ

เข้าหาตัว จีฮุนเริ่มจุมพิตอึนเฮไปทั่วแบบไม่ให้ตั้งตัว อึนเฮตอบรับ แต่ก็ยังคงค้านออกมาด้วยเสียง

ที่สั่นเครือ

“อุปปา....อาบน้ำก่อนนะ”

“ได้สิ แต่ขอพี่จูบอีกหน่อยได้ป่าว พี่คิดถึง”

“ฉันว่าจะไม่หน่อยสิคะ”

“ก็ได้พี่จะอดทน แต่วันนี้ห้ามเบี้ยวนะ”

“ค่” เมื่อเธอตอบกลับจีฮุนจึงจุมพิตลงที่ปากอวบอิ่มของเธออีกครั้ง

ความสุขและความอ่อนโยนที่มีให้แก่กัน มันมากกว่ารางวัลใด ๆ ทั้งสิ้น จีอุนบรรจงจุมพิตอึนเฮอยู่เนิ่นนาน

ในขณนี้อึนเฮกลับรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังลอยขึ้น ลอยขึ้นอย่างไรจุดหมาย และไม่นานนักจี

อุนก็ประคองเธอไปยังอ่างอาบน้ำทั้งสองอาบน้ำกันอยู่สักพักก็เสร็จเรื่อง และจีฮุนยังคงรอเรื่องต่อไปที่

อึนเฮรับปากไว้หลังจากอาบน้ำเสร็จ


จีฮุนกับอึนเฮต่างก็ช่วยกันอาบน้ำชำระร่างกายให้อีกฝ่ายอย่างไม่นึกเบื่อหน่าย

พวกเขากลับรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอะไรเพื่อคนที่ตนรัก..เวลาผ่านไปราว20นาที

จีฮุนก็อุ้มอึนเฮเดินออกจากห้องน้ำและวางเธอลงบนพื้นอย่างทนุถนอมหลังจาก

ที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

" ทำไมคืนนี้ มันหนาวอย่างนี้เนี่ย.." อึนเฮพูดเสียงสุ่นเล็กน้อยด้วยความหนาวเย็น

จีฮุนเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวพืนใหญ่มาซับน้ำที่เกาะตามตัวให้เธอจนแห้ง

" เดี๋ยวก็อุ่นเชื่อสิ..ว่าแต่คืนนี้ห้ามเบี้ยวก็แล้วกัน.." เขาพูดยิ้มๆมองเธอสายตา

แพรวพราว..อึนเฮยิ้มออกมาที่มุมปากเมื่อเข้าใจในคำพูดของสามีหนุ่มได้ดี..

เธอเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่

ในตู้มาใส่ก่อนจะช่วยแต่งตัวให้จีฮุนจนเสร้จเรียบร้อย

" อุปปาหิวมั้ยย จะทานอะไรก่อนนอนหรือเปล่า.." เธอเงยหน้าขึ้นถามเขา..

" หิวเหมือนกัน..เดี๋ยวพี่ดื่มนมก็อิ่มแล้วล่ะ.."

" ได้งัยล่ะ..ทานข้าวน่ะดีแล้ว เดี๋ยวฉันไปทำอะไรให้อุปปาทานดีกว่านะ.."

" โอเคจ๊ะ..งั้นพี่จะก่อไฟในเตาผิงรอนะ " พูดจบจีฮุนก็ก้มลงจิบพิตที่ศรีษะ

ภรรยาอย่างรักใคร่อึนเฮเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาก่อนจะเดินไปทำอาหารให้เขาทาน

ส่วนจีฮุนก็เดินไปก่อไฟที่เตาผิงไฟในมุมหนึ่งของบ้าน..ผ่านไปครู่หนึ่ง

อึนเฮก็เดินถือถาดอาหารมาหาจีฮุนที่นั่งอยู่หน้าเตาผิง

" อาหารเสร็จแล้วจ้า..ซุปสาหร่ายอาหารหลักของบ้านเรา.." เธอพูดติดตลก

ก่อนจะว่างถาดอาหารไว้ตรงที่พื้นตรงหน้าของเขา

" ขอบคุณมากครับ..หนาวๆแบบนี้ได้ซุปสักถ้วยก็เยี่ยมแล้ว.." เขาพูดพร้อม

กับตักอาหารที่มีเพียงซุปกับข้าวสวยใส่ปากและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ทำเอาคน

ทำที่นั่งอยู่ข้างๆอิ่มอกอิ่มใจไปด้วย

" คุณชาย..อร่อยมากเลยเหรอ.." เธอถามเขายิ้มๆ

" อืมส์..ก็มีอยู่อย่างเดียวนี่นาไม่อร่อยก็อดสิ..มีแค่นี้ก็ต้องกินแค่นี้.."

" อ้าววว..พูดแบบนนี้แสดงว่าไม่อร่อยเหรอ.." เธอถามพร้อมกับแกล้งทำเสียงงอน
ใส่เขา
" อร่อยสิ..อร่อยมากๆด้วย เมียพี่ทำอาหารอร่อยที่สุดในโลกเลย.." เขาพูดอยาก

เอาใจเมื่อเห้นว่าภรรยามีท่าทีแงงอนและจริงๆอาหารที่เธอทำก็อร่อยๆจริงๆนั้นล่ะ

ส่วนอึนเฮพอได้ยินคำชมของสามีก็ยิ้มออกมาแกมปริด้วยความดีใจ

" อืมส์..ให้พี่ทานคนเดียว ไม่ทานดว้ยกันล่ะ.."

" อุปปาทานเถอะ..ฉันไม่หิว.."

" ให้พี่ทานคนเดียว แอบใส่ยานอนหลับ เพื่อจะเบี้ยวคืนนี้หรือเปล่าเนี่ย.."

เขาถามยิ้มๆแต่ก็ตักอาหารขึ้นทานต่อ

" ไม่เคยเบี้ยวสักที..มีแต่บางคนไม่มีแรงแล้วใช้แรงงานเค้าน่ะ" เธอตอบกลับ

อย่างล้อเลียนจีฮุนหัวเราะออกมาในลำคออย่างนึกขัน

" ใช้อยู่ครั้งเดียว..ทวงบุญคุณเหลือเกิน เด๋วคืนนี้จะใช้คืนน๊า.." อึนเฮอมยิ้ม


กับคำพูดของเขาเพราะไม่รู้จะตอบคนเจ้าเล่ห์ไปอย่างไง

" อืมส์..ไม่ใส่ยานอนหลับ..ก็ต้องใส่ยาเสน่ห์แน่ๆเลยเนี่ย.." เขาวกกลับมาพูดแหย่
เธอต่อเรื่องอาหาร

" บ้าเหรอ!!..อย่างฉันน่ะ ไม่ต้องใช้ยาเสน่ห์สามีก็รักก็หลงแล้ว.."

" ขี้โม้.." เขาว่าเธออย่างล้อเลี่ยนพร้อมกับเอื้อมมือไปปีบจมูกเธอเบาๆอย่างหยอกล้อ

" ไม่ได้โม้ซะหน่อยพูดเรื่องจริง..หรือว่าอุปปาไม่รักไม่หลงเมียล่ะ.."

เธอชะโงกหน้าไปถามเขาและจ้องหน้าเขาอย่างรอคำตอบ

" ไม่น่าถาม..เห็นๆอยู่..ทั้งรักทั้งหลงขึ้นทุกวันเลย..แล้วอย่าไปใส่ชุดเหมือนวันนี้
ให้หนุ่มที่ไหลหลงรักล่ะ.."

" ฉันมีสามีแล้วนะจะไปทำให้ใครหลงรักได้อีกเล่า.."

" ไม่รู้ล่ะ..อย่าใส่ชุดแบบนี้อีกเป็นอันขาด แล้วชุดที่ใส่วันนี้ ใครมันแนะนำเธอ

ฮึ ยัยตัวร้าย..จีนุใช่มั้ย.." เขาถามอยากรู้ทัน แต่อึนเฮก็รีบปฎิเสธทันที

เพราะกลัวจีนุที่แนะนำเธอให้ใส่ชุดไปงานวันนี้จะเดิอนร้อน

" ไม่ใชซะหน่อย ฉันใส่เองก็อยากสวยเพื่ออุปปาไม่ได้บ้างหรืองัย.."

" สวยเพื่อพี่ที่บ้านก็พอ..นอกบ้านขอเถอะแม่คุณ..ชุดที่ใส่วันนี้เห้นตอนแรก

แทบกระอักออกมาเป้นเลือด.." อึนเฮหัวเราะคิกคักกับคำพูดตรงๆของเขา


" จะไม่ใส่อีกแล้ว..บ่นอยู่ได้..หมู่นี้ชักจะบ่นใหญ่แล้วนะ.." เธอว่าเขายิ้มๆ

" ที่บ่น..ที่พูด..ที่ทำงานทุกวันนี้ก็เพื่อเรานั้นล่ะ.."

" รู้แล้วล่ะน๊า..ฉันก็รักอุปปาเหมือนกัน..ที่ยอมทำทุกอย่างก็เพราะรักอุปปา

ฉันเลิอกที่จะไม่รับงานมาก..ก็เพราะรักอุปปาอยากดูแลอุปปานั้นล่ะ.." เธอ

พูดเสียงจริงจัง
" เหรอ..นึกว่าไม่รับงานเพราะขี้เกลียดทำ..รอนั่งทำเงินสามีอย่างเดียว..

สบายกว่าเยอะใช่มั้ยล่ะ.." เขาพูดแหย่เธอเล่นพร้อมกับหัวเราะออกมาในลำคอ

" แหงล่ะ..มีสามีรวยแถมยังขยันทำงาน..ฉันจะทำให้เหนื่อยทำไมล่ะ จริงมั้ยจ๊ะ สามี.."

" ใช่จ๊ะ..ไม่เถียง..ไม่ต้องทำงานน่ะดีแล้ว พี่ก็ไม่อยากให้เมียพี่เหนื่อยเหมือนกัน.."

" ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก..จะทำให้อุปปาทำงานคนเดียวได้งัย ฉันไม่ยอม

ให้อุปปาเหนื่อยคนเดียวหรอก..อุปปาต้องพักบ้างฉันจะได้ทำงานช่วยอุปปางัย..ดีมั้ย.."
เขาสายหน้าตอบเธอ

" ไม่ดี..พี่ยอมเหนื่อยคนเดียวดีกว่าให้เมียพี่มาเหนื่อยด้วย.."

" แต่งานบันเทิง เป็นงานที่ฉันรักนะ..จะให้หยุดเฉยๆ ได้อย่างไงล่ะ.." เธอแย้งเขา

" ไม่ได้ให้หยุดนี่นา..เพียงแต่ไม่อยากให้รับงานเยอะเท่านั้นเอง..เรามีทุกอย่าง

เพียงพอแล้วนี้นาจะไปดิ้นรนทำงานให้เหนื่อยทำไมล่ะ ฮึ.." เขาพูดเสียงนุ่ม

เอื้อมมือไปลูบไล้ศรีษะเธออย่างรักใคร อึนเฮมองสบตาเขานิ่ง

" จะให้อยู่เฉยๆไม่ทำงาน เหงาตายเลย..ขอฉันรับงานบ้างไม่ได้เหรอ..

ละครปีละเรื่องก็ยังดีนะ.." เธอพูดพร้อมกับเผยแววตาอ้อนวอนเขา

" เรื่องงานของเฮเอาไว้ก่อนเถอะ..ทุกวันนี้ก็มีงานโฆษณาอยู่แล้ว ทำงานแค่นี้ก็พอ

แล้วล่ะ..ไม่ต้องเหนื่อยมากด้วย" เขาพูดจบก็ลุกหยิบถาดอาหารไปเก็บที่ครัวตัด

บทสนทนาเรื่องงานของภรรยาสาวไปทันที อึนเฮถอนหายใจลึก..ในเมื่อเขายัง

ไม่อนุญาติให้รับงานหนังงานละครเธอไปกล้าขืนเหรอ..เวลาสามีโมโหเธอ

รู้ดีว่าเป้นอย่างไง..แต่ก็ไม่เป้นไรวันนี้เขาไม่ยอมให้เธอรับงานแต่เขาก็ต้องใจ

อ่อนกับเธอสักวันล่ะ..อึนเฮคิดและสักพักจีฮุนก็กลับมานั่งลงที่เดิมโดยที่ขวดไวท์

กับแก้ว2ใบติดมือมาด้วยเมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบ ไม่มองเขา จีฮุนก็รู้ทันทีว่าเธอคงจะไม่สบาย
ที่คุยกันเรื่องงานเธอเมื่อสักครู่นั้ เขาจึงเอ่ยกับเธอเสียงนุ่มว่า

" เรื่องงานไว้คุยกันอีกทีนะ..ต้องดูเนื้อเรื่องด้วยถ้าเลิฟซีนถึงเนื้อถึงตัวกัน

มากไปก็ไม่ไหว..เราทำงานก้ต้องมีขอบเขตและมีริมิตให้ตัวเองบ้าง"

" ทำไมเหรอ..เล่นเลิฟซีนเยอะๆๆกลัวฉันไปตกหลุมรักพระเอกที่เล่นด้วยหรืองัย.."

เธอถามกลับจีฮุนก้มหน้านิ่งก่อนจะตอบเธอไปเสียงเรียบ

" ไม่ได้กลัวเรื่องนั้นหรอก..แต่ถ้าคนเราจะเลิกรักกันเพราะความใกล้ชิด

กับคนอื่น..มันก็ไม่ใช่เรื่องผิด แต่ไม่มีวันเกิดขึ้นกับพี่แน่นอน..

อึนเฮเห็นน้ำเสียงจริงจังของเขาเธอก็เงยหน้าขึ้นมองจีฮุนทันที
พร้อมกับสายหน้าไปมา

" .สามีที่รัก..ฉันล้อเล่นเท่านั้นเอง..ต่อให้มีผู้ชายดีแสนดีแค่ไหนมาชิดใกล้

ฉันก็ไม่สนใจใครหรอกน่ะ..ก็หัวใจของฉัน ของผู้คนนี้ที่ชื่ออึนเฮคนนี้

ไม่มีที่ว่างสำหรับใครอีกแล้วนี้นา..นอกจากสามีของฉันที่ชื่อจีฮุน.." เธอยิ้มกริ่ม

ก่อนจะหยุดนิ่งไปครู่หน" และก็ลูกของเราด้วย.." เธอพูดต่อ

และคำพูดของเธอก็ทำเอาจีฮุนยิ้มออกมาได้เขาเอื้อมมือลูบไล้ใบหน้าเธอไป

มาอย่างเบามือ


" พี่ก็เช่นกันที่รัก..ในชีวิตพี่ลูกเมียสำคัญที่สุด.."

อึนเฮพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง

" ฉันก็เหมือนกัน ถึงแม้ว่างานจะสำคัญ แต่ก็ไม่สำคัญไปกว่าความรู้สึก

ของคนที่เรารักหรอก.." เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยกับเขาต่อ

"..ฉันจะไม่รับงานก็ได้..ถ้าอุปปาไม่อนุญาติ..วกเว้นงานที่อุปปาอนุญาติ

ให้ทำได้ฉันถึงจะทำ" เธอพูดจบก็ผงกศรีษะ

ขึ้นจุบพิตปลายคางสากๆของเขา " แต่..ฉันมีข้อแม้..อ้อ แล้วอุปปาต้องทำ

อย่างเคร่งครัดด้วย.." จีฮุนก้มลงมองภรรยาสาวและขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

แต่ก็ตอบรับเธอไปทันที

" โอเคจ๊ะ..จะให้พี่ทำอะไร ได้ทั้งนั้น.."

" สัญญาแล้วนะ..ข้อแรก.." เธอนับนิ้วไปด้วยและเงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้ม

เต็มใบหน้า "อุปปาต้อง จุบพิตปลุกฉันทุกเช้า.." ยังไม่ทันที่เธอจะพูดให้จบ

เขาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอพร้อมกับทำเสียงจริงจัง

สัญญาครับไม่มีปัญหา ให้จุบทั้งวันเลยยังไหว..เขาพูดอย่างล้อเลียนอึนเฮ

ยิ้มให้เขาก่อนจะพูดต่อ

" ข้อสอง..อุปปาต้องบอกรักฉันทุกวัน..อย่างน้อยวันล่ะครั้ง.."

" สบายมาก..พี่ทำได้แน่นอนจ๊ะ..ไม่ต้องห่วงครับ..ผมจะปฎิบัตือย่างเคร่ง

ครัดเลยครับ..คุณผู้หญิง.." พูดจบเขาก็ก้มลงจุบพิตที่ริมฝีปากรูปสวยเธออย่าง

ดูดดื่มก่อนจะถอนปากออกเพื่อให้เธอได้พูดต่อ..อึนเฮยิ้มกรุ่มกริมก่อนจะพูดไปว่า

" ข้อสาม..อุปปาต้องไม่บ่นและห้ามต่อต้านถ้าฉันจะลดเงินค่าใช้จ่ายประจำ
วันของอุปปาลง "

" อ้าวววววว++!!!.." จีฮุนเอ่ยเมื่อฟะงปรโยคสุดท้ายจบ

" ว่างัยล่ะ..จะยอมมั้ยไม่ยอมฉันก็จะรับงานตามใจชอบแล้วนะ.." เธอถามย้ำ

ในใจก็นึกขำที่เห้นสีหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกของเขา

" เปลี่ยนไม่ได้เหรอ..แค่ที่ให้ตอนนี้ก็ไม่พอใช้อยู่แล้ว นี่คิดจะลดอีกเหรอ"

เขาต่อลอง อึนเฮส่ายหน้า

" ไม่รู้ล่ะ..ถ้าทำไมได้ฉันก็จะรับงาน จะเล่นเลิฟซีนเยอะๆ..จะถ่ายชุดว่าย

น้ำด้วยนะ พี่จีนุก็ชวนอยู่บ่อยๆ.."

" โอเคๆ..ยอมก็ได้.." เขาตอบตกลงในที่สุด เล่นบทเลิฟซีนก็ไม่เท่าไหร่หรอก

อยากมากก็จุบพิตนิดหนือยถูกเนื้อถูกตัวกันบ้าง แต่จะให้เมียเขาใส่ชุดว่ายน้ำ

ถ่ายแฟชั่นโชว์ส่ายตาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่..ขอตายดีกว่า จีฮุนคิด

" เอาว่ะ..เพื่อเมีย จะอดตายให้มันรุ้ไป.." เขาพึมพำออกมา ทำเอาอึนเฮหัวเราะ

คิกคักอย่างขบขัน

" สัญญาแล้วนะ สัญญาต้องเป็นสัญญาห้ามคืนคำด้วย.."


" คร้าบบบบบบบบ++จะรักษาสัญญาสุดชีวิตเลย พอใจยัง.."

อึนเฮพยักหน้าตอบพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา

" เรื่องงานคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ อย่าให้มีปัญญาล่ะ.." เขาเอ่ยขึ้น

" รู้แล้ว ไม่ให้มีปัญญาหรอก.." เธอพูดพร้อมกับชะโงกหน้าขึ้นจุบพิตที่

แก้มเขาหนักๆๆ..และจีฮุนก็ก้มลงจุบพิตที่ที่แก้มหอมละมุนของเธอเช่นกัน

" อืมส์ เรามาดื่มฉลองกันหน่อยสิ..สามีได้รับรางวัลทั้งที.." เขาพูดพร้อมกับ

ยกขวดไวท์ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นโชว์

" ดีเหมือนกัน เราไม่ได้ดิ่มด้วยกันแบบนี้มานานแล้ว.." เธอเอ่ยขึ้นสายตา

มองที่มือของเขาที่กำลังรินไทว์ใส่แก้วอย่างบรรจง และเมื่อรินไทว์ใส่แก้ว

จนเต็มแล้วเขาเลื่อนให้เธอก่อนจะรินไส่แก้วอีกใบสำหรับตัวเขา

" ดีใจกับสามีสุดที่รักด้วย..ที่ได้รับรางวัล.." เธอยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของเขา

" ขอบคุณครับภรรยาที่รัก.." พูดจบเขาและเธอก็ยกแก้วไวท์ขึ้นดื่ม ก่อนที่จีฮุนจะ

เอื้อมมือไปดึงอึนเฮเข้ามากอดแนบอก.." ถ้าพี่ไม่มีเมียที่แสนดีคนนี้คอยดูแล

คอยเป็นกำลังใจให้..พี่ก็คงไม่ได้ทุ่มเทกับงานอย่างเต็มที่ และคงไม่ได้รับรางวัลนี้..

ขอบคุณมากที่ทำให้พี่มีวันนี้.." เขาพูดเสียงนุ่มพร้อมกับโน้มไปหน้าลงลงจุบ

ที่ริมฝีปากเธอเป้นการยืนยันคำขอบคุณจากเขาอีกครั้ง..อึนเฮหลับจานิ่งเผลอ

ปากรอรับจุบพิตจากเขาอย่างเต็มใจ และโต้ตอบจุบพิตเขากลับไปด้วยความรัก..

และรู้ว่าแบบไหนที่จะทำให้เขามีความสุขเธอก็ยินดีทำให้เขาอย่างเต็มใจดว้ยเพราะ

ตลอดเวลาที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมานั้นทำให้เธอและเขาต่างก็รับรู้ได้ถึงสัมพัน

ที่ได้มอบให้กันและกันเป้นอย่างดีและต่างก็ชื่นชอบและมีความสุขที่ได้มอบความ

รักผ่านการสัมผัสกันแบบนี้ไม่ใช่แค่เพียงเอ่ยปากบอกรักกันแต่สัมพันที่มีให้กัน

ก็แทนความรักนั้นได้ดีที่เดียวสำหรับเธอและเขา..ต่างจุบพอตกันและกันอย่างหนัก

หน่วง บดเคล้าอย่างอ่อนโยนเรียกร้องให้อีกฝ่ายโต้ตอบ ..และดื่มดำขึ้นเมื่อปลาย

ลิ้นแทรกผ่านไรฟันและเกียวกรัดปลายลิ้นของอีกฝ่ายพร้อมกับดูดซับความหวานชื่น

เอาไว้อย่างเต็มอก


" รู้มั้ย..พี่อยากทำแบบนี้ ตั้งแต่อยู่ในงานแล้ว.." จีฮุนพึมพำหลังจากที่

ริมฝีปากเป็นอิสระ..อึนเฮเผลอยิ้มออกมาที่มุมปากกับคำพูดของสามีหนุ่ม

ใจก็อยากบอกเขาว่าเธอก้รู้สึกเช่นเดียวกับเขาเหมือนกัน อึนเฮคืด..

เธอสอดแขนกอดรอบเอวเขาเอาไว้แนบแน่น

" ถ้าทำแบบนั้นมีหวัง มีหวังได้เป็นข่างดังไปทั่วโลกแน่ แค่มานั่งโต๊ะเดียวกัน

ฉันก็ไม่รู้จะทำตัวอย่างไงแล้ว..นี้ก็ระมัดระวังสุดๆแล้วนะไม่รู้จะเผลอ

ทำอะไรให้คนเค้าจับได้หรือเปล่า.."

" นี้ระวังแล้วเหรอ ยัยตัวร้าย..ชวนพี่คุยไม่หยุดเลยจนคนโต๊ะข้างๆเค้า

มองเรากันใหญ่.."เอาเอ่ยล้อเลียนเธอยิ้มๆ

" เขามองเพราะสวยต่างหากเล่า..อุปปายังมองไม่กระพริบตาเลยไม่ใช่เหรอ.."

" ใช่ครับ มีเมียสวยไม่มองได้งัย.แต่ชุดที่ใส่วันนี้ ไม่ให้ใส่อีกแล้วนะ บอกย้ำหลาย

รอบแล้วถ้าขืนยังใส่อีก ได้เห็นกันกันแน่.."

" รู้แล้วน๊า ตาทึม พูดมากจัง.." เธอต่อว่าเขายิ้มๆแต่ล้อเลี่ยนมากกว่าจะถือเป็นจริง

ก่อนจะโน้มคอคนพูดมาก ลงจุบพิตที่ริมฝีปากอย่างดูดดื่ม เป็นผลให้จีฮุนหัวเราะออก

มาในลำคออย่างพอใจ

" เก่งใหญ่แล้วนะ เมียพี่.." เขาก้มลงกระซิบเบาๆเมื่อเธอถอนรืมฝีปากรูปสวย

ออกจากริมฝีปากของเขาและจีฮุนก็ตามติดไม่ยอมห่างเขาก้มลงแนบใบหน้า
และจดปลายจมูกคลอเคลียซอกคอหอมละมุนของเธอ

" มีครูดี คอยสอนทุกวัน จะไม่ให้เก่งได้งัยล่ะ ." เธอพูดตอบเขายิ้มๆ ก่อนจะเอื้อม

มือไปยกแก้วไวท์ขึ้นดื่มจนหมดแก้ว..จีฮุนมองภรรยาสาวด้วยความรักและหลง

ไหลก่อนจะกระซิบบอกเธอชิดริมหู

" เก่งมากใช่มั้ย..งั้นคืนนี้ ให้คนเก่งโชว์ฝีมือหน่อยเป็นงัย .." เขาพูดจบก็จุบพิตที่ติงหู

เธอเบาๆแต่ก็ทำเอาอึนเฮอารมณ์สั่นขึ้นมานิดๆทันที

" หมู่นี้เรียวแรงหาย ใช้แรงเค้าอยู่เรื่อยเลยนะ.."

" พิเษศคืนนี้หน่อยไม่ได้เหรอ..ดูแลสามีหน่อยถือซะว่าเป็นของขวัญ

สุดพิเศษจากภรรยาที่มอบให้สามีสุดที่รักก็แล้วกันนะ นะๆๆ.." เขาพูดเสียงออด

อ้อนเธอเป็นการใหญ่เจอแบบนี้เขามีเหรออึนเฮจะใจแข็งกับเขาได้ลง

" ก็ได้..แต่ว่าพรุ่งนี้สามีมีเล่นละครเวทีไม่ใช่เหรอ..จะไหวหรือเปล่า เรี่ยวแรงยิ่ง

ทดถอย เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งกลางเวทีอายเค้าตาย เดี๋ยวมีคนมาว่าฉันใช้งานอุปปา

หนักไปหน่อยจะไม่ดีน๊า.." เธอแกล้งพูดแหย่เขาเล่นๆอย่างนึกสนุกและรู้สึก

สุขใจลึกๆที่ได้คลอเคลียหยอกล้อเล่นกับเขาแบบนี้

" นี้คุณผู้หญิงครับบ..เห็นสามีเป็นตาแก่หรืองัย จะได้เป็นลมเป็นแรงนะ.."
อึนเฮหัวเราะคิกคักก่อนจะตอบเขาไป

" ก็หมู่นี้กินแรงภรรยาบ่อยๆนี่นา ก็นึกว่าสามีเราแก่แล้วเรี่ยวแรงไม่มี.."

" อืมส์ คำก็แก่สองคำก็แก่ เดี๋ยวจเจอฤทธิ์ตาแก่คนนี้แล้วจะร้องไม่ออก.."

" แหวะ !!..ขี้โม้แก่แล้วยังไม่ยอมรับ " เธอล้อเลียนเขายิ้มๆๆ จมุกก้มลงจิบพิต

ริมฝีปากช่างว่าของภรรยาอยากอดใจไว้ไม่ไหวก่อนจะพูดตอบเธอไป

" ก็ได้ ยอมเป็นแก่ให้สักวันก็ได้..ถ้าจะเมตตาปรนิบัติคนแก่คนนี้ทั้งนั้นน่ะ.."

" ทั้งคืนเลยเหรอ..ไม่ดีมั่งเดี๋ยวทำงานไม่ไหวน๊า..แก่แล้วเจียมตัวหน่อย.."

เธอพูดจบก็หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงครางฮึมๆๆจากคำลอของเขา

ที่บอกว่าไม่ชอบใจที่เธอหาว่าเขาแก่

" เดี๋ยวจะรู้ว่าไหวหรือไม่ไหว.." พูดจบพร้อมกับก้มลงจุบพิตที่ริมฝีปาก

ของเธออีกครั้ง..และอึนเฮก็จุบพิตตอบโต้เข้าไปอย่างไม่เกี่ยงงอน

พร้อมกับเอื้อมมือลูบไล้ลำตัวเขาไปทั่วและสัมผัสของเธอก็ทำเอาเขา

ครางในลำคออยากพอใจและสึขใจในคราวเดียวกัน..ทั้งสองต่างจุบพิต

ลูบไล้กันอย่างดูดดื่มเร้าร้อนสลับกัน พร้อมกับช่วยกันปลดเปลืองเสื้อผ้าของ

กันและกันอยากรู้หน้าที่ไม่นานร่างสองร่างก็เปล่าเปลือยคลอเคลียกัน

ไม่ยอมห่างหน้าผิงไฟ..ที่ดูเหมือนเตาผิงจะไร้ประโยชน์ไปเสียแล้วในตอนนี้

เพราะพวกเขาไม่ได้รู้สึกเหน็บหนาวจากอากาศที่หนาวเย็นอีกต่อไปแล้ว

จะมีก็เพียงแต่ความร้อนรุ่มที่เกิดจากอารมณ์รักและปรารถนาที่ต่างมีให้กันและกัน

จีฮุนจับร่างเปล่าเปลื่อยของอึนเฮลงนอนราบกับพื้นพรหมพร้อมกับซุกไซ้ใบหน้า

ไปทั่วดวงหน้าหวานหอมของภรรยาสาว ก่อนที่จะจุบพิตลูบไล้ไปตามเนื้อตัวที่เนียน

สะอาดอย่างหลงไหล

" ช่างหอมหวานเหลือเกิน.." เขาพึมพำเสียงแผ่วขณะจุบพิตที่ทรวงอก

อวบของภรรยาและดูเหมือนทรวงอกคู่งามจะชูช่อขึ้นรับสัมผัสจากเขาด้วย

อึนเฮผ่อนเสียงครางลึกในลำคออยากเกินจะกลั้นไว้ได้กับสัมผัสที่สามีสุดที่รัก
มอบให้เธอ

" คนเก่ง..แสดงฝีมือหน่อย.." เขากระซิบบอกเธอเสียงพร่า ขณะพริกเธอขึ้น

ทาบบนร่างเขา อึนเฮครางประท้วงครู่หนึ่ง..ทำท่าจะยอมไม่ยอมตามใจเขา

แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น..ไม่นานเธอก็ยินยอมตามใจและพร้อมกับไป

กับเขาเสียทุกอย่าง..ด้วยเพราะความรักที่มีให้เขาเธอจึงไม่อยากจะขัดใจ

ถ้าสิ่งไหนที่ทำให้เขามีความสุข และความสุขที่ได้รับจากกับเพลงรัก

ที่ภรรยาสาวเป็นผู้ขับขานทำเอาจีฮุนแทบจะขาดใจตายไปกับบทเพลงรักที่เธอ

สรรคสร้างมามอบให้เขาอย่างเต็มใจ..พร้อมกันนั้นจีฮุนก็มอบสัมผัสรัก

ให้เธอดว้ยเช่นกันเมื่อเขาได้รับความสุขจากภรรยาสาวเขาก็มอบ

กลับให้เธอด้วย และตลอดค่ำคืนนี้ในบ้านพักของคู่สามีหนุ่ม

ภรรยาสาวก็อบอวลไปด้วยความรัก มีเสียงกระซิบพูดคุยกัน เสียงคราง

อย่างสุขสมกับบทรักที่สวยงามและหอมหวานที่ต่างมอบให้กันตลอดค่ำคืน

อยากไม่รุ้จังเหน็ดเหนื่อย..และถ้าใครบังเอิญขับรถผ่านหน้าบ้านของพวกเขา

ก็จะสังเกตุเห็นไหในบ้านดับลงในรุ่งเช้าวันใหม่นี้เองง พร้อมกับที่เขาและเธอ

ก็ผล่อยหลับไปในอ้อมกอดของกันและกันอย่างมีความสุข

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11991 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

ตอน ฉันน่ะตัวจริง

ฟิคตอนนี้เป็นตอนต่อจากงานแพคซังค่ะ และต่อไปจนถึงวันที่หนูเฮของพวกเราไปดู

อุปปาของเธอเล่นละครเวทีด้วย ผู้แต่งแต่งตามเนื้อข่าวจาก FC ตป.และจินตนาการ

อีกส่วนหนึ่งค่ะผู้ใดที่ชอบอ่านต่อค่ะ ท่านที่รู้สึกไม่ดีหยุดอ่านนะคะ แล้วออกไปอ่าน

อย่างอื่นค่ะเพื่อป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้น ขอให้ท่านที่ชอบได้รับความสุขจากฟิคของ

พวกเราด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ


ฟิคต่องานแพคซัง-อึนเฮไปดูละครเวทีของอุปปาจ้า


หลังจากงานแพคซังก็เป็นช่วงพักการแสดงละครเวทีของจีฮุน จีฮุนและอึนเฮ

นัดกันออกไปทานข้าวนอกบ้าน แต่ก็คงเป็นที่ ๆ ไม่มีคนมากนัก เขาและเธอ

เลือกที่จะไปทานอาหารที่ร้านอาหารญีปุ่นของเพื่อนที่อยู่ชานเมือง เพื่อนของ

เขาและเธอทราบดีว่าทั้งสองคนต้องการความเป็นส่วนตัวจึงเลือกห้อง VIP

ที่ติดกับสวนด้านหลัง มองออกไปจะเห็นสวนที่จัดไว้อย่างสวยงาม และที่แห่ง

นี้เป็นอีกที่หนึ่งที่ทั้งสองคนชื่นชอบ น้ำตกและภูเขาขนาดเล็กที่ถูกตงแต่งไว้อย่าง

สวยงามพร้อมกับทางเดินเรียบ ๆ โรยด้วยหิน ทั้งสองคนนี้จึงแวะเข้ามาพักและ

รับประทานอาหารอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลาย ๆ ชั่วโมง เมื่อถึงห้องอาหาร เขาและ

เธอเดินเข้าทางประตูหลังของร้าน และตรงไปยังห้องพัก อาหารที่วางเรียงราย

รอเวลาให้เขาและเธอได้ลิ้มรสคงรอคอยอยู่มากมายเป็นพิเศษจีฮุนและอึนเฮเลือก

ที่จะนั่งทางฝั่งเดียวกัน ในห้องจะมีแต่เขาและเธอสองคน ถ้าต้องการอะไร

เพิ่มเติมก็จะโทรออกไปสั่ง ระหว่างการรับประทานอาหารจีฮุนยังคงแสดง

ความเป็นสุภาพบุรุษเต็มตัว เขาจะตักอาหารให้อึนเฮทานก่อน และดูแลเธอ

เป็นอย่างดี


“อุปปาทานบ้างเถอะค่ะ ฉันทำเองได้”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่อยากทำ แล้วเดี๋ยวก็ทานไปพร้อม ๆ กันนะ”
จีฮุนพูดและยิ้มให้อึนเฮ อึนเฮโน้มตัวพิงที่แขนข้างซ้ายของจีฮุนเหมือนเอาใจ

“ฉันนี่โชคดีจัง ขนาดเมื่อวันงานฉันแผลงฤทธิ์ใส่อุปปานะ อุปปาก็ไม่โกรธ”

“ใครจะไปโกรธลง ก็พี่รู้ว่าทำไปเพราะรัก ก็เลยไม่โกรธไง กลัวเด็กร้องไห้กลางงานด้วย”
อึนเฮยกมือขึ้นตีที่แขนของจีฮุนเบา ๆ

“นี่แนะ นี่แนะ ว่าใครเป็นเด็กหา อุปปา”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ก็นี่ไงเห็นมั้ย”
จีฮุนหัวเราะเสียงดัง... อึนเฮหันมาบุ้ยปากให้เค้าเล็กน้อยก่อนมองค้อนและพูดออกไป

“ก็ฉันยืนรอตั้งนาน อุปปาก็มัวแต่ไปคุยกับคนอื่นอยู่นั่นแหละ แล้วฉันไม่เข้าใจนะ
ทำไมผู้หญิงพวกนั้นต้องเข้ามาวุ่นวายกับอุปปาด้วยนะ”

“ทำพูดเข้า ยัยตัวร้ายแล้วตัวเองล่ะ ไปคุยกับคนโน้นคนนี้
แถมไปถือดอกไม่ให้เค้าอีกต่างหาก”

“แอะ หรืออุปปาหึงฉัน ไหนบอกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ไง เชอะ”

“จ้ะ ๆ ยอมก็ได้ แล้วไอ้ทีเดินมาทุบหลังพี่ดังบึกน่ะ คิดอะไรอยู่ไม่กลัวคนมองเหรอ”
อึนเฮส่วยหน้าไปมาก่อนทำตาโตใส่จีฮุน

“ตอนนั้นนะเหรออุปปา ฉันกำลังหน้ามืดน่ะ” พอพูดจบเธอก็หันไปหนีบอาหารใส่
ปากและหัวเราะคิก ๆ

“อย่ามืดบ่อยนักนะ เพราะพี่เกรงว่าสักวันจะไม่แค่ทุบ คราวก่อนตอนเรื่องฮเยอิน
ก็ขว้างของใส่หลังพี่ซะบวมเลย”
อึนเฮหันควับมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อของฮเยอิน

“นี่ถ้าอุปปาไม่หยุดพูดชื่อยายนี่นะ หม้อไปนี้จะลอยขึ้นกลางอากาศ”

“จ้ะหยุด....อึบ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ตลกจังอุปปาทำหน้าแบบนี้เหมือนกบเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”
จีฮุนหันหน้าเข้ามาหาเธอใกล้ ๆ แล้วกระซิบว่า

“งั้นก็จุมพิตเจ้าชายกบสิ แล้วเดี๋ยวจะกลายร่างเป็นคน ได้ป่าว”

“ฮื่อ...อุปปาอาหารเต็มปากนี่นะ”

“นั่นแหละ พี่อยากทานอาหารจากปากยัยตัวร้าย ขี้เกียจเคี้ยวเอง”

“พูดจริงป่ะ”

“ฮื่อ” จีฮุนพยัคหน้าหงึก ๆ อึนเฮเขยิบตัวเข้าหาจีฮุน แต่เธอก็ไม่กล้าทำ รีบกลืนอาหาร
เข้าปากและเพียงแต่จุ๊บจีฮุนเบา ๆ

“แค่นี้พอหรือเปล่าคะอุปปา”


“ไม่พอ พี่อยากทานปลาดิบป้อนหน่อยสิ”

“ฉันหนีบให้นะ”

“ไม่ หนีบใส่ปากตัวเองน่ะแหละ แล้วมาป้อนพี่ต่อ”

“อุปปา!!!!!!!!!!”
จีฮุนหันมาจิ....ปากใส่อึนเฮหนึ่งครั้ง

“ก็ได้” อึนเฮหนีบปลาแซลมอลเข้าปากและส่งต่อให้จีฮุน เค้าเขยิบตัวให้พอดีกับเธอ
และรับชิ้นปลาเล็ก ๆ จากปากของเธอ จีฮุนรีบกลืนเข้าคอโดยไม่ได้เคี้ยวเพราะขณะนี้
ปากของเค้าไม่มีเวลาแม้แต่จะเคียวอาหาร

เขาบรรจงจุมพิตที่ริมฝีปากรูปสวยของอึนเฮ แต่ก็ต้องสะดุด เมื่ออลัลเพื่อนของเค้า
เปิดประตูห้องพรวดเข้ามา

อลัล “เฮ้ยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!”

จีฮุน “เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!” อึนเฮ “ว้ายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!”

“ขอโทษ ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งใจแล้วทำไมแกไม่เคาะประตูหือ” ขณะที่จีฮุนพูด อึนเฮก้มหน้าก้มตาทานอาหาร
โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองอลัลด้วยความเขิลอาย

“ก็ฉันจะเข้ามาทักแกกับคุณอึนเฮ ดันลืม ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับคุณอึนเฮ”

“ขะ ขะ ขะ ค่ะ ไม่เป้นไรค่ะ”

“ไอ้บ้า นิสัยไม่เคยเปลี่ยน เข้ามาก่อนสิ”

“ขอบใจนะเพื่อนที่ไม่โกรธ”

“นี่ยัยตัวร้าย เป็นอะไรไป มองหาแมลงอยู่เหรอ เงยหน้ามาเถอะ”

“อุปปา!! นี่ ฉันเป็นผู้หญิงนะ”

“เอาน่า เพื่อนพี่ก็รู้ ๆ กันแล้ว ไม่เป็นอะไร”

“ฉันรู้ แต่ฉันอายนี่”

“ไม่ต้องอายหรอกครับคุณอึนเฮ เพราะผมดูGoong ฉากkiss 23
ยิ่งกว่านี้อีกครับ”

“อ้ายยยยย ตายแล้ว” อึนเฮเอามือปิดหน้าตัวเอง ขณะนี้ผิวขาวเนียลของเธอ
แดงกล่ำเป็นสีแดงสด

“นี่ อลัล ชั้นว่าแก่เลิกพูดเหอะ เดี๋ยวแฟนฉันกลับบ้านพอดี ยังไม่ได้ทานอะไรเลย”

“เอ่อ ก็ได้ ....เอ้อ ได้ข่าววว่าไม่กี่อาทิตย์แกจะไปโปรโมตหนังที่ญี่ปุ่นเหรอ”

“อืมส์...มีอะไรเหรอ”

“ชั้นว่าจะไปหาคุณแม่พอดี แกสนใจจะไปพักบ้านชั้นไม๊”

“เอ่อ ก็ดีนะ แต่ทีมงานไปหลายคนเหมือนกัน เอาเป้นว่าชั้นจะคุยกับแกอีกทีแล้วกัน”

“ได้ ๆ งั้นชั้นออกไปก่อนนะ ตามสบายเลยเพื่อน จะนอนพักก็ได้นะ ห้องนี้เย็นดี
เสื่อนี่ก็นอนมบายไม่แข็งชั้นทำเป็นพิเศษ บางทียังมาแอบหลับที่นี่เลย”

“ขอบใจ แต่ว่าไม่ต้องเปิดพรวดพราดเข้ามาอีกล่ะ”


“เออ ๆ คุณอึนเฮครับ ผมไปก่อนนะครับ ขอโทษด้วยครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” อึนเฮยิ้มให้อลัลอย่างยกโทษให้

“ขอพูดอีกเรื่องนะ คุณอึนเฮสวยจังเลยครับ น่ารักด้วย”
อึนเฮยิ้มอาย ๆ จีฮุนหันไปทางประตูแล้วมองอลัลอย่างไม่เป้นมิตร

“ชั้นว่าแกรีบ ๆ ออกไปเถอะ ก่อนจะโดนเตะนะ ไปซะไป”

“คร๊าบบบบบบบบบบบบ” เสียงพรืดดดดดดดดปิดประตูห้อง

“ไม่เคยเปลี่ยน”

“อุปปาคุณอลัลนี่เค้าคุยเก่งนะคะ”

“ฮื่อ เฮก็เจอเค้าตั้งหลายครั้งไม่ใช่หรือ ดูไม่ออกเหรอว่ามันพูดมาก หรือมองแต่ความหล่อ”

“อุปปา!!!!!!” ตุบ ๆ ๆ ๆ เสียงอึนเฮทุบที่แขนของจีฮุนหลายครั้งติดต่อกัน

“ทุบเหรอ ทุบอีกแล้ว มานี่มาลงโทษซะเลย” จีฮุนจับอึนเฮนอนลงกับพื้น
เค้าใช้ริมฝีปากบาง ๆ ของเค้าจุมพิตอึนเฮตั้งแต่ใบหน้าตลอดจนต้นคอ จนเธอเสียงสั่นเครือ

“อุ อุป~~อุปปา พอเถอะค่ะ”

“ไม่” เมื่อสิ้นเสียงจีฮุนก็หัวเราหึ ๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ก็ได้ เดี๋ยวจะเลยเถิดซะ ทานอาหารต่อกันดีกว่า”

“ค่ะ อุปปาฉันอยากทานขนมด้วย”

“ได้สิ เอาอะไรบ้างล่ะเดี๋ยวพี่สั่งให้ ทานกับชาร้อน ๆ นะ”

“ค่ะ เอา(โจ นะมะกะชิ) (ดังโกะ) (โยคัง) สามอย่างเลยนะ”

“เจ้าอ้วน หวาน ๆ ทั้งนั้น ทานหมดเหรอ”

“หมดสิ แหมอย่างละนิดเอง แต่ว่าถ้าอุปปาจะทานก็สั่งเพิ่มมานะเพราะสามอย่างนี้ฉันชอบ”

“จ้า ลูกหมูน้อย”
จีฮุนสั่งขนมให้อึนเฮและไม่นานนักพนักงานก็นำอาหารมาวางไว้ที่หน้าห้อง
พร้อมกับชาเชียวอุ่น ๆ ที่ชงเสร็จใหม่ ๆ จีฮุนออกไปหยิบขนมและชาเข้ามาอึนเฮ
รีบเขยิบตัวให้เข้าที่พร้อมจะทานขนมในทันที ที่จีฮุนวางลงที่โต๊ะ

“เอ้า ....ทานซะ” แล้วอิ่มแล้วเหรอ

“หึ” อึนเอส่ายหน้าไปมาพร้อมหยิบขนมใส่ปาก

“เดี๋ยวค่อยทานอีกก็ได้” หึ ๆ ๆ จีฮุนอมยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

“เอ้อ ที่รัก แล้วจะไปดูละครเวทีของพี่ไม๊”

“ไปสิ ....ถามได้ ชั้นวางแผนกับเพื่อนไว้แล้ว ไม่ต้องห่วง”

“ไปแบบธรรมดาไม่ได้เหรอ ทำไมต้องทำวางแผนด้วยล่ะ”

“เอาน่าอุปปา ขนมอร่อยดี อย่างเพิ่งชวนคุย”

“จ้ะ ๆ ยายตัวแสบ ทานอย่างกับยัดนุ่นแนะ”อึนเฮและจีฮุนยังคงทานอาหาร
และต่ออีกพักใหญ่ และก็แอบกลับออกไปทางด้านหลัง โดยได้รับความช่วยเหลือ
จากอลัลระหว่างเดินทางกลับบ้าน จีฮุนพาอึนเฮแวะตามทางตลอด บริเวณไหน
ที่ดูเป็นส่วนตัวเขาและเธอจะแวะลงจากรถและเดินเล่น

"อุปปา สักวันหนึ่งเราคงจะได้เดินไปไหนมาไหนด้วยกันโดยที่ไม่ต้องแอบซ่อนใครนะ

"จ้ะ" จีฮุนเดินเข้าไปใกล้อึนเฮและกอดคอเธอเดินเล่นไปเรื่อย ๆ
ที่บริเวณนี้เป็นทาผ่านระหว่างทางเพื่อกลับเข้าเมืองโซล ตามข้างทางจะมีแหล่งน้ำสายเล็ก ๆ
ไหลผ่านและเป็นป่าโปร่งระหว่างทาง

"อุปปา ฉันชอบจังที่อุปปาเดินกอดคอฉัน"

"พี่ก็ชอบ อยากเดินคู่กับเฮไปทุกวัน และตลอดไปจนถึงแก่เฒ่า"

"อุปปา อุปปารักฉันเพราะอะไร"

"เพราะอะไรเหรอ!!!แต่เดี๋ยวก่อนนะ เราเลี้ยวกลับดีไม๊ ไกลรถมากไปแล้ว"

"ค่ะ" อึนเฮหันไปยิ้มตาหยีให้จีฮุน จีฮุนเอื้อมมือบีบที่แก้มเธอเบา ๆ สองครั้งและยิ้มตอบ

ขณะนี้เขาและเธอปลดปล่อยตัวตามสบาย คงมีแค่รถที่นาน ๆ จะผ่านมาซักคันหันมามอง

แต่การแต่งตัวของทั้งสองคน ก็คงไม่มีใครสามารถจำได้ ว่าทั้งสองคนเป็นใคร


"อุปปา ยังไม่ได้ตอบฉันเลย"

"เอาเป็นว่าผู้หญิงที่ชื่อยุนอึนเฮ ได้เดินเข้ามาอยู่ในหัวใจของพี่ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน"
จีฮุนพูดพร้อมกับหยุดเดิน และจับเธอหันหน้าเข้าหาตัวเขา

"เธอน่ารักและสดใส เกินกว่าที่พี่จะละสายตาจากเธอได้ สมองของพี่สั่งให้หัวใจจำไว้ตลอดเวลา
ว่า....สักวันหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้ต้องยืนเคียงคู่กับพี่อย่างสวยงามและตลอดไป"
จีฮุนก้มลงจุมพิตอึนเฮอีกครั้งหนึ่ง ความนุ่มนวนในครั้งนี้มันไม่ต่างจากที่ผ่านมา แต่มันวิเศษสุด ๆ
สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งจะได้รับจากผู้ชายที่เธอรัก

"อุปปา" เสียงเรียกชื่อของจีฮุนเบา ๆ พร้อมกับกระซิบข้างหูว่า

"ฉันรักอุปปาที่สุด ฉันรักอุปปาที่สุด ฉันรักอุปปาที่สุด" ติด ๆ กันหลายครั้งทำให้จีฮุนยืนยิ้มพร้อม
กับดวงตาที่แดงกล่ำ แต่เมื่อดึงเธอขึ้นมาจากอกอีกครั้งอึนเฮก็ไม่ได้ต่างไปจากเค้า ทั้งสองคนส่ง
ยิ้มให้กัน พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นดวงตาแต่น้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นออกมานั้น มันมาจากความสุขที่เขา
และเธอต่างส่งมอบให้กันด้วยหัวใจที่มั่นคง

"อุปปาฉันอยากกลับบ้านแล้ว"

"ได้สิ"

"อุปปาก้มลงมาสิ ฉันมีอะไรจะบอกอุปปาอีกอย่างหนึ่ง"

"อะไรล่ะ บอกมาสิ"

"อุปปาหลับตาด้วยนะ"
จีฮุนก้มลงเอียงตัวเข้าหาเธอและหลับตาพริ้ม อึนเฮเดินเข้าไปจนชิด และจุมพิตเค้าที่ปากหนึ่งครั้ง
ต่อหน้ารถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาและพูดข้าง ๆ หูเค้าว่า

"ฉันจะหยุดรักอุปปาเมื่อวันที่โลกใบนี้แตกสลาย"
อึนเฮพูดจบพร้อมกับหอมเค้าที่แก้มหนึ่งครั้ง และวิ่งขึ้นนั่งรถทันที จีฮุนซึ่งยืนหลับตารีบลืมตา
ขึ้น และมองผ่านกระจกหน้าไปยังเบาะข้างคนขับเห็นอึนเฮนั่งก้มหน้าเอามือปิดหน้า
เค้ารู้ทันทีว่าเธอกำลังร้องไห้ตัวเค้าเองเวลานี้ก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้ การแสดงออกของ
ทั้งสองคน จะทนทานการปกปิดได้อีกนานแค่ไหน ไม่มีใครรู้ นอกจากที่เค้าและเธอจะเป็นผู้
ตัดสินใจเอง จีฮุนขึ้นนั่งรถและขับกลับบ้าน โดยที่อึนเอนั่งเอียงตัวซบที่บ่าของเค้าตลอดทาง
อึนเฮนั่งร้องเพลงไปเรื่อย ๆ จนหลับ จีฮุนหันมาอมยิ้มอย่างมีความสุข


หลังจากที่ได้หยุดพักผ่อนมา2-3 วันและวันนี้ก็มาถึงวันที่จีฮุนมีคิวเล่นละครเวทีอีกรอบ..

ซึ่งเป็นรอบที่ได้เพิ่มขึ้นหลังจากที่คนให้ความสนใจและเข้าชมกันอย่างล้นหลาม..

ในบ่ายวันเดียวกันก่อนที่บ้านพักหลังงามจีฮนก็กำลังแต่งตัวเพื่อเดินทางมาที่โรงละคร

" อืมส์ วันนี้จะไปดูพี่เล่นละครเวทีใช่มั้ย.." จีฮุนหันไปถามอึนเฮที่ช่วยเลือกชุดให้เขาใส่อยู่

" ไปสิ..ไม่ไปได้งัยเล่า.." เธอตอบยื้มๆก่อนจะหยิบเสื้อผ้ามาช่วยเขาให้

" ไม่กลัวคนเห็นเหรอ..คนเยอะนะจะบอกให้.."

" ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย.."

" อย่าให้คนเห็นล่ะ ถ้าไม่อยากเป็นข่าว.." เขาพูดย้ำด้วยความเป็นห่วงเธอ..

เพราะชื่อเสียงของเธอสำคัญกว่าตัวเขาเสียอีก..ถ้าเธอจะเสียหายและถูกมอง

ไม่ดีเพราะต้นเหตุมาจากเข้าไม่มีวันที่เขาจะให้เกิดเรื่องแบบนั้นแน่นอน..

" ไม่มีใครเห็นหรอกหน่า..มือชั้นนี้แล้ว..ไม่ต้องห่วงนะ.."

" เก่งจริงๆ..." เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างล้อเลี่ยน

" แหงอยู่แล้ว ถ้าไม่เก่งจริงจะได้ผู้ชายหล่อ น่ารัก แถมยังรวยและขยันทำงานมาเป็นสามีเหรอ.."

เธอตอบกลับพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ..จีฮุนหัวเราะออกมาในลำคอกับคำพูดของภรรยาสาว

" ว่าแต่คนเก่งจะไปพร้อมสามีเลยมั้ย..ที่บริษัทจะเอารถมารับ" อึนเฮส่ายหน้าก่อนตอบเขาไป

" ฮื่อ อุปปาไปก่อนเถอะ..เดี๋ยวฉันขับรถตามไป ขากลับค่อยกลับด้วยกัน.."

" เอางั้นก็ได้..ขับรถดีๆล่ะ.."

" ไม่ต้องห่วงหรอกน๊า..จะระวังสุดชีวิตเลย.."

" ที่ห่วงเนี่ย รถหรอกนะ.." เขาพูดขำอย่างล้อเลี่ยน

" บ้า!!..ห่วงรถมากกว่าเมีย..เดี๋ยวจะไล่ไปนอนกลับรถเลย.." เธอตอบกล้บเขาเสียงขุ่น

" พูดเล่นหรอกน๊าที่รัก..พี่นะรักเมียที่สุดมนโลกอยู่แล้ว ยังไม่รู้อีกหรืองัย ฮึ.."

เขาพูดเสียงนุ่มดึงเธอเข้ามากอดแนบอกหลังจากที่เธอช่วยเขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

" ได้ยินมาว่า ผู้ชายพอนานๆเข้าชักจะเบื่อเมีย บางคนรักรถมากกว่าเมียจริงๆนะ..."
เธอพูดพร้อมกับเงยหน้ามองเขา

" พูดเล่นๆคิดเป็นจริงไปได้ยัยตัวร้าย..มีผู้ชายที่ไหนรักรถมากกว่าเมียเล่า.."

พูดจบเข้าก็เอื้อมมือขึ้นขยี้ผมเธอไปมาอย่างรักใครแกมขบขันภรรยาสาว

" อย่างไงพี่ไปถามงานก่อนนะ..ถ้าไปถึงแล้วโทรบอกพี่ด้วยนะ.."

" โคเอ..แล้วอุปปาไม่ทนอะไรก่อนไปเหรอ.." เขาถามน้ำเสียงห่วงใย

" ไม่ล่ะเห็นหน้าเมียก็อิ่มแล้ว.." เขาพูดยิ้มๆ พร้อมกับก้มหน้าลงมองเธอ "

แต่ถ้าได้แบบนี้ จะอิ่มไปทั้งวันเลย" พูดจบจีฮุนก็ก้มลงจุบพิตที่ริมฝีปากรูปสวยของภรรยา

อย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม..เธอกับยกมื่อเลื่อนเข้าไปลูบไล้แผนหลังของเธอ

" อื่อ..ไม่เอานะ ไปทำงานก่อน.." เธอประท้วงเสียงพึมพำเมื่อจีฮุนไม่หยุดแค่จุบพิตเธอ

จีฮุนถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ก้มลงเธอสายตาล่ะห้อย

" แย่จัง..ชักไม่อยากจะไปทำงานเสียแล้ว.." เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้เธอทั้งสีหน้าและแววตา

อึนเฮมองค้อนให้สามีหนุ่มอย่างหมั่นใส้

" เมื่อคืนนี้..ยังไม่พออีกหรืองัย.." เธอเอ่ยขึ้นเมื่อเห้นแววตาแพรวพราวของเขา

" ไม่มีคำว่าพอ..และไม่เคยพอด้วย..ตอนนี้ขอไปทำงานก่อนเสร้จจากงานแล้วจะมาทวงคืน

อย่าเบี้ยวล่ะ.." เขาพูดและยกมือขึ้นบีบมจูกเธอเบาๆก่อนจะก้มลงจุบพิตที่ปลายจมูก

โด่งอย่างอดใจไว้ไม่ไหว


" ไม่เบี้ยวหรอกน๊า..แต่ตอนนี้สามีไปทำงานได้แล้ว..ตั้งใจทำงานด้วยล่ะ ห้ามวอกแว๊ก..เข้าใจ๋.."

" ไปก็ได้..แต่ว่าก่อนไปขอกำลังใจก่อนสิ.." เขาพูดยิ้มๆพร้อมกับชี้นิ้วที่แก้มตัวเอง

เป้นการบอกภรรยาสาวกลายๆให้หอมแก้มเขา..ซึ่งอึนเฮก็ไม่ปฎิเสธเธอเขย่งปลายเท้า..

ชะโงกหน้าจุบพิตที่แก้มทั้งสองข้างของเขา..จะเลื่อนไปจุบพิตที่หน้าผากและ

ปลายคางของสามีหนุ่ม

" ที่นี้จะไปทำงานได้หรือยัง.." เธอถามขึ้นหลังจากที่จุบพิตให้กำลังพ่อตัวดีแล้ว

" เฮ้ออ!!..มีความสุขจริงๆเลย..ขอบคุณครับที่รัก.." พูดจบเขาก็ก้มลงขอบคุณแก้ม

เป็นการขอบคุณ.." พี่ไปทำงานก่อนนะ..ไว้เจอกัน.." เขาพูดพร้อมกับกอดเธอแนบ

แน่นขึ้นก่อนจะเดินออกจากไปเพื่อไปทำงาน โดยมีสายตาของภรรยาสาวมองตามเขา

ไปด้วยความรักใคร่..หลังจากที่จีฮุนออกจากบ้านไปแล้ว..อึนเฮก็ลงมือทำอาหารง่ายๆ

ทานพร้อมกับจัดอาหารที่ทำไส่ลงกล่องเพือนำไปให้จีฮุนทานด้วย..

ก่อนที่เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่อำพรางหน้าตาเล็กน้อย จากนั้นเธอก็โทร

ไปชวนเพื่อนสนิทเพื่อไปดูละครเวทีของจีฮุนด้วยกันและนัดเจอกันที่โรงละคร ..

อึนเฮเดินทางตามไปที่โรงละครที่เขาเล่นในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา.. มีคนมากมายยืนอยู่

หน้าโรงละครเพื่อรอชมละครเวที่ที่จีฮุนเล่น..อึนเฮขับรถไปจอดที่ลานจอดรถชั้น

ใต้ดินของโรงละครแห่งนั้น..เธอโทรเข้ามือถือของเพื่อนๆที่นัดกันไว้

แต่ปรากฎว่าเพื่อนๆก็ยังมาไม่ถึง..เธอช่างใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเข้าไปในโรงละครตอน

นี้ดีหรือมั้ย..เพราะกลัวคนจะเห็นและหลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งอึนเฮก็ก้าวลงจาก

รถหยิบกล่องอาหารที่เธอทำมาให้สามีทาน..เดินแกมวิ่งอย่างระมัดระวังไปหาจีฮุน

ที่หลังเวที ซึ่งขณะนั้นจีฮุนกำลังแต่งหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับการแสดงในวันนี้พอดี..

อึนเฮเดินก้มหน้าเข้าไปหาจีฮุน..โดยไม่ได้สนใจมองใครที่อยู่บริเวณนั้นและกำลังมองมา

ที่เธออย่างสนใจใคร่รู้

" อุปปา.." เธอเอ่ยเรียกเขาเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน..เสียงเรียกของอึนเฮ

ทำเอาจีฮุนสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมกับหันมามองต้นเสียง..จีฮุนไม่ตอบเธอทันทีเขาหัน

ไปขอตัวกับทีมงานที่แต่งหน้าเขาอยู่และเดินจูงมืออึนเฮมานั่งที่มุมห้องหลังเวทีหลบ

สายตาผู้คนที่กำลังมองมาทีเธอและเขา

" มาหาพี่ที่หลังเวที มีอะไรหรือเปล่า ฮึ.."

" ไม่มีอะไรหรอก..คนข้างนอกเยอะมากเลย..ฉันไม่กล้าเดินเข้าไปก็เลย

มาหาอุปปาที่หลังเวทีน่ะ..

" ยัยตัวร้ายเอ้ยยย..ทำเป็นพูดเก่งไม่กล้วคนเห็นงัยล่ะ.." เขาพูดและยิ้มล้อเธออย่างขบขัน

" ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนจะเยอะขนาดนี้นะ.." เธอแย้งเสียงเบา..

" แล้วมาคนเดี๋ยวเหรอเนี่ย.."

" มีเพื่อนมาด้วย แต่ยังมาไม่ถึงเลย..ฉันรีบมา..ดแล้วก็ทำกับข้าวมาให้อุปปาทานด้วย.."

เธอพูดพร้อมกับยกกล่องอาหารให้เขาดู

" จะเหนื่อยทำไม ฮึ..พี่บอกแล้วไม่หิว.."

" ทานสักหน่อยเถอะ..จะได้มีแรงทำอย่างเต็มที่งัย.." เธอพูดยิ้มๆ.." ทานตอนนี้เลยนะ

เดี๋ยวฉันป้อนให้.."จีฮุนพยักหน้าและยิ้มให้เธออย่างขอบคุณกับความเอาใจใส่

ของภรรยาสาวทีมีให้เขาอย่างสม่ำเสมอตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน..อึนเฮพูดจบ

ก็หยิบตะเกียบคีบอาหารป้อนสามีหนุ่ม ซึ่งจีฮุนก็ทานที่ทำมาให้อย่างเอร็ดอร่อย

แม้จะเขินอายสายตาเพื่อนร่วมงานที่มองมาเห็น

แต่ความรู้สึกของภรรยาเขาสำคัญที่สุด..

" ทำมาให้พี่ทาน..แล้วเราท่านหรือยัง ฮึ.." เขาถามเสียงนุ่ม

" ทานมาจากบ้านแล้ว.." เธอตอบก่อนจะป้อนอาหารให้เขาต่อ..และขณะที่จีฮุน

กับอึนเฮนั่งพูดคุยและทานอาหารไปพร้อมๆกัน ก็มีเสียงล้อเลี่ยนของเพื่อนร่วมงานดัง

ขึ้นเมื่อเห็นอึนเฮป้อนอาหารให้จีฮุน

" วันนี้ มาเรียตัวจริงมา...พระเอกของเรายิ้มไม่หุบแน่ๆ.." พอสิ้นเสียงของเพื่อน

รวมงานที่ล้อเลี่ยนจีฮุนกับอึนเฮ..เสียงหัวเราะของทีมงานที่ได้ยืนก็ดังขึ้น..

" ตัวจริงมาแบบนี้..ตัวปลอบอย่างเราก็แย่สิ.." เสียงนักแสดงนำหญืงที่เล่นคู่กับจีฮุน

วันนี้เอ่ยขึ้นบ้าง..ทำเอาทุกคนที่ได้ยืนก็หัวเราะไปตามๆกัน..จีฮุนกับอึนเฮได้ยินเพื่อน

ร่วมงานล้อเลี่ยนก็เงยหน้ามองสบตากันพร้อมกับหัวเราะออกจากอย่างขบขัน..

และหลังจากที่ป้อนอาหารป้อนจีฮุนแล้วอึนเฮก็เดินออกจากด้านหลังเวทีไปที่

รถเพื่อเอากล่องอาหารไปเก็บ..ก่อนจะกดสายหาเพื่อนที่นัดกันมาดุละครเวทีของจีฮุนอีกครั้ง..

ซึ่งเพื่อนๆก้มาถึงแล้วและนั่งรออยู่ที่เก้าอี้หน้าเวที

อึนเฮวางสายจากเพื่อนและตัดสินใจเดินขึ้นบรรไดมาที่ห้องแสดง..

แต่จังหวะนั้นผู้คนต่างก็เดินไปประจำที่นั่งของตัวเองเพื่อชมการแสดง..อึนเฮจำต้อง

ยืนหลบอยู่มุมไดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดืนก้มหน้าและหลบหลักผู้คนไปนั่งที่เอ้ากี้หน้าเวทีข้าง

เพื่อนๆของเธอ..และด้วยความที่เธอแต่งตัวมิดชิดและอำพรางร่างกายจึงไม่ค่อยเป็นที่

สังเกตุของคนที่พบเห็นนัก แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีคนมองมาเห็นและจำเธอได้..

พร้อมกับเฝ้ามองเธออยู่ตลอดเวลา โดยที่อึนเฮก็ไม่รู้ตัวว่ามีคนจำเธอได้..


จนกระทั้งการแสดงเริ่มขึ้นนักแสดงเริ่มถยอยออกมายืนหน้าเวทีเสียงปรบมือจากผู้ชม

ดังกระฮึมโรงละครแห่งนั้น..พร้อมกับการแสดงก็ได้เริ่มขึ้น ระหว่างที่จีฮุนแสดงบทบาท

ตามตัวละครที่ถูกวางไว้..สายตาของเขาก็คอยสอดส่องมองเธออึนเฮภรรยาสาว

อยู่ตลอด ไม่ต่างจากอึนเฮที่สายตาของเธอมองตรงไปยังเขาผู้เดียวแทบไม่กระพริบตา..

ครู่หนึ่งสายตาของอึนเฮก็สบเข้ากับสายตาของจีฮุนที่มองหาเธออยู่พอดี..

ดวงตา2คู่ของคนสองคนมองสบกันนิ่ง อย่างรับรู้ความรู้สึกที่มีให้กันและกันได้เป้นอย่างดี

จีฮุนยิ้มออกมาเต็มแก้มเมื่อมองเห็นเธอ..เช่นเดียวกันอึนเฮที่ยิ้มหวานตอบเขาพร้อม

กับสายตาที่จ้องมองเขานิ่ง..ความรู้สึกรัก ดีใจและภูมิใจทีมีต่อผู้ชายตรงหน้าถ่ายทอด

ออกสู่ดวงตาคมของเธอขณะที่มองดูเขา..พร้อมกับน้ำตาคลอด้วยความรักและภุมิใจ

และความทุมเทอย่างเต็มทีของเขา..การแสดงผ่านไปเกือบสองชั่วโมงก็จบลงได้ดี

เหมือนทุกๆครั้ง สร้างความประทับใจให้กับผู้ชมอย่างเช่นในทุกๆการแสดงของเขา

และเมื่อการแสดงจบอึนเฮก็เอ่ยขอตัวกับเพื่อนๆเพื่อไปรอจีฮุนทีรถ..ขณะที่จีฮุน

อยู่ด้านหลังเวทีก็รับเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดการแสดงออกอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วเขาก็เอ่ยลา

ทีมงานและนักที่รวมงานด้วยกันในวันนี้ โดยที่ไม่ได้อยู่พูดคุยกับเพื่อนร่วมงานอย่างที่ทำ

อยู่เป็นประจำ.. และทุกคนก็รู้สาเหตุที่เขาเร่งรีบกลับในวันนี้..พอเอ่ยลาเพื่อนร่วมงาน

แล้วจีฮุนก็เดินไปบอกให้ผู้จัดการส่วนตัวและคนของบริษัทที่ดูแลเขากลับไปก่อน

วันนี้เขามีรถที่บ้านมารับ..ทางด้านอึนเฮเธอนั่งรอจีฮุนอยู่ในรถ พร้อมกับถอนหายใจ

อย่างโล้งเมื่อเข้าใจว่าไม่คนเห็นเธอ..อึนเฮนั่งรอจีฮุนอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เดินมาที่ลาน

จอดรถพร้อมกับมองหารถ..อึนเฮมองไปเห็นเขาพอดีเธอยิ้มออกมาเต็มแก้มพร้อม

กับกดโทรศัพย์เข้ามือถือเขาและบอกจุดที่จอดรถ..ไม่นานจีฮุนก็ก้าวเข้ามานั่งเคียงข้างเธอในรถ..

ทั้งสองโผล่เข้ากอดกันแนบแน่น

" อุปปารู้มั้ย..อุปปาทำได้ดีมากๆเลยไม่อยากจะเชื่อนะว่าตาทึมของฉัน

จากที่ร้องเพลงก็ผิดๆถูกๆ..จะร้องเพลงสะกดใจคนดูได้เยี่ยมแบบนี้.."

เธอพูดขณะที่แนบหน้ากับอกเขา

" ขอบคุณที่รัก..เพราะกำลังจากคนที่พี่รัก ถึงทำให้พี่ทำงานได้ออกมาดี.."

" ฉันน่ะน้ำตาคลอเลยนะ..ตอนที่มองดูอุปปาบนเวทีน่ะ.."

" ขนาดนั้นเลยเหรอ ที่รัก.." เขาถามยิ้มๆ

" ใช่สิ..เห็นแล้วทั้งดีใจและภูมิใจที่สุดๆ..มันทำให้ฉันมั่นใจที่เลือกคนไม่ผิด..

ดีใจที่ได้ผู้ชายแสนดีแบบนี้มาเคียงคู่.." จีฮุนแนบหน้ากับหน้าผากเธอพร้อมกับ

จุบพิตที่หน้าผากเธอหนักๆเมื่อได้ยืนที่เธอพูด

" อืมส์..เราจะกฃับบ้านเลยหรือไปที่ไหนกันต่อดีล่ะ.." อึนเฮเงยหน้าถามเขาขณะ

ที่กอดกันแนบแน่น

" อยากไปไหนล่ะ.."

" อยากไปที่แห่งหนึ่ง ไม่ได้ไปมานานแล้ว.."

" อืมส์ งั้นก็ไปกันเลย..เดี๋ยวพี่ขับรถเอง.."

" ไม่เป้นไรฉันขับเองอุปปาทำงานเหนื่อยนั่งเฉยๆน่ะดีแล้ว..ว่าแต่ไม่ถามเหรอ

ว่าฉันจะพาอุปปาไปที่ไหน.." เธอเงยหน้าถามเขายิ้มๆ

" ไม่ล่ะ..ที่ไหนมีเมียพี่ พี่ยืนดีตามไปด้วยทุกคนทุกแห่งอยู่แล้ว.." อึนเฮยิ้มแก้มปริ

กับคำพูดของเขา เธอผงกศรีษะขึ้นจุบพิตปลายคางสากๆอย่างเอาใจ

" ขอบคุณนะ..รับรองที่ที่เราจะไป...ต้องเป็นที่ทีอุปปาถูกใจแน่ๆ.."

" คงไม่พาไปขายหรอกนะ.." เขาแกล้งพูดติดตลก

" บ้า!!..อยากให้เอาไปขายหรืองัยเล่า..ไม่มีทางหรอก..ฉันซื้ออุปปาขาดแล้ว


ไม่มีสทิธิ์ขายให้ใครต่อหรอก..ไม่มีทางยกอุปปาให้ใครหรอก..แค่คิดเล่นๆว่าถ้า

ไม่มีอุปปาอุปปาอยู่ด้วย จะเป็นยังงัย..รู้มัย แค่คิดก็หายใจไม่ออกแล้ว"

เธอตอบเขายิ้มๆแต่น้ำเสียงหนักแน่น..ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากที่ไปยังจุดหมายปลายทาง

ที่ว่าไว้..จีฮุนเอียงศรีษะซบไหล่เธอพร้อมกับสอดแจนกอดรอบเอวเธอไว้แน่น

ขณะที่ภรรยาสาวกำลังขบรถอยู่

" พี่ไม่เคยคิดหรอกนะว่าถ้าเราไม่มีกันและกันแบบนี้จะเป้นอย่างไง..ไม่เคยคิดเพราะพี่ไม่มีวัน

ให้มันเกิดคิดแน่นอน..ที่รัก..เราต้องอยู่ด้วยกันจนแก่จนเฒ่า..จะอยู่เป็นปู่ย่าตายายให้

ลูกๆหลายๆเราด้วยกัน.."

" สัญญานะ.." เธอก้มลงถามเขา..จีฮุนพยักหน้าตอบเธอก่อนจะแนบริมฝีปากกับ

ต้นคอหอมละมุนของภรรยาสาว และหลับตานิ่งซบหน้าลงกับไหล่และซอกคอของเธอ..

อึนเฮขับรถไปเรื่อยๆอย่างระมัดระวัง เธอก้มลงมองเขาสลับกับมองถนน..

ผ่านไปครู่หนึ่งจีฮุนก็เผลอหลับไป ลมหายใจหนักๆและอุ่นเป่ารดต้นคอเธอ..

อึนเฮก้มลงมองเขาพร้อมกับอมยิ้มที่มุมปาก..เธอสอดแขนข้างหนึ่งโอบกอดเขา

ไว้ขณะที่อีกข้างจับพวงมาลัยแน่น..และพอขับรถผ่านซุปมาเก๊ตริ่มถนนอึนเฮก็

จอดรถเพื่อซื้อน้ำและอาหารไว้ทาน..ก่อนที่เธอจะขับรถต่อไปและถึงชายทะเล

จุดหมายปลายทาง คือชายละเทที่เงียบเหงาและสวยงามในอีกชั่วโมงกว่าๆต่อมา..

สถานที่ที่เธอและเขามักจะมากันบ่อยๆทุกครั้งที่ว่างจากงานแต่ช่วงมานี้จีฮุนมีงาน

ตลอดเลยไม่ค่อยได้มา เธอจึงเลือกที่จะมาในค่ำคืนที่สวยงามนี้..

" สามี..เรามาถึงที่ทีฉันบอกแล้วนะ.." เธอกระซิบปลุกเขาชิดริมหู จีฮุนค่อยๆลืมตาขึ้น

และมองออกไปนอกหน้าต่างมีรอยยิ้มผลุดขึ้นที่มุมปากของเขาเมื่อรู้ว่าเธอพาเขามา

ทะเลสถานที่เชาชื่นชอบ

" ถึงยังงัยถึงพามาเที่ยวทะเลหน้าหนาว ฮึ.." เขาหันไปถามเธอยิ้มๆ

" ก็อุปปาไม่ได้พาฉันมานานแล้วนี่นา คืนนี้มีโอกาสก็เลยอยากมา..ไม่ชอบเหรอ.."

" ชอบสิ ชอบมากๆด้วย.." พูดจบเขาก็หันไปยิ้มให้เธอและดึงเธอเข้ามากอดแนบอก

" อุปปาว่า คืนนี้เราค้างกันที่นี้พรุ่งนี้ ค่อยกลับดีมั้ย.." อึนเฮเงยหน้าขึ้นถามเขา

" เอางั้นเหรอ..แล้วจะนอนกันที่ไหนล่ะ ฮึ.."

" ก็นอนในรถนี้งัย..เปลี่ยนบรรยาบ้างก็ดีเหมือนกันน่ะ.."

" อืมส์..มันก็จริงนะเปลี่ยนจากบนเตียง..มาในรถแบบนี้เข้าท่าดีเหมือนกัน.."

เขาเอ่ยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์..

" นี้!! จะบ้าเหรอ ฉันไม่ได้..หมายความถึงเรื่องนั้นซะหน่อย ตาทึม!!.."

เธอพูดพร้อมกับยกกำปั้นขึ้นชกท้องเขาเบาๆอย่างหยอกล้อ..

" ทำไงได้ พี่คิดเรื่องอื่นไม่เป็น..นอกจากเรื่องนี้นะ.." เขาพูดยิ้มๆ

" ไม่เอาด้วยหรอกนะ..จะทำอะไรก็ทำไปคนเดียวเลย.."

" อย่ามาหาเรื่องเบี้ยวหน่อยเลย..ไหนว่าไม่เคยเบี้ยวเลยสักครั้ง..งัยล่ะ.."

เขาแกล้งจีบปากจีบคาเลี่ยนเสียงเธอ..ทำอึนเฮหัวเราะคิกคักออกมาอย่างขบขัน

" หัดหักห้ามใจตัวเองบ้างสิ..ไม่สงสารกันบ้างหรืองัยเนี่ย.."

เขาส่ายหน้าตอบเธอ..ก่อนจะตอบเธอไปว่า

" ช่วยไม่ได้นี่นา..เมียพี่อยากสวยมากทำไมล่ะ.."

" ไม่ต้องมาชมเอาใจเลย..อย่างไงก็ไม่ยอมเป็นอันขาด.." เธอพูดเสียงจริงจัง

พร้อมกับผละออกจากอ้อมกอดเขา..แต่มีเหรอคนอย่างจีฮุนจะยอมง่ายๆ..

เขาโน้มหน้าต่ำลงพร้อมกับเอื้อมมือไปด้านข้างเบาะที่เธอนั่งและกดปุมปรับ

เก้าอี้ที่เธอนั่งให้เอียงต่ำลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโถมร่างกายของเขาลงทับร่างเธอทันที..

รวดเร็วจนอึนเฮไม่ทันได้เบี่ยงตัวหลบหนีไปไหน

" อุปปา..ไม่เอานะ.." เธอพูดและมือก็ยกขึ้นผลักอกเขา.." ฉันจะฟ้องลูก..ว่าอาป๊ารักแกอาม้าน่ะ.."

" ลูกเข้าใจอาป๊าฮุนอยู่แล้ว..ไม่ต้องห่วง.." เขาตอบกลับอยากขบขำ

" ถ้าไม่ฟัง..ฉันจะหักเงินอุปปานะ.." เธอพูดเสียงแข็ง..แต่ใช่ว่าจีฮุนจะฟัง

" เอ้ออ!!..หักไปให้หมดเลยจะได้ไม่ต้องกินต้องใช้.." เขาพูดพร้อมก้มหน้าลงจน

ใบหน้าของเขาแนบชิดกับใบหน้าเธอ.." ทำงานมาทั้งวันแล้ว..ขอความชื่นใจหน่อย

ไม่ได้หรืองัย ฮึ..ทั้งๆที่เค้าทำงานทุกวันนี้ก็เพื่อตัวเองทั้งนั้น..เห็นใจกันบ้าง..ตามใจกันบ้างสิ.."

เขาพูดเสียงนุ่มแฝงความน้อยใจนิดๆ..และออดอ้อนเธอไปในตัวด้วย..ความจริงแล้วก็

ใช่ว่าอึนเฮจะต่อต้านเขาอย่างจริงๆจังๆเสียเมื่อไหร่..เพียงแต่เธอไม่อยากตามใจเขามาก

ไปนักก็เท่านั้น.แต่เมื่อเจอคำพูดนุ่มๆผสมความออดอ้อนแบบนี้มีเหรอเธอจะใจแข็งกับเขาได้..

อึนเฮเงยหน้าขึ้นมองเขา เอื้อมมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าเขาไปมาช้าๆ

" แค่นี้ก็ทำเป็นน้อยใจ..ยอมก็ได้..แต่ว่า..อย่ารุนแรงมากนักนะ..เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้ง


ไปจะแย่..แถวนี้หากจากโรงบาลด้วยนะ.." เธอเอ่ยล้อเลี่ยนเขาพร้อมกับยิ้มให้อยากเอาใจ..

"ใครจะเป็นลม หมดแรงก่อนกัน..เดี๋ยวก็รู้.." เขาพูดจบก็ก้มหน้าลงจุบพิตที่ริมฝีปากรูปสวย

ของเธออย่างดูดดื่ม..อึนเฮจุบพิตตอบโต้เข้าไปอย่างคุ้นเคย..ปลายลิ้นเกาะเกี่ยวลื่นไหล

สัมผัสกันไปมา..ขณะที่มือก็โอบกอดรูปไล้กันไปทั่วเรือนร่าง..ไม่นานเขาและเธอ

ก็ปลดเปลิองเสื้อผ้าออกจากร่างกายของกันและอย่าง..เพราะความปรารถนอันแรงกล้า

ที่อยากจะครอบครองกันและกัน อยากมอบความสุขผ่านสัมผัสรักให้กันและกันนั้นเอง..

และแม้สถานที่จะคับแคบแต่ไม่เป็นอุปสรรคใดๆกับบทเพลงรักของเธอและเข้าเลย..

บทเพลงรักที่ร้อนแรงทำเอาอึนเฮแทบจะหลอมละลายอยู่กับตัวเอขา

เธอเหนื่อยหอบแต่ก็มีความสุข..เสียงหอบหายใจของเธอปนเสียงครางสะอื้นทำเอาจีฮุน

หัวเราะออกมาในลำคอ

" อย่าพึ่ง..เป็นลมไปนะที่รัก.." เขาไม่วายจะล้อเลี่ยนเธออีกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

" คนบ้า..!!.." เธอพำพัมว่าเขา..น้ำเสียงอู้อี้..

" ไหวไม่เนี่ย ฮึ..จะหยุดก็ได้นะ.." เขาพูดพร้อมกับหยุดสัมผัสลงอย่างกระทันหัน

และถอนตัวออกจากร่างเธอ..ทำเอาอึนเฮที่กำลังเคลิ้มกับสัมผัสของเขาร้องขึ้นพร้อม

กับผวาตัวเกาะเกี่ยวเขาไว้แน่น..

" คนบ้า!!..แกล้งกันอยู่ได้.." เธอพำพึมว่าให้เขาอีก ก่อนจะเป็นฝ่ายจุบพิษปิดปาก

ช่างพูดหยอกย้อนของสามีนุ่มทันที..ทำเอาจีฮุนหัวเราฮึๆในลำคอและตอบรับสัม

ผัสของภรรยาสาวในไปในเวลาต่อมา..พร้อมกับบทเพลงแห่งรักเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง

โดยความร่วมมือร่วมใจของเธอและเขา ต่างฝ่ายต่างรับและมอบความสุขนั้นให้กัน

และกันอย่างไม่มีแงงอน..ขณะที่บทเพลงรักดำเนืนไปตามวิถีทางของมัน..

ก็มีเสียงครางเสียพูดคุยหยอกล้อเล่นกันอย่างมีความสุขของสามีหนุ่มและภรรยาสาว..

สัมผัสรัก..ที่เกิดจากความรัก นากจากสิ่งที่ได้คือความสุขแล้ว

สัมผัสแห่งรักยังเกาะเกี่ยวเป็นเหมืนสายใยของความสัมพันที่ผูกมันคนสองคนที่รักกัน

ให้รักกันมากยิ่งขึ้นด้วยอย่างเช่นคู่นี้..และหลังจากที่บทเพลงรักจบลงสามีหนุ่มภรรยาสาว

ก็หม่อยหลับไปด้วยกันอย่างเหน็ดเหนื่อย และตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ด้วยกัน..

ทั้งสองจูงมือกันเดินเล่นที่ริมชายหาดอันเงียบสงบ จูงมือกันไปพร้อมกับพูดคุยหยอก

ล้อเล่นกันไปด้วย เสียงหัวเราะ..เสียงพูดล้อเลียนกันตามประสาคนรักดังไปทั่ว..

ถ้าเพียงมีใครผ่านมาเห็นก็คงจะอดไม่ได้ที่จะยิ้มและมีความสุขไปกับความรัก

ของคู่รักคู่นี้ด้วย..และสำหรับอึนเฮกับจีฮุนแล้ว...การได้อยู่ด้วยกัน ได้ยืนเคียงข้างกัน

ได้จับจูงมือกันและกัน..ผ่านแต่ล่ะวันไปพร้อมๆกัน ไม่ว่าจะเจอวันที่ดีหรือวันที่เลวร้าย

พวกเขาก็พร้อมจะจูงมือไปด้วยกัน และมีความสุขด้วยกันได้เสมอ..


..มีความสุขทีได้เคียงข้างกัน

..มีความสุขที่ได้ผ่านอุปสรรคไปด้วยกัน

..มีความสุขกับความชื่นใจที่ได้พบในวันดีๆ

โดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดไม่จำเป็นต้องบอกกล่าวให้รู้..ไม่จำเป็นต้องแสดงความ

รักให้ใครเห็น..แค่พวกเขามีกันและกันไปในทุกๆวัน มันก็มากพอแล้ว

สำหรับความรัก..ของจีฮุนกับอึนเฮ

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11992 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

สวัสดีค่ะพี่น้องบ้านรวมพลฯและมิตรรักจูจีฮุนและยุนอึนเฮ วันนี้เมื่อเข้ามาในบ้าน
ก็เจอโพส ๆ หนึ่ง ข้อความว่า มะ ไหรน้า ฟิคเรา..เฮฮจามีลูกซัก อ่ะๆๆๆๆ
คู่นี้เค้าออก จาขยันน นะ ไม่มีลูกซักที่ 6666+ จากน้องรักอึนชานของบ้านเรา
แม่คอลลี่ก็เลยได้แรงบันดาลใจว่า เราน่าจะแต่งฟิคหรืออีกนัยหนึ่งก็คือเรื่องเล่าจากจินตนาการ
ของแม่คอลลี่เองนะคะ ประเด็นนี้ขอเน้นค่ะเน้น ว่าจินตนาการ มิได้ให้ร้ายหรือทำให้เสีย
ชื่อเสียง ขอใช้ชีวิตและชื่อของบุคคลสองคนที่เรารักมาเป็นตัวละครในเรื่องนี้ค่ะ และขอบคุณ
นะคะที่พี่ ๆ น้อง ๆ ชอบและอ่านฟิคตอนนี้ คงเป็นเช่นเดิมค่ะ หากไม่ชอบหยุดอ่านแล้วไปอ่าน
อย่างอื่นหรือไม่ก็หลับตาปิดสมองซะเมื่อเห็น เหตุที่ต้องโพสเช่นนี้เพราะดูจากที่ผ่าน ๆ มาบ้าน
รวมพลฯยังคงเป็นที่สนใจของหลาย ๆ ท่านอยู่เสมอ ๆ นะคะ และขออภัยค่ะหากทำให้ต่อม
หงุดหงิดของท่านทำงาน


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011

-1-

ด้วยความรักที่สุดงอม สองหนุ่มสาว ยังคงใช้เวลาว่างที่ตรงกันอยู่ร่วมกันด้วยความรัก
ไม่ว่าเวลาจะผันผ่านมากี่ปี ความรักของสองหนุ่มสาว ก็ยังคงเป็นสิ่งที่ทั้งสองคนปฏิบัติ
ต่อกันอย่างสม่ำเสมอ คือไม่มีวันไหนที่เราจะหยุดรักกัน จูจีฮุนและยุนอึนเฮในเวลานี้
ทั้งสองคนประสบความสำเร็จจากการแสดงเป็นอย่างสูง

“อุปปา หลังจากนี้เกือบครึ่งเดือนฉันว่าง อุปปาล่ะว่างหรือเปล่า”

“ว่างสิ แล้วปีนี้พี่ว่าจะงดรับงานให้น้อยลงหน่อยน่ะ”

“ฮืมส์..ฉันก็เหมือนกัน อยากพักซักระยะน่ะ แต่ก็จะรับงานเล็ก ๆ นะ
เพื่อที่แฟนคลับจะได้ไม่เหงา”

“เอาสิ พี่ก็ว่าดีนะ พี่ก็เหมือนกัน ที่รักเราไปต่างประเทศกันมั้ย”

“ดีเหมือนกันนะ อย่างงั้นเดือนหน้า พองานที่รับไว้เรียบร้อย
เรามาหาวันที่จะไปกันอีกทีนะคะ”

“จ้ะ”จีฮุนเดินเข้าไปหาอึนเฮและจุมพิตลงที่หน้าผากของเธอหนึ่งครั้ง
ด้วยความรักและเอ็นดู”

“หิวหรือยังล่ะอุปปา ฉันจะทำอาหารให้ทาน”

“ช่วยกันนะ”

“ค่ะ”อึนเฮเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบอาหารสดที่มีในตู้ออกมา จีฮุนกุลีกุจอ
รีบตามไปช่วยและไม่นานนักอาหารก็เสร็จพร้อมทาน แต่ระหว่างการทำ
เมื่อทั้งสองคนทานอาหารจนอิ่ม ก็พากันออกไปนั่งที่สวนหลังบ้าน

“อิ่มจังเลย ที่รักทำอาหารอร่ยที่สุดเลย” จีฮุนพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้อึนเฮ

“หึ หึ ..” อึนเฮหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับมองไปที่จีฮุนและยิ้มให้พร้อมกับถาม
ต่อ “มาชมฉันแบบนี้ ชักกลัวนะ ว่าจะเอาอะไร” จีฮุนได้ฟังก็ยกมือขึ้นปิดหน้า
ทำแกล้งเป็นอาย

“รู้ด้วยเหรอ ว่าพี่อยากได้อะไรอีก”

“หน้าแบบอุปปานี่นะ หลอกฉันไม่ได้หรอก พูดไปยิ้มไป ตารอกแรกแค่นี้ฉันก็รู้แล้ว”

“แล้วว่าไงล่ะ เห็นด้วยหรือเปล่า”

“ไม่...รอไปก่อน ไว้ตอนค่ำ ๆ”

“ว้า....อดเลย” ไม่เป็นไร นอนหนุนตักก็ได้

“เอาสิ หนุนตักอย่างเดียวนะ ห้ามเจาะแจะ ไม่งั้นฉันตีมือจริง ๆ ด้วย”

“ไม่เป็นไร เจ็บมือนิดหน่อยพี่ทนได้” จีฮุนพูดไปพร้อม ๆ กับล้มตัวลงนอนหนุนตัก
ของอึนเฮและส่งยิ้มหวานให้เธอเป็นนัย

“เดี๋ยวก็ไม่ให้หนุนเลย” อึนเฮเขยิบตัวทำเป็นจะลุก จีฮุนรีบพลิกตัวเขาหาเธอ
และกอดเอาไว้แน่น

“ก็ได้ ๆ มือไม่ซนก็ได้ แต่ตกใจนะที่ทำแบบนี้ เร็ว ๆ เรียกขวัญพี่ก่อน”

“หลับตาสิ แล้วอยู่เฉย ๆ นะ ห้ามเขยิบอะไรทั้งสิ้น” ฮึนเฮพูดไม่ทันขาดคำ
จีฮุนหลับตาปี๋ จนเธอต้องหัวเราะออกมาดังลั่น

“อุปปานี่จริง ๆ เล้ย ฉันล่ะยอมแพ้เลย” อึนเฮก้มลงหาจีฮุนที่กำลังนอนหลับตา
อยู่บนตักของเธอ เธอแนบริมฝีปากของเธอลงบนปากของจีฮุน และไม่ทันไร
จีฮุนก็เขยิบริมฝีปากรับเธอ

“เดียวก่อนอุปปา ฉันบอกให้อยูเฉย ๆ ไง” จีฮุนรีบลืมตาโพรงขึ้นทันที

“หา....ให้นอนเฉย ๆ ปากก็อยู่เฉย ๆ ด้วยเหรอ”

“งั้นสิ หรือไม่ต้องเลยล่ะ”

“ได้ ๆ แต่ทำแบบนี้มันทรมารใจนะที่รัก”

“ก็ใช่สิ อุปปาจะได้รักฉันมาก ๆ ไง”

“โอโห...แค่นี้พี่ก็รักจนจะซึมเข้าไปอยู่ในหัวใจที่รักแล้ว”

“พูดมากน่า หลับตาซะ” จีฮุนรีบหลับตาลงอีกครั้งหนึ่ง
อึนเฮยังคงทำแบบเดิม เธอยังคงจุมพิตจีฮุนต่อ และใช้มือสวย ๆ ของเธอ
ลูบไล้ไปที่แผ่นอกและร่างกายของจีฮุน มันเป็นความพิเศษที่จีฮุนไม่เคยได้รับ
จากเธอ ทุกครั้งที่ผ่านมา แต่มันไม่น่าเขื่อว่าจุมพิตของเธอ มันสามารถทำให้
เค้ากระเจิดกระเจิงได้ขนาดนี้ และเธอก็หยุดการกระทำนั้นลง

“อ้าววววววววว...หยุดทำไมครับ”

“พอและ นี้ภาคแรก มีต่อภาพสองคืนนี้เข้าใจมั้ย ลูกไก่ของฉัน”

“โอ้ยยยยยยยย!!!!! อยากตาย ๆ พี่จะลงแดงแล้ว ที่รักจ๋า”

“หรือว่าจบบริบูรณ์ดีอุปปา”

“อ๊ะ อ๊ะ...โอเค ภาคสองก็ภาคสอง อย่างงี้นะ เอาค้อนมาทุบพี่ยังดีซะกว่า”
อึนเฮหัวเราะคริ ๆ และยิ้มออกมาด้วยความสะใจ

“หัวเราะพี่ทำไม ต้องหาอย่างอื่นทำแล้ว ไม่งั้นพี่ตายแน่”

“แล้วแต่อุปปาสิ” จีฮุนลุกขึ้นจากตักนุ่ม ๆ ของอึนเฮ
เค้าวิ่งไปวิ่งมาจนทั่วบริเวณบ้านและระหว่างที่วิ่ง เค้าก็จะหันมายิ้มยัคคิ้ว
และเล่นกับอึนเฮตลอด จนเธอหัวเราะร่วนตลอดเวลา


และแล้วค่ำคืนแห่งการรอคอยก็มาถึง
ฟิคนอกรอบชุดนี้แม่คอลลี่จะมาต่อให้ทุกวันนะคะถ้ามีเวลา หากท่านใด
ชอบเชิญอ่านตอนต่อไปได้ในวันพรุ่งนี้ค่ะ
อ่านเพื่อความสนุกสนานนะคะอย่าคิดมาก


และแล้วค่ะคืนแห่งการรอคอยก็มาถึง จีฮุนเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จก็รีบช่วยอึน
เฮเก็บจานชามล้างทำความสะอาด และวิ่งปร๊าดดดดเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระ
ร่ายกายอึนเฮรีบเดินตามและยืนเคาะประตูห้องน้ำอยู่ด้านนอก ก๊อก ก๊อก ก๊อก
มาทำไม มาซื้อดอกไม้ ดอกอะไร(555+ ตรงนี้ไม่เกี่ยว แต่ผู้แต่งอยากโพส
ก็เลยขอซักหน่อยค่ะ

เมื่อเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น จีฮุนซึ่งอยู่ในห้องน้ำดีใจจนเนื้อเต้นรีบเดิน
มาเปิดประตูให้ทันที
“เข้ามาเลยจ้ะที่รัก”

“ป่าว ฉันไม่ได้จะอาบน้ำ แค่จะมาบอกว่า เวลาทานข้าวอิ่มใหม่ ๆอาบน้ำ
เลยมันไม่ดีต่อร่างกาย”

“แค่เนี้ยนะ มาบอกแค่นี้หรือ”

“ใช่สิ แล้วอุปปาจะไปไหนหรือถึงได้รีบอาบน้ำ”

“อ้าว...ไมพูดงี้ล่ะ จะนอน ๆแล้วเข้าใจมั้ยที่รัก”

“เหรอคะ ..งั้นก็ไปนอนซะ”อึนเฮพูดจบเธอเดินหันหลังกลับไปยัง
โซฟากลางบ้านระหว่างที่เธอหันหลังกลับมานั้นเธออมยิ้มและหัวเราะ
คิก ๆ ออกมาด้วยความสนุก แต่จีฮุนนั้นยังคงยืนเหวออยู่ที่หน้าประตู

“อะไรนะนี่ยัยตัวร้ายเค้าเล่นอะไรของเค้าน่ะ…เชอะ คืนนี้คอยดูนะ พ่อจะ
จัดการให้หลับกลางอากาศเลย” จีฮุนบ่นพึมพ่ำกับตัวเอง พร้อม ๆ กับหน้างอ
เดินเข้าไปอาบน้ำต่อ


ที่ห้องนอน จีฮุนผลุดลุกผลุดนั่งรอเป็นชั่วโมงกว่า ๆ อึนเฮก็ยังไม่เข้ามาซักที
เวลาผ่านไปอีกเกือบชั่วโมง อึนเฮก็ยังไม่เข้ามา เค้างุ่นง่านอยู่คนเดียวในห้อง
ปรกติถ้าอึนเฮไม่เข้ามา เค้าก็จะต้องออกไปตาม แต่วันนี้จีฮุนก็คงอยากจะวาง
ฟอร์มขึ้นมาบ้างเละทำเป็นไม่เรียก ที่จริงแล้วเค้าแทบจะอกแตกตาย

“เฮ้อออ...ดูหนังก็ได้ รอสักพักเดี๋ยวก็มา” จีฮุนนอนดูซีรีย์กุงที่เค้าซื้อเก็บไว้
และจะชอบเปิดดูตอนที่ทั้งสองคนชอบเป็นพิเศษ แต่กรรม จีฮุนหลับไปซะแล้ว
อึนเฮเดินย่องเข้ามาในห้องและปิดทีวีกับเครื่องเล่นDVD พร้อมกับหัวเราคิก ๆ
อยู่คนเดียวด้วยความสนุก

“หลับ...ต้องเจอแบบนี้ซะบ้าง ไม่งั้นจะหาว่าเราเป็นของตาย
นอนดีกว่าง่วงแล้ว” อึนเฮและจีฮุนนอนหลับสนิทยันเช้า เพราะเมื่อ
ทั้งสองคนมีเวลาอยู่ร่วมกันก็จะมีกิจกรรมทำด้วยกันทั้งวัน จนทำให้เพลีย
และหลับสนิท เสียงนกร้องจากนอกหน้าต่างทำเอาจีฮุนสะดุ้งตื่นด้วย
ความตกใจ (ไม่ใช่ตกใจเสียงนกนะ คือตกใจที่เผลอหลับไปค่ะ)

“อะไรกันนี่ เราหลับไปยันเช้าเลยเหรอ” เค้าหันไปมองด้านข้าง
อึนเฮนอนหลับตาพริ้มจีฮุนก้มลงพิจารณา ผิวหน้าที่เนียนขาว
คิ้วเข้ม ปากชมพูเป่งปลั่ง จีฮุนก็อดใจไม่ได้ที่จะจุมพิตเธอที่ปากทันที

“อุปปา...ทำอะไรน่ะ”

“ก็เมื่อคืนไง ที่นัดกันไว้ไง ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

“แต่นี่มันเช้าแล้วนะ คนละเวลากัน”จีฮุนกระแทกตัวเล็กน้อยพร้อมกัยพูดออกมา

“พี่จะงอลแล้ว”

“ก็งอลไปสิ ใครเค้าไปว่าอะไรล่ะ” อึนเฮพูดจบเธอลุกขึ้นเดินออก
ไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้จีฮุน

“นั่น...ผู้หญิงคนนี้ใจร้ายมาก ก็ได้ ๆ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะแจ๋วกว่ากัน”

จีฮุนบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวพร้อมกับลุกเก็บที่นอนและไปรออึนเฮที่โต๊ะอาหาร
ระหว่างทานอาหารอึนเฮชวนจีฮุนคุยโน่นคุยนี่ แต่เค้าก็แกล้งฟังบ้างไม่ฟัง
บ้างจนอึนเฮเริ่มรู้ว่าจีฮุนไม่พอใจ แต่เธอก็พอจะรู้นิสัยว่าเค้าแกล้งทำ
เพราะจีฮุนไม่ใช่คนที่จะโกรธอะไรง่าย ๆ ตามนิสัยของเค้า เธอจึงไม่ถาม
ต่อ ได้แต่นั่งมองและยิ้มไปพราง


“อุปปา วันนี้เราไปพรวนดินที่สวนหลังบานกันดีไม๊”

“ฮื่อ...”

“ฮื่อ..อะไรอุปปา”

“ไปไง ก็พรวนดินไง”

“แหม น่ารักจังอุปปา ดูสงบเสงี่ยมพูดน้อยดีจัง” จีฮุนยังคงไม่ตอบและ
เมื่อทานอิ่มเค้าก็เดินออกไปนั่งพรวนดินตามกอต้นไม้ที่ร่วมกันปลูกกับ
อึนเฮ

“เดี๋ยวคอยดูนะ จะเอาใส้เดือนพาดบ่าให้วิ่งไม่ทันเลย” จีฮุนนั่งพูดอยู่คน
เดียวพร้อมกับหัวเราะคึก คึก ออกมาอึนเฮเดินมาทางด้านหลังโดยที่
จีฮุนไม่ทันเห็นเธอยกมือและตบไปที่บ่าจีฮุนสองสามครั้ง

“หัวเราะอะไรอุปปา” จีฮุนสะดุ้งโหย่งพร้อมอุทานออกมาลั่น

“ไส้เดือนไง !!!!!” เค้าพูดจบรีบเอามือปิดปากทันที

“ไส้เดือนทำไม มีเหรอคะ” อึนเฮรีบเขยิบออกไปยืนห่างจากจีฮุน

“ไม่มีหรอก พี่กลัวว่าจะมี ก็เลยนั่งดูอยู่กลัวที่รักจะไปเจอมันเข้าน่ะ”

“ดีค่ะ แต่ว่าไม่มีนะคะ คือถ้ามีก็ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ามันอยู่ที่ ๆ ของมัน
แต่อย่ามาโดนตัวฉันนะ ฉันละเกลียด แถมไส้เดือนบ้านเราก็อ้วนน่าดู”
จีฮุนนั่งยอง ๆ อยู่หันมายิ้มตาหยีพร้อมกับพูดเสียงดัง

“มันก็คงอ้วนเหมือนเจ้าของบ้านมันหล่ะ”

“อุปปา!!!!!!”

“จ๋า มีอะไรหรือจ้ะ”
“ฉันโมโหแล้วนะ”
“เอาน่าเอาน่า พี่ล้อเล่น มา ๆ มานั่งข้าง ๆ ชวยกันพรวนดินดีกว่าเนอะที่รัก”

“ก็ได้ พูดงี้ชกปากแตกเลยนะ” อึนเอบ่นพรึ่มพำก่อนลงนั่งข้าง ๆ จีฮุน”
ระหว่างที่อึนเฮกำลังนั่งพรวนดินอยู่ข้าง ๆ จีฮุน ก็เหมือนเป็นโชคช่วยระหว่าง
ที่จีฮุนนั่งพรวนดินอยู่ก็มีไส้เดือนตัวหนึ่งกระดึบ ๆ ออกมาจากดิน เค้ารีบหยิบ
และแอบไว้ทางด้านหลัง พออึนเฮเผลอเค้าก็จับพาดลงเบา ๆ ที่บ่าของเธอ
อึนเฮนั่งพรวนดินไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปเธอก็ยังคงไม่รู้สึกจนจีฮุนต้องแกล้ง
ตะโกนออกมา

“ตายแล้ว...แกขึ้นไปได้ไงนี่” อึนเฮตกใจหันมามองหน้าจีฮุน

“อะไรขึ้นมาอุปปา”จีฮุนไม่พูดได้แต่บุ้ยปากให้เธอมองไปที่บ่า

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด อุปปา!!!!!!! ช่วยฉันด้วย” อึนเฮร้องเสียงดังลั่นแต่ก็ยัง
คงแข็งอยู่ตรงนั้นไม่ได้วิ่งไหน

“อุปปา!!!!!! เร็ว ๆ”

“ได้ ๆ แต่เดี่ยวก่อนนะ คือว่าถ้าพี่จับมันออกให้น่ะ ต้องทำตามที่สัญญานะ”

“ได้ ๆ ตอนนี้เลยก็ได้ แต่รีบ ๆ เอามันออกไปที” จีฮุนอมยิ้มพร้อม กับหันหน้า
ไปหัวเราะทางอื่น ๆ

“จ้ะ ๆ เอาออกและ” เมื่อเค้าจับมันได้ เค้ายังคงไม่ปล่อยมันไป

“ทิ้งไปสิอุปปารออะไร ฮึ..”

“อ้อ...ยังหรอก คือว่าเจ้านี่มันต้องเป็นตัวประกันก่อน เดี๋ยวตำรวจ
จะกลับใจซะ”
“เฮ้อออออออุปปา”

“มานี่มะ เดินตามมาซะดี ๆ หรือจะให้อุ้ม”

“ไม่ต้องมาจับฉันเลย ไปล้างมือก่อน น่าขยะแขยง”

“นั่นสิ เดี๋ยวนะ พี่หาอะไรใส่มันก่อน ....อ้ะ...เจอและ กระป๋องนี่แหละ เอาดินใส่
ซักหน่อย แล้ววางลงเบา ๆ”

“จะเอามันไปไหนน่ะอุปปา”

“จะเอาไปด้วย จนกว่าจะอาบน้ำกันเสร็จและก็เข้าห้องนอนไง”

“อีตาบ้า”

“อย่ามาพูดอย่างงี้นะ ไปเลย เดินไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ พี่ก็จะอาบด้วย”

“ก็ได้อาบก็อาบ”อึนเฮเดินเข้าห้องน้ำ เธอเปิดน้ำลงอ่างเพื่อรอ
จีฮุนหลังจากจีฮุนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเค้าก็เดินเข้าห้องน้ำไป
อาบน้ำพร้อมกับอึนเฮ ทั้งสองคนช่วยกันขัดถูตัวที่เปื้อนดินให้กัน
และกัน จีฮุนไม่ได้เพียงแต่ขัดตัวให้อึนเฮอย่างเดียว มือยังซน
จับโน่นจับนี่จนอึนเฮอมยิ้มออกมาอย่างอย่างเห็นได้ชัด

“ยิ้มอะไร ยอมแล้วเหรอ”

“ฉันยิ้มที่อุปปาน่ะ เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ก็ไม่เคยเปลี่ยน”

“จะเปลี่ยนได้ไง ก็ที่รักของพี่สวยวันสวยคืน หุ่นก็เป็นปล้อง ๆ
เหมือนไส้เดือนน้อยตัวนั้นเลย”จีฮุนพูดจบเค้ายิ้มให้อึนเฮ
อึนเฮหันกลับมามองจีฮุน เธอวัคน้ำที่อยู่ในอ่างใส่จีฮุนจนจีฮุนต้อง
สู้โดยการวัคน้ำใส่เธอตอบเสียงของคนคู่หนึ่งที่หัวเราะกันอยู่
ในบ้าน มันบ่งบอกถึงความสุขที่แม้แต่สิ่งเล็ก ๆ น้อย ในการดำเนิน
ชีวิตก็สามารถเติมความสมบูรณ์ให้กับชีวิตคู่


โปรดติดตามตอนต่อไป
ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-2-


หลังจากอาบน้ำเสร็จ จีฮุนเช็ดตัวให้อึนเฮจนแห้งสนิท
เค้าจึงเช็ดตัวเองให้แห้งเหมือนอึนเฮเช่นกัน
“ที่รัก ใส่ชุดนี้นะ”

“กลางวันนี่นะ อุปปาชอบเหรอคะ”

“ชอบสิ ใส่แล้วน่ารักดี” จีฮุนพูดพรางยิ้มมุมปาก

“มาพี่ใส่ให้ กระโปรงตัวนี้พี่จำได้ ที่รักใส่ตอนนอนวันที่พี่ใส่แหวนให้ที่รักในโบสถ์ไง”

“อุปปาจำได้ด้วยเหรอคะ”

“จำได้สิ สีชมพูอ่อน ๆ ผ้าเบา ๆ บาง ๆ ตอนนั้นนะเซ็กซี่มากเลย”

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

“เก่าแต่ก็ยังสวย แล้วก็เซ็กซี่กว่าเดิมอีก คือมีเนื้อมีหนังน่ะ พี่อุ้มเข้าห้องนะ”

“อ้าว...แล้วอุปปไม่ใส่เสื้อผ้าก่อนเหรอคะ” จีฮุนหันมายิ้มแป้น

“ไม่ล่ะ ประหยัดเวลา” เค้ารีบอุ้มอึนเฮขึ้นแนบอกเดินไปยังเตียงนอนกลางห้อง
พร้อมกับวางเธอลงอย่างเบามือและจีฮุนนั่งลงข้าง ๆ อึนเฮ

“ เฮน่ะ น่ารักมากรู้ไม๊” พูดจบเขาก็ก้มลงจุบพิตที่ริมฝีปากเธออย่างดูดดื่มอึนเฮ
โอบแขนรอบคอของจีฮุน จีฮุนผงกหัวขึ้นอีกครั้ง ไม่นานนักเค้าก็จัดการกับ
ชุดคลุมที่ใส่ออกมาจากห้องน้ำให้พ้นร่างกาย จีฮุนนั่งลงอีกครั้ง
มือก็ลูบไล้อึนเฮไปพรางจนเธอหลับตาปี๋ เพียงไม่นานนัก
ชุดนอนสีชมพูของอึนเฮก็หลุดออกจากเธอเสมือนลมที่พัดพามันออกไป
จีฮุนจับที่แขนของเธอทั้งสองข้าง และดึงเธอให้ลุกขึ้นนั่ง
เค้ากอดเธอแน่นด้วยความรักอึนเฮอึนเฮซบหน้าลงกับอกเขานิ่งด้วยอาการ
เขินอายไม่ว่าเวลาจะผ่านมีกี่ปี แต่ทุกครั้งที่จีฮุนมอบความสุขให้แก่เธอ
เธอเสมือนได้รับสิ่งแปลกใหม่ตลอดเวลาจีฮุนจุมพิตลงที่เปลือกตาของอึนเฮ
และริมฝีปากจมูกเขาเลื่อนไปทั่วใบหน้าที่อิ่มเอิบของเธอ และพาเธอนอนลงอีกครั้ง
เขาบรรจงล้มตัวลงนอนตามอย่างแผ่วเบา ซึ่งขณะนี้อึนเฮเริ่มพริ้วไหวตามบทเพลง
รักทีจีฮุนมอบให้ เสียงเรียกชื่อของกันและกันดังแผ่วเบาเป็นจังหวะเสมือนกับ
ตัวโน๊ตที่มีมากมายในเพลง ๆ หนึ่ง และไม่นานนักจีฮุนก็ซุกลงที่อกของฮึนเฮ
โดยที่อึนเฮเองก็กอดจีฮุนแน่นเหมือนกลัวว่าเค้าจะหายไปไหน

“พี่มีความสุขมากเลยนะ” จีฮุนเขยิบอึนเฮขึ้นหนุนแขน

“จ้ะ ฉันก็เหมือนกันฉันรักอุปปาที่สุด”เธอพูดพร้อมกับเขยิบตัวขึ้นจุมพิตจีฮุนที่ริม
ฝีปากบางของเค้าหนึ่งครั้ง

“หลายปีแล้วนะ ที่เราอยู่ด้วยกัน จำได้ไม๊ที่เราเคยคุยกันเมื่อปีก่อนว่าสักวันเราจะ
เดินกอดคอกันโดยที่ไม่ต้องปิดบังใคร”

“จำได้สิ ก็วันนั้นน่ะ ฉันกับอุปปาร้องไห้กันใหญ่เลยฉันลืมวันนั้นไม่ลงหรอก
แต่เราก็แต่งงานกันหลายปีแล้วนะอุปปา เพียงแต่รู้กันในหมู่เพื่อนและญาติเท่านั้น”

“นั่นสิ แต่มันเป็นสัญญาของเราสองคนที่โบสถ์กลางน้ำ และพี่เองน่ะคิดอยู่ตลอด
เวลาว่าจะต้องทำให้ถูกต้องและให้ทุกคนยอมรับให้ได้นะ”

“สำหรับฉันน่ะ มันวิเศษที่สุดเลยค่ะ”จีฮุนผงกหัวหอมที่ศรีษะเธอเบา ๆ อึนเฮแหงน
หน้าขึ้นยิ้มหวานให้เค้า และไม่นานนักทั้งสองคนก็หลับปุ๋ย ช่วงบ่ายของวันนั้นทั้งสอง
คนกำลังนอนหลับสบาย พลันก็มีเสียงกริ่งหน้าบ้านของผู้มาเยี่ยมเยือน อึนเฮลุกขึ้น
จากเตียงยังคงปล่อยให้จีฮุนหลับต่อไป เธอเดินออกไปดูที่จอมอนิเตอร์ ผู้ที่มาเยือน
นั้นคือคุณแม่ของจีฮุน

“คุณแม่รอสักครู่นะคะ”

“จ้ะลูก ตามสบาย” อึนเฮเดินกลับไปที่ห้องนอน รีบปลุกจีฮุนให้ตื่นขึ้น

“อุปปา คุณแม่มา ใส่เสื้อผ้าเร็ว”

“ว่าอะไรนะ”

“คุณแม่มา” ฉันจะลงไปต้อนรับท่าน อุปปารีบแต่งตัวเถอะ

“จ้ะ ๆ” อึนเฮรีบวิ่งลงบันได้ไปที่ประตูหน้าบ้านและเปิดประตูให้คุณแม่
ของขีฮุนเข้ามา

“สวัสดีค่ะคุณแม่ เชิญค่ะ” อึนเฮค้อมตัวลงต่ำอย่างอ่อนน้อม

“แม่มากวนพวกหนูหรือเปล่าลูก”

“ไม่หรอกค่ะ เชิญคุณแม่เข้าบ้านก่อนค่ะ” อึนเฮนำคุณแม่ของจี
ฮุนเข้ามาถึงในบ้าน จีฮุนเองก็รีบเดินออกมาต้อนรับคุณแม่ของเขาด้วยท่าทาง
ที่เปลี่ยนไปถนัดตา คือออกอาการอ้อนอย่างเห็นได้ชัด

“คุณแม่ครับสวัสดีครับ”เค้ารีบเดินไปกอดคุณแม่พร้อมทั้งหอมแก้มเธอหนึ่งครั้งแรง ๆ

“ไงลูกแม่ สบายดีนะ”

“ครับ คุณแม่นั่งก่อนนะครับ” จีฮุนพาคุณแม่นั่งลงที่โซฟากลางบ้าน และไม่นานนัก
อึนเฮก็เอาน้ำชาร้อน ๆ มาเสริฟ์ให้คุณแม่ของจีฮุน พร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ จีฮุน

“คุณแม่มีอะไรให้พวกรทำหรืเปล่าครับถึงมาหาพวกเรา แล้วคุณพ่อล่ะครับ”

“คุณพ่ออยู่ที่ทำงานลูก วันนี้มีประชุมผู้บริหาร ไม่อย่างนั้นท่านคงมาด้วยแล้ว”

“คุณแม่ดื่มชาสักหน่อยค่ะ กำลังอุ่น ๆ เลยค่ะ”

“จ้ะ ขอบใจนะลูก หนูดูเปล่งปลั่งดีจังนะ”

“ขอบคุณค่ะ” คุณแม่ของจีฮุนนั่งมองหน้าอึนเฮอยู่สักครู่เธอก็ยิ้มออกมา
พร้อมกับยกชาขึ้นดื่ม

“หนูอ้วนเหรอคะคุณแม่” อึนเฮทำหน้าวิตกกังวล

“ไม่ใช่หรอกลูก แม่คิดว่าหนูกำลังดูแข็งแรง และก็สุขภาพดี น่าจะมีหลานได้
แล้วนะลูก” อึนเฮได้แต่นั่งยิ้มแก้มแดงพูดอะไรไม่ออก

“หา....คุณแม่ว่าอะไรนะครับ”

“แม่หมายถึงหลานน่ะ”

“คือ...คือว่าผม”

“จีฮุน แม่เข้าใจนะว่าหนูทั้งสองคนกำลังสนุกกับการทำงาน แต่แม่เป็นห่วงลูก
ทั้งสองคนนะ ลูกเองก็จะสามสิบแล้ว หนูเฮก็อายุมากขึ้นทุกวัน แต่จริง ๆ แล้ว
แม่ก็แค่คิดนะลูก เพราะต้องถามความพร้อมของลูกทั้งสองด้วย”

“ผมก็คิดครับ เพราะเมื่อไม่นานมานี้คุณแม่ของเฮเองก็พูดเรื่องนี้กับพวกเราเหมือนกัน”

“นั่นสินะ คุณแม่กับคุณพ่อของหนูเฮก็คงรู้สึกแบบเดียวกับพ่อและแม่นี่แหละ คนแก่
ก็อยากนับวันนับคืนที่จะได้เห็นสมาชิกใหม่”

“พวกเราสงสารพวกท่านจังเลยครับ”

“เดี๋ยวก่อนลูก ....แม่พูดเพื่อวางอนาคต แต่ไม่ได้ซีเรียสอะไร เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น
เพียงแต่คิดเอาไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งพวกหนูมีลูก คงจะน่ารักดีนะ”

“คุณแม่ครับ” จีฮุนพูดพร้อมลุกขึ้นจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามและมากอดคุณแม่ของเขาไว้แน่น
คุณแม่ของจีฮุนยกมือขึ้นลูบศรีษะของลูกชายสองสามครั้ง ก่อนจะหอมที่หน้าผาก
ของเค้าด้วยความรักและอาธร ทางฝ่ายอึนเอได้แต่อมยิ้มไปพร้อม ๆ กับดวงตาที่เริ่ม
มีน้ำตาเอ่อล้นออกมา

“อ้าวแล้วหนูเป็นอะไรไปลูก ทำไมตาแดง ๆ”

“ปะ...ปล่าวค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร” จีฮุนหันมามองอึนเฮพร้อมกับหัวเราะ หึ หึ

“เค้าเป็นแบบนี้ล่ะครับคุณแม่ เห็นใครแสดงความรักไม่ได้ เค้าจะซาบซึ้งทุกทีไป”

“เหรอลูก ไหน....มา แม่เช็ดน้ำตาให้” คุณแม่ของจีฮุนเขิยบตัวมาหาอึนเฮและ
กอดเธอพร้อมกับแสดงความเอ็นดูต่อเธอจนอึนเอยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

“เช็ดน้ำตาซะลูก เดี๋ยวไม่สวยนะ” อึนเฮพยัคหน้ารับ และกอดเธอตอบ

“แม่คงไม่ได้มาทำให้ลูกสองคนเครียดนะ”

“ไม่หรอกพวกเราเข้าใจค่ะ”

“อย่างนั้นแม่กลับดีกว่า แม่ทำอาหารมาฝากด้วยนะ แต่ยังไม่ได้เอาลงจากไม่อยาก
ให้คนขับรถเค้ายกมาน่ะ เกรงว่าจะคุยกันไม่ถนัด”

“ครับงั้นผมตามไปเอามาเอง ที่รักรออยู่ที่นี่แหละ”

“แม่ไปก่อนนะหนูเฮ”

“ขอบคุณ ๆ แม่ค่ะแล้ววันหลัง พวกเราจะไปเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่ที่บ้านนะคะ”
เมื่อจีฮุนลงไปส่งคุณแม่ของเขาที่รถ ก็นำอาหารที่คุณแม่ทำมาให้กลับเข้าบ้าน
ทั้งสองคนช่วยกันเก็บอาหารเข้าตู้แช่ และแบ่งออกไว้ทานตอนเย็น อาหารมื้อ
นี้สำหรับเขาและเธอนั้น มันไม่ได้เพียงแค่อร่อยพิเศษ หากแต่มีความรักและ
เอ็นดูจากผู้เป็นมารดาผสมอยู่ในนั้น นี่แหละอาหารที่อร่อยที่สุดเมื่อทั้งสองคน
ได้รับประทาน

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-3-


ต่อ...

เมื่อเวลาผ่านไปสองเดือน ทั้งสองคนจะได้พักงานยาว จีฮุนและอึนเฮ
จึงตกลงที่จะไปเที่ยวต่างประเทศ เขาและเธอเลือกที่จะไปสวิตเซอร์แลนด์
สวิสเซอร์แลนด์ตั้งอยู่กลางทวีปยุโรป ล้อมรอบด้วยเทือกเขาแอลป์ที่ทั้งสองคนเลือก
ที่จะไปแถบนั้นเพราะจีฮุนกับอึนเฮคิดว่าน่าจะเที่ยวได้สะดวกกว่าที่จะอยู่แถบเอเชีย
ซึ่งทั้งสองคนเป็นที่รู้จักของคนส่วนใหญ่เมื่อเดินทางมาถึงประเทศสวิสเซอร์แลนด์
จีฮุนและอึนเฮจัดการกับที่พักเป็นที่เรียบร้อย จึงรีบโทรศัพท์กลับไปบอกครอบ
ครัวถึงการเดินทางที่ปลอดัยและโทรหาเพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของทั้งสองคน
คือจีนุ หลังจากนี้อีกสิบห้าวัน จีนุจะบินตามมาเพื่อถ่ายแบบแฟชั่นให้ทั้งสองคน
ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่จะเห็นสองคนนั้นลงปกหนังสือเล่มเดียวกัน
“วันนี้พักผ่อนก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยเที่ยวกัน”

“ค่ะ อุปปา”

“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าซีด ๆ”

“พักนี้เป็นอะไรไม่รู้ ฉันรูสึกเพลียบ่อย ๆ”

“งั้นนอนพักนะ เดี๋ยวพี่สั่งซุปอุ่น ๆ ให้ทาน อากาศที่นี่เย็นดีจัง”

“ค่ะ อุปปาก็พักด้วยกันนะค ฉันอยากให้อุปปนอนกอดฉัน”

“ได้สิ แต่เดี๋ยวทานอะไรก่อนดีกว่า เดินทางมาไกลไม่ควรให้ท้องว่าง” จีฮุนรีบยกโทรศัพท์
ขึ้นและรีบสั่งอาหารให้อึนเฮ เมื่ออาหารมาส่งที่ห้อง อึนเฮจึงลุกขึ้นมาทานเพื่อที่จะได้
รีบนอนพักผ่อน

“นี่ไง ของชอบของเฮทั้งนั้นเลย”

“ซุปร้อน ๆ กับขนมปัง”

“แล้วอุปปาล่ะคะ”

“นี่ไง อูกราแตงอยากทานมานานแล้ว เค้าว่าที่นี่อร่อยที่สุดเลยนะ”

“อุปปารู้ได้ไงว่าที่นี่อร่อยที่สุด คือพี่แอบถามคุณแม่มาน่ะ ปรึกษาท่านก่อนจะมานี่แหละ”

“ไหนให้ฉันชิมหน่อยสิ อื้อ...อร่อยจริง ๆ ด้วย”

“อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะ อาทิตย์หลัง ๆ มานี่เป็นอะไร ทานไม่เยอะเหมือนแต่ก่อนเลย”

“นั่นสิ คงเหนื่อยแหละค่ะ” ทั้งสองคนตั้งหน้าตั้งตาทานอาหาร และเมื่ออิ่ม อึนเฮ
ก็รีคลานขึ้นเตียงนอน จีฮุนยังคงออกไปยืนนอกระเบียงและถ่ายรูปบริเวณใกล้เคียงเก็บ
เอาไว้

“อากาศดีจัง ไปนอนบ้างดีกว่า”


รุ่งเช้าวันใหม่ ภายใต้อากาศที่เย็นเยือก หนุ่มสาวคู่หนึ่ง กำลังมีความสุขกับการนอน
ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ อึนเฮหนุนนอนอยู่ที่แขนของจีฮุน อากาศที่ค่อนข้างเย็น กลับ
ทำให้เธอรู้สึกสยาบอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเธอได้นอนอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก และตัว
จีฮุนเอง ก็รู้สึกแบบเดียวกัน เวลาหลายปีที่ผ่านมา หากวันใดเมื่อเค้าและเธอต้องนอน
แยกกันด้วยสาเหตุจากหน้าที่การงาน เวลานั้นถือเป็นเรืองที่แย่ที่สุดแล้วสำหรับคน
สองคนที่มีแต่ความแช่มชื่นของความรักเกาะอยู่ที่หัวใจของเขาทั้งคู่

อึนเฮลืมตาขึ้นก่อนในเช้าวันเดียวกัน เธอเขยิบตัวช้า ๆ ลงจากที่นอน และก็ต้องรู้สึก
แปลกใจที่อาการวิงเวียนตอนเช้าเมื่อตื่นนอนของเธอไม่ได้หายไป แม้จะใช้เวลาในการ
นอนที่ยาวนานกว่าปกติ

“นี่เราเป็นอะไรไปน่ะ” อึนเฮบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้า
ล้างตาให้สะอาด เธอยืนมองตัวเองอยู่ที่กระจกที่อยู่ภายในห้องน้ำสักพัก
{หรือเราจะนอนมากเกินไป แต่ยังไงก็ไม่อยากให้อุปปาเป็นห่วง เดี๋ยวจะไม่สนุกกันพอดี}
อึนเฮยืนคิดอยู่คนเดียวที่ห้องน้ำ เธอพลันสบัดศรีษะสองสามครั้งและจัดการทำความสะอาด
กับตัวเอง เมื่อเสร็จกิจเธอเดินกลับมาหาจีฮุนที่เตียงนอนอีกครั้ง อึนเฮเขยิบผ้าห่มให้จีฮุน
ที่ขณะนี้กำลังนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม

“นอนน่ารักจังอุปปา เหมือนเด็ก ๆ เลย” อึนเฮพูดพร้อมกับยิ้มออกมา เธอโทรสั่งอาหารเช้า
เพื่อเตรียมไว้รอจีฮุนเมื่อพนักงานนำอาหารเช้ามาส่งที่ห้อง จีฮุนก็ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตู
ห้องเปิด

“ตื่นแล้วเหรอคะ” อึนเฮยิ้มหวานให้จีฮุน จีฮุนลุกขึ้นนั่งแต่ยังคงอยู่บนเตียงพร้อมกับเอาผ้า
มาคลุมกายไว้เช่นเดิม

“จ้ะ นอนซะยาวเลย สั่งอะไรมาทานน่ะ”

“ก็เชตอาหารเช้าธรรมดาน่ะคะ อุปปาทานเลยมั้ยค่ะ”

“เอาสิ หิวจัง เมื่อวานนอนยาวไม่ได้ทานอะไรเลย งั้นพี่ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ”
ค่ะ เมื่อจีฮุนจัดการกัธุระของตัวเองเสร็จ เค้ารีบออกไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง
ของห้องพักทันที เพราะเกรงว่าอึนเฮจะรอนาน

“ทานกันเลยจ้ะ”

“ค่ะ” อึนเฮนั่งทานขนมปังกับชาร้อน ๆ ไปได้ไม่กี่คำ เธอก็รู้สึกว่าความอยากอาหาร
ของเธอนั้นน้อยลง คงจะมีแต่น้ำกีวี ที่เธอสามารถทานได้จนจีฮุนต้องส่งของเค้าใก้
กับเธอ

“อิ่มแล้วเหรอ ทำไมทานน้อยจัง”

“คงจะตื่นเต้นมั้งคะ ที่ได้มากับอุปปา” จีฮุนอมยิ้มแก้มตุ่ยเมื่อได้ยินคนรักพูดออกมาแบบนี้

“พูดไป ทำอย่างกับไม่เคยมาแนะ หรือว่าคิดถึงบ้าน”

“ไม่หรอกค่ะ ก็อุปปาอยู่ที่นี่ ถ้าจะคิดก็คงเป็นครอบครัวของเรามากกว่าค่ะ”

“เอางี้นะเดี๋ยวันนี้น่ะ เราไปดูสถานีรถไฟของเมืองนี้กัน
ขึ้นรถไฟไปรอบนอกของเมืองแล้วกลับมานั่งรถรางชมเมืองทางด้านในหน่อย
ถ้าเวลาหมดพรุ่งนี้เราค่อยไปต่อที่เรือชมแม่น้ำกัน
ดีมั้ยพอวันมะรืนนี้เราค่อยไปซื้อทัวร์รถไฟกัน ที่นี่น่ะต้องนั่งรถไฟไปเรื่อย ๆ
ถึงจะสนุก แล้วที่รักไหวมั้ย”

“ไหวสิ ฉันอยากเที่ยวมานานแล้วล่ะอุปปา เอาแบบนอนได้ด้วยนะ”

“จ้ะ งั้นเราคงต้องหาที่ฝากกระเป๋าแล้วล่ะ เราเอาไปที่จำเป็นจะได้ไม่หนัก”

“ค่ะ อิ่มแล้วนั่งสักพัก เราไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันดีกว่า จะได้ไปตระเวน
ถ่ายรูปกัน” จีฮุนพยัคหน้ารับคำจากอึนเฮ และก้มห้าก้มตาทานอาหารอึนเฮ
นั่งมองจีฮุนทานนึกขำจึงยิ้มออกมาที่เวลาทานกับเวลานอนจีฮุนจะไม่เหลือคราบของ
ดารานายแบบที่มีชื่อเสียง เค้าคงดูเหมือนเด็กเล็ก ๆคนหนึ่งเท่านั้น

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11993 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-4-

ระหว่างการเดินเที่ยวในเมืองซูริค จีฮุนเริ่มต้นที่ริมแม่น้ำจะเห็นเรือที่
จอดเรียงราย พร้อมกับผู้คนที่บางคนก็อาสัยอยูในเรือ
“เมืองเค้าน่าอยู่นะคะอุปปา” จีฮุนหันมายิ้มให้อึนเฮพร้อมกับพยัคหน้า

“ที่นี่น่ะ ประเทศเค้าเจริญนะ แต่ก็ยังคงความเป็นเมืองแห่งดอกไม้
ทุ่งหญ้าและป่าได้อย่างสมบูรณ์ ที่รักไปยืนตรงท่าน้ำสิ เดี๋ยวพี่ถ่ายรูปให้

“ค่ะ” อึนเฮรีบวิ่งไปและโพสท่าถ่ายรูปในทันที

“แบบนั้นแหละสวยที่รัก ทำเหมือนมองออกไปที่น้ำนั่นแหละธรรมชาติดี”
ทั้งสองคนผลัดกันถ่ายรูปอยู่สักครู่ก็มานั่งพักไม่ไกลจากบริเวณนั้นมากนัก

“เหนื่อหรือเปล่า”

“ไม่เหนื่อยค่ะ อุปปา ขอซบที่บ่าหน่อยได้มั้ย”

“ได้สิ” จีฮุนยิ้มพรางหัวเราะหึ หึ “ดีเนอะ อยู่ที่นี่ทำอะไรก็ได้”

“ค่ะ” อากาศดีจัง ฉันอยากนอนหนุนตักอุปปาตรงนี้เลย

“ก็ได้นี่ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก” จีฮุนเขยิบตัวออกเพื่อให้อึนเฮนอนหนุนตัก
ของเค้า อึนเฮเขยิบล้มตัวลงหนุนตัก รอยยิ้มบนหน้าใส ๆ สีชมพู
ทำให้จีฮุนอดไม่ได้ ที่จะก้มลงจุมพิตเธอในทันที อึนเฮถึงกลับตาค้างเพราะ
บริเวณนั้นยังคงมีผู้คนเดินผ่านไปมา

“อุปปา อายเค้า”

“อายเหรอ พี่ไม่เห็นอายเลย” จีฮุนเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อม ๆ กับทักทาย
นักท่องเที่ยวและผู้คนที่เดินผ่านไปมา

“ทุกท่านครับ ผู้หญิงคนนี้ภรรยาของผมเธอน่ารักมั้ยครับ”
คนที่เดินผ่านไปมาบางคนก็เดินหนี บางคนก็หันมายิ้มให้
บางคนก็ตอบว่าใช่เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักจริง ๆ ขณะนี้อึนเฮนั้น
ไม่ได้นอนเพียงอย่างเดียว เธอเอาหมวกที่ถืออยู่ในมือปิดหน้า
ไปพร้อม ๆ กับหัวเราะคิก ๆ ด้วยความตลกในตัวจีฮุน

“อุปปา หน้าไม่อาย”

“ทำไม ก็มันจริงนี่ ลุกขึ้นมานั่งสิ” อึนเฮรีบลุกขึ้นและนั่งลงพร้อมกับ
ก้มหน้าไม่กล้ามองคนที่ผ่านไปมาบริเวณนั้น หลาย ๆ คนยังคงสนใจหนุ่มสาว
คู่นี้ เพราะหน้าตาสีผม ที่ไม่เหมือนเค้า และทั้งสองคนยังมีหน้าตาที่ดูดีน่ารัก
จีฮุนยังคงเล่นต่อเค้าเดินไปหานักท่องเที่ยวที่ยืนอยู่บริเวณนั้น ขอให้ถ่ายรูปให้
เขาและเธอและก็สำเร็จ จีฮุนรีบกลับมานั่งข้าง ๆ อึนเฮ เมื่อชัตเตอร์กำลังจะทำงาน
เค้าก้มลงไปจุมพิตอึนเฮทันที แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้หยุดลงทันทีเช่นกัน จีฮุนยัง
คงจุมพิตเธอไม่หยุด จนนักท่องเที่ยวที่ถ่ายรูปให้ต้องกดชัดเตอร์ติดต่อกันนับสิบครั้ง
เมื่อภาพสวย ๆ ที่จีฮุนตั้งใจให้เกิดขึ้นได้ถูกจัดเก็บไว้ในเมโมรี่ มันก็เป็นภาพสวย ๆ
ที่ตรึงใจเค้ากับอึนเฮเช่นกัน จีฮุนเดินเข้าไปหานักท่องเที่ยวที่บันทึกภาพให้ และค้อม
ศรีษะขอบคุณเค้าอย่างนอบน้อม
“ขอบคุณมากนะคับ”

“ครับ ไม่เป็นไร เอ้อ...ผมอยากจะบอกว่า ภาพเมื่อสักครู่นี้ เป็นภาพที่สวยงาม
ที่สุดเลยครับ ตั้งแต่ผมถ่ายรูปมา คุณแน่มากครับ”นักท่องเที่ยวคนดังกล่าวยิ้ม
ให้พร้อมกับยื่นมือไปจับมือกับจีฮุนก่อนเดินจากไป ทางด้านอึนเฮตอนนี้
เธออายจนหน้าแดง แต่ก็มีรอยยิ้มที่มีความสุขเคลือบอยู่ที่ใบหน้าของเธออย่างเห็นได้ชัด

“ที่รัก ลุกขึ้นเถอะ”

“อุปปา ขาฉันสั่น”

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะ ยังจะมาสั่นอีก”

“ก็นี่มันต่อหน้าคนเป็นร้อยนะอุปปา”

“คิดมากน่า ก็ตอนถ่ายกุง นั่นไง คนเห็นมากกว่าที่นี่อีกแถมไปตั้งหลายประเทศ”

“ก็นั่นมันละครนี่” อึนเฮแหงนหน้าแก้มแดงมองจีฮุนที่ยืนเบียดอยู่ที่ขาของเธอ

“นั่นน่ะละคร แต่พี่ก็จูบจริงนี่” จีฮุนหัวเราะหึ หึ

“ชั้นรู้ว่าจูบจริง ฉันไม่เถียงอุปปาดีกว่า อย่างไงก็แพ้” อึนเฮลุกขึ้นพร้อม ๆ กับส่งมือเรียวเล็ก
ให้จีฮุนจับไว้แน่น

“อีกรอบได้ป่ะ ใจมันกระเจิงแล้วอ่ะ” อึนเฮหันมายิ้มให้

“อีตาบ้านี่ ฉันหิวแล้ว”

“ไป ๆ ไปหาอะไรทานกัน เดี๋ยวพี่จะพาไปตลาดนะ นั่งรถรางไป ไหวไม๊”

“ค่ะ ไหวขอให้มีอุปปาเหอะ ฉันไปได้ทุกที่แหละ” จีฮุนหันมาจับที่นห้าของเธอ

“น่าร๊ากกกกกกก” จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ เค้าจุ๊บที่ปากของเธอสองสามครั้งก่อนพา
เธอเดินออกไป


เมื่อทั้งสองมาถึงบริเวณ street parade จีฮุนเล่าให้อึนเฮฟัง
เรื่องงานที่จะมีทุกปีในช่วงหน้าร้อน คนจะมาเต้นกันและทานเบียร์
กันอย่างสนุกไปทั่งทุกมุมของเมืองนี้
“อุปปารู้ละเอียดจัง”

“ก็เคยมาตอนมีงานน่ะ”

“เค้าเต้นกันหมดเลยเหรอคะ”

“ใช่ เสื้อผ้าก็แบบหลุดโลกเลย” อึนเฮยกแขนของจีฮุนที่เดินกอดคอเธอออกทันที
พร้อมกับหันมามองตาวาว

“อุปปามาดูสาวแต่งเซกซี่เหรอ”

“เปล่าใครบอก พี่มาเต้นหรอก” เค้าพูดพร้อม ๆ กับหัวเราะ

“ไหนเต้นให้ดูซิ”

“อะไรนะ”

“ฉันบอกว่าเต้นให้ดูซิ”

“ใครจะกล้า ตอนนี้ไม่ใช่เวลานั้นนี่”

“เดี๋ยวนี้เลย ที่เมื่อกี้ยังกล้าจูบฉันต่อหน้าคนอื่น ๆ เลย”

“เอาจริงเหรอ”
“ช่ายยยยยย” อึนเฮยืนกอดอกดู จีฮุนหันหน้ามามองเธอชั่วครู่
เค้าก็เรื้อยไปมาอยู่บริเวณนั้น ทำท่าเซ็กซี่จนอึนเฮหัวเราะก๊ากออกมาแล้วก็วิ่ง
ไปทางอื่น เธอหัวเราะไปพร้อม ๆ กับวิ่งไปด้วยความอาย จีฮุนหยุดเต็นและวิ่ง
ตามเธอในทันที เค้าเข้ากอดเธอทางด้านหลัง

“หนีทำไม”

“ก็อายนะสิ ใครจะคิดว่าจะเต้นจริง ๆ”

“ก็ที่รักสั่ง พี่ก็ทำหมดแหละ ไป ๆ ทานข้าวที่ร้านข้างหน้าโน้นดีกว่า แล้วกลับที่พักเนอะ”

“ดีเหมือนกัน ฉันไม่รู้ทำไม เหนื่อย ๆ เพลีย ๆ ไงไม่รู้”

“นอนไม่หลับหรือเปล่า ไปหาหมอไม๊”

“ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกอุปปา ทานข้าวดีกว่าค่ะ”
“จริงนะ ห้ามโกหกนะ งั้นไปทานข้าวกันนะ”

ทั้งสองคนคงเดินจูงมือกันแน่น มุ่งหน้าไปร้านอาหารที่ห่างออกไปไม่ไกลนักแต่ทว่าความรู้สึก
สุขใจนั้นกำลังซึมผ่านมือของเขาและเธอ สู้ร่างกายของสองหนุ่มสาว



นิยามแห่งรักช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฉัน คือคือวันที่มีเธอเคียงข้าง

โปรดติดตามตอนต่อไป


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-5-
ต่อค่ะ.......

เมื่อกลับถึงที่พักทั้งจีฮุนและอึนเฮ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าชำระล้างล่างกายเตรียม
ตัวนอนเพื่อวันพรุ่งนี้จะได้ออกไปหาที่ถ่ายรูปสวย ๆ เมื่อจัดการกับธุระส่วนตัว
เสร็จสิ้น จีฮุนขึ้นนอนที่เตียงก่อนอึนเฮ เขานอนรออึนเฮอยู่ครู่ใหญ่ไม่นาน
นักเธอก็ขึ้นนอนตามจีฮุน
“มานี่มา มาใกล้ ๆ”

“ค่ะ” อึนเฮเขยิบตัวหนุนแขนจีฮุน

“สนุกมั้ยวันนี้”

“สนุกค่ะ อุปปานี่ก็น่าไม่อายเหมือนกันนะคะ”

“ยังไงล่ะหน้าไม่อาย”

“ก็กล้าจูบฉันต่อหน้าคนอื่น ๆ แล้วยังจะมาเต้นเลี้อยไปเลี้อยมาฉันนึกไม่ถึงนี่
ก็รู้อยู่น่ะ..ว่าอุปปาขี้เล่น แต่ไม่คิดว่ามากมายขนาดนี้”

“ที่นี่น่ะ ไม่มีใครรู้จักเรา พี่ก็เลยอยากทำสิ่งที่อยากทำมานานพี่อยากจูบเฮต่อ
หน้าคนอื่น ๆ มานานมากแล้ว พี่อยากกอด อยากทำให้เฮหัวเราะ
โดยที่ไม่ต้องสนใจคร ว่าเค้าจะมองเราอยู่หรือเปล่า”

“อ้าว...ก็เคยแล้วนี่คะ”

“มันคนละความรู้สึกกัน ว่าแต่มานอนที่นี่คืนที่สองแล้ว ยังไม่ได้ทำไรเลย
อยากรู้จังว่าจะเหมือนที่บ้านมั้ยน้า” จีฮันพูดพร้อมกับอมยิ้ม อึนเฮรีบลุกขึ้นนั่ง
และมองหน้าจีฮุน

“นั่นไง ฉันว่าแล้วไม่มีผิด นอนเลย พรุ่งนี้ต้องลุยต่อ ไว้วันหลังนะคะ....เด็กดี
หลับตาซะ”เมื่อพูดจบเธอก้มลงจุมพิตจีฮุนที่หน้าผากหนึ่งครั้งก่อนห่มผ้าให้กับเขา
พร้อมทั้งแทรกตัวเข้าใต้ผ้าห่มนอนกอดจีฮุนจนหลับไป

อากาศแจ่มใสในตอนเช้า แต่ยังคงความเย็นเยือกด้วยอุณหภูมิที่ค่อนข้างต่ำ
ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ หญิงสาวผู้ซึ่งนอนหลับด้วยดวงหน้าที่อิ่มเอิบจากความสุข
กำลังรู้สึกเหมือนฝันว่าโดนมดมาไต่ตามร่างกายเธอลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ
เมื่อลืมตาตื่นเห็นผ้าห่มที่เธอกำลังคลุมกายเธออยู่นั้นขยุกขยิก เธอเปิดผ้าขึ้นทันที
และก็ไม่แปลกใจ จีฮุนกำลังหอมเธอฟุดฟิด ๆ อยู่บริเวณหน้าท้องจนถึงเนินอก

“อุปปา” อึนเฮเรียกจีฮุนพร้อม ๆ ไปกับหัวเราะคิก ๆ ด้วยความจักกะจี้

“ตื่นแล้วเหรอ พี่อุตสาห์เบา ๆ นะนี่กลัวจะตื่น” เค้าออกจากใต้ผ้าห่มและลุกขึ้นนั่ง
ยิ้มตาหยีให้เธอ

“ใครจะหลับลงอุปปา ยุกยิก ๆ อยู่ตรงหน้าอก”

“พอดีหนูหิวนมอ่ะ เลยตะกายหานมอยู่แต่ไม่เจอ” จีฮุนพูดพร้อมกับทำหน้าไร้เดียงสา
จนอึนเอหัวเราะลั่นออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“วันนี้เราไปไหนกันดีล่ะอุปปา”

“พี่ว่าจะเดินทางไปเบิร์นวันนี้เลย เดินทางด้วยรถไฟออกเที่ยวซักเจ็ดแปดวัน
ถ้าวันไหนไม่ไหวก็ใช้รถเช่า แล้วค่อยย้อนกลับมาซูริคมารอพี่จีนุที่นี่
เอ้อ....พี่ว่าหลังจากที่ถ่ายแบบให้พี่จีนุเสร็จจะพาเฮแวะไปฝรั่งเศษหน่อย
ไปเยี่ยมบานซุคดีมั้ย

“จริงหรือเปล่าคะ รักอุปปาที่สุดเลย” อึนเฮยิ้มแป้นพร้อมกับสวมกอดจีฮุนแน่น

“มากอดกันแบบนี้ ไม่กลัวหรือว่าจะเสียเวลาอีกเป็นชัวโมงนะ”

“หรือว่าฉันจะตอบแทนความน่ารักของอุปปาดีนะ แต่ว่าช่วงนี้น่ะรู้สึกเพลีย ๆ
อย่างไงไม่รู้ ไว้วันหลังนะคะคนดี”

“นั่นสิ ทำไมดูอิดโรยจัง ไปหาหมอหน่อยไม่ดีหรือ”

“ไม่ล่ะ เพราะพอสาย ๆ ก็ดีขึ้น ไปเราไปอาบน้ำกันดีกว่า วันนี้เราไปหาซื้ออะไรทาน

กันข้างทางดีกว่าอุปปา เมื่อวานว่าจะพาไปตลาดน่ะ ยังไม่ได้ไปเลย”

“นั่นสิอาจจะต้องเป็นขากลับซะแล้วมั้ง....ไป ๆ อาบน้ำ” จีฮุนลุกพรวดพราดจากที่
นอนเตรียมตัวเข้าห้องน้ำ

“ไม่อาบด้วยกันเหรอ”

“อาบสิ เดี๋ยวตามไป”???
ทั้งสองคนเช็คเอาท์จากโรงแรม และยังคงฝากสัมภาระบางส่วนไว้ในล๊อคเกอร์ให้เช่า
ของโรงแรม สวิสเป็นเมืองท่องเที่ยว ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ผู้คนที่ไปที่นั่นจะหาที่ฝาก
สัมภาระหากต้องเดินทางด้วยรถไฟท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่แล้วจากซูริค
ก็จะเดินทางไปเบิร์นด้วยรถไฟ เพราะจะสามารถมองเห้นทิวทัศน์ที่งดงามมากกว่า
เดินทางด้วยวิธีอื่น

เมื่อทั้งสองคนได้ตั๋วรถไฟเป็นที่เรียบร้อย ไม่นานนักรถไฟก็ออกจากสถานี
วันนี้ทั้งสองคนเตรียมเสื้อผ้ามาคนละไม่กี่ชุด เพราะที่พักในสวิสไม่ว่าจะเป็นโรงแรม
บ้านพัก หรือบ้านพักเยาวชนจะออกแนวค่ายเล็ก ๆ จะมีที่รับทำความสะอาดเสื้อผ้า
และขณะนี้ก็เป็นหน้าหนาว ทั้งสองคนจึงไม่จำเป็นต้องขนอะไรไปมากมายนัก ส่วน
อาหารก็สามารถหาซื้อได้ตลอดทาง
“อุปปาจากที่นี่ไปไกลมากมั้ย”

“ไม่หรอก เฮรู้มั้ยเบิร์นนี่เป็นเมืองหลวงของสวิสนะ และก็ยังเป็นเมืองที่ออกจะดูโบราณ
หน่อยแต่ที่จริงเจริญแล้วนะ เค้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างในเมืองนี้ไม่ว่าความเจริญ
จะเข้ามาแทนที่ นี่ล่ะเสน่ห์ของสวิสล่ะ

“อุปปารู้เยอะจัง”

“ก็พี่ชอบอ่านหนังสือนี่ เราก็อ่านซะบ้างนะ จะได้ไม่มัวแต่คิดเรื่องอื่น”
อึนเฮหันควับมาทันที

“เรื่องอะไรคะ อุปปา” ก็เรื่องของชาวบ้านอะไรประมาณนี้น่ะ พี่หมายถึงมัวแต่ไปแคร์
ความรู้สึกคนอื่นน่ะ

“นั่นสิ ฉันก็ยังคงเป็นคนที่คิดมากอยู่ดี ไม่ว่าเรื่องอะไร ก็ทำให้ดูยากไปหมด”

“เอาเถอะ อีกหน่อยก็เปลี่ยนไปเอง ตามอายุไง ขอจูบแล้วถ่ายรูปบนรถไฟได้มั้ย”

“อุปปานี่....อายคนอื่นเค้า” เธอพูดจบพรางยื่นปากไปให้จีฮุน จีฮุนก้มลงจุ๊บเธอเบา ๆ
หนึ่งครั้งก่อนลุกขึ้นหยิบกล้องออกมาถ่ายภาพที่เห็นตามข้างทาง หิมะที่กำลังปก
คลุมบาง ๆ ไปทั่วบริเวณ บ้านเมืองที่ยังคงสภาพของยุคกลางเป็นเสนห์เย้ายวนให้จีฮุน
ยืนถ่ายรูปอย่นานเป็นชั่วโมง เมื่อหันกลับมาอีกทีอึนเฮก็เอนตัวนอนหลับไปเรียบร้อย
แล้ว เค้าเขยิบเสื้อกันหนาวของเธอรูดซิบให้ถึงคอ และหอมเธอที่แก้มหนึ่งครั้ง
“ดูเพลีย ๆ จังเลยพักนี้ ไม่สบายหรือเปล่าน้า..” จีฮุนก้มหน้ามองคนรักและบ่นพึมพำ
คนเดียวและไม่นานนักก็ถึงเมืองเบิร์น ก่อนที่รถไฟจะผ่านเข้าเมือง จะเห็นตึกรานบ้านช่อง
ที่ยังคงสภาพเดิม มองไปทางไหนก็จะเห็นตึกแถวที่เรียงรายคงสภาพเก่าแต่ดูสะอาดตา
อึนเฮลืมตาขึ้น เธอเบิกตาโพรงอย่างไม่น่าเชื่อว่าเมืองนี้จะยังคงสภาพได้มากมายขนาดนี้
ทั้งที่เป็นเมืองหลวงของประเทศ

“เราไปหาที่พักกันก่อน เอาใกล้ ๆ สถานีรถไฟนี่แหละ แล้วค่อยเดินเที่ยวกัน”

“ค่ะ” ระหว่างทางเดิน อึนเฮแปลกใจกับธงสัญลักษณ์รูปหมีที่เรียงรายเต็มไปหมด

“อุปปาที่นี่เค้าทำไมมีธงสัญลักษณ์หมีเต็มไปหมด หรือเค้าเชื่อเหมือนเราว่าหมีเป็น
ผู้ให้กำเนิด”

“ไม่ใช่หรอก เบิร์นแปลว่าหมีในภาษาถิ่นของเค้า ธงรูปหมีก็คือสัญลักษณ์ของ
เมืองนี้ไง”

“อ๋อ เหรอคะ แล้วเราจะอยู่ที่นี่กี่วันคะอุปปา”
“น่าจะวันเดียวนะ เราเที่ยวที่ใกล้ ๆ นี่แหละที่นี่มีน้ำพุมากมายเลยนะ แล้วพรุ่งนี้บ่าย
เราเดินทางไปอินเตอร์ลาคเค่นนอนพักซักคืนแล้วค่อยขึ้นเขากัน ยอดเขานี่น่ะเค้าขึ้นชื่อ
ว่าสวยติดอันดับในยุโรปเลยล่ะ”

“ฉันชักอยากเที่ยวแล้วสิ ไปเร็ว ไปหาที่พักกัน” อึนเฮจูงมือจีฮุนเดินอย่างเร็วและ
ไม่นานนักทั้งสองคนก็ได้ที่พักเป็นโรงแรม สไตล์ออกไปทางคันทรีคือเป็นแบบลูกทุ่ง
มองภายนอกรุปทรงจะเหมือนโลงนาขนาดใหญ่ แต่พอเข้าไปสิ่งอำนวยความสะดวก
ก็เหมือนกับโรงแรมหรู ๆ ทั่ว ๆ ไป

อึนเฮวางของลงที่พื้นห้องเธอกระโดดขึ้นที่นอน เตียงนั้นทำจากไม้เก่าสิ่งอำนวยความสะ
ดวกในห้องล้วนแล้วแต่เป็นไม้กับหินผสมผสานกันจนน่าตรึงตาตรีงใจ
“ชอบเหรอ”

“ชอบสิอุปปา ฉันว่าน่าอยู่กว่าที่ซูริคอีก คือไม่หรูหรา แต่จริง ๆ แล้วเท่ห์น่าดูเลย
เห็นที่นี่แล้วฉันอยากมีห้องนอนแบบนี้บ้างจัง หน้าต่างไม้ เตียงไม้ โต๊ะไม้
แม้แต่ไฟยังดูเหมือนตะเกียงโบราณแต่ภายในเป็นหลอดไฟสีนวล
“นี่ถ้าฉันมีห้องแบบนี้ที่บ้านนะ ฉันคงไม่อยากไปไหนเลย”

“ไว้กลับไป พี่จะให้คนมาทำให้นะ”

“จริงหรือคะ แต่มันน่าจะแพงนะอุปปา เพราะของเก่า ๆ แล้วก็ไม้นี่แพงจะตายไป”

“ไม่เป็นอะไรหรอก ถ้าที่รักชอบ พี่ก็จะทำ”

“อุปปานี่ตามใจฉันดีจัง”

“เอาน่า มีลูกเมื่อไหร่ก็คงตามใจไม่ได้แล้ว คงต้องไปตามใจลูกแทน”เมื่อจีฮุนพูดถึงเรื่อง
ลูกอึนเฮหยุดคิดอยู่สักครู่ใหญ่ เพราะรอบเดือนของเธอขาดไปได้สองเดือนกว่าแล้ว

“ไม่หรอก เราเป็นออกบ่อย ๆ ไป” อึนเฮบ่นพึมพำคนเดียว

“บ่นอะไรน่ะ” อ๋อไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ อุปปาสั่งอาหารมาทานกันมั้ย”

“เอาสิ ทานอิ่มนอนซักตื่นแล้วค่อยออกไปเที่ยวกันเอาใกล้ ๆ ก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปไกล ๆ”

“ฉันจะทานเสต๊ก”

“อยากทานเหรอ”

“ใช่ เมื่อกี้ตอนเดินเข้ามาเห็นเมนูวางอยู่ที่เค้าเตอร์ฉันเปิดดู ที่นี่อาหารจานใหญ่มากเลย”

“เอาสิเดี๋ยวพี่สั่งให้....แล้วเราทานด้วยกัน”

“ดีค่ะ” เมื่อทั้งสองคนทานอาหารเป็นที่เรียบร้อย จีฮุนและอึนเฮพากันออกเดินเล่น
ตามแหล่งท่องเที่ยวในเมือง ทั้งสองคนเลือกที่จะเดินเล่นชมวิวและเดินชมบ้านเรือนที่มี
รูปแบบเดียวกันเรียงเป็นแนว

“ที่รักมองดูตรงโน้นสิ เห็นมั้ยไกล ๆ น่ะ”

“อะไรน่ะอุปปา”
“น่าจะเป็นย่านช๊อปปิ้งนะ เดินไปทางนั้นกันดีกว่า” ทั้งสองคนเดินจูงมือกันไปเรื่อย ๆ อึนเฮ
เริ่มตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่ได้เห็น เสื้อผ้าที่ออกแบบสไตล์พื้นเมืองสวมใส่สบายมีขายวางเรียงราย
ไปตลอดแนว และยังมีของที่ระลึก ช่วงนี้เป็นช่วงหน้าหนาว จะมีนมสดร้อน ๆ ขายตลอดทาง
นมที่สวิสเซอร์แลนด์จะมีคุณค่าทางอาหารสูง เพราะจะเน้นการเลียงดูโคนมแบบธรรมชาติ

“อุปปาฉันจะซื้อช๊อคโกเล๊ดเยอะ ๆ เลย อุปปาขนไหวมั้ย”

“ไหวสิ อยากเอาเท่าไหร่เอาเลย ถ้าเยอะนัก เราก็ส่งกลับบ้านไปก่อนก็ได้”
ไม่เยอะมากหรอกค่ะ ฉันอยากได้ตุ๊กตาไม้ตัวเล็ก ๆ ไว้เอาไปแจกเพื่อน ๆ
เอาสิ จีฮุนพูดไปพรางยกมือขึ้นลูบศรีษะอึนเฮอย่างเอ็นดู อึนเฮยกมือของเธอจับมือของ
เค้าที่กำลังลูบศรีษะเธออยู่มาจุ๊บหนึ่งครั้ง จีฮุนยิ้มออกมาทันที
“ขี้อ้อนนะ” เค้าพูดพร้อมกับกอดเธอทีคอและดึงเธอเข้าแนบอก

“อุ่นดีจังค่ะ อุปปาแบกของอยู่คนเดียวฉันเดินสบายเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่น่ะยังอุ้มเฮไหวด้วยนะเอามั้ยล่ะ”

“ฉันเชื่อ อุปปาก้มมาสิฉันจะบอกอะไร”

“อะไรล่ะ” อึนเฮจับที่แก้มของจีฮุนทั้งสองข้าง เธอบรรจงจุมพิตจีฮุนเบา ๆ
และเขยิบตัวออกอย่างเร็ว จีฮุนหัวเราะร่วน พร้อมกับเอามือจับที่ศรีษะของเธอเขย่า

“ทำแบบนี้เดี๋ยวไฟซ๊อตไม่รู้นะ”

“ก็นี่แหละ ฉันถีงรีบฉากออกมาอย่างเร็ว” อึนเฮพูดพร้อมกับหัวเราะ และทั้งสองคน
ก็เดินซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ จนเป็นที่พอใจหลังจากนั้นไปที่หอนาฬิกาดาราศาสตร์
Zeitgockenturm เมื่อชมและถ่ายรูปเสร็จก็ต่อที่โบสถ์ Bernermuenster
(แบร์นเนอร์มึนสเตอะ)ซึ่งปัจจุบันเป็นโบสถ์ประจำศาสนานิกายโปรเตสแตนท์ ทั้งสองคนเดินขึ้น
ชมระฆังยักษ์ อึนเฮตื่นเต้นที่ได้มาที่นี่เพราะเป็นสถานที่ที่สวยงาม และยังคงรูปแบบเดิม
ไว้อย่างไม่น่าเชื่อและที่นี่ยังเป็นจุดชมวิวมุมสูงของเขตเมืองเก่าที่เป็นมรดกโลกขนาบข้างด้วย
แม่น้ำ Aare(อาเร่อ)สีเขียวมรกต ทั้งสองคนหาอาหารทานระหว่างทางกลับโรงแรมเมื่อ
จัดการเรียบร้อยกับเรื่องส่วนตัวเขาและเธอก็หลับลงในอ้อมกอดของกันและกันอีกครั้ง
อย่างมีความสุขเมื่อเวลาบ่ายคล้อยทั้งสองคนเดินทางด้วยรถเช่าจนถึง Interlaken
จีฮุนและอึนเฮต้องรีบหาโรงแรมพัก เค้าและเธอเลือกที่จะพักในโรงแรมที่อยู่ติดเทือกเขา
และยังคงสภาพเก่าแก่ เมืองInterlaken เป็นเมืองประตูสู่เทือกเขา จริงๆแล้วเมือง
นี้เป็นเมืองท่าที่เชื่อมต่อไปยังภูเขาสำคัญต่างๆดังนั้นเมืองจึงเต็มไปด้วยโรงแรมขนาดใหญ่
5 ดาว ไปจนถึง Hostel ราคาประหยัด เมืองนี้มีสถานีรถไฟอยู่ 2 สถานีคือ
Interlaken Ost. และ Interlaken west สองสถานีนี้เชื่อมต่อกันเพียงแค่
เดินไม่กี่อึดใจก็ถึง

“หิวมั้ย”

“ไม่ค่ะทานมาตลอดทางเลย”

“งั้นอาบน้ำนอนกันดีกว่า”

“ค่ะ” ค่ำคืนนี้ป็นอีกคืนหนึ่งที่ทั้งสองมอบความรักให้แก่กันเสื้อกันหนาวที่ใส่นอนกลางคืน
ขณะนี้มันไม่ได้คลุมอยุ่ที่ตัวทั้งของเขาและเธอ บทเพลงรักและเสียงดนตรีของเกาหลีขณะ
นี้กำลังเบ่งบานที่สวิสเซอร์แลนด์บทเพลงกำลังเริ่มขึ้นและดำเนินไปตามจังหวะ
บางครั้งเนื้อหาก็รวดเร็วไปตามความต้องการ บางครั้งก็เนิบช้าเพื่อความสวยงามและ
ละมุนละไม อากาศที่หนาวเย็นไม่สามารถทำร้ายจีฮุนและอึนเฮได้ เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานนัก
นักดนตรีทั้งสองคนก็หลับไหลด้วยความอ่อนล้า ที่มีความสุขเข้ามาแทนที่
การเดินทางที่สวิสของจีฮุนและอึนเฮคงมีสิ่งให้ค้นหาอีกมากมาย แต่ทว่าความรักของทั้ง
สองคนก็ยังต้องค้นหาอีกมากมายเช่นกัน


นิยามแห่งรัก
ความรักคือ โชคอย่างหนึ่งเพราะใช่ว่าทุกคนจะมีได้หากคุณมิได้ไขว่คว้าหามาไว้ในครอบครอง

โปรดติดตามตอนต่อไป


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-6-
ต่อจ้า....

รุ่งเช้าของวันใหม่ อากาศแจ่มใสมองเห็นหิมะปกคลุมไปทั่วบริเวณรอบ ๆ
เขาที่อยู่ข้าง ๆโรงแรมที่ทั้งสองคนพัก วิวที่มองออกจากหน้าต่างห้องสวยงามจนทำให้คืนอันแสนสุข
ของทั้งสองคนดูยาวนาน และรวดเร็วในเวลาเดียวกัน ทั้งสองคนตื่นแต่เช้า บริเวณนั้นจะมียอดเขา
ที่สามารถเห็นได้ชัดเจนถึงสามยอด และวันนี้ก็เป็นวันที่ทั้งสองคนต้องขึ้นไปให้ถึงยอดเขาที่ถือว่า
ติดอันดับในยุโรป ยอดเขายุ๊งเฟราอึนเฮยังคงยืนมองอยู่ที่หน้าต่างความสวยงามทำให้เธอยิ้มออกมา
โดยไม่รู้ตัว“สวยจัง” อึนเฮพึมพำพูดกับตัวเอง
“ทำอะไรอยู่น่ะ ที่รัก” โอ้โห สวยจังเลย

“อุปปามีความสุขมั้ยคะ” อึนเฮเงยหน้าขึ้นมองจีฮุนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของเธอ

“มีความสุขสิ สำหรับพี่น่ะนะ ที่ไหนก็ได้ที่มีเฮไป พี่มีความสุขหมดหล่ะ” จีฮุนพูดไป
ยิ้มไปพร้อม ๆ กับโอบกอดเธอจากด้านหลังเขาบรรจงจุมพิตเธอหนัก ๆ ที่ศรีษะหนึ่งครั้ง

“อุปปาค่ะ ถ้าวันหนึ่งเรามีลูก เราพาลูกมาเที่ยวที่นี่นะคะ ฉันอยากให้ลูกได้เห็นที่ ๆ เราสองคน
เดินทางไปด้วยกัน” คำพูดของอึนเฮทำให้ชายที่รักเธอเสมือนชีวิตของเค้าต้องจับเธอให้หันกลับ
มามองที่เขาและหอมเธอที่หน้าผากหนึ่งครั้ง

“อยากมีลูกเหรอ” อึนเฮอมยิ้ม แต่ในยิ้มของเธอนั้นก็ยังแสดงอาการวิตกกังวลออกมาจนจีฮุน
สามารถรู้สึกได้

“เป็นอะไรไป ช่วงนี้ดูเพลีย ๆ นะ พี่ว่าพรุ่งนี้แวะหาหมอหน่อยก็ดีนะ”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกอุปปา คิดมากไปได้ คงจะคิดถึงบ้านมั้ง”

“นั่นสิ มาหลายวัน ไม่เห็นโทรหาคุณพ่อคุณแม่บ้างเลย”

“ฉันรู้สึกใจหวิว ๆ ทุกครั้งนะที่อยู่ไกลบ้าน แล้วก็ถ้าได้ยินเสียงคุณพ่อกับคุณแม่ เกรงว่า
จะร้องไห้นะสิ เดี๋ยวท่านจะเป็นห่วงเอา”

“เด็กขี้แย” จีฮุนพูดพร้อม ๆ กับยกมือขึ้นขยี้ที่ศรีษะอึนเฮแรง ๆ อึนเฮซบลงที่อกของเค้าแบบเอาใจ

“หิวหรือยังล่ะ”


“หิวเหรอ ทานก็ได้ ฉันไม่เอาชานะวันนี้ ฉันจะทานซุบกะขนมปังแล้วก็
น้ำผลไม้แล้วอุปปาล่ะ”

“เอาอาหารเช้าดีกว่า เดี๋ยวสั้งให้นะ แต่ที่นี่เค้ามีโยเกริต์กับคอนเฟกอร่อยนะ ไม่ลองหน่อยเหรอ

“เอามาก็ได้ ฉันจะลองทานดู”

“ไปอาบน้ำรอได้เลย เดี๋ยวทานเสร็จเราออกไปเดินเล่นสักพัก ก็คงพอดีกะเวลาที่รถไฟออกล่ะ
วันนี้จะได้เห็นยอดเขาสวยที่สุดของยุโรปแล้ว”

“ค่ะ ฉันไปอาบน้ำนะ”

“จ้ะ” เมื่อทั้งสองจัดการกับธุระส่วนตัวเรียบร้อย จึงเดินทางออกจากโรงแรมเพื่อไปขึ้นรถไฟ
ระหว่างทางทั้งสองคนเดินไปเรื่อย ๆ และถ่ายรูปไปด้วย ทิวทัศน์บริเวณนั้นสวยงามมาก
และสถานีรถไฟก็อยู่ไม่ไกลนัก เดินไม่กี่ร้อยเมตรก็ถึง

“อุปปา อุปปารู้ได้อย่างไรคะ ว่าโยเกริต์อร่อย”

“ก็อ่านหนังสือสิ ผลิตภัณฑ์จากนมของที่นี่อร่อยมากเพราะนมที่เราได้ทานที่นี่
มันจะสดใหม่ตลอดน้ำนมก็จะหอมกลิ่นนมสด ๆ และราคาก็ถูก มีขายทั่ว ๆ ไปตลอดทาง
แต่แปลกนะ ปกติที่รักจะชอบทานนมกับโยเกิตร์ แล้วทำไมวันนี้ดูเหมือนไม่อยากทานล่ะ
หรือไม่อร่อย”

“นั่นสิ ฉันก็ว่าอร่อยนะ แต่ฉันรู้สึกเลี่ยน ๆ พิกล เหมือนอยากทานแต่ผลไม้”

“เอาสิ สตอร์เบอร์รี่กับราสพ์เบอร์รี่ที่นี่นะ เค้าแทบจะวิ่งแจกกันเลย แถมลูกก็ใหญ่”

“ซื้อสักถุงนะอุปปา เอาไว้ทานตอนอยู่บรรถไฟ ฉันชอบ”

“เดี๋ยวพี่ซื้อให้ หน้าสถานีคงมีขายนะ เพราะบริเวณนั้นจะขายสินค้าบริโภคสำหรับคนที่ต้องขึ้นระไฟด้วย”

“ฉันเอาหลายอย่างนะ อย่างละนิดละหน่อย”จีฮุนเห็นอาการของอึนเฮก็หัวเราะหึ หึ ออกมา
เธอดูจะชื่นมื่นทุกครั้งไปที่พูดถึงผลไม้ของที่นี่

“หัวเราะฉันทำไมล่ะ”


“ก็หน้าบานเชียว นั่นไงถึงแล้ว ไปซื้อกันเถอะ”
ทั้งสองคนเข้าไป ต้องรู้สึกแปลกใจที่ร้านดังกล่าวมีแต่ผลไม้เมืองหนาวเต็มไปหมดราคา
ก็ไม่แพงอย่างที่คิด แถมมีให้ชิมตลอดแนว

“อุปปาอร่อยจังเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ เอาราสพ์เบอร์รี่ด้วยนะ” อีนเฮพูดพร้อม ๆ กับยิ้มให้จีฮุน
เธอคงเดินหยิบผลไม้ใส่ตระกร้าไม้เล็ก ๆ อย่างละนิดหน่อยพร้อม ๆ ไปกับชิมไม่หยุด
จีฮุนยืนมองเธอด้วยความรักและเอ็นดู

“เดี๋ยวเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยนะ เราต้องขึ้นรถไฟแล้ว”

“ค่ะ” เมื่อเลือผลไม้เป็นที่เสร็จสรรพจีฮุนยืนรอจ่ายเงิน และทั้งสองก็เดินจูงมือกันเข้าสถานีรถไฟ

“อุปปาฉันอิ่มน่าดูเลย”

“ก็แน่ล่ะ เห็นทานของเค้าเกือบหมด เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก ทานเยอะ ๆ น่ะ”

“ไม่หรอก ตอนนี้น่ะนะ ผลไม้อร่อยที่สุดล่ะ” และไม่นานนักรถไฟก็ถึงเวลาออก

“โอ้...อุปปา วิวสวยที่สุดเลยค่ะ ถ่ายรูปสิเปิดกระจกได้มั้ย”

“ได้สิ ถ้าคันไหนเค้าให้เปิดมันก็จะเลื่อนได้ แต่ถ้าเค้าไม่ให้เปิดก็เลื่อนไม่ได้ มา ๆ เดี๋ยวพี่ลองเปิดดู
อึบ...ได้แล้ว”

“วิวที่นี่สวยจนลืมเกาหลีบ้านเราไปเลยอุปปา อากาศก็ดีจัง ฟ้าสีฟ้าแป๊ดเลย”
พี่เลือกวันไม่ผิดใช่มั้ย เพราะพี่ดูบอร์ดที่โรงแรมก่อนออกเดินทาง เค้าว่าสองสามวันนี้ฟ้าจะโปร่ง
ให้รางวัลหรือยังล่ะ”

“ก็ได ก็ได มาหอมแก้มหนี่งฟอด” ถึนเฮเขยิบตัวให้จีฮุนมองเห็นทิวทัศน์ได้ชัด
พร้อม ๆ กับหันไปจุมพิตจีฮุนที่ปากเบา ๆ หนึ่งครั้ง จีฮุนรีบดึงเธอไว้ พร้อม ๆ
กับกดริมฝีปากลงไม่ยอมปล่อย อึนเฮตาโตมองจีฮุนทำให้เค้าอดหัวเราะไม่ได้
จึงต้องปล่อยเธอออกไป

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ “

“อุปปา!!!!” อึนเฮกระซิบเบา ๆ คนมองกันใหญ่เลย ไม่อายเขาเหรอ”

“นี่ ๆ แม้คุณ ก็มองไปเรื่อย ๆ สิ เค้าก็จุบกันตั้งไม่รู้เท่าไหร่
ก็บรรยากาศมันดีนี่ เหมาะเชียว หรือจะให้มากกว่านี้ก็ได้นะ”

“เห็นจะไม่ล่ะค่ะ ฉันอายเค้า แต่ว่าไปว่ามา เมื่อกี้ฉันรู้สึกดีนะ”

“งั้นก็อีกครั้งได้ป่ะ”

“โอ๊ะ ๆ อุปปา คงไม่ได้หรอก ยิ่งสูงอากาศยิ่งหนาแน่น หายใจลำบากมาจูบฉันพอดีฉันหมดลมก่อน”

“ไม่เป็นไร พี่จะผายปอดให้บ่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีเอง”

“อุปปา อุปปาทำไมชอบแกล้งฉันอยู่เรื่อย” จีฮุนหันมาดึงเธอเข้าใกล้อีกครั้ง และกอดเธอที่เอวแน่น

“ผู้หญิงที่พี่กล้าทำแบบนี้ด้วยตั้งแต่เกิดมาก็มีสองคน” จีฮุนพูดยังไม่ทันจบคำ

“ใครหรือสองคน ตอบมาไม่งั้นฉันจะชกหน้าเดี๋ยวนี้เลย”

“ก็ฟังให้จบก่อนสิ คนแรกก็คุณแม่ของพี่ คนที่สองก็เฮนี่แหละ”

“เชอะ ไม่อยากจะเชื่อ” อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ กับเขยิบตัวออกนิดหน่อย

“คนอื่นที่พี่เคยคบน่ะนะ จะพูดอย่างไงดีล่ะมันเกิดจากความหลงมากกว่าตอนนั้นรู้สึกว่ารักน่ะ
แต่ไม่ใช่แบบนี้”

“แต่ฉันก็เห็นอุปปาจริงใจไม่ใช่หรือ ไม่งั้นจะเสียใจทำไม”

“มันก็ใช่ แต่พอมาถึงวันนี้ กลับรู้สึกดีนะที่เค้าทิ้งไป เพราะไม่งั้นพี่ก็คงไม่ได้มาอยู่กับ
ผู้หญิงที่ดีและน่ารักขนาดนี้ จะว่าไปเมื่อก่อนถ้าให้ตายแทนคงคิดอยู่นาน แต่กับผู้หญิงคนนี้
เวลาไหนก็ได้ไม่ต้องคิดเลยสักนิด”

“อุปปา ฉันก็รักอุปปามากนะ อย่าพูดถึงเรื่องตายอีกนะ ฉันรู้สึกไม่ดีเลย”

“ทำไมล่ะ กลัวเหรอ ขณะนี้พี่ไม่มีทางไปไหนหรอก ถ้ามีเฮ ไม่ยอมหรอกแม้จะตายก็ไม่ยอม”

“เสร็จฉัน ใครจะมาเอาไปด้ายยยยย”


“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ อะไร ที่พูดเมื่อกี้นี้น่ะ”

“ก็อุปปาน่ะ อยู่ในกำมือของฉันแล้วไง มาสิ ใครมายุ่งฉันจะจัดการให้เรียบเชียว”

“อ๊ะ รถไฟหยุดแล้ว”

“หยุดทำไมล่ะอุปปา”

“ก็จุดชมวิวไง ลงไปถ่ายรูปกัน” ทั้งสองคนออกจากรถพักถ่ายรูปได้สักพักก็ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางต่อ

“อุปปา เมื่อกี้น่ะ ฉันเห็นฝรั่งเค้าจูบกันด้วย”

“ไปแอบดูเค้ามาสิ”
ไม่ใช่ ก็เค้ายืนจูบกันให้เพื่อนเค้าถ่ายรูป แต่น่ารักดีนะอุปปา
งั้นเดี่ยวที่หน้าเราจูบกันมั่ง พี่จะเอาให้ฝรั่งอายไปเลย

“นี่แนะ ๆ ๆ อีตาบ้าพูดมาได้ ไม่อายปาก” อึนเฮยกมือขึ้นตีแขนจีฮึนสองสามครั้ง

“แน๊ะ ๆ ทำร้ายร่างกายเหรอ เดี๋ยวเจอหรอก เคยเจอมั้ย ไม่แค่จูบ”

“ลองดิ ฉันสู้นะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ จะเอาอะไรมาสู้ “

“ก็ลิ้นไง อุปปา”

“เฮ้ย..ทะลึ่งแล้วไอ้ตัวแสบ” จีฮุนกับอึนเฮหัวเราะร่วนจีฮุนดึงเธอเข้ามากอด
อึนเฮก็ไม่ได้หลีกหนียินยอมให้เค้ากอดเธอไปพร้อม ๆ กับหอมเธอสองสามครั้ง
และไม่นานนักก็ถึงยอดเขายุ๊งเฟราสองชั่วโมงแห่งการเดินทานที่แสนสนุกของทั้งสองคน
ระยะทางในการเดินทางกว่า เก้ากิโลไม่นานนักยอดเขาสูงจากระดับน้ำทะเล 4,158 เมตร
และสามารถขึ้นได้หลายทาง แถมอุณหภูมิเฉลี่ย 2 ถึง –2 องศาเซลเซียล
วิวสองข้างทางตอนขึ้นงดงามและโรแมนติกมากๆ และไม่นานนัก ผู้คนที่ไปยืนชมวิว
ยังจุดที่สูงที่สุดของยอดเขา ก็ได้เห็นภาพวาดที่สวยงาม หนุ่มสาวชาวเอเซียคูหนึ่ง
กำลังยืนอยู่ณ.จุดนั้น โดยมีช่างภาพมือขอร้องให้ช่วยถ่ายให้เขาและเธอไม่น่าเชื่อ
บรรยากาศที่เป็นใจ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกำลังดึงร่างเล็ก ๆ ของหญิงคนรักเข้ามาใกล้ ๆ
พร้อมกับจุมพิตเธออยู่เนิ่นนานจนผู้คนที่ยืนอยู่บริวเวณนั้นหันมามองและยิ้มด้วยรู้สึกที่ดี
มีคู่รักหลาย ๆ คู่ที่หันมาเห็นต่างก็ทำตามที่เขาและเธอกำลังทำอยู่
ท่านผู้อ่านลองคิดดูนะคะว่าถ้าเป็นท่านและได้ไปกับคนที่รักท่านจะทนทาน
ความโรแมนติกของอากาศและทิวทัศน์ที่เห็นได้หรือไม่
แต่ผู้เขียนขอบอกก่อนเลยค่ะว่าถ้าได้จุบกับจีฮุนซักจ๊วบที่นั้นคงหลับไม่ตื่นแหละค่ะ

โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนหน้าขอต่อยุ๊งเฟราอีกนิดนะคะ เพราะที่นั่นยังมีถ้ำน้ำแข็งสวย ๆ
อีกด้วยหล่ะ ในถ้ำ ทั้งสองคนจะทำอะไรให้ฝรั่งอายอีกหรือเปล่าหว่า มารอกันค่ะ

ข้อควรระวังเมื่ออยู่บนยอดเขาสูงที่มีอากาศเบาบาง
ก็คือเรื่องอากาศและการหายใจ ดังนั้นท่านต้องเดินช้าๆกว่าปกติ
ไม่ต้องวิ่งจะทำอะไรก็เดินเอาค่ะ หากท่านดีใจวิ่งไปมา ผลเสียในภายหลัง
ในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า คือจะเกิดอาการวิงเวียน หอบง่าย หายใจไม่ทัน
และอาจอาเจียนในที่สุด อีกอย่างที่ไม่ควรพลาดในการท่องเที่ยวยอดเขาที่
ปกคลุมไปด้วยหิมะก็คือแว่นตากันแดดสำหรับลดแสงสะท้อนจากผิวหิมะ
และครีมกันแดดจ้า
1172

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11994 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-7-
ต่อค่ะ....1192

เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองคนก็ได้ทึ่งกับถ้ำน้ำแข็งที่สวยงาม
หยดน้ำที่แข็งอยู่บนเพดานถ้ำเป็นที่ตื่นตาตื่นใจกับอึนเฮเป็นที่สุด
เธอเดินไปมาจนจีฮุนต้องหันมาทัก
“เฮ อย่าเดินมาก เดี๋ยวจะเหนื่อยซะก่อน”

“จริงด้วยสิ อุปปามานี่สิ ตรงนี้มีซอกเล็ก ๆ ด้วยหล่ะ
มองเข้าไปมันสะท้อนออกมาเหมือนเพชรเลย”

“ไหน ๆ” จีฮุนเดินเข้าไปดูตามที่อึนเฮบอก
“สวยจริง ๆ ด้วย ไปยืนตรงนั้นสิ”

“ตรงไหนอุปปา ที่หลืบน่ะ พี่จะถ่ายรูปให้
ทำท่าเหมือนกำลังออกมาจากตรงนั้นนะ”

“ค่ะ” และไม่นานภาพที่สวยงามของอึนเฮในถ้ำน้ำแข็งก็ถูกเก็บไว้เป็นสิบ ๆ
แค่เพียงเวลาไม่นานเท่าใดนัก

“ให้ฉันถ่ายอุปปาบ้างสิ”

“ยังไม่ต้องออกมา ยืนอยู่ตรงนั้นก่อน”

“ทำไมล่ะ”

“มันสวยงามจริง ๆ นะ แสงสว่างที่ลอดเข้ามาในถ้ำ แล้วก็น้ำแข็งที่ใสตรงนั้น
พอทีรักไปยืนมันยิ่งสวยงาม เหมือนเจ้าหญิงเลย”

“โห อุปปา ฉันเขิลนะเนี่ย”

“ยืนก่อนนะ พี่จะเดินไปหาเอง” เมื่อจีฮุนเดินไปถึงตัวเธอ
เค้าแทรกตัวเข้าไปที่ช่องว่างบริเวณนั้น และดึงอึนเฮเข้ามาหา มือที่ยังถือกล้องอยู่
โอบล้อมรอบเอวของอึนเฮ เค้าจุมพิตเธอไปทั่วบริเวณ อึนเฮก็เหมือนกับต้องมนต์ของถ้ำ
เธอไม่ได้หนีอย่างทุกครั้ง กับใช้แขนทั้งสองข้างโน้มคอจีฮุนลงมาให้ถนัด
(โอ๊ะ อยากเข้าถ้ำบ้างแล้วค่ะ) อากาศที่ค่อนข้างเย็น ทำให้สองหนุ่มสาวอุ่นขึ้นทันที

“อุปปา ไปเหอะ”

“ทำไมล่ะ”

“นานแล้ว ฉันเห็นคนเดินผ่านมาเค้าเห็นเราเรารีบเดินไปเลย”

“สงสัยจะมาเข้าซอกอย่างเราละมั้ง”

“อุปปา!!!! ทะลึ่ง” ทั้งสองคนหัวเราะแล้วพากันเดินออกมา
ไม่นานนักทั้งสองคนก็เดินออกจาถ้ำ พร้อมกับแวะชมธารน้ำแข็งที่สวยงาม
และก็ถึงเวลาที่ต้องกลับขึ้นรถไฟ เพื่อแวะเที่ยวที่ต่อไป Grindewald
เป็นเมืองที่ไม่ใหญ่มาก ใช้เวลาไม่นานในการเที่ยวชมความสวยงาม
เมื่อเสร็จจากการถ่ายรูปแวะดูของที่ละลึกก็ถึงเวลาเดินทางกลับInterlaken
ทั้งสองคนเดินทางกลับที่พักทันที เพราะวันนนี้ใช้พลังงานมากแล้ว

“เหนื่อยมั้ยที่รัก”

“นิดหน่อยค่ะ”

“หิวหรือยัง”

“ฉันจะทานผลไม้ ไม่อยากทานอย่างอื่น”

“ไม่ได้นะ ผลไม้มีแต่น้ำกับน้ำตาล ต้องทานให้ครบนะ
เพราะเราต้องไปอีกหลายที่ ไม่งั้นป่วยได้นะ”


“ก็ได้ เอาเหมือนอุปปานะ”

“แม้แต่ทานยังไม่อยากคิดเลย มานี่ซิมานั่งข้าง ๆ หน่อย ทำไมหน้าซีด ๆ น่ะ”

“ซีดเหรอ ไม่หรอก หนาวมั้งอุปปา” อึนเฮเดินไปหาจีฮุน เค้าดึงเธอลงนั่งที่ตัก

“ดูซิ เป็นอะไรไปน่ะ ทำไมดูเซียว ๆ จังเลย” จีฮุนพูดไปพร้อม ๆ
กับปัดผมหน้าม้าของเธอเพื่อให้เห็นหน้าชัด ๆ

“ไม่หรอกค่ะ อุปปาอย่าคิดมากไป”

“เฮ เราอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้วนะ ทำไมพี่จะดูไม่ออก
กำลังไม่สบายใช่หรือเปล่า”

“ฉันเปล่านะ ก็สนุกมากไปมั้งเลยเพลีย ๆ”
จีฮุนซบลงที่อกของเธอเสมือนห่วยใย

“งั้นเดี๋ยวทานอะไรเสร็จอาบน้ำนอนนะ พี่จะเล่านิทานให้ฟังเอามั้ย”

“เอาสิ ฉันจะนอนเลยไม่อาบน้ำได้เปล่า วันนี้เหงื่อไม่ไหลสักนิด”

“เดี๋ยวก็เน่าหมดพอดี ตามใจแล้วกัน”
เมื่อทั้งสองคนสั่งอาหารมาทานเป็นที่เรียบร้อย
จีฮุนก็พาอึนเฮเข้านอน เค้าเล่านินทานให้อึนเฮฟังจนเธอหลับไป
จีฮุนลุกขึ้นนั่งมองอึนเฮที่หลับสนิทอยู่บนที่นอน เค้าพยายามมองดูเธอตลอด
และเวลาผ่านไปได้ไม่นานนักอึนเฮก็ออกอาการกระสับกระส่าย
จนคืนนั้นทั้งคืนจีฮุนแทบไม่ได้นอน เช้าวันใหม่ อึนเฮรู้สึกเวียนศรีษะจนต้องรีบลุกเข้าห้องน้ำไป
จีฮุนขณะนี้เค้าหลับสนิท เพราะแทบไม่ได้นอนต้องรีบลุกจากที่นอน
เมื่อได้ยินเสียงอึนเฮอาเจียรเสียงดังอยู่ในห้องน้ำ เค้ารีบเดินเข้าไปดูเธออย่างรวดเร็ว

“เป็นอะไรไป” อึนเฮหันกลับมามองจีฮุนไปพร้อม ๆ
กับสีหน้าที่ซีดเผือดเหมือนคนกำลังจะเป็นลม

“อุปปา ฉันเป็นอะไรไม่รู้ สงสัยอาหารที่ทานเมื่อคืนแน่ ๆ เลย”

“มา ๆ พี่ล้างหน้าให้ บ้วนปากซะ”
เค้าบรรจงอุ้มเธอกลับไปนอนที่เตียงเค้าวางเธอลงอย่างเบามือ
และนั่งลงข้าง ๆ อึนเฮ


“ไปหาหมอนะ พี่จะพาไป วันนี้เราไม่ต้องไปต่อแล้ว
พักก่อน ย้อนกลับไปซูริคดีไหม พี่จะเรียกรถเช่าให้ไปส่งที่นั่น จะได้ไปหาหมอด้วย”

“เอาอย่างี้นะ ให้ฉันนอนพักก่อน แล้วถ้าไม่ดีขึ้น พรุ่งนี้เช้าเรากลับซูริคกัน
ไปหาหมอที่นั่นดีกว่า เพราะเมืองจะใหญ่หน่อย อุปปาฉันอยากเที่ยวต่ออีกน่ะ”

“ก็หาหมอก่อนไง ดีขึ้นแล้วค่อยเที่ยวเพราะจากซูริค ไปที่ไหน ๆ ก็สะดวกหมดล่ะ”

“อุปปา เอาอีกแล้วฉันจะอาเจียรอีกแล้ว”

“นอนอยู่นี่แหละ” พี่ไปเอาถุงมาให้ไม่ต้องลุกไปห้องน้ำ
จีฮุนหยิบถุงกระดาษสำหรับกันอาเจียรซึ่งโรงแรมนสวิสจะมีเก็บไว้ให้แทบทุกที่
เป็นเรื่องปกติที่คนที่ลงจากยอดเขาอาจมีอาการข้างเคียงหากดูแลตัวเองไม่ดี
เค้ารีบไปเอาน้ำมาให้เธอบ้วนปาก และเช็ดหน้าให้อึนเฮ

“เป็นไงบ้าง” จีฮุนนั่งลงข้าง ๆ เธอ พร้อมกับลูบเธอที่ศรีษะเบา ๆ

“อุปปากอดฉันด้วยนะ ฉันอยากให้อุปปากอดฉันไว้”

“ได้สิที่รัก” จีฮุนมีสีหน้าที่กังวลหนัก เค้าลงนอนข้าง ๆ เธอ
สอดแขนเข้าใต้คอของอึนเฮพร้อม ๆ กับดึงเธอมาแนบอก
จนอึนเฮหลับไป และไม่นานนักจีฮุนก็หลับตามอึนเฮไป จนบ่ายคล้อย
อึนเฮลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินออกไปที่ระเบียง
อาการวิงเวียนเมื่อเช้าที่ผ่านมากหายเป็นปลิดทิ้ง จีฮุนรู้สึกถึงเตี่ยงที่ยวบไป มา
เค้ารีบดีดตัวลุกจากที่นอนวิ่งเข้าห้องน้ำไปดูอึนเฮ
เสียงเรียกของจีฮุนดังจนอึนเฮรีบกลับเข้ามาทันที

“เฮ เฮ ไปไหนน่ะ”

“อุปปาฉันอยู่นี่ อยู่ที่ระเบียง”
เธอเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง จีฮุนรีบโผเข้ากอดเธอแน่น

“เป็นห่วงฉันเหรอ” เธอพูดไปพร้อม ๆ กับยิ้มล่าเหมือนคนไม่ได้เป็นอะไร

“ห่วงสิ แล้วนี่ดีแล้วเหรอทำไมลุกไปไม่ปลุกพี่ด้วยล่ะ”


“ก็เห็นกำลังหลับสนิท เมื่อคืนฉันทำอุปปาอดนอนเลย ขอโทษนะคะ”

“อย่าพูดอย่างนี้สิ ขอโทษทำไม เราเป็นอะไรกัน อีกคนหนึ่งป่วยอีกคนก็ต้องคอยดูแลสิ”

“อุปปา เอาหูมาฉันจะบอกอะไร” จีฮุนก้มลงพร้อม ๆ ไปกับถามอึนเฮ

“อะไรล่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ หิวน่ะ ไปหาอะไรทานกันเหอะ”

“ไปสิ แต่อาบน้ำก่อนดีมั้ย เมื่อคืนก็ไม่อาบ”

“ไม่ล่ะ ไปเลย ฉันชอบแบบนี้สกปรกดี นาน ๆ จะได้ทำอะไรตามใจตัวเอง”

“ก็ได้ ๆ งั้นเราก็ไปมันทั้งอย่างนี้ทั้งสองคนนี่แหละ
ที่นี่ไม่มีคนรู้จักจะสกปรกขนาดไหน โทรมขนาดไหนก็ได้เนอะ”
ทั้งสองคนพากันออกเดินจากโรมแรมไปทานอาหารร้านที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก
บริเวณนี้จะมีร้านอาหารไม่มากนัก แต่ที่มีก็จะดูมีไสตล์และก็อาหารก็อร่อย
ส่วนใหญ่ก็จะเป็นอาหารพื้นเมืองที่ทำจากนม ขนมปัง และเนื้อสัตว์
ดูอึนเฮจะไม่อร่อยเท่าใดนัก

“ไม่อร่อยเหรอ”

“ก็อร่อยอยู่นะอุปปา แต่ฉันอยากซดน้ำแกงบ้านเราน่ะ แบบรสจัด ๆ หน่อย”

“พรุ่งนี้กลับซูริคแต่เช้านะ ไปหาหมอกัน”

“ค่ะ อุปปาพี่จีนุจะมาวันไหนหรือคะ”

“น่าจะอีก เจ็ดแปดวันนะ มีอะไรหรือ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันก็ถามไปงั้นแหละค่ะ จีฮุนหัวเราะหึ หึ”

“ไงคิดถึงคู่แสบล่ะสิ พี่จีนุไม่อยู่ ไม่กล้าซ่าส์สินะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ อุปปารู้ทัน ฉันจะรอดูพี่จีนุจีบหนุ่ม อุปปาแต่หนุ่ม ๆ ที่นี่หน้าตาดีเนอะ”

“ดี แล้วไงล่ะ หนุ่มเกาหลีไม่หล่อหรือไง”

“อ้าว ทำเหมือนจะงอลนะนั่นน่ะ หล่อสิ มีอยู่คนหนึ่งน่ะเค้าหล่อที่สุดเลยสำหรับฉัน
รูปร่างสูงโปร่ง ผิวสองสี ปากบาง ๆ นำแฟชั่นเสมอ ใครกันน้านึกไม่ออก”

“นั่นสิ บรรยายออกมาแบบนี้เทพบุตรที่ไหนนะ เดี๋ยวพี่ช่วยคิด”
แล้วทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่นั่งหัวเราะกันดังลั่น

“อุปปาฉันจะทานพุดดิ้งผลไม้สด เมื่อกี้ฉันเห็น”

“เหรอ เอาสิ พี่เอาด้วย” ระหว่างนั่งทานอาหาร
จีฮุนยังคงยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปอึนเฮทุอริยาบท ทั้งสองยังคงเดินเล่นกันไปเรื่อย ๆ
และแวะถ่ายรูปภาพทิวทัศน์แถวInterlaken

“อุปปา ฉันเลยทำให้อุปปาไม่ได้เที่ยวต่อเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก เรายังมีเวลาอีกเยอะ เมื่อไหร่ก็ได้ แต่พักอยู่อย่างนี้ก็ดีนะ
พี่รู้สึกสบายๆ กว่าที่ออกไปลุยนะ รอให้ที่รักแข็งแรงก่อน แล้วเราค่อยเที่ยวก็ได้
คราวหน้ายังมีอีก”
ภาพที่สองหนุ่มสาวเดินกอดคอกันไปตลอดทาง บางครั้งก็เหมือนกับคู่รัก
บางครั้งก็เหมือนกับพี่ชายกับน้องสาว แต่ไม่ว่าการแสดงออกที่ทั้งสองคนกระทำนั้น
จะออกมาในรูปแบบใด คนที่มองอยู่ใกล้ ๆ หรือผู้ที่พบเห็นก็สัมผัสได้ถึงความรักที่
ละมุนละไมสดใสของทั้งสองคนได้อย่างชัดเจนไม่มีปิดบัง

โปรดติดตามตอนต่อไป

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-8-
ต่อจ้า....

ค่ำคืนที่แสนสุขกำลังจะผ่านไปอีกครั้ง ทั้งสองคนพากันอาบน้ำ
อากาศที่หนาวเย็นทำให้การอาบน้ำที่แสนโรแมนติคอย่างที่ผ่าน ๆ มาจบลงอย่างรวดเร็ว

“หนาวเนอะ อากาศเย็นกว่าเมื่อวานอีก”

“พี่สร้างความอบอุ่นให้เอาไหม”

“ก็ดีนะ หรือว่าไม่ดีนะ เอ้...หรือว่าดีนะ”

“ไม่สนแล้วล่ะ” จีฮุนปร๊าดดดดดดดขึ้นเตียงนอนทันที
เสียงเพลงจากภายนอกดังขึ้นจากเครื่องดนตรีไม้พื้นเมือง ทุกค่ำคืน
บริเวณริมขอบเขาที่หิมะลงประปราย จะมีกลุ่มนักดนตรีพื้นเมืองร่วมเล่น
ดนตรีกันชั่วขณะเพื่อสร้างความครื้นเครงช่วงหัวค่ำให้กับนักท่องเที่ยว
บริเวณเชิงเขาแห่งเมือง Interlaken จัดว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่งดงามแห่งหนึ่ง
ในขณะที่เครื่องดนตรีภายนอกดังแว่วเข้ามา ภายใยห้องนอนของสองหนุ่มสาว
ก็กำลังเริ่มร่ายเรียงตัวโน๊ตที่แสนจะโรแมนติก ผ่านร่างกายของทั้งสองคน
และไม่นานนัก เครื่องดนตรีทั้งสองชิ้นก็ปราศจากสิ่งห่อหุ้ม
ทั้งสองคนยังคงช่วยกันบรรเลงเพลงที่ไพเราะได้ดีเช่นเดิมไม่มีผิดเพี้ยน
แม้บางครั้งคีย์จะสูง ๆ ต่ำ ๆ แต่ก็เหมาะแก่เขาและเธอมากกว่าใคร ๆ
เพราะความรักที่สร้างขึ้นจากการหล่อหลอมเป็นเวลานานนั้น
ทำให้ไม้เนื้อเก่าในรูปของไวโอลินยังคงเสียดสีคู่ไปกับโบวที่แสนจะนุ่มนวล
เหมาะแก่การใช้งาน (ยะฮู้.......คนเขียนก็ชอบ)

รุ่งเช้าวันใหม่เสียงอาเจียรที่ดังออกมาจากห้องน้ำ ทำให้จีฮุนต้องรีบลุกออกไปดู
และภาพที่เห็นก็คืออึนเฮยืนโยกเยกอยู่หน้าอ่างล้างหน้าหิน
เธอพยายามเกาะไว้แน่นแต่ก็ไม่สามารถต้านทานความวิ่งเวียนที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้ได้
จีฮุนรีบเข้าไปรับเธอทันที.

“เฮ...เฮ เป็นอีกแล้วเหรอ”

“อุปปา พาฉันกลับไปนอนที” จีฮุนรีบอุ้มเธออีกครั้ง
และพาเธอกลับไปยังเตียงนอน

“เป็นอะไรไปอีก เมื่อวานก็ดีแล้วนี่”
เสียงที่สั่นเครือด้วยความตกใจที่เห็นคนรักอาการไม่ค่อยดี
กำลังมาพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาด้วยความสงสาร

“อุปปา ไม่เป็นไร อย่าห่วงเลย วันนี้เรากลับไปรอพี่จีนุที่ซูริคกันนะ”

“จ้ะ ๆ เดี๋ยวพี่จะโทรหาพี่จีนุนะ ให้มาเร็วหน่อย ที่รักเป็นอะไรไป พี่ใจไม่ดีเลย”
เสียงต่อโทรศัพท์และเล่าอาการของอึนเฮอย่างรวดเร็วจนผู้ที่อยู่ปลายสายฟังไม่ค่อย
ได้สรรพต้องค้านออกมาเสียงดัง

“ช้า ๆ หน่อยพี่ฟังไม่ถนัดน่ะ จีฮุน”

“พี่ครับอึนเฮไม่สบาย พี่รีบ ๆ มานะ ไม่ต้องรอวันกำหนดได้ไหม”

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า”

“เธอเวียนศรีษะบ่อย ๆ แล้วก็จะอาเจียรตอนเช้า ๆผมสงสารเธอจังเลย”

“อาการแบบนี้เหรอ แล้วเป็นตลอดหรือเปล่า”

“ไม่ครับ พอกลางวันเธอก็ดีขึ้น ผมจะทำไงดีล่ะพี่”

“เอาเป็นว่าพอดีงานพี่ก็ไม่มีอะไร แต่เห็นว่าเพิ่งไปกันยังไม่ถึงสิบวันก็เลยไม่ตาม
กะจะให้เที่ยวกันก่อน ถ้าอย่างนั้น มะรืนนี้พี่เดินทางเลยก็ได้
เพราะเสื้อผ้าที่ฝรั่งเศษก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว จะให้เค้าส่งไปที่นั่นเลยก็ได้”

“ที่ไหนเหรอครับ ใช่โรงแรมที่ผมกำลังจะกลับไปหรือเปล่า”

“ใช่ ที่นั่นแหละ ของคงไม่มีอะไรมาก
เพราะเสื้อผ้าถ่ายเสร็จก็ขนกลับฝรั่งเศษ พี่จะไปกลับทีมงานเดิม ๆ
สองสามคนท่านั้น อ้อ แล้วทำไมไม่หาหมอ”

“เรากำลังจะกลับไปซูริคครับ แล้วจะไปหาหมอที่นั่น”

“เหรอ เอ้อ กำลังจะมีเรื่องดีสินะ”

“หมายความว่าอย่างไรหรือครับเรื่องดี ๆ อึนเฮไม่สบายนะพี่” จีฮุนเริ่มมีน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก

“เอ้อ...ทึ่มเอ้ย เอาเป็นว่าไปหาหมอแล้วกัน แล้วก็ถามเมียแกด้วยว่าประจำเดือนน่ะขาดหรือเปล่า
วางแล้วนะ ง่วงว่ะ”

“ครับพี่” จีฮุนนั่งคิดอยู่สักครู่ก่อนที่จะปิดโทรศัพท์ลง “เค้าพูดอะไรของเค้าเนี่ยพี่จีนุ
ไม่เข้าใจเลย จีฮุนเดินกลับไปที่เตียงนอนเห็นอึนเฮหลับสนิท
เค้าเขิยบตัวเข้าซุกใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอแล้วก็หลับไปในที่สุด
เวลาผ่านไปสามชั่วโมงกว่า ๆ อึนเฮก็ลุกขึ้นนั่ง ยังมีอาการผอืดพะอม(แงเขียนไม่ถูก)
แต่ก็ไม่มากมายเหมือนตอนเช้า เธอลุกขึ้นเก็บสัมาระใส่กระเป๋าจนเสร็จแล้วปลุกจีฮุน
ให้ตื่นเพือเดินทางกลับซูริค

“อุปปา อุปปา ตื่นเถอะค่ะ”

“อ้าวตื่นแล้วเหรอ”จีฮุนลุกขึ้นนั่งขยี้ตาไปมาสักพัก

“เก็บของแล้วด้วย ทำ ๆ ไม พี่ทำเองก็ได้บอกให้พักไง”

“ก็ฉันดีขึ้นแล้วนี่อุปปา อุปปาฉันอยากทานผลไม้น่ะ”

“เอาของโรงแรมก็ได้นะ แพงหน่อยแต่ได้ทานเลย พี่สั่งให้”

“สั่งอาหารมาทานด้วยเลยนะคะ ฉันเตรียมของแล้ว เรากลับซูริคดีกว่า”

“อืมส์ นี่ เดี๋ยวขากลับพี่จะวิ่งไปซื้อผลไม้ร้านนั้นให้เอามั้ย”

“เอาสิ คราวนี้เอาลูกกีวีมาด้วยนะ ฉันชอบทานสีออกเหลือง ๆ นะ มันฉ่ำกว่าสีเขียว ๆ น่ะ”

“ได้สิ อีกสองวันพี่จีนุก็จะมาถึงซูริคแล้วนะ”

“อ้าวทำไมล่ะ อีกเกือบสิบวันไม่ใช่เหรอ”

“ก็รีบถ่าย ๆ ซะให้เสร็จ ๆ จะได้กลับบ้านกัน”

“แล้วที่อุปปาว่าจะพาฉันไปหาน้องชายล่ะ”

“ไม่ลืมหรอก แต่ว่าต้องให้หมอตรวจก่อนนะ ถ้าไม่เป็นไรค่อยไป”

“ได้ ๆ ฉันคงผิดที่แน่ ๆ สวิส ไม่เคยมาหรือจะแพ้อากาศซะละมั้ง”

“นี่ ๆ ที่นี่กะที่บ้านเราไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก”

“แต่ที่นี่อากาศเบาบางกว่าบ้านเรานะอุปปา”

“นั่นสิ” และไม่นานนักอาหารของทั้งสองคนก็มาถึง
อึนเฮยังคงมีความสุขกับการที่ได้รับประทานผลไม้สด ๆ รสจัด
จนจีฮุนต้องหยิบขนมปังส่งใส่ปากให้เธอ
และก็ถึงเวลาเดินทางกลับซูริค อึนเฮและจีฮุนเลือกที่จะนั่งรถเช่ากลับ
เพราะเดินทางได้เร็วกว่าสะดวกกว่า แต่ขาดก็ตรงความสวยงามอาจไม่เท่ากับรถไฟกับเรือ
ระหว่างนั่งอยู่บนรถอึนเฮนอนหนุนตักจีฮุนไปตลอดทาง
เธอไม่มีอาการแบบเดียวกับเมื่อเช้าหลงเหลือ จะเห็นได้ก็แต่หยิบผลไม้ทานไปตลอดทาง

“เอ้อ เพิ่งนึกออก ที่รัก ที่รัก”

“คะ มีอะไรหรืออุปปา” อึนเฮลุกขึ้นนั่งข้าง ๆ จีฮุน

“พี่จีนุเค้าบอกว่าประจำเดือนขาด หมายความว่าอะไรเหรอ
เฮขาดไหม” อึนเฮไม่ได้ตอบในทันที ได้แต่มองหน้าจีฮุนพร้อม ๆ ไปกับหน้าที่ซีดเผือด

“หือ เป็นอะไรไปล่ะ จะอาเจียรอีกเหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะ อุปปาฉันน่ะประจำเดือนขาดไปสองเดือนหรือสามเดือนแล้วนี่หล่ะ ไม่แน่ใจ”

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ ประจำเดือนขาด หมายถึงมีลูกใช่ไหม”

“ฮื่อ ...อึนเฮหน้าสลดลงทันที เธอพิงลงที่บ่ากว้างของจีฮุน
และการสนทนาของคนทั้งสองก็หยุดลงชั่วขณะ” จีฮุนยกมือขึ้นลูบที่ศรีษะของอึนเฮเบา ๆ
และไม่นานนักเริ่มมีน้ำตาจากดวงตากลม ๆ
หยดใส่มือของผู้ที่กำลังกอดเธออยู่ด้วยความรัก

“เฮ ให้หมอตรวจก่อนนะ แล้วค่อยคิดกัน”

“อุปปา ฉันกลัวจังเลย กลัวจะเป็นอย่างที่คิด”
“ทำไมล่ะ มีลูกน่ะหรือ เฮไม่รักพี่เหรอ”
จบคำพูดของจีฮุนเสียงสะอื้น ๆ ติด ๆ กันหลายครั้งทำให้เค้าจับปลายคางของเธอเชยขึ้น
เพื่อให้มองมาที่เค้า

“ที่รักฟังนะ ไม่ต้องคิดมากไป ถ้าจะมีจริง ๆ แล้วทำไมล่ะ เราแต่งงานกันแล้วนะ
ถึงจะรู้กันในกลุ่มคนใกล้ชิด เราก็ไม่ได้ทำผิด ส่วนเรื่องแฟน ๆ ของเราเค้าคงเข้าใจ เชื่อพี่สิ”

“อุปปา ฉันรักอุปปานะ ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน แต่ฉันอยากบอกอุปปาไว้ตรงนี้เลย
ว่าฉันเลืออุปปาก่อนที่จะเลือกความรู้สึกของคนอื่น แต่นี่มันเร็วนะ ฉันยังไม่ได้คิดด้วยซ้ำไป”

“จะเร็วหรือช้า ก็ลูกเรา จำไว้ เขาเป็นลูกของเรา”
จีฮุนพูดจบเค้ากดศรษะของอึนเฮให้ล้มตัวลงนอนที่ตักของเค้า
มือของเค้ายังคงลูบที่ศรีษะของเธอไปตลอดทางจนถึงโรงแรมที่ซูริค
ทั้งสองคนเดินเข้าที่พัก อึนเฮยังคงนั่งอยู่ที่โซฟาภายในห้องไม่ได้เขยิบไปไหนอยู่สักพัก
จีฮุนเดินเข้าไปปลอบเธอไปพร้อม ๆ กับนั่งลงข้าง ๆ

“หิวมั้ย” เธอไม่ได้ตอบคำถามได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“ทานสักหน่อยไม่ดีหรือ ถ้าสมติว่ามีเด็กอยู่จริง ๆ เค้าคงจะหิวแล้วนะ
แม่ไม่ทานอะไรเลย เค้าก็อดไปด้วย” ยังคงไม่มี่คำตอบเช่นเดิม
มีแต่ใบหน้าที่เบะเหยเก แล้วโผเข้ากอดจีฮุนแน่น ไปพร้อม ๆ กับเสียงร้องไห้โฮ

“เฮ ทำไมล่ะ เสียใจที่มีลูกกับพี่เหรอ”

“ฮื่อ ๆ ๆ อุปปาอย่าพูดอย่านี้สิ” ฉันกังวลใจอยู่นะ คนที่ประเทศเราพี่ก็รู้
เค้าไม่เหมือนที่อื่นๆ เค้าจะไม่ยอมรับเราหรอกนะ

“เค้ามาให้เรากินเหรอ เค้ามาหาเลี้ยงเราเหรอ อึนเฮ” น้ำเสียงที่เริ่มขุ่นขึ้นทำให้อึนเฮหยุดทันที

“อุปปา ฮื่อ ๆ ๆ ๆ”

“พี่ขอโทษนะ แต่ต้องตั้งสติสิ รู้มั้ยตอนนี้หัวใจที่พองโตของพี่มันกำลังหดเล็กลง
เพราะผู้หญิงที่พี่รัก เค้ากำลังคิดไม่ได้ว่าพี่กับคนอื่นใครสำคัญกว่ากัน”

“ก็ต้องอุปปาสิ”

“แล้วร้องไห้ทำไมล่ะ นี่พี่ไปข่มขืนใหท้องหรือไงล่ะ”

“เปล่าฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ไม่ร้องแล้วก็ได้ อุปปาพูดแบบนี้ทิ่มแทงหัวใจฉันนะ”

“พี่ก็เหมือนกัน ลูกของพี่กำลังจะเกิดกับคนที่เรารัก แต่เธอเหมือนไม่ชอบซะงั้น”

“ไปนั่งรอเลยเดี๋ยวจะสั่งอาหารให้ ทานแล้วจะได้ไปหาหมอกัน”

“ไม่เอา ฉันจะนอนก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปได้ป่าวอุปปา”

“เฮ้อ ...ดื้อจัง ก็ได้ นอนก็นอน อยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้ อยู่ดี ๆ ก็หิวอารมณ์แปลปวนจัง”

“อุปปา!!!!!!!! ถ้าไม่หยุดพูดนะ ฉันจะร้องให้สนั่นเลย” อึนเฮตวาดเสียงแหว

“ครับหยุดแล้วครับ โอ้ดุจัง” เมื่อทั้งสองคนทานอาหารอิ่มเป็นที่เรียบร้อยอึนเฮเตรียมตัวเข้านอนทั้ง ๆ
ที่ยังหัวค่ำอยู่ เธอหลับสนิททันที เมื่อล้มตัวลงนอนเพียงไม่นานและก็เหลือจีฮุนเพียงคนเดียว
ที่ออกไปนั่งอยู่นอกระเบียง ความวิตกกังวลที่เค้ามีอยู่นั้นมันไม่ได้น้อยไปว่าอึนเฮเลยสักนิด
แต่ผู้ชายอย่างจีฮุนเค้าต้องเข้มแข็งเสมอ เพื่อให้อึนเฮสบายใจ

“เฮ้อออออออ.... ว่าจะไม่คิดแล้วนะ ไอ้เราน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ยัยตัวร้ายนี้สิ
ยิ่งเป็นคนแคร์ความรู้สึกคนอื่น ไปทั่วอยู่ จะทำไงดีวะ เฮ้อออออออออ...”
จีฮุนยืนพูดอยู่คนเดียวที่ระเบียงห้อง เค้านั่งพิงศรีษะเข้าหากำแพง ไปพร้อม ๆ
กับท่าทีที่คิดอย่างหนัก และเสียงโทรศัพท์ของเค้าก็ดังขึ้น จีฮุนกดรับทันที

“พี่จีนุ ดีใจจังที่พี่โทรมา”

“เออ แล้วไงล่ะ ถามหรือยังเรื่องประจำเดือนหน่ะ”

“ครับเธอบอกว่าใช่ สองหรือสามเดือนนี่หล่ะ” คำตอบนี้ทำให้ผู้ที่อยู่ปลายสายอุทานออกมาดังลั่น

“กูว่าแล้ว ฮุนเอ้ยยยยย”

“อะไรนะพี่ ไม่ชัดน่ะเสียงมันขาดไปพอดี”

“เออ ๆ พรุ่งนี้เจอกัน แล้วค่อยคุยจะขึ้นเครื่องและ ไม่ต้องห่วงพี่มีทางอยู่แล้ว”

“ครับพี่” เสียงของจีนุทำเอาจีฮุนยิ้มออกมาได้ เพราะจีนุสำหรับจีฮุนแล้วเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง
เค้าสามารถช่วยจีฮุนได้ทุกเรื่อง การคุยกับจีนุเพียงชั่วครู่ทำให้จีฮุนผ่อนคลายได้พอสมควร
เค้าจึงเดินกลับไปทีเตียงนอนและแทรกตัวเข้าใต้ผ้าห่ม
นอนกอดอึนเฮจนหลับไปยันเช้าของอีกวัน


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-9-
ต่อค่ะ.......

ขอกล่าวหน่อยค่ะ ขณะนี้อึนเฮตัวแสดงในฟิคเริ่มตั้งครรภ์แล้วนะคะ
ตัวหนังสือสีแดงที่มีอยู่ในบท ท่านใดไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องอ่านนะคะ
เพราะเป็นบรรยายความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ จากผู้เขียนค่ะ
อ้อ อึนเฮตั้งครรภ์ในฟิคนะคะ ฟิคค่ะ กัว ๆ ๆ ๆ ๆ


แสงสีทองที่ส่องเข้ามาภายในห้องจากด้านนอก
บ่งบอกถึงอากาศยามเช้าที่แสนจะงดงามในวันฟ้าใส
เสียงนกร้องเพื่อปลุกหนุ่มสาวที่กำลังหลับไหลอย่างเปี่ยมสุข
และไม่นานนักภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ จีฮุนก็เขยิบตัวออกเบา ๆ
เพื่อไม่ให้ผู้ที่นอนซุกอยู่ใต้อกอุ่นของเขารู้สึกตัว เขาลุกขึ้นนั่งข้าง ๆ เธอ
ก้มมองดูหน้าใสที่ขณะนี้หลับสนิท เหมือนทำงานหนักและเพลีย
แต่ทว่าอาการทเกิดขึ้นกับเธอมันไม่ได้มาจากการทำงานแม้สักนิด
มันเริ่มจากฮอร์โมนในร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนแปลง
เขายังคงจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่ไม่ได้เขยิบออกไปไหน
หน้าขาว ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มผู้หญิงคนนี้นะหรือ
คือคนที่กำลังจะมีลูกให้กับเขาในอีกไม่นานนี้ จีฮุนนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว
เขายกมือขึ้นปาดผมที่ปกหน้าของเขาให้เรียบร้อยและก้มลงหอมที่แก้มอิ่ม
ของเธอฟอดใหญ่ และเดินออกจากที่นอนสั่งอาหารเช้าไว้รอกคนรัก
วันนี้เค้าเลือกที่จะสั่งผลไม้สด และอาหารชุดไว้รออึนเฮ
และไม่นานนักก็ได้ยินเสียงผู้ที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มเขยิบตัวไปมา


“เฮ้ออออออออ......อยากอาเจียรอีกแล้ว อุปปา!!!!”
จีฮุนได้ยินเสียงที่งังเงียเขารีบเดินเข้าใกล้กับเตียงนอน

“ไปห้องน้ำมั้ย”

“ค่ะ.....ไป”อึนเฮพยายามที่จะลุกขึ้นจากเตียง
แต่อาการเวียนศรีษะทำให้เธอได้แต่นอนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น
จีฮุนก้มลงสอดแขนสองข้างเข้าใต้ลำตัวเธอและอุ้มเธอแนบอกพาเข้าห้องน้ำไป
เขาวางเธอลงบนเค้าท์เตอร์ในห้องน้ำ ที่มีซิงค์ล้างหน้าอยู่ใกล้ ๆ
แต่ก็ยังไม่ได้เดินห่างออกไป อึนเฮยังคงซบหน้าลงที่อกของจีฮุน
เค้ายกมือลูบศรีษะของเธอและกอดเธอไว้แน่น

“จะอาเจียรมั้ย”

“อุปปากอดฉันแน่น ๆ นะ ฉันอยากให้อุปปากอดไว้แบบนี้นาน ๆ
มันช่วยให้ฉันไม่อยากอาเจียรนะ”

“เหรอ มางั้นหันหน้ามานี่”
จีฮุนเขยิบตัวออกและหันหน้าอึนเฮให้ห้อยขาทั้งสองข้างลงจากเคาท์เตอร์
เค้าแทรกตัวยืนกลางหว่างขาของเธอและกอดเธอแน่น พร้อมทั้งร้องเพลงให้เธอฟัง
ทำเอาอึนเฮซึ่งขณะนั้นร่างกายที่ปรับสภาพการเปลี่ยนแปลงไม่ทันถึงกับหัวเราะคิก คิก
ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็ยังรู้สึกแย่ในเวลานั้น

“อุปปา ร้องเพลงเพราะกว่าแต่ก่อนจนไม่น่าเชื่อเลย”

“เหรอ งั้นฟังเพลงภาษาผรั่งเศษมั้ย”

“ไม่เอาฉันจะฟังเพลงหมีสามตัว”

“อะไรนะ นั่นมันเพลงเด็กนี่”

“แล้วจะร้องมั้ยล่ะ”

“ร้องสิ แต่ห้ามหัวเราะพี่นะ”

“หึ หึ ได้ ไม่หัวเราะ หึ หึ”

“ยังไม่ทันร้องเลย เอ้า...ฟังนะ


곰 세 마리가 한 집에 있어 โคม เซ มารีกา ฮัน จิเบ อิซอ >>>
มีหมีสามตัวอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง
아빠곰 엄마곰 애기곰 อาป้าโกม ออมมาโกม แอกีโกม >>>
พ่อหมี แม่หมี ลูกหมี
아빠곰은 뚱뚱해 엄마곰은 날씬해 อาป้าโกมึน ตุงตูเง ออมมาโกมึน นัลชีเน >>>
พ่อหมีอ้วน แม่หมีผอม


และระหว่างการร้องอึนเฮที่ซบอกของจีฮุนพยายามจะเงยหน้ามองเค้า
แต่เค้าก็กดศรีษะของเธอไว้แน่น เพราะรู้ว่า ถ้าเธอเงยขึ้นมาเธอต้องหัวเราะเค้าแน่ ๆ


“อุปปา!!!!! ฉันจะเงยหน้า หึ หึ ๆ ๆ ๆ ”
“ฟังไปน่า”


애기곰은 너무 귀여워 แอกีโกมึน นอมู กวียอวอ >>>
ลูกหมีน่ารักมาก


“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ น่ารัก อุปปาร้องเพลงเก่งจัง”

“ไม่อยากอาเจียรแล้วเหรอ”

“ไม่ล่ะ เมื่อกี้เห็นผลไม้ ฉันจะไปทาน”

“มาพี่อุ้มไป”จีฮุนแบบอึนเฮขึ้นบ่าและอุ้มเธอลงวางที่โซฟาภายในห้อง
พร้อม ๆ กับปากผมที่หน้าผากของเธอออกแล้วก้มลงหอมเธอหนึ่งครั้งเหมือนให้กำลังใจ


(การสัมผัสจากคนรัก เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุด
เชื่อไหมว่าในขณะที่อาการแพ้ท้องเกิดขึ้นกับท่าน
คนรักของเราสามารถที่จะมอบสัมผัสอันแสนอบอุ่นให้เรา
ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ในระดับหนึ่งค่ะ)


อึนเฮนั่งก้มหน้าก้มตาทานผลไม้ จีฮุนนั่งทานอาหารเช้าอยู่ใกล้ ๆ
เธอก็ไม่วายที่จะส่งขนมปังใส่ปากให้เธอเหมือนเช่นเคย ทุก ๆ
ครั้งที่เค้าส่งขนมปังใส่ปากให้เธอ ปากที่เต็มไปด้วยผลไม้ชิ้นใหญ่ ๆ
ก็เผยอรับขนมปังเหมือนปลาคาร์ฟที่อยู่ในบ่ออย่างไงอย่างงั้น


(ตรูจะบ้าตาย เขียนไปคิดภาพไป โคตะระอยากเป็นอึนเฮเลย
และเชื่อได้เลยถ้าวันหนึ่งเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องจริง
ผู้ชายคนนี้สามารถทำให้ผู้หญิงที่เค้ารักได้แบบนี้จริง ๆ
ฮิ้วววววววววววววววว ขอนอกเรื่องหน่อยค่ะ)


“อิ่มแล้วเหรอ”

“ฮื่อ ฉันดีขึ้นแล้วนะ เดี๋ยวไปหาหมอนะอุปปา”

“ดีจัง เราออกไปหาหมอ แล้วไปรอพี่จีนุที่สนามบินกันนะ อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่”

“อุปปา ที่นี่เค้าจัดระบบการเดินทางดีเนอะ ลงเครื่องบินก็เจอรถไฟ
แล้วก็มีทุกอย่างอยู่ในบริเวณเดียวกัน”

“ไม่ใช่เฉพาะที่นี่ที่เดียวนะ ในยุโรปเกือบทุกประเทศ จะเหมือน ๆ กันหมด”

“เค้าเจริญมากเลยนะ แต่สวิสดูจะมีวัฒนธรรมเก่า ๆ อยู่เยอะเลยอุปปา”

“นั่นสิ” ไปนั่งพักที่ระเบียงมั้ย แล้วเดี๋ยวค่อยอาบน้ำ”

“เอาสิ”

“มาพี่อุ้มไป”

“ฉันเดินได้แล้ว”
“ไม่เป็นไร พี่อุ้มแล้วรู้สึกดีไหมล่ะ”

“ดีสิ ดีที่สุดเลย”

“นั่นหล่ะ จีเฮเค้าก็รู้สึกไปด้วย”

“จีเฮ จีเฮใครเหรออุปปา”

“ก็ลูกไง”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อุปปาขี้เห่อ”

“จุ๊ ๆ อย่าเสียงดังไป อายเค้า มา ๆ ๆ ไปนั่งระเบียงกันอากาศดีเย็นสบายเลย”

“ค่ะ”

จีฮุนลุกขึ้นก้มลงช้อนตัวอึนเฮ เธอเอื้อมมือกอดคอของเขาไว้แน่น
และจุมพิตที่ริมฝีปากบางของเขาอยู่นานเพื่อขอบคุณทุกสิ่งที่เค้าทำให้กับเธอ
จีฮุนทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ และตอบโต้กลับไปอยู่พักใหญ่

(เฮ้ย ท้องอ่อน ๆ นี่ระวังหน่อยนะพี่น้อง)
สักพักใหญ่เค้าก็อุ้มเธอออกไปโดยไม่ได้พูดอะไร ได้แต่อมยิ้มให้กัน
“อุปปาดูโน่นสิ มองเห็นยอดเขาด้วย”

“อืมส์ วันนี้ฟ้าโปร่งนะ เลยเห็นได้แต่ไกลจัง ไม่งั้นพี่จะถ่ายรูป แต่เดี๋ยวนะชี้แบบเมื่อกี้ใหม่ซิ”

“ทำไมล่ะ น่ารักดี ทำท่าปกติไปเรื่อย ๆ นะ พี่จะไปเอากล้องมาถ่ายรูปให้”

“เอาสิ” ไม่นานนักเสียงกดชัตเตอร์จากผู้ชำนาญการก็ดังรัวติดต่อกันหลายสิบครั้ง

“ถ่ายทำไมอุปปเยอะแยะ”

“พี่จะเอาไว้ทำอัลบัม จะถ่ายทุกวันและจะเลือกภาพสวย ๆ ใส่ไว้
จนกว่าเฮจะคลอด”เมื่อพูดจบเค้าก้มหน้าก้มตามองดูกล้องแต่อีกทางหนึ่ง
สาวสวยกำลังน้ำตาเอ่อล้นเต็มรอบดวงตาและเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องแปลใจ

“อ้าว ....แล้วเป็นอะไรไปอีกล่ะ”


“อุปปา!!!!!” เธอโผเข้ากอดจีฮุนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ได้แต่สะอื้นเล็ก อยู่ที่อกของเค้าจีฮุนลูบศรีษะเธอไปมา
ไม่นานนักเธอก็หยุดร้องและหันมายิ้มแก้มปริ

“เอ้อ ..ผู้หญิงท้องนี่เค้าเป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่า”

“ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนไหวจังเลย”


(อาการแพ้ท้องที่เกิดขึ้นกับสุภาพสตี และฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลง
สามารถทำให้ผู้หญิงมีอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงได้ด้วย
เช่น ไม่ชอบหน้าสามีตัวเอง เหม็น บางคนก็รักมากปานจะกลืนกิน
และก็ใจน้อยค่ะ ของผู้เขียนรักสามีมาก ไปไหนกลับดึก
กลับมาเดินไปตบกะบาลโดยไม่ได้ตั้งใจเลยค่ะ อันนี้มาจากฮอร์โมนนะคะ (มุขค่ะ)


“อ่อนไหวรักพี่ก็ไม่เป็นไรหรอก พี่ล่ะกลัวจะไม่รักสามีสิ
เห็นว่าผู้หญิงท้องบางคนเค้าเป็นกัน”

“แต่ฉันคงไม่ล่ะ คิดว่าไม่นานฉันคงขะหึงอุปปามากกว่านี้แน่ ๆ ล่ะ”

“โอ้ ปกติก็น่ากลัวแล้วนะ นี่ถ้าเพิ่มมากขึ้นพี่ไม่เหวอะหวะไปทั้งตัวหรือนั่น”

“ลองดิ ฉันเอาจริงด้วย ตอนนี้นะอย่าให้อะไรเข้าหูเชียว เจอแน่”

“นี่ ๆ เราคุยกันเล่น ๆ ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมหน้าเอาจริงเอาจัง จังเลย”

“ก็มันขึ้นนี่ พาไปนอนเลย เดี๋ยวโดน”

“ครับแม่”
เสียงอึนเฮหัวเราะลั่นจนทำให้ห้องที่มีระเบียงยื่นมาใกล้ ๆ กันหันมายิ้มให้ทั้สองคน

“ไป ๆ ไปพักเลย อายเค้ามั้ยนะ หัวเราะซะดังเลย”

“ก็มันขึ้นนี่ อุปปาฉันรู้สึกเหมือนตัวเองแปรปรวนจัง”

“นั่นสิ เดี๋ยวไปรึกษาหมดด้วยนะเรื่องนี้น่ะ”

“อื้อ....นอนพักสักหน่อยนะ แล้วค่อยไปได้มั้ย”

“เอาสิ เดียวพี่กอดให้หลับดีป่าว”

“ดีสิ” จีฮุนวางอึนเฮลงบนเตียงนอนพร้อม ๆ
กัมก้มลงจุมพิตเธอที่แก้มพร้อม ๆ กับแทรกตัวลงนอนกอดเธอจนหลับไปพร้อม ๆ กัน


(การสัมผัสจึงเป็นสิ่งสำคัญที่มีคุณค่าสำหรับมนุษย์และ
สิ่งมีชีวิตอื่นๆ ด้วย เพราะการสัมผัสทางกายสามารถสื่อและส่งต่อความรู้สึกจาก
ผู้ให้ไปยังผู้รับได้อย่างดียิ่ง เป็นการส่งต่อที่ให้ความรู้สึกจริงใจ มั่นคง
หนักแน่นและเหมือนเป็นการรับประกันในความรู้สึกต่างๆ ที่ผู้สัมผัสมอบให้ดั่งเช่น
จีฮุนยังคงทำให้อึนเฮเสมอมาความรักของทั้งสองคนจึงไม่มีอะไรสามารถ
ทำให้ลดลงได้ แม้แต่ภาวะเหตุการณ์ที่คับขัน)

โปรดติดตามตอนต่อไป อาทิตย์หน้าค่ะ

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-10-
ต่อค่ะ...........

แสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง
ได้เวลาที่สองหนุ่มสาวจะตื่นจากการหลับไหลที่แสนสุขใจสักที
จีฮุนเขยิบตัวลุกขึ้นจากที่นอน และสักครู่เดียวอึนเฮก็ตื่นตาม
ทั้งสองคนพากันเข้าห้องอาบน้ำ
“ไหนดูซิ ยืนให้ดูหน่อย”

“ทำไมล่ะ อุปปา”

“อ้าว...ทำไมไม่เห็นท้องป่องเลย”

“อุปปา!!! ก็เพิ่งท้องอ่อน ๆเอง จะใหญ่ได้ไง”

“เหรอ เอ๊ะแล้วเค้าดิ้นมั้ยน่ะ”

“อุปปา ยังหรอกค่ะ รอไปหาหมอก่อนดีมั้ย เผื่อว่าจะไม่ใช่”

“แต่พี่ว่าใช่ เพราะเมื่อไม่นานมานี้ พี่ฝันว่าได้จูงมือเด็กคนหนึ่ง
ไปพร้อม ๆ กับที่รัก”ระหว่างที่เค้าพูดนั้น เค้าดึงเธอเข้ามากอด
พร้อม ๆ กับแนบหน้าลงกับหน้าท้องของเธอ

“จีเฮ นี่พ่อนะ หนูรักพ่อมั้ยครับลูก”

“อุปปา ทำอะไรเนี่ย รีบ ๆ ออกจากห้องน้ำเถอะ”

“จีเฮ เดี๋ยวแม่กับพ่อจะไปหาคุณหมอแล้วนะ เราจะไปดูว่าจีเฮเป็นอย่างไรกันบ้างนะลูก”

“อุปปา เอาหน้าออกไปได้แล้ว ฉันจะไปใส่เสื้อผ้าแล้ว”

“เอะ ก็พี่คุยกับลูกอยู่ ทำไมล่ะ”

“ก็ ก็ อุปปาเอาหน้ามาแนบที่หน้าท้องฉัน แล้วฉันก็ยังไม่ได้ใส่อะไรเลย”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ จริงสิ ถึงว่าทำไมผมจีเฮมาโดนหน้าพ่อ”

“อีตาบ้านี่!!!! นี่แนะ ๆ ๆ ๆ” อึนเฮทุบลงที่บ่าของจีฮุนหลาย ๆ ครั้ง
เค้าหัวเราะร่วน และพาเธอออกจากห้องน้ำเพื่อแต่งตัวกันและออกไปหาหมอ
เมื่อถึงโรงพยาบาลในเมืองซูริค เป็นเรื่องที่ลำบากพอสมควรสำหรับสองคน
เพราะสวิสเซอร์แลนด์ส่วนใหญ่ จะใช้ภาษาสวิสดอยซ์
แต่ทั้งสองคนใช้ภาษาอังกฤษที่พูดด้วยชาวเกาหลี
และเจอภาษาอังกฤษสำเนียงออกดอยซ์
ทำให้การใช้มือสื่อภาษาเริ่มสนุกสนานขึ้นทันทีทันใด
ในห้องของหมอ เมื่ออึนเฮถูกเรียกเข้าพบหมอ
จีฮุนยังคงเดินตามเข้าไปพร้อม ๆ กับจับมือเธอไว้ตลอด
หมอสั่งให้อึนเฮตรวจปัสสาวะ และไม่นานนักผลที่ออกมาคือเธอตังครรภ์
อึนเฮมีสีหน้าที่สลดลงแต่ก็ไม่นานนักเพราะกำลังใจจากคนรักทำให้เธอยิ้ม
ออกมาได้อย่างไม่แคลงใจหมอไม่แน่ใจเวลาในการตั้งครรภ์ของอึนเฮที่แน่นอน
เพราะเธอเองก็คงจำวันหมดประจำเดือนครั้งสุดท้ายไม่ได้แน่นอน
จากการตรวจอึนเฮ คุณหมอบอกว่าเธอน่าจะตั้งครรภ์ได้ไม่ต่ำกว่า 12 อาทิตย์ บวก

“เป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ”

“ดีครับ แต่เธอคงต้องทานยาแก้อาการแพ้นะครับ
ไม่งั้นเธอจะทานอะไรไม่ได้ แล้วที่น่าเป็นห่วงคือเด็กก็จะขาดอาหารไปด้วย”

“ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ”

“อ้อ...คุณพ่อ” จีฮุนหน้าบานทันที ที่คุณหมอใช้คำเรียกที่เค้าเองก็อยากฟังมานาน

“กลับไปเกาหลี คุณควรพาเธอไปตรวจอีกครั้งนะครับ
แล้วก็อัลตร้าซาวด์ให้แน่ใจว่าที่จริงแล้วเธอตั้งครรภ์ได้กี่อาทิตย์แล้ว”

“ครับ ไม่มีอะไรแล้วผมกลับกันแล้วนะครับ” จีฮุนก้มลงขอบคุณ ๆ หมอ
พร้อมกับจับมือกับหมอ และอึนเฮเองก็ขอบคุณ ๆ หมอเช่นกันทั้งสองคน
เดินออกไปจ่ายเงินและรับยาทั้งสองคนพากันเดินกอดคอออกจากโรงพยาบาล
และเมื่อเดินหลุดจากประตูของโรงพยาบาลได้ไม่นานนัก จีฮุนก็ตะโกนออกมาดังลั่น

“ผมกำลังจะมีลูกครับ ๆ ๆ ๆ ”
อึนเฮหันไปมองด้วยความงงและรีบเดินไปดึงมืองให้จีฮุนหยุดตะโกน
ผู้คนที่เดินไปมาบริเวณนั้นหันมายิ้มให้จีฮุน กับอึนเฮทั้งสองคน

“อุปปา อายเค้า”

“อายทำไมล่ะ ไม่ดีใจเหรอ”

“ดีใจสิ แต่ก็กังวลไปด้วยนะ”

“อย่าไปกังวลเลย มันยังมาไม่ถึง กลับเกาหลีเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที”

“ค่ะ” อึนเฮหันมายิ้มให้จีฮุน เค้าเองก็ส่งยิ้มกลับให้เธอและกุมมือเธอไว้แน่น
และพากันเดินไปพร้อม ๆ กัน

“เฮ พี่จีนุใกล้ถึงแล้วนะ พี่เค้าต้องมีคำตอบดี ๆ ให้กับเราสองคนเชื่อสิ”

“ค่ะ เรารีบไปกันเถอะอุปปา”
ทั้งสองคนเดินทางไปรอจีนุที่สนามบินแห่งชาติที่อยู่ในเมืองซูริค
ไม่นานนักเครื่องบินจากเกาหลีก็มาถึงสวิสเซอร์แลนด์

“พี่ครับ ๆ ทางนี้” จีฮุนโบกมือให้จีนุ

“เป็นไงกันบ้างล่ะ แล้วไปตรวจมาอย่างที่ว่าหรือเปล่าล่ะอึนเฮ”
ขณะนั้นจีฮุนทักทายผู้ติดตามจีนุอีกสองคน

“ค่ะพี่” เธอยังคงมีสีหน้าที่กังวลใจ

“อึนเฮ เธอน่าจะดีใจนะ อายุเธอก็ไม่ใช่น้อยแล้วนะ”

“ค่ะ พี่คะเหนื่อยหรือเปล่า” อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ กับทักทายผู้ติดตามจีนุไปด้วย

“เหนื่อยซิยะ ก็แหมสามีเธอนะโทรไปเร่งฉันให้มา เอ้อ...เธอไม่แพ้แล้วสิตอนนี้”

“ค่ะ ช่วงเช้า ๆ จะเป็นมาก”

“เอาเป็นว่าเราไปโรงแรมกันก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกัน”

“ดีเลยครับพี่ ผมจองห้องไว้ให้แล้ว”
ทั้งห้าคนพากันกลับที่พักเมื่อจัดเตรียมของที่ขนกันมาเข้าที่เรียบร้อย
จีนุก็เดินไปหาจีฮุนกับอึนเฮที่ห้องพัก

“เชิญครับพี่”

“แหมไอ้เราก็เกร็ง ว่าจะทำอไรกันอยู่”

“พี่ก็ เข้ามาก่อนครับ”

“อึนเฮล่ะ”

“นั่งอยู่ที่ระเบียงครับ”อึนเฮเดินเข้ามาพอดีกับที่จีฮุนบอกจีนุ

“พี่ไม่พักก่อนหรือคะ”

“ไม่ล่ะ ฉันก็ร้อนใจนะยะ อยากคุยให้เรื่องมันเคลีย์ ๆ ไป
ไม่งั้นก็ต้องมานั่งมองหน้าละห้อยของเธอสองคน”

“พี่นั่งที่โซฟานั่นแหละ เดี๋ยวฉันจะไปนั่งด้วย”

“พี่เอาน้ำอะไรดีครับเดี๋วผมสั่งให้”

“นี่ ๆ อากาศแบบนี้นะสั่งไวย์มาให้ฉันหน่อยสิ ฉันว่าคงทำให้อุ่นหล่ะ”

“แล้วพี่อีกสองคนล่ะครับ”

“สั่งให้ไปส่งด้วยเลยก็ดีนะ เห็นบ่น ๆ กันอยู่ว่าอยากดื่มเหมือนกัน
เดี๋ยวจะได้นอนพัก วันมะรืนนี้ถ่ายเลยไหวมั้ยล่ะอึนเฮ”

“ทานยาก็ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ดีเหมือนกัน ฉันก็อยากไปหาบานซุคแล้ว”

“เหรอ แหมฉันก็อยากไปนะ แต่ห่วงหนังสือเล่มใหม่อยู่
ไม่มีงานก็จริงสต๊อกไว้เยอะ แต่ก็อดห่วงไม่ได้”

“มา ๆ มา นั่งที่นี่ทั้งสองคนนั่นแหละ มาคุยกัน”

“เรื่องของเธอสองคนนะ ฉันคิดมาตลอดแล้วแหล่ะ ว่าสักวันมันต้องมีวันนี้”

“ทำไมพี่รู้ล่ะคะ”

“ก็แหม คนอยู่ด้วยกันนะ มันก็ต้องมีเรื่องแบบนั้นแล้วนี่ก็หลายปีมาแล้ว
มันก็ต้องมีบ้างหล่ะที่จะผิดพลาด”

“แล้วจะทำไงดีล่ะพี่ หนังอีกเรื่องของผมก็จะเปิดกล้องแล้ว”

“ฉันเองก็มีงานถ่ายแบบโฆษณาแล้วจำทำไงดีล่ะคะพี่”

“กี่งานของเธอน่ะอึนเฮ”

“สี่ค่ะ”

“เดือนไหนล่ะ เดือนมกราค่ะ”

“แล้วตอนนั้นท้องกี่เดือนกันล่ะอึนเฮ”

“ประมาณห้าเดือนค่ะพี่”

“ต๊ายยยยยยย เอางี้ได้มะ นี่ก็เดือนพฤศจิกายนปลายเดือนแล้วเธอกลับไป
ก็คงกลางธันวาคม เอางี้นะ กลับไปขอถ่ายก่อนเลย”

“จะได้อย่างไงล่ะครับพี่” จีฮุนนั่งอยู่ข้าง ๆ อึนเฮ
ยังคงกุมมือของเธอไว้พร้อม ๆ กับลูบไป ๆ มา ๆ

“นั่นสิคะพี่”

“โอ๊ะ นี่ใครกันยะ งานนั้นก็เพื่อน ๆ ฉันทั้งนั้น ทำไมล่ะ
ฉันก็จะรีบกลับไปขอร้องให้เค้ารีบ ๆ ถ่ายเธอสิ แต่เธอเองก็จะเหนื่อยหน่อยนะอึนเฮ
และทั้งนี้ทั้งนั้น ฉันคงต้องขอให้เธอทั้งสองคนแถลงข่าวเมื่อกลับถึงเกาหลีเลย
เรื่องลูกเธอน่ะ วัดดวงกันไปเลยว่างานมันจดหด หรือจะมากกว่าเดิม คอยดูสิ
ฉันว่างานมีแต่จะเพิ่มขึ้น”

“เอางั้นหรือครับพี่”

“งั้นสิ ก่อนอื่น ต้องส่งรูปเธอสองคนกลับไปให้ฮักยองจัดการแอบลงตามเวปที่แฟน
คลับเธอเล่นก่อน ทำเหมือนภาพหลุดน่ะ จะได้ทำใจกันไปก่อนล่วงหน้าดีมั้ยล่ะ”

“เค้าเรียกว่าวางระเบิด พอกลับถึงบ้านก็จุดชนวนระเบิดเลย”

“ฉันกลัวจังเลยพี่” อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ กับสีหน้ากังวลใจ

“กลัวเหรออึนเฮ ฉันจะบอกให้รู้ไว้นะ ปีนี้ คศ. นี้ ชีวิตเราเป็นของเราแล้ว
ไม่ใช่ของคนอื่น จำไว้”

“ครับผมก็ว่าอย่างนั้น แต่เฮเค้ายังแคร์คนอื่น ๆ อยู่”

“ใครล่ะ แฟนคลับเหรอ แฟนคลับของเธอสองคนก็จะเฮกันไปสิ
ส่วนที่อื่น ๆ เค้าก็จะเริ่มเข้าใจเธอได้เองไม่นานหรอก คนน่ารักอย่างอึนเฮเชื่อสิ
ไม่นานหรอก” ระหว่างนั้นพนักงานนำไวย์เข้ามาเสริฟ

“ตั้ย หล่อนะยะ น่าขนกลับเกาหลีไปเป็นนายแบบของฉันซะหน่อย”
คำพูดของจีนุทำเอาอึนเฮซึ่งกำลังเครียด ๆ อยู่หัวเราะออกมาพร้อม ๆ กับจีฮุน

“พี่ครับ เค้ายังเด็กอยู่เลย ปล่อยให้เค้าโตที่ประเทศเค้าก่อนเถอะครับ”
จีฮุนหันไปพูดพร้อม ๆ กับยิ้มให้จีนุ

“นี่ ๆ ฉันไม่สนหรอก ขอให้หล่อถูกสเป๊กนะ
ฉันขนกลับบ้านหมดล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ จีนุซะอย่าง มา ๆ ดื่มกัน อ้อ
แต่เธอไม่ต้องนะอึนเฮ ดื่มน้ำผลไม้ไปแล้วกัน”จีฮุนกับจีนุยกไวน์ขึ้นดื่ม

“นี่จีฮุน แล้วก็ตามแผนที่ฉันบอกนะ สมองเล่นแล้วฉัน
กลับเกาหลี ฉันจะต้องวางเรื่องไว้ก่อน แล้วพอพวกเธอกลับไปก็เอาเลย
ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ไม่ต้องมาหลบ ๆ เธอก็แต่งงานกันแล้ว ไม่ได้ทำผิดซักหน่อย”

“ครับพี่ ผมโล่งใจขึ้นเยอะเลย” จีฮุนพูดไปพร้อม ๆ กับยิ้มให้จีนุ

“อึนเฮแล้วเธอล่ะ ทำใจยอมรับซะนะ แล้วก็ดูแลตัวเองกับลูกให้ดี ๆ”

“ค่ะพี่ ...ฉันหิวแล้วล่ะอุปปา”

“เอาสิ เดี๋ยวเดินออกไปทานที่ห้องอาหารกันเอามั้ย”

“ค่ะ แล้วพี่ล่ะคะ ไปด้วยกันนะคะ”

“ไม่เอาล่ะ ฉันดื่มหมดก็จะไปนอนแล้ว เธอก็ไปกันเถอะ
ไม่ต้องห่วงพวกฉันทำตัวปกติ เหมือนว่าอยู่กันสองคน
โอเคนะ .......เอาไปดื่มที่ห้องดีกว่า ว่าแต่ฝรั่งที่นี่มันหน้าตาดีจังเลย
เดี๋ยวคืนนี้ออกเที่ยวหน่อยดีกว่า”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตามสบายเลยครับพี่” ทั้งสองคนมองหน้ากันไปพร้อม ๆ กับหัวเราะจีนุ
จีนุเข้ามาสร้างความสนุกสนานให้อึนเฮอย่างเห็นได้ชัด
และหลังจากนี้ไปอึนเฮเองก็คงจะมั่นใจในตัวเองมากขึ้น
เพราะเธอก็ไม่ใช่ คนตัวเปล่าอีกแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป 1223

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-11-


การถ่ายแบบเริ่มขึ้น จีนุติดต่อกับทางเมืองซูริคใช้เวลาไม่นานนักพวกเค้า
ก็หาสถานที่ถ่ายแบบได้อย่างรวดเร็วด้วยความร่วมมือของเจ้าของโรงแรมที่พวกเค้าพักอยู่
จีนุเป็นคนที่อัชญาสัยดี สามารถเข้ากับคนอื่นได้อย่างรวดเร็ว การถ่ายแบบเริ่มดำเนินไปเรื่อย ๆ
ในอีกสองวันถัดมา อึนเฮไม่มีอาการแพ้แต่อย่างใด เธอสามารถทานอาหารได้ตามปกติ
แต่ก็ต้องระวังไม่ให้น้ำหนักขึ้นเกินไป เพราะเธอเองก็เป็นคนที่ค่อนข้างสูงใหญ่อยู่แล้ว

“จีฮุนแต่งหน้าด้วยเลยนะ ชั้นเอาชุดมาเผื่อด้วย ถ่ายสต๊อกไว้ แล้วก็ชุดแต่งงานคู่กันนะ”

“ถ่ายชุดแต่งงานใครครับ”

“ก็เธอสองคนนั่นแหละ แต่เอาไว้พรุ่งนี้ เดินทางไปเบริ์นแต่เช้า
ไปที่ ๆ เธอไปพักมานั่นแหละ สวยดี”

“Interlaken หรือครับพี่”

“ใช่ แล้วจะบอกให้นะ ฉันต้องสั่งงดภาพคนอื่น ๆ
ที่จะลงหนังสือไปก่อนแล้วเอาภาพชุดแต่งงานเธอสองคนเข้าไปแทน นี่ล่ะแผนของฉัน”

“เอางั้นเลยหรือคะพี่” อึนเฮหันไปถามจีนุพร้อมทำหน้างง ๆ

“ยะ แผนการณ์ของฉันมันวางไว้ตั้งแต่วันที่จีฮุนโทรมาบอกแล้วว่าเธอมี
อาการวิงเวียน อาเจียรตอนเช้า ๆ น่ะ”

“พี่เก่งจังเลยครับ”

“อ๋อใช่สิ ไม่งั้นฉันจะเป็นเจ้าของหนังสือไม่รู้ตั้งกี่เล่มได้ไง”
จีนุพูดไปพร้อม ๆ กับแสดงท่าทางเก่งกาจออกมา

“ฮ่า ๆ ๆ ครับเจ้าแม่หนังสือ”

“ตั้ย ถูกใจฉัน มา ๆ อึนเฮ อิ่มหรือยังทานทั้งวันเลยนะนี่”

“ค่ะพี่”

“ถ่ายเลยนะ เธอเดินโพสท่าไปเรื่อย ๆ ล่ะ เอาจีฮุนเธอถ่ายฉันสั่งโอเคนะ”

“ครับพี่”

“เอ้าสองคนนั้นน่ะมาเช็คแสงหน่อยเร็ว”

“ครับ/ค่ะ” ทั้งห้าคนร่วมกันทำงานไม่นานนักการถ่ายทำของ
จีฮุนกับอึนเฮก็เสร็จลงในเวลารวดเร็ว จีนุเปิดโน๊ตบุ๊คดูภาพที่จีฮุนถ่ายแล้วนั่งอมยิ้มไปด้วย

“ดูสิ เค้าถ่ายภรรยาของเค้าออกมาเหมือนเจ้าหญิงเลย พวกเธอว่ามั้ย”

“นั่นสิ ฝีมือจีฮุนไม่เคยตกเลย” ผู้ช่วยของจีนุสมทบขึ้น
ทั้งสองคนต่างคุ้นเคยกับจีฮุนและอึนเฮเป็นอย่างดี มันจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับการทำงานร่วมกัน

“เอาเป็นว่าวันนี้พอเท่านี้นะ แล้วพรุ่งนี้สาย ๆ เดินทางไปInterlaken
ไปถ่ายต่อที่นั่น เสร็จพี่ก็กลับมาที่นี่เพื่อกลับโซลเลย ส่วนทั้งสองคนจะต่อหรือว่าไงล่ะ”

“เฮว่าไงล่ะ” จีฮุนหันไปถามอึนเฮ

“เราไป Zermatt ก่อนค่ะ แล้วค่อยกลับมาซูริค
เพื่อนเดินทางต่อไปฝรังเศษเลยดีมั้ยคะอุปปา”

“เฮไหวนะ”

“ไหวค่ะ” อึนเฮหันมายิ้มให้จีฮุน

“พี่ครับ ผมฝากเสื้อผ้าบางส่วนกลับไปด้วยเลยได้มั้ยครับ”

“ได้สิ จะได้ไม่ต้องขนมาก แล้วก็ดูแลกันดี ๆ ล่ะ เอาล่ะกลับโรงแรมกันเถอะ”

“ครับ/ครับ/ค่ะ/ค่ะ” ทั้งห้าคนเดินทางกลับโรงแรม ก่อนขึ้นที่พัก
แวะทานอาหารกันอยู่พักหนึ่งก็ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้องพักเพื่อนอนเอาแรง
เมื่อถึงห้องพัก ทั้งสองคนพากันอาบน้ำ จีฮุนเปิดน้ำอุ่นรออึนเฮอยู่ในห้องน้ำ
เมื่อเธอเดินเข้ามา เค้าให้เธอนอนลงในอ่างน้ำที่อุ่นกำลังดี

“อุปปาจะทำอะไรคะ”

“พี่จะลงไปด้วย ที่รักพิงดี ๆ นะ เดี๋ยวลื่น”

“ค่ะ” จีฮุนนั่งลงที่บริเวณปลายเท้าของอึนเฮ เค้ายกขาเธอขึ้นเหนือน้ำ
และนวดให้เธอตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นไปจนถึงขาด้านบน
อึนเฮได้แต่นอนพิงอยู่ในอ่างและยิ้มด้วยความดีใจไปกับการกระทำของจีฮุน

“ดีมั้ย”

“ดีค่ะ”

“อีกหน่อยพอจีเฮโตขึ้น พี่ก็จะต้องนวดให้ที่รักทุกวัน เพราะที่รักจะเมื่อยขาล่ะ”

“ทำไมต้องเมื่อยคะ”

“ก็น้ำหนักของจีเฮ จะทำให้ที่รักเดินลำบากขึ้นไง”

“อุปปารู้ได้ไงคะ”

“ก็เมื่อตอนพักถ่ายแบบ พี่เอาโน๊ตบุ๊คของพี่จีนุเปิดอินเตอร์เนตดูว่าการ
ดูแลผู้หญิงตั้งครรภ์ต้องทำอย่าไงล่ะสิ”

“อุปปา!!!! ทำไมอุปปาดีกับฉันเหลือเกิน” อึนเฮเขยิบตัวลุกขึ้น
เธอสวมกอดจีฮุนด้วยความรัก

“ทำไมเหรอ อย่างไรดีล่ะ สำหรับพี่ที่รักไม่ได้เป็นแค่หัวใจของพี่เท่านั้น
แต่เป็นเส้นเลือดทุกเส้นที่ทำงานอยู่ภายในหัวใจของพี่
คงไม่สามารถจะขาดไปได้แม้แต่เส้นเดียว”

“ฉันอยากรู้จังว่าถ้าฉันวันนั้นฉันไม่ได้รับแสดงซีรีย์ goong ฉันจะได้เจอกับอุปปามั้ย”

“เจอสิ เพราะพี่ก็จะเป็นฝ่ายตามไปหาเองแหละ
ไม่ว่าที่รักจะอยู่ที่ไหนพี่ก็ต้องหาให้เจอ รู้มั้ย จีเฮเค้าสั้งมาแล้วว่าเรื่องต้องเป็นแบบนี้”

“ลูกนะเหรอ ใช่เค้าไม่ได้เกิดมาส่ง ๆ นะที่รัก
พระเจ้าได้ผูกสายใยรักบาง ๆ ให้กับพวกเราไว้แล้วก่อนที่จะมีเราเกิดขึ้นบนโลกนี้ด้วยซ้ำไป”

“ฮื่อ ๆ ๆ อุปปา” อึนเฮซบลงที่อกของจีฮุนจนหน้าอกของเธอแนบติดกับเค้า
จีฮุนลูบศรีษะปลอบเธอจนเธอเงยหน้ามาจุมพิตเค้าที่ริมฝีปากเบา ๆ หนึ่งครั้ง จุ๊บ....”

“ที่รัก พี่ว่าเรารีบขึ้นจากน้ำกันดีกว่ามั้ย”

“ทำไมล่ะอุปปา”

“คือว่า คือว่า พี่เริ่มจะไม่ไหวแล้วล่ะ มันแบบว่า เข้าใจมั้ยล่ะ”

“เข้าใจค่ะ แต่จะได้มั้ยคะ”

“ไม่รู้สิลืมถามหมอน่ะ กลัวจีเฮจะเห็นด้วยสิ”

“อุปปา จีเฮเค้าอยู่ข้างในมีที่หุ้มอีกทีหนึ่งนะ”

“พี่ไม่กล้า กลัวน่ะ ทนไว้ก่อนก็ได้ ไว้ไปถามหมอก่อน”

“แล้วไม่อึดอัดนะคะ งั้นต่อไปเราก็อย่าอาบน้ำด้วยกันดีกว่า”

“ไม่เอา พี่จะอาบด้วย จะได้เล่นน้ำกับจีเฮไปด้วยไง”

“ค่ะ ๆ ขึ้นกันดีกว่าเนอะอุปปา เดี๋ยวจะเกิดเรื่องเสียก่อน ฉันออกไปก่อนนะ”

“ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ตามไป ขอสงบสติอารมณ์สักครู่ เดินดี ๆ นะที่รัก”
อึนเฮออกมาจากห้องน้ำก่อน และ
ระหว่างที่เธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็มีเสียงกริ่งดังในห้องของเธออึน
เฮเดินไปเปิดประตูเห็นจีนุยืนอยู่หน้าห้อง

“พี่ เข้ามาก่อนคะ”

“ได้นะ” จีนุยื่นหน้ายื่นตามองเข้ามาในห้องก่อนที่จะเดินเข้ามา

“เข้ามาค่ะ แต่งตัวซะเต็มที่เลยจะไปไหนหรือคะ”

“ก็ไปเที่ยวเล่นหาอะไรเจริญหูเจริญตาหน่อยน่ะ ไปด้วยกันมั้ยล่ะ”

“ก็ดีนะคะ เดี๋ยวรออุปปาก่อนค่ะ แล้วพี่อีกสองคนล่ะคะ”

“ไปแล้ว ก็สองคนนั้นน่ะ เค้าชอบกันอยู่ พี่ก็เลยไม่อยากไปเป็นก้างเค้าน่ะ”

“อ้าว...แล้วถ้าอุปปาไม่ไป พี่คนเดียวได้หรือคะ จีนุหันมาทำหน้าชม้อยชายตาให้อึนเฮ”

“นี่เธอ คนสวยอย่างฉันออกไปไม่นานก็จะพาลมีคนเข้ามาดูแลให้อีกมากมายย่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ค่ะ และไม่นานนักจีฮุนก็เดินหน้าม่อยออกมาจากห้องน้ำ”

“เป็นอะไรไปยะ ตั้ยยยยย นุ่งผ้าผ่อนให้ดี ๆ หน่อย เดี๋น้องของเธอจะออกมาทักทาย
ฉันเบื่อไม่อยากเห็น ฮ่า ๆ ๆ ๆ เธอรู้อะไรไหมอึนเฮ สมัยที่จีฮุนยังดื่มหนักก่อนเจอกับเธอน่ะ”
จีนุพูดยังไม่ทันจบ
“พี่ครับ จะเล่าทำไม่ล่ะนั่น”

“อยากมาแทรกการสนทนาของฉันนะ ฮ่า ๆ ๆ ต่อ คือว่านอนไม่ระวังเล้ยยยย นุ่งบ๊อกเซอร์ตัวเดียว ตอน
เช้า ๆ เด็กน้อยออกมาเคารพธงชาติกันเป็นแถว ๆ”

“หรือคะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ อุปปาคนเดียวหรือคะพี่”

“โอ้ยยย..ทั้งกลุ่มมันนั่นแหละ ฉันก็เลยไม่เก็บไอ้เจ้าพวกนี้ไว้ในแคทตาล็อกไง
เห็นมาซะหมดและ ธรรมด้าธรรมดา”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ” อึนเฮหัวเราะลั่น “พี่จีนุ ฉันอายแทนอุปปาจัง”

“พี่ครับ พอแล้ว แล้วพี่จะไปไหนหรือครับ”

“ไปข้างนอกสิ ไปมั้ยละ”

“เฮอยากออกไปมั้ย ไปสักพักแล้วค่อยกลับมา”

“ก็ดีค่ะ ตั้งแต่มาสวิส ยังไม่เคยออกไปไหนตอนกลางคืนเลย”

“เอาสิ งั้นเธอแต่งตัวกันแล้วกัน ฉันจะลงไปรอที่ล็อบบี้”

“ครับ/ค่ะ” จีนุเดินออกไปรอสองคนที่ชั้นล่าง อึนเฮนึกสนุกจึงแซวจีฮุนออกมา

“อุปปา สมัยก่อนคงจะอยู่ไม่เป็นที่เป็นทางนะคะ ถึงไปนอนให้พี่จีนุเค้าเห็นน้องชาย ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“แล้วจะพูดทำไมล่ะที่รัก มันน่าอายจะตายไป
ก็สมัยนั้นทำงาน พอเสร็จก็เที่ยวๆดื่ม ๆ ทุกวันแทบไม่ได้หยุด
ก็มีพี่จีนุนี่แหละที่คอยดูแลพวกพี่มาตลอด
บางคนอาจมองว่าพี่จีนุที่เป็นแบบนี้น่ะน่าอาย แต่สำหรับพี่แล้ว
พี่จีนุเป็นอีกคนหนึ่งที่พี่รักและเคารพพอ ๆ กับพี่อิออนเลย”

“พูด ๆ ฉันก็คิดถึงพี่เค้าจังอุปปา สมัยก่อนที่เราแอบเที่ยวกันสามคน
พี่เค้ายังบอกเลยว่า ถ้าเรามีลูก เค้าจะมาช่วยเลี้ยง
เค้าจะดูแลลูกให้เราเหมือนที่พี่กับเค้าเคยช่วยกันดูแลกันและกันมาตลอด”
สิ้นคำพูดของอึนเฮไม่มีเสียงตอบจากจีฮุน มีแต่ความเงียบ ภาพที่เธอหันกลับไปเห็นก็คือ
เค้ายังคงก้มหน้าลงให้ผมที่ยาวอยู่นั้นปกหน้าเพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง

“อุปปา ฉันขอโทษนะ”

“ไม่มีอะไรหรอกที่รัก พี่แค่รู้สึกคิดถึงพี่เค้ามาก ๆ น่ะ
พี่รู้สึกผิดด้วยที่เหมือนว่าจะลืมพี่เค้าไปชั่วขณะ”

“ค่ะ แต่อุปปารู้มั้ย พี่อิออน เค้าต้องดูพวกเราอยู่จากที่ไหนสักแห่งหนึ่งล่ะ
เค้าคงไม่อยากให้น้องชายที่เค้ารักที่สุดเสียใจอีกแน่ ๆ”

“จ้ะ เราไปกันเถอะ” จีฮุนเดินเข้าไปกอดคออึนเฮ
และพาเธอลงไปหาจีนุที่รออยู่ชั้นล่างเพื่อนตระเวนราตรีที่หนาวเหน็บแห่งเมืองซูริค
เสียงดนตรีพื้นเมืองที่มีให้เห็นประปรายขณะนี้ ได้จบไปโดยสมบูรณ์แล้วอีกวันหนึ่ง
ยังคงมีเสียงดนตรีสมัยใหม่ตามสถานที่ท่องเที่ยวที่ทุกคนพากันเพลินเพลินโดยเฉพาะจีนุ
และไม่นานนักทั้งห้าคนก็มารวมตัวอยู่ในที่เดียวกัน
ร้านเหล้าขนาดกลางที่ตกแต่งออกแบบให้เหมือนอยู่ในอีกช่วงเวลาหนึ่ง
เสียงกีตาร์คราสสิคจากนักดนตรีที่กำลังเล่นสด ๆ ให้ทุก ๆ คนฟัง
เป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะจับใจคนทั้งห้า
วันนี้เป็นวันแรกที่จีฮุนได้ดื่มแอลกอฮอร์หลังจากที่ไม่ได้ดื่มเป็นเวลานาน
อึนเฮนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาตลอดความอบอุ่นที่ทั้งสองคนแสดงให้กัน
ทำให้อีกสามคนที่นั่งดูอยู่ด้วย ต้องโพล่งออกมาด้วยความอิจฉา

“นี่” เสียงแหวของเพื่อนที่เปรียบเสมือนพี่ชายดังออกมาจนทั้งสองคนเงยหน้าที่ซุกกันไปมาขึ้นมอง

“อะไรล่ะพี่ เสียงดังเชียว”

“ก็นี่พวกเธอมากันเป็นคู่ ๆ ฉันก็อิจฉาสิ ไปเลยกลับไปนอนได้แล้ว
อึนเฮน่ะ ช่วงนี้ต้องพักเยอะ ๆ นะ”

“ก็ดีนะที่รัก”

“ค่ะอุปปา ขอบคุณพี่จีนุนะคะที่เป็นห่วง”

“บาดตาฉันจริง ๆ เลย แล้วก็เดินกันไปดี ๆ ล่ะ ไม่ได้ไกลมากนัก
เธอสองคนก็เหมือนกันกลับไปก็ได้นะ ฉันจะได้เป็นแมวสาวออกล่าเหยื่อได้ซักทีล่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ใครว่าพี่ยังสาวอยู่ครับพี่”

“ไอ้ฮุน ไปเลยนะ”

“คร๊าบบบบ ไปเฮเราไปกันเถอะ พี่จีนุก็อย่ากลับดึกนะพี่ ดูแลตัวเองดี ๆ”

“ขอบใจ แล้วเธอสองคนไม่ไปเหรอ”

“ไม่ล่ะพวกเราอยู่เป็เพื่อน” คนสนิทของจีนุตอบพร้อม ๆ กัน

"ต๊ายยย เดี๋ยว ๆ จีฮุนอึนเฮ"

"มีอะไรหรือครับพี่ /มีอะไรหรือคะพี่" ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อม ๆ กัน

"จีฮุนดื่มไปพอสมควรนะ อารมณ์มันจะรุนแรงฉันรู้
ระวังนะจะบอกให้ผู้หญิงตั้งครรภ์อ่อนนี้ต้องอย่าทำอะไรพิเลนล่ะ"

"พี่แล้วจะพูดทำไม อายเค้า เฮ้อออออออ ผมรู้หรอกนะ"

"เชอะ ๆ ๆ เมื่อเย็นออกมาจากห้องน้ำ ยังไม่มีสลบสไล คิดจะมาตบตาฉันเหรอ"

"พี่ครับบบบบ"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ไปเหอะ ไป ไม่งั้นฉันล่ายยาวนะ"
"ไปที่รักไป ยายป้านี่น่ากลัวชะมัด"

"ว่าใครป้ายะ เดี๋ยวเถอะ"

"อุปปาก็ไปว่าพี่จีนุแบบนั้นได้ไง"
ทั้งสองคนเดินคลอดเคลียกันออกไป จีนุยังคงยืนเท้าสะเอวอยุ่ที่โต๊ะพร้อม ๆ
ไปกับยิ้มและส่ายศรีษะไปมา

"พี่จีนุ "
"อะไรล่ะ"

"ผมว่าจีฮุนแกแปลก ๆ ไปนะ ปกติไม่ค่อยยอกย้อนนะพี่ หรือกำลังจะเปลี่ยนฮอร์โมนกับอึนเฮ"

"ใช่สิ นี่ถ้าจีฮุนมีอาการเหมือนที่เพื่อนฉันเป็นนะ ฉันจะสมน้ำหน้ามัน"

"มากเลยหรือครับพี่"

"มากสิ แต่ก็แล้วแต่คนนะ บางคนก็ไม่เป็น"
"โอ๊ะ น่ากัวนะพี่"

"ระวังไว้เหอะ พออีกหน่อยเธอสองคนมีลูกล่ะก็ ระวัง
ผลัดกันแพ้ท้องสนุกล่ะที่นี้"

ที่โรงแรม จีฮุนพาอึนเฮเดินเข้าที่พัก ทั้งสองคนถึงห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเข้านอน
อึนเฮล้มตัวลงนอนก่อนจีฮุน เพราะจีฮุนมัวแต่เก็บเสื้อผ้าที่ใส่กลับมาให้เรียบร้อย
และเมื่อเสร็จธุระเค้าลงนั่ง ๆ ข้าง อึนเฮ

“วันนี้สนุกมั้ย”

“สนุกสิ พี่จีนุนี่ไม่เคยเครียดเลยนะอุปปา”

"ใช่ คนแบบพี่จีนุนี่แหละ เค้าถึงอยู่ได้แบบไม่แคร์ใครไง
พวกเราก็ควรเอาสิ่งดี ๆ ของพี่จีนุมาใช้บ้างนะที่รัก"

"ค่ะอุปปา ฉันคงต้องเริ่มเปลี่ยนตัวเอง ไม่ต้องเห็นแก่คนอื่นมากนัก
นอกจากคนในครอบครัวของพวกเรา"

"จ้ะ พูดจบด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ มือไม้ที่ปกติอยู่ข้าง ๆ อึนเฮก็จะหยิบนู่นขับนี่
เริ่มทำงานอีกครั้ง
"อุปปา แล้วจีเฮล่ะ"

"พี่จะระวังนะ "

"ค่ะ " อีกครั้งที่สมุดโน๊ตเล่มใหญ่เปิดขึ้น เพลงใหม่ที่กำลังใส่ทำนองจากฝีมือของหนุ่มสาว
กำลังเริ่มขึ้น เป็นเรื่องที่มหัศจรรย์ที่สุด
สิ่งที่อยุ่ในร่างกายของอึนเฮไม่ได้ทำให้ลีลาท่วงทำนองเพลงนั้นสะดุดลง
คงแต่เป็นเพลงบรรเลงช้า ๆ ไปเรื่อย ๆ ซึ่งเธอและเขากำลังค้นพบความสุขรูปแบบใหม่
ไม่ต้องใช้จังหวะที่รุนแรง ก็สามารถทำให้ความสุขนั้นเพิ่มขึ้นได้อย่างน่าประหลาดใจ
และไม่นานนักเขาและเธอก็หลับไหลด้วยความสุข
[/size]


โปรดติดตามตอนต่อไป1234

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11995 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:16 AM

ต่อค่ะ...........
ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-12-
เช้าวันใหม่ ทั้งห้าคนออกเดินทางจากซูริคเพื่อไป Interlaken
การเดินทางที่สนุกสนานมาจากจากจีนุที่เริ่มเผาบรรดานายแบบที่ร่วมงานกับเค้าและที่สินทกัน
และคนที่โดนมากที่สุดในขณะนี้คงหนีไม่พ้นจีฮุน ฮัคยอง แจวุค และอิออนอึนเฮขณะนี้
เวลานี้เธอลืมเรื่องทุกอย่างที่อีกไม่นานเธอจะต้องกลับไปเผชิญที่เกาหลี

“พี่คะ อุปปาน่ะ สมัยก่อนมีสาว ๆ มาชอบเยอะมั้ยคะ”

“เต็มไปสิ เธอยังไม่รู้อะไรอีกเยอะอึนเฮ จีฮุนนี่นะ
มีสาว ๆ มาชอบเยอะที่สุดเชียวหล่ะในกลุ่มเพื่อน ๆ”

“พี่ ๆ ผมว่าหยุดพูดดีกว่ามั้งครับ เดี๋ยวอึนเฮเค้าจะอินจัดผมจะแย่เอานะ”

“อุปปา ฉันรู้หรอกน่ะว่าเรื่องมันผ่านมานานแล้ว”

“อื้อหือ ตอนนั้นนะมาพร้อมกันทีเดียวสามเรื่อง
ฮเยอิน พี่จีฮโย และก็มินอา ผมล่ะหลังแอ่นไปหลายวันเลย”

“ก็ตอนนั้นฉันโกรธนี่ อุปปา”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เอาเป็นว่าฉันไม่พูดต่อดีกว่านะจีฮุน”

“ขอบคุณครับพี่”

“แอ๊ะ สองคนนั้นมันหลับอะไรกันนักกันหนาน่ะ นอนอยู่ได้”

“พี่เค้าคงง่วงแหละค่ะพี่จีนุ ปล่อยพี่เค้านอนไปเถอะ”

“ฉันก็นอนบ้างดีกว่า อีกไม่นานก็ถึงหล่ะ เพราะรถยนต์ก็เร็วกว่าหน่อย”

"นอนเถอะครับ"
จีนุเอนเบาะลงนอน จีฮุนเขยิบตัวเข้าหาอึนเฮดึงเธอเข้ามาใกล้
ไม่นานนักเธอก็ซบลงที่อกอุ่นของเขาจนหลับไป
และเมื่อถึงโรงแรงเชิงเขาที่ทั้งสองคนพักก่อนหน้านี้
จีนุและผู้ติดตามอีกสองคน เมื่อเก็บสัมภาระที่นำมาด้วยเป็นที่เรียบร้อย
ก็พากันเดินดูสถานที่ ที่จะถ่ายแบบชุดแต่งงานให้กับจีฮุนและอึนเฮปล่อยให้
สองหนุ่มสาวพักผ่อนกันตามสบาย ขณะนี้อึนเฮจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษมาก
จากทุก ๆ คน เพราะเธอกำลังมีสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ในร่างกายที่คอยให้ปกป้อง

“อาบน้ำก่อนมั้ย ที่รัก”

“ไม่ล่ะอุปปา ฉันจะนอนพักสักหน่อย เพลียจัง”

“นอนสิ เดี๋ยวพี่นวดขาให้”

“ขอบคุณค่ะอุปปา ไม่เป็นไรค่ะ อุปปาก็พักเถอะ”

“เอาน่า นอนลงเร็ว ๆ” อึนเฮเปลี่ยนเป็นสื้อผ้าที่ใส่สบาย
และลงนอนบนเตียงจีฮุนเดินเข้าไปเปิดน้ำร้อนใส่ซิงค์ล้างหน้า
เขาเอาผ้าขนหนูผืนเล็กลงแช่ และนำออกไปหุ้มที่เท้าให้อึนเฮ

“อุ่นดีมั้ย”

“ค่ะ สบายดีจังเลย”

“แต่มันไม่ร้อนเท่าไหร่ ถ้าร้อน ๆ กว่านี้จะสบายมากกว่านี้อีก”

“อุปปาเก่งจังคะ”

“เก่งหมดล่ะ รู้ไว้ด้วย”

“ค่ะ ๆ ฉันรู้” อึนเฮนึกขำท่าทีโอ้อวดของจีฮุน

“เปิดท้องออกมาสิ”

“ทำไมคะ อึนเฮเขยิบเสื้อขึ้น”

“นี่ไง เห็นป่าว”

“ครีมอะไรคะ” อึนเฮเหลือตามองหลอดครีมที่จีฮุนหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกง
พี่แอบซื้อที่ร้านข้าง ๆ โรงแรมที่ซูริคน่ะ มันจะทำให้ท้องไม่แตกลายไง "

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ อุปปา ฉันยังไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย อุปปารู้ได้อย่างไรว่าต้องใช้”

“ก็อ่านในอินเตอร์เนตเอานั่นแหละ ของที่นี่เค้าว่าดีด้วยนะ แต่แพงมากเลย”

“เหรอคะ”

“มาพี่จะทาให้” จีฮุนก้มหน้าลงเอาแก้มแนบท้อง และพูด

“จีเฮครับ จำเสียงพ่อได้มั้ย พ่อจะทาครีมให้คุณแม่ หนูอย่าตกใจนะ”

“ฮิ ฮิ อุปปา จีเฮเค้าไม่รู้หรอกค่ะ” อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ กับอมยิ้มและหัวเราะเบา ๆ

“รู้สิ....อย่าพูดอย่างนี้นะ จีเฮเค้ารู้ทุกอย่างที่เราทำนั่นแหล่ะ
เพราะงั้นที่รักก็ต้องทำใจให้สบาย ยิ้มแย้มแจ่มใส จีเฮเค้าจะได้อารมณ์ดีไปด้วยนะ”

“ค่ะ ๆ รู้แล้ว”

“ดีแล้ว จะทำอะไรก็ต้องเกรงใจจีเฮเค้าบ้างนะ”

“ค่ะ” จีฮุนทาครีมให้อึนเฮเบามือ ทำให้เธอรู้สึกเสียววูบวาบที่ท้องทำให้เธอเขยิบท้องน้อยตามความรู้สึก

“นั่นที่รัก จีเฮเค้าดิ้นแล้ว”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ อุปปา ฉันทำเอง ก็อุปปาทาแรง ๆ กว่านี้ไม่ได้หรือ ฉันจั๊กจี้นี่”

“อ้าวเหรอ ..ไม่รู้นี่หลงดีใจ อ่ะ เสร็จแล้ว นอนซะ พี่จะนอนด้วย”
อึนเฮตะแคงตัวนอน จีฮุนเขยิบตัวนอน
ตะแคงอยู่ข้างหลังอึนเฮ เค้าสอดแขนให้เธอหนุ่นและโอบเธอจากด้านหลัง
เอามือช้อนท้องน้อยของอึนเฮจนเธอหลับไป

ค่ำของวันนั้นทั้งห้าคนพากันออกไปทานอาหารนอกโรงแรม
อากาศที่ Interlaken จะเย็นกว่าซูริค เนื่องจากบริเวณที่พวกเค้าอยู่
ใกล้กับเชิงเขา ไม่นานนักทุกคนก็อิ่มเอมกับอาหาร
และสถานที่ท่องเที่ยวที่ยังเป็นรูปแบบสมัยยุคกลางเป็นที่ตื่นตาตื่นใจกับผู้ติดตามของจีนุ
และยิ่งใกล้ปลายเดือยพฤศจิกายน อากาศก็จะเริ่มหนาว
แต่ในบริเวณนี้จะหนาวกว่าที่อื่น ๆ เพราะจะอยู่ใกล้ยอดเขา
และธารน้ำแข็งที่อยู่บนยอดเขาและไม่นานนักการพักผ่อนก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนรีบเข้านอนเพื่อวันพรุ่งนี้จะได้ลุยถ่ายแบบให้เสร็จสิ้น
เช้าวันถ่ายแบบที่แสนสดใสก็มาถึง
จีฮุนและอึนเฮแต่งหน้าทำผมและสวมชุดแต่งงานสมัยใหม่
ไม่ฟู่ฟ่านักแต่ดูเท่ห์สมกับเขาและเธอ ถ่ายกันไปตามสไตล์จีนุ
เดินกันไปเรื่อย ๆ โพสไปเรื่อย ๆ ไม่นานนักภาพสวย ๆ ก็ออกมาเรียงรายเป็นร้อย ๆ ภาพ

“สวยจังเลย”

“แหมอุปปา มาชมฉันจะเอาอะไรล่ะ”

“ก็ตอนนี้ที่รักดูมีน้ำมีนวลจัง จีเฮเค้าคงมีความสุขเนอะ คุณแม่เค้าสวยจังเลยวันนี้”

“ชมกันอยู่นั่นหล่ะ มาดูรูปนี่สิ จีฮุนอึนเฮ” จีนุเรียกสองคนให้มาดูภาพที่ถ่ายเสร็จ

“ไหนครับพี่ อืมส์ สวยจริง ๆ ผมชอบภาพที่เชิงเขามากเลยพี่ มันดูธรรมชาติดีจัง”

“ฉันก็ชอบภาพนั้นค่ะอุปปา”

“เอาล่ะ เอาเป็นว่าภาพนี้แหละ มันจะถูกส่งเข้าอินเตอร์เนต เชื่อมั้ย
พรุ่งนี้ฮือนำล่องไว้ก่อนพอกลับไปก็จุดชนวน เชื่อมือฉัน”


“ค่ะ ฉันทำใจได้แล้วพี่จีนุ กลับไปก็จะไปบอกคุณพ่อกับคุณแม่เลย
พวกท่านจะรู้ว่าเรามาเที่ยว แต่ยังไม่ทราบว่าฉันกำลังมีเด็ก”

“อุ้ย ดีใจไปสิ คุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายน่ะ พวกท่านก็อายุไม่น้อยแล้ว
ที่ผ่าน ๆ มาเรื่องราวต่าง ๆ ท่านรับได้หมดและ พวกท่านไม่กลัวอะไรอีกแล้วเชื่อฉันสิ”

“ขอบคุณพี่มากนะครับ พี่จีนุ”

“ไม่เป็นไร”

“พวกเราสองคนก็จะช่วยด้วยนะครับจีฮุน”

“ขอบคุณพี่สองคนมากครับ”
เมื่อดูรูปจนหมดจีฮุนและอึนเฮยังคงเดินเล่นไปมาอยู่บริเวณนั้น
ภาพสวยที่สุดในเวลานี้สำหรับจีนุและผู้ติดตาม
คือภาพที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดทักสิโด้สีขาว
กับสาวสวยในชุดแต่งงานเข้ารูปไม่หวือหวาแต่เท่ห์อย่าบอกใคร
กำลังจูงมือกันเดินไปข้างหน้า จีนุยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์รัวไม่นับ
เขายืนพิงอยู่ใต้ต้นไม้ที่อยู่เรียงรายบริเวณเชิงเขา
ใบไม้ยังคงมีน้ำแข็งติดอยู่ที่ปลายใบจีฮุนดึงอึนเฮหันหน้าเข้าหาเค้า
และก้มลงจุมพิตเธอที่หน้าผากเรียงร่ายมาจนถึงแก้มอิ่ม แสงอาทิตย์อ่อน ๆ
ที่สะท้อนยอดเขาน้ำแข็งมองจากที่ไกลส่องสะท้อนลงมาบริเวณที่สองหนุ่มสาวยืนอยู่
ทำเอาจีนุกับผู้ชวยทั้งสองมองดูด้วยสายตาที่เปี่ยมสุขตามอากับกริยาที่ทั้งสองมอบให้กัน

“พี่ครับ ๆ ผมว่าเอาภาพนี้ดีกว่าลงอินเตอร์เน็ต”

“เอ่อ ฉันรู้แล้ว อย่าพูดไปล่ะ”

“ค่ะ/ครับ” คำตอบที่ออกมาจากผู้ช่วยทั้งสองคนทำให้จีนุยืนยิ้มไม่หุบ
ภาพที่เปรียบเสมือนภาพวาดของเจ้าหญิงและเจ้าชายที่อยู่ตรงหน้าพาให้
ทั้งสามคนยืนมองอยู่จนไม่ได้ละสายตาไปไหน

“พี่คะสองคนนี้เค้าดูธรรมชาติดีนะ” ผู้ช่วยสาวกระซิบกับแฟนหนุ่ม

“นั่นสิ ถ้าเป็นที่บ้านเราก็คงอยู่กันคนละทิศทาง
ไหนขอหอมแก้มได้ป่ะ” อารมณ์ที่พาไปทำให้ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยขึ้นมาแกมขอร้อง

“ไปเก็บของเลยไป ทั้งคู่แหละ” จีนุหันมาบอกผู้ช่วยทั้งสองคน
แต่ก็เหมือนเล่นๆ เพราะเค้าก็ยังคงยิ้มไม่หุบ

“น่ารักดีจัง ฉันล่ะสงสารสองคนนี้จริง ๆ ฝ่าฟันกันมาหลายปีแล้ว
ขอให้เรื่องทั้งหมดไปในทางที่ดีแล้วกัน”

และไม่นานนักทั้งห้าคนก็เก็บของกลับโรงแรม
จีนุดำเนินการส่งเสื้อผ้าแฟชั่นทั้งหมดกลับฝรั่งเศษเพื่อวันพรุ่งนี้เช้า
เค้าจะได้กลับซูริค และต่อไปโซลเลยทันที
เพื่อนจัดการกับเรื่องของจีฮุนกับอึนเฮให้เสร็จสิ้น
ค่ำคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จีนุจะอยู่กับจีฮุนและอึนเฮ
และเมื่อจีนุกลับถึงโซลเรื่องของเขาและเธอในภาพถ่าย
จะถูกส่งเข้าโลกแห่งไซเบอร์อีกครั้ง มันจะดีหรือลบ
ขึ้นอยู่กับความคิดและความชอบของแต่ละบุคคล
จีนุและผู้ช่วยพากันสั่งอาหารและเครื่องดื่มมาทานที่ห้องพักของจีฮุนและอึนเฮ
เสียงการสนทนาที่มีทั้งหัวเราะแหละแซวกันไปมาระหว่างคนห้าคน
ความสนุกสานที่จีฮุนและอึนเฮได้รับนั้นมันเปรียบเสมือนการสร้างกำลังใจใ
ห้เขาและเธอลุกขึ้นสู้และกล้าที่จะเผชิญกับบุคคลบางกลุ่ม

“พรุ่งนี้พวกฉันก็ไปกันแต่เช้า วันนี้ก็พอแค่นี้แล้วกันนะ เดี๋ยวแยกย้ายกันไปนอนดีกว่า”

“พี่จีนุง่วงแล้วเหรอคะ อยู่ต่ออีหน่อยสิพี่”

“ไม่ได้หรอก มันดึกมากแล้ว เธอควรพักผ่อนได้แล้ว พวกเราช่วยกันเก็บดีกว่า”

“ค่ะพี่” และวันที่สองที่จีฮุนได้ร่วมดื่มกับจีนุ ตอนนี้เค้าได้แต่นั่งอมยิ้มไม่ได้พูดอะไร

“นี่จีฮุนเป็นอะไร ยิ้มอยู่ได้”

“ผมอยากรู้จังว่าถ้าพี่เกิดเป็นผู้หญิงจริง ๆ ผู้ชายทุกคนคงรักพี่กันหมดเลยนะครับ”
จีนุทำท่ากอดอกและเขยิบตัวหลบทันที

“นี่อย่ามาหลงรักฉันนะ ฉันไม่เอาคนมีเจ้าของหรอก จะบอกให้รู้ไว้”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ” อึนเฮและผู้ติดตามจีนุอีกสองคนพากันหัวเราะร่วน

“พี่ครับผมกำลังจะขอบคุณพี่ ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นซะหน่อย”

“เอ่อ ฉันรู้ คิดมากไปได้น่าจีฮุน แกนะน้องชายฉันนะ จำไว้
ไม่ต้องมาขอบคุณอะไรฉันนักหรอก เพราะถ้าไม่ใช่เธอทั้งสองคนฉันก็ไม่ยุ่งหรอก มันไม่ใช่ฉันน่ะ”

“ขอบคุณค่ะ/ครับ” จีฮุนและอึนเฮค้อมตัวลงต่ำเพื่อนเป็นการขอบคุณ
และเคารพเพื่อนรักที่เปรียบเสมือนคนในครอบครัวเดียวกัน
ไม่นานนักทุกคนก็แยกย้ายกลับเข้าห้องพักของตัวเอง
จีฮุนพาอึนเฮขึ้นนอนที่เตียงนุ่ม
ทั้งสองคนนอกคุยกันกระหนุ่งกระหนิงและแอบทายกันว่าจีเฮเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย
ไม่นานว่าที่คุณพ่อกับคุณแม่ก็หลับไปในที่สุด

โปรดติดตามตอนต่อไป1248

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-13-
ต่อค่ะ......
อาทิตย์สาดแสง การล่ำลาของกลุ่มเพื่อนก็เกิดขึ้น
ที่สถานีรถไฟในเมืองInterlaken และสองหนุ่มสาวเองก็คงต้องเดินทางต่อไปเพื่อพักผ่อน
แล้วเช้าวันต่อมาของการเดินทางก็มาถึง วันนี้จีฮุนกับอึนเฮคงต้องออกจาก Interlaken
เสียทีทั้งสองคนคงเดินทางด้วยรถไฟมุ่งหน้าไปยัง Zermatt เมื่อขึ้นรถไฟได้สักพักก็ถึง
Zermatt พอลงจากรถไฟก็มองเห็นยอด Matterhorn
ตั้งตระหง่านสวยงามท้าทายสายตาสองหนุ่มสาวเป็นยิ่งนัก
เพราะปกติยอด Matterhorn จะมีหมอกบางบ้างหนาบ้างมาบัง
แต่วันนี้เป็นโชคดีของสองหนุ่มสาวที่เห็นได้อย่างเต็มตา
ทั้งสองคนพากันหิ้วกระเป๋าเข้าโรงแรมใกล้ๆ กับบริเวณนั้น

“อุปปา เราจะเดินทางขึ้นเขาเลยหรือเปล่าคะ”

“ที่รักไหวมั้ยล่ะ พรุ่งนี้เช้าดีกว่ามั้ย วันนี้เราก็พักและเดินเที่ยวแถว ๆ นี้ก่อน”

“ก็ดีค่ะ เอาของไปเก็บ อาบน้ำพักผ่อนก่อนพอบ่าย ๆ เราออกไปหาอะไรทานกันดีกว่าค่ะ”
จีฮุนพยัคหน้ารับและพาเธอเดินขึ้นห้องพักไป เสียงประตูไม้เก่าภายในโรงแรมดังเบา ๆ
เสมือนกับผ่านการใช้งานมาเป็นเวลานาน

“อุปปา ที่นี่ดูเก่ามากเลยค่ะ แต่สะอาดสะอ้านดีจัง”

“ใช่ พี่ว่าเป็นอะไรที่แปลกนะ เพราะสวิสนี่โรงแรมเค้าก็จะคล้าย ๆ กันนะคะ”

“หมายถึงเก่าหรือ”

“ไม่ใช่ค่ะ จะบอกว่าอย่างไรดีล่ะ สะอาด แต่ขลังน่ะอุปปา”

“เฮ้อออออ ขลังฟังดูน่ากลัวจัง”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ฉันลืมไป อุปปากลัวผี”

“จุ๊ ๆ อย่าพูดสิ เดี๋ยวย้านที่เลยนี่”

“ไม่เอาหรอก ฉันชอบ” อึนเฮหันไปยิ้มให้จีฮุน ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่โซฟาภายในห้องพัก
โซฟาตัวยาวหนานุ่ม จีฮุนล้มตัวลงนอนหนุนตักของอึนเฮ

“ขอคุยกะจีเฮหน่อยนะ”

“ก๊อก ๆ ๆ จีเฮ นี่พ่อนะครับ จีเฮรักใครที่สุดในโลก” จีฮุนถามและก็ตอบเองว่า

“อ๋อรักพ่อเหรอ ดีจังเลยลูกพ่อ”

“นี่ ๆ อุปปา จะมากไปแล้ว จีเฮเค้าอยู่ในท้องฉันเค้าก็ต้องรักฉันที่สุดในโลกสิ”
จีฮุนลุกขึ้นทันที

“อ้าวแต่เค้าก็เป็นตัวของพี่ด้วยนะ ไม่งั้นจะไปอยู่ในนั้นได้ไงล่ะ”

“เดี๋ยวเถอะ..ถ้าไม่มีไข่ของฉันตัวของอุปปาก็เข้าไปอยู่ไม่ได้หรอก”

“โอ้โห มากไปล่ะมานี่ขอจับท้องหน่อย”จีฮุนยื่นมือไปลูบที่ท้องของอึนเฮ
ก็ต้องตกใจทันที เพี๊ยยยยยยยยยย อึนเฮตีเขาที่มือ

“อุ้ย ทำไมล่ะจะจับน่ะ”

“ไม่ต้องเลยไม่ให้จับ อยู่ดี ๆ มาชวนฉันทะเลาะ อุปปาเป็นอะไรไปน่ะ เมื่อวานก็ต่อคำกะพี่จีนุ”

“ไม่รู้สิ อยู่ดี ๆ ก็เหมือนจะหงุดหงิดง่าย ๆ เป็นอะไรไปล่ะ”

“อยาบอกนะว่าฮอร์โมนเริ่มเปลี่ยนแปลง”

“ไม่มีทางซะล่ะ มา ๆ มาจับจีเฮก่อน”

“จีเฮ เมื่อกี้คนใจร้ายเค้าตีมือพ่อด้วย เดี่ยวพอจีเฮเขิยบตัวได้ ดิ้นให้สุด ๆ ไปเลยนะลูก”

“โอ๊ะ ฉันล่ะอยากให้อุปปาท้องเองจริง ๆ”

“นั่นสิ ถ้าได้ก็ดีนะ พี่จะพาจีเฮเดินเล่น ว่ายน้ำทุกวันเลย ไปไหนไปด้วยกัน
เฮ้อออ..พูดไปก็เท่านั้น ร้องเพลงให้จีเฮฟังดีกว่า”
จีฮุนนอนร้องเพลงอยู่ได้สักพักเค้าก็หลับไป อึนเฮจึงเขยิบตัวออก
เอาผ้ามาห่มให้เค้าและเธอเองก็ขึ้นนอนที่เตียง และไม่นานนักเธอก็หลับไปในที่สุด
เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก็คงไม่สามารถที่จะนอนอยู่บนโซฟาตัวเล็กได้
เค้าตื่นขึ้นมาพร้อมกับกวาดสายตาหาคนรักเมื่อเห็นเธอหลับอยู่ที่นอนอัน
แสนอบอุ่นเค้าจึงตามเธอขึ้นไปนอนในที่เดียวกันและสาวเองก็เริ่มรู้สึกตัว

“ฉันเห็นหลับก็เลยไม่อยากเรียก” น้ำเสียงงังเงียอู้อี้จากการนอนและอากาศที่เย็น

“ไม่เป็นไรหรอก นอนต่อเถอะขอกอดสักแปปนะ อยากอยู่ใก้ ๆ ที่รักกะจีเฮน่ะ”

“ค่ะ” เธอหันหน้ากลับมาหาเค้าพร้อม ๆ ไปกับจุมพิตที่ริมฝีบากบางหนึ่งครั้ง

“อย่านะ อย่า เดี๋ยวจะเลยเถิดต้องอดใจไว้”

“ใครฉันหรืออุปปา”

“แหะ แหะ พี่นี่แหละ หิวมั้ยล่ะ”

“อืมส์ หิวค่ะ พักนี้เริ่มหิวบ่อยครั้งขึ้น สงสัยจีเฮจะทานเก่ง”

“อันนี้คงได้แม่มาล่ะ เพราะพี่ทานไม่เก่ง”

“หึ ดี ๆ ก็อุปปาหมดแหละนะ ส่วนแย่ ๆ ก็ของฉันงั้นสิ” อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ
กับเหลือบตามองจีฮุนตาโต

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตาโต ๆ แบบนี้ก็แสดงว่ากำลังจะงอล มา ๆ แม่จ๋าหนูหิวนมขอกินนมหน่อยนะ”
จีฮุนปล้ำถลกเสื้ออึนเฮขึ้นทำเอาเธอหัวเราะคิกคัก
วันเวลาที่ผ่าน ๆ มาทั้งสองคนแม้จะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเล็กๆ น้อย ๆ
แต่ความรักที่มาพร้อม ๆ กับการงอลกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เพิ่มพูนทวีขึ้นทุกวัน

“อุปปาหายง่วงหรือยังคะ”

“หายแล้วแล้วที่รักล่ะ”

“ก็อยากนอนอีกนิด แต่หิวจังเลยค่ะ”

“งั้นเราออกไปหาอะไรทานกันเถอะ แล้วก็หาที่สวย ๆ ถ่ายรูปกันด้วยดีกว่า”

“ดีค่”ะ ทั้งสองคนเดินออกจากที่พัก พากันเดินเล่นไปเรื่อย ๆ
หลังจากเดินไปได้สักระยะก็พากันแวะทานอาหารและก็คุยกันถึงเรื่องที่เดินทางต่อไป

“อุปปาฉันว่าถ้าถึงยอดเขาTitlis ฉันอยากเล่นกระดานเลื่อนจังเลย”

“หา....ที่รักพูดอะไรมาน่ะ ไม่ได้หรอกนะ จีเฮเค้าจะตกใจ
แล้วมันก็ไม่ปลอดภัยกับจีเฮเค้าด้วยรู้มั้ย”

“ฉันลืมเลย ใช่สิ ฉันต้องระวังตัวให้หนัก”

“อย่าห่วงไปเลยนะ วันหนึ่งพอจีเฮโตขึ้นแล้วพร้อมที่ออกเที่ยวกับพวกเรา
พี่จะพาจีเฮมาที่นี่อีก เพราะที่นี่เป็นที่แรกที่เรารู้ว่ามีเค้าอยู่ด้วย”

“จีเฮนี่หน้าตาคงเหมือนฉันนะ”

“ใช่พี่อยากให้เค้าน่ารักเหมือนคุณแม่ พี่คิดมาตลอดนะ
ว่าถ้ามีลูกก็อยากได้ลูกสาวที่เหมือนกับที่รัก”

“ขอบคุณอุปปานะคะ ทานกันดีกว่า อาหารมาแล้ว”

“ฮื่อเอาสิ” หลังจากที่รับประทานอาหารกันจนอิ่มทั้งสองคนเริ่มออกเดินเที่ยว
Zermattเป็นเมืองที่สวยงามอีกเมืองหนึ่งของสวิส มองไปทางไหนก็เหมือนว่าอยู่
ตรงกลางระหว่างยอดเขาหลาย ๆ ยอด ยังคงความเป็นเมืองที่เก็บวัฒนธรรมเก่า ๆ ไว้เยอะ
และร้านค้าที่อยู่ในบริเวณนั้นก็ทันสมัยน่ารัก เป็นที่ตื่นตากับอึนเฮ
เธอเลือกที่จะซื้อของชิ้นเล็ก ๆ เพื่อนเอากลับเกาหลี

“ที่รัก ๆ ดูนี่สิ มีเสื้อผ้าเด็กด้วยหล่ะ”

“ไหน ๆ อุปปาดูซิ”

“สีชมพูตัวนั้นน่ารักจัง รองเท้าก็น่ารัก ซื้อรองเท้าซักสองคู่มั้ยที่รัก”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ แล้วอุปปารู้หรือคะว่าจีเฮเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“ผู้หญิงสิ วันที่พี่ฝันว่าจูงมือเด็กผู้หญิงเค้าเกล้าผมสูง ตาโต จมูกโด่ง ผิวขาว
ปากบาง ๆ เหมือนพี่เลยไม่หนา

“หนะ..หนา ...อะไรนะอุปปา ปากไม่หนา ว่าฉันหรือ”

“ปะ ๆ เปล่า คือปากบางเหมือนพี่ไม่อวบ ๆ เหมือนเฮไง”

“ปากอวบ ๆ นี่มันทำไมหรือ” อึนเฮหันมามองตาวาว แสดงอาการไม่ค่อยพอใจ

“ก็ดีไง เวลาจูบเต็มปากเต็มคำดีทำไมล่ะ โกรธเหรอคนสวย” จีฮุนหันมาหัวเราะเล็ก ๆ

“นี่แนะ ๆ ๆ อุปปาบ้าจริง ๆ เลย”

“ไหนดูสิ เงยหน้ามา” จีฮุนขจับคางอึนเฮเชยขึ้น

“ปากนี่มันสวยน่าจูบจริง ๆ ก็ปากนี้นี่แหละทำเอาลืมไม่ลงตั้งแต่เข้าฉากคิสในgoong”
และเค้าก็ก้มลงจุมพิตเธอรวดเร็ว ทำเอาอึนเฮตกใจแต่ก็ปล่อยเลยตามเลย
เมื่อเสร็จสิ้นการพิชิตใจสาวขี้งอนทั้งสองคนก็พากันเดินดูของไปเรื่อย
และก็ไปจบที่ร้านผลไม้ อึนเฮหอบผลไม้กลับที่พักไปหลายกิโลทีเดียว

“ทานหมดเหรอ”

“ทำไมล่ะ ก็อุปปาน่ะแหละ ชอบมาแอบทาน”

“แหมก็ตั้งเยอะ แบ่งมั่งไม่ได้เหรอ”

“ได้ แต่ว่าอุปปาทานเยอะนี่ฉันก็ซื้อเยอะ”

“ใช่ช่วงหลังพี่เปรี้ยวปากไงไม่รู้ บอกไม่ถูก”

“อุปปาเมืองนี้ไม่ใหญ่มากนะคะ น่ารักดีเนอะ”

“ใช่ Zermatt เป็นเมืองหรือเรียกได้ว่าเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ซึ่งมีพื้นที่เพียงประมาณ 243
ตารางกิโลเมตร อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1610 เมตร
ตั้งอยู่บริเวณฐานทางด้านเหนือของยอดเขา Matterhorn
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขา Alp เมืองนี้ตั้งอยู่ในเขต Valais
ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของสวิตเซอร์แลนด์ ห่างจากเขตแดนรอยต่อ
ระหว่างประเทศสวิตเซอร์แลนด์กับประเทศอิตาลีเพียงแค่ 10 กิโลเมตร
ประชากรในเมือง Zermatt มีประมาณ 5,500 คน ภาษาที่ใช้ในท้องถิ่นก็คือภาษาเยอรมัน”

“โอ้โห ทำไมรู้เยอะจังคะ”

“นี่ไงหนังสือ”

“โอ๊ะ ไปซื้อมาตอนไหนคะนี่”

“ก็ตอนที่ตัวเองบรรเลงอยู่กับผลไม้ล่ะ แถมรองเท้าเด็กอีกสองคู่”

“ฮ่า ๆ ๆ อุปปา ขี้เห่อจัง”

“เอาน่าเอาน่า มานี่มา” จีฮุนอมยิ้มอาย ๆ และดึงอึนเฮเขยิบตัวเข้าใกล้
จีฮุนเดินกอดคอเธอเพื่อให้เดินไปพร้อม ๆ กัน

“ฉันรักอุปปาที่สุดเลย จุ๊บ” เธอเขย่งเท้าจุ๊บลงที่แก้มของจีฮุนเบา ๆ หนึ่งครั้ง

“พี่ก็รักเฮที่สุดเหมือนกัน เฮ้อออ....ทำไงดีล่ะ บรรยากาศเป็นใจจัง”

“เป็นใจเรื่องอะไรหรือคะ” อึนเฮทำท่าฉงนเล็ก ๆ แล้วก็ร้อง

“อ๋ออออ ไม่ล่ะ รอไปก่อนนะคะ”

“ฮื่อ ๆ ๆ ๆ ๆ” จีฮุนทำท่าร้องไห้เหมือนเด็กที่ไม่ได้ของเล่นเค้าแกล้งยืนกระทืบเท้าตุ่บ ๆ
เหมือนเด็ก ทำให้อึนเฮอายจนต้องรีบดึงแขนให้เดิน

“อุปป!!!!! อายเค้า ไป ๆ ทำท่าเป็นเด็ก ๆ ไปได้ นี่ตั้งแต่ฉันท้องนะ
อุปปาดูจะทำตัวเป็นเด็กเข้าไปทุกทีแล้ว”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ซ้อมไว้เล่นกัยจีเฮไง ไป ๆ ที่รักกลับไปพักกันดีกว่า” บ่ายแก่ ๆ
อากาศทีหนาวเย็นทำเอาผู้คนรอบ
ข้างเดินกอดอกกันเป็นแถว ๆ แต่ทว่าสองหนุ่มสาวที่กำลังมีความรักแทรกผ่าน
เส้นเลือดทุกเส้นในร่างกายกับรู้สึกว่าอากาศไม่ได้เย็นอะไรมากมายนัก
ระยะทางที่เดินกลับที่พัก คนหลาย ๆ คนจะเห็นชายหนุ่มรูปหล่อกับสาวน่ารัก
เดินกอดคอเคียงคู่และหัวเราะกันไปตลอดทาง
โปรดติดตามตอนต่อไป
1274

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-14-
ต่อค่ะ......

การเดินทางในเช้าวันใหม่ก็เริ่มขึ้น ทั้งสองคนเดินทางไปที่สถานีรถไฟสาย
Gornergrat เพื่อขึ้นไปชมวิวบนยอดเขา Materhorn
ระหว่างทางทั้งสองคนก็ยังคงเก็บภาพความสวยงามยามเช้าของเมืองที่ขึ้นชื่อ
ว่าอยู่เทียบไปกับเขาหลาย ๆ ลูก ซึ่งขณะนี้หิมะได้ปกคลุมอยู่บรเวณยอดเขา
ถ้าใช้กล้องส่องทางไกลจะเห็นได้ชัด ว่าสีขาวโพลนเมื่อสาดแสงอาทิตย์นั้น
สวยงามขนาดไหน และก็ถึงเวลาที่รถไฟออกเดินทาง

“โอ้โหอุปปา วิวสวยมาก ๆ เลยค่ะ”
จีฮุนเองก็ตื่นตาตื่นใจกับการเดินทางในครั้งนี้เพราะเริ่มออสตาร์ท
ไม่นานนักก็เห็นความงามมาเยือนในทันที

“จริด้วย เร็ว ๆ ถ่ายรูปกัน” เสียงบานเลื่อนหน้าต่างบนรถไฟทำงานติด ๆ กัน
ไม่หยุด เพราะแทบไม่น่าเชื่อว่าผู้คนที่นั่งอยู่บนรถไฟ ไม่มีใครทนได้กับภาพทิวทัศน์
ที่เห็นอยู่ตรงหน้าทุกคนต่างหันกล้องออกเพื่อเก็บภาพวิวที่สวยงาม
เสียงชัตเตอร์ของจีฮุนเองก็กดรัวเหมือนปื่นกลที่กำลังทำงานในสนามรบ


(ตรงนี้ผู้เขียนขอบอกนะคะ ว่าไม่ได้มั่ว จริง ๆ ค่ะ สวิสเป็นประเทศที่สวยงามจริง ๆ
แม้ว่าเป็นหน้าร้อนของเค้าอากาศก็ยังเย็นสบายค่ะ)



“อุปปา ฟ้าใสมากเลยค่ะ เห็นยอดเขา Matterhorn ชัดเจนเลย”
ทั้งสองคนลงจากรถไฟเมื่อถึงสถานี Gornergrat และเดินไปเรื่อย ๆ
ตามคนอื่น ๆ ที่มาในรถไฟขบวนเดียวกัน

“จริงด้วย เราสองคนนี่โชคดีจังเลย มาสวิสคราวนี้ แม้อากาศจะเย็นแต่ฟ้าโปร่งมาก ๆ เลย”

“อุปปารู้ไหมคะว่ายอดเขานี้สูงกว่าระดับน้ำทะเลเท่าไหร่”
จีฮุนหยิบหนังสือขึ้นเปิดอ่านและบรรยายให้อึนเฮฟังทันที

“ยอด Matterhorn อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 4,478 เมตร
เขาลูกนี้ด้านหนึ่งอยู่ในเขตแดนประเทศสวิส อีกด้านหนึ่งอยู่ในเขตแดนของประเทศอิตาลี่
สมัยก่อนตอนยังไม่มีกระเช้าหรือรถไฟใดๆ นักปีนเขาหลายคนได้มาจบชีวิตลง
เพราะต้องการพิชิตยอดเขา Matterhorn ชื่อของเขาเหล่านั้นยังจารึกอยู่บนศิลา
ที่สุสานใกล้ๆ แม่น้ำที่ตัวเมือง Zermatt”

“ฮืมส์ น่าเศร้าจังค่ะ พวกเรานี่โชคดีนะคะ ที่ตอนนี้มีทุกอย่างพร้อม
เราก็เลยสะดวกในการท่องเที่ยว”

“ยังมีอีกนะ แม้ว่าการท่องเที่ยวของ Zermatt
จะเชิญชวนให้มาเที่ยวได้ตลอดทั้งปี แต่ช่วงที่นิยมมากที่สุดคือช่วงฤดูหนาว
เพราะสามารถเล่นสกีได้จากยอดเขาลงมาถึงบริเวณเชิงเขาใกล้เมืองเลยหล่ะ”

“อุปปา อุปปามาดูทางนี้กันค่ะ” อึนเฮตื่นเต้นทำท่าลุกลี้ลุกรนที่สามารถมอง
จากข้างบนลงไปเห็นทางขึ้นที่พวกเขาเดินทางมา แนวยาวที่มองออกไปลิบ ๆ
นั้นยังคงเป็นสีขาวปนเขียวผสมกันไประหว่างหิมะและต้นไม้ใบหญ้า

“นี่ ที่รักเบา ๆ หน่อยค่ะ เพราะว่าวิ่งไปวิ่งมานี่มันอันตรายนะ...... ไหนดูซิ
สวยจังพี่ถ่ายรูปให้เอาเก็บไว้ให้จีเฮดูว่าตอนนี้เค้าก็อยู่กับคุณแม่คุณพ่อด้วย”
จีฮุนถ่ายรูปให้อึนเฮได้สองสามรูปก็รู้สึกมีอาการไม่ค่อยดี จนต้องลงนั่งพัก

“อุปปาเป็นอะไรไป เหนื่อยหรือเปล่าคะ”

“ไม่หรอก ไม่เหนื่อย แต่รู้สึกแปลก ๆ อย่างไงไม่รู้ เหมือนเวียนหัวน่ะ”

“หรือเพราะที่นี่สูง อุปปา” อึนเฮเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ พร้อมกับโอบกอดจีฮุนไว้

“ไม่ใช่นะ พี่ขึ้นเขามาไม่รู้เท่าไหร่แล้วไม่เคยเป็น เฮ้อ สมองมันจี๊ด ๆ
แปลก ๆ เหมือนอยากจะอาเจียน”


(อาการแพ้ท้องในผู้ชายก็เห็น ๆ มาเยอะนะคะ แต่จะจริงหรือไม่นั้น
คงต้องวิเคราะห์กันค่ะ แต่ในอีกแง่ทางการแพทย์คือเกิดจากความวิตกกังวลของผู้เป็นสามีค่ะ
เมื่ออาการวิตกกังวลห่วงภรรยาและลูกในท้อง กังวงหลาย ๆ เรื่อง
ก็ทำให้มีอาการแบบนี้ได้ค่ะ อีกเรื่องหนึ่งค่ะ
อาจเกิดเพราะน้ำหนักขึ้นในทันทีก็ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนอย่างรวดเร็วค่ะ)

(ไม่มีอะไรแก้อาการแพ้ท้องในตอนเช้าได้ดีเท่าชาขิงสักถ้อย
ขิงใช้แก้อาการเมารถ เมาเรือได้ เช่นกัน คุณอาจใช้ชาขิงสำเร็จรูปแบบถุง
ซึ่งหาซื้อได้ตามร้านสินค้าเพื่อสุขภาพและซูเปอร์มาร์เกด หรือ
ใช้ขิงสดขูด 1.2 ช้อนชาใส่ในน้ำร้อนจัด 1 ถ้วย แช่ไว้ 5 นาทีแล้วกรองกากออกก่อนดื่ม)


“เอานี่มั้ยผลไม้แห้งฉันพกมา เปรี้ยวหน่อยอาจทำให้อุปปาดีขึ้น”

“เอามาสิ พี่ลองทานดูหน่อย” จีฮุนหยิบถุงผลไม้แห้งมาไว้ที่มือเค้า
หยิบใส่ปากลองรสชาดดูหนึ่งชิ้น แต่ก็แปลกเพราะจีฮุนไม่ใช่คนที่
ชอบทานรสหวานจัดเปรี้ยวจัด แต่เค้ากับหยิบทานไม่หยุดจนอึนเฮ
เองก็งงกันท่าทีของจีฮุน

“อร่อยหรือคะ เอาอีกมั้ย”

“อืมส์อร่อย แต่ไม่แล้วล่ะ รู้สึกดีขึ้นนะ เราลงจากที่นี่กันดีกว่า”
ทั้งสองคนเดินลงและเข้าไปนั่งรอรอบรถไฟที่จะเดินทางลงไปเมือง Zermatt
และเมื่อกลับถึงที่พัก อึนเฮและจีฮุนพากันเข้าห้องอาบน้ำ

“อาบน้ำกันก่อนดีมั้ยอุปปา”

“อืมส์ ..เอาสิ พี่รู้สึกไม่ค่อยดีเลย โหวงเหงวอย่างไงไม่รู้”

“อาบน้ำอุ่น ๆ ซะหน่อยนะอุปา เดี่ยวฉันสระผมให้ จะได้รู้สึกโล่งสบาย”
เธอพูดไปพร้อม ๆ กับยิ้มให้เขา

“จ้ะ เดี๋ยวพี่ตามเข้าไปนะ ที่รักเข้าไปก่อนเลย” อึนเฮเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ
เตรียมน้ำอุ่นจัดไว้รอจีฮุน

“เป็นอะไรไปนะอุปปา” อึนเฮพึมพำกับตัวเองและไม่นานนักจีฮุนก็เดินตามเข้ามา
เขาล้างตัวให้สะอาดก็ลงนอนแช่น้ำในอ่าง อึนเฮนั่งอยู่ขอบอางด้านบนสระผมให้จีฮุน
เธอรู้สึกได้ว่าเค้าคงไม่สบายจริง ๆ เพราะปกติจีฮุนจะเป็นคนทำโน่นทำนี่ให้เธอมากกว่า

“สบายมั้ยคะ”

“ดีจ้ะ เสร็จหรือยัง”

“เสร็จแล้ว อุปปาแช่น้ำอุ่นไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันไปอาบตรงฝักบัวเอง”

“ไม่เอาน่ะ มาแช่ด้วยกัน พี่ขอกอดหน่อยนะ”

“กอดอย่างเดียวนะ”

“อืมส์ ตอนนี้ไม่มีแรงทำอะไรได้หรอก ทำไมอยู่ดี ๆ เวียนหัว หรือจะเป็นไข้”
อึนเฮหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ด้วยความแคบของอ่างอายน้ำ เธอแทบจะไปนั่งอยู่บนตัวของจีฮุน

“มันแคบจังค่ะ”

“ตะแคงตัวมาสิ ขอกอดหน่อย น้ำอุ่นดีจัง”
เธอล้มตัวลงข้าง ๆ จีฮุนเค้าสอดแขนรับตัวเธอเอาไว้และเขยิบให้เธอหนุนทีหน้าอกของเค้า

“อุปปา สบายดีเนอะ เราหลับในอ่างนี่ดีมั้ย”

“หึ หึ เดี๋ยวก็จมน้ำกันพอดี หรืออยากนอนในอ่างนี้”

“อยากสิ เดี๋ยวปล่อยน้ำออกเช็ดให้แห้งเรามานอนที่นี่กันดีกว่า”

“โอ้ ..พิเรนจังเลยคุณแม่”

“ฮ่า ๆ ๆ ฉันก็พูดไปงั้นแหละอุปปา บุ๋ง...บุ๋ง....”

“เสียงอะไรน่ะที่รัก”

“ฉันผายลมในน้ำน่ะ ฮ่า ๆ ดูสิอุปปามันเป็นฟองอากาศลอยขึ้นมาด้วย” จีฮุนเขิยบตัวลุกขึ้นนั่งทันที

“นี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ เกรงใจจีเฮเค้าบ้างสิ......โอ้โห..เหม็นด้วย นี่ขนาดในน้ำนะนี่”

“ฮ่า ๆ คือสามวันแล้วอุปปาฉันยังไม่ถ่ายเลยน่ะ”

“อ้าว ..ทำไมล่ะ หรือว่าจะเป็นเพราะตั้งครรภ์ เค้าว่าผู้หญิงตังครรภ์จะท้องผูก
ที่รักต้องทานน้ำเยอะ ๆ นะ ไม่ไหวพี่จะอาเจียนแล้วเนี่ย เหม็นจังเลย”

“ฉันขอโทษนะ คิดว่ามันจะไม่มีกลิ่น ออกไปกันดีกว่าเนอะอุปปา”

“ออกสิ ใครจะไปทนไหว ยังกะอยู่ในน้ำเน่าแนะ”

“อุปปา!!!!!! พูดแบบนี้เลยหรือ ฉันโกรธแล้วนะ.... ก็บอกขอโทษไง”
อึนเฮลุกขึ้นยืนเท้าสะเอวกลางอ่าง

“อะ อะ ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ” จีฮุนพูดหน่าเนื่อยจากอาการวิงเวียน

“ทำไมต้องพูดแรงแบบนี้ด้วย มาท้องดูมั้ย”

“ขอโทษ ขอโทษ ไป ๆ รีบออกเถอะ สั่งอะไรมาทานกันดีกว่านะ นะ”

“อีกหน่อยอุปปาก็จะเห็นว่าคนท้องมันลำบากแค่ไหน วิ่งก็ไม่ได้ กระโดดก็ไม่ได้
ถ่ายก็ไม่ออก ฮือ ๆๆๆๆ ฉันไม่ทานแล้ว จะนอนแล้ว!!!!!”
อึนเฮเดินกระแทกเท้าตับ ๆ ออกจากห้องน้ำ แต่งตัวเสร็จเธอก็ขึ้นนอนทันที
จีฮุนสั่งอาหารมาทานที่ห้อง และก็สั่งเผื่ออึนเฮด้วย

“ที่รัก ทานข้าวกันเถอะ” ไม่มีเสียงตอบจากอึนเฮจีฮุนเดินเข้าไปที่เตียงและสะกิด
อึนเฮเบา ๆ เธอก็สะบัดตัวออก

“ไปทานข้าวนะ พี่ขอโทษ”

“ไม่ต้องมาขอโทษ.....ก็ฉันทำน้ำอุปปาเน่าไง จะมาขอโทษทำไม”
จีฮุนลงนั่งข้าง ๆ เธอลูบเธอที่ศรีษะเบา ๆ อึนเฮรีบปัดมือของเขาออกทันที

“จีเฮเค้าจะหิวนะ ไปทานเถอะ”

“ไม่....จีเฮเค้าก็งอนที่อุปปาว่าฉัน เค้าอยู่กับฉัน เค้าก็ต้องรู้สึกเหมือนฉัน”
จีฮุนถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็เดินออกไปเมื่อนั่งทานอาหาร
จีฮุนเองก็ทานได้ไม่มาก และเมื่อทานเสร็จก่อนที่จะเดินออกจากโต๊ะอาหาร
เค้าก็พูดขึ้นมาลอย ๆ คนเดียว

“โอ้โห เหลือเต็มเลย อาหารดี ๆ ทั้งนั้นแต่ไม่มีคนทาน
เฮ้อ...พรุ่งนี้ค่อยเรียกเค้ามาเก็บก็แล้วกัน” เมื่อพูดจบตัวจีฮุนเองก็รีบเข้านอน
เวลาผ่านไปไม่นานนักความเพลียทำให้ทั้งสองคนหลับไปในที่สุด
จากนั้นไม่ถึงสองชั่วโมงจีฮุนก็ตื่นขึ้นเพราะเสียงโคร้งเคร้งที่ดังมากจากโต๊ะอาหาร
เขาเหลือบมองเห็นอึนเฮกำลังนั่งทานอาหารอยู่คนเดียว เค้านึกขำจึงแอบหัวเราะเธอคิก
คิกอยู่บนที่นอนคนเดียว แต่ก็ไม่ให้เธอรู้ตัวเพราะเกรงว่าเธอจะไม่ยอมทานอาหารต่อจหมด
และไม่นานนักเจ้าตัวเขมือบอาหารก็ขึ้นเตียงนอนอีกครั้ง คู่กรณีต้องแกล้งหลับตา
เธอยกแขนของเขาเบา ๆ ให้ผายออกและล้มตัวนอนหนุนแขนจีฮุน
ไม่นานนักก็หลับไปอีกครั้ง จีฮุนผงกศรีษะขึ้นดูเธอไปพร้อม ๆ กับอมยิ้ม

“อิ่มแล้วสิ ปากก็ไม่ล้าง นี่ถ้าจีเฮเหมือนยัยตัวร้ายนี่คงเลี้ยงง่ายดีน่าดู หึ หึ”
จีฮุนอมยิ้มและพลิกตัวเข้าหาเธอ และจุมพิตเธอที่หน้าผากพร้อมไปกับโอบกอดจนหลับตามอึนเฮไป

โปรดติดตามตอนต่อไป 1291

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11996 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:17 AM

ต่อค่ะ.............
ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-15-
วันใหม่ของการเดินทางอีกครั้งก็มาถึง จีฮุนยังคงมีอาการเพลียเล็ก ๆ
แต่ก็สามารถเดินทางได้เหมือนปกติทุกวัน และวันนี้เองก็คงเป็นวันก่อนวันสุดท้าย
ที่จะได้เที่ยวก่อนจะเดินทางออกจากประเทศสวิส จากสภาวะทางร่างกายของอึนเฮ
คงไม่เหมาะนักที่จะพาเธอขึ้นลงเขา ทั้งสองคนจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไป Luzern
เพื่อไปดูอนุสรณ์สถาน Loewendenkmai เป็นรูปแกะสลักหินขนาดใหญ่ของสิงโต
แสนเศร้านอนทรมานด้วยคมหอก รูปสลักนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ให้กับทหารสวิส
ที่เสียชีวิตลงในสงครามปฏิวัติโดยประชาชนที่ประเทศฝรั่งเศส ในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ตามเรื่องคือในสมัยนั้นประเทศสวิสไม่ได้เฟื่องฟู รำรวยอย่างในปัจจุบันแต่เป็นประเทศ
ที่ยากจน ชายหนุ่มกำยำเลี้ยงชีพด้วยการเป็นทหารรับจ้าง ด้วยความยากแค้นและภูมิประเทศ
ที่มีแต่ภูเขาสูงทำให้คนสวิสแข็งแกร่งและอดทนทั้งในการดำรงชีวิตและในการต่อสู้
ทหารรับจ้างสวิสจึงถูกขนานนามว่าเป็นทหารที่เข้มแข็ง เชียวชาญการรบที่สุดในยุโรป
ในสงครามครั้งนั้นทหารสวิสผู้ทำหน้าที่คุ้มกันพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 จากการโค่นล้มอำนาจ
ได้เสียชีวิตลง เว้นแต่นายทหาร Karl Plyffer ที่รอดชีวิตกลับมาและเป็นผู้ริเริ่มสร้าง
อนุสรณ์แห่งนี้ขึ้นนั่นเอง โดยรอบอนุสรณ์สถานสิงโตนี้ก็จะมีร้านขายของที่ระลึกเล็กๆมากมาย
จะขายนาฬิกา มีดพกสวิสพร้อมบริการแกะสลักชื่อฟรี มีหลากหลายราคาให้เลือกซื้อ


“นี่ที่รัก มาดูนาฬิกาเรืนนี้สิ สวยดีจัง”

“ซื้อกันมั้ยอุปปา เอาไปฝากคุณพ่อคุณแม่ของอุปปากับของชั้น แล้วก็น้องของเรา”

“ดีสิ แต่ราคาสูงเหมือนกันนะ”

“ไปเป็นไรหรอกอุปปา เราก็ซื้อราคาพอประมาณนะ นาน ๆ มาทีได้ของแท้ไปนี่แหละดีที่สุด”

“พี่จะซื้อมีดพกด้วย”

“ค่ะซื้อเลย ที่บ้านเราแพงจะตายไป” และไม่นานนักทั้งสองคนก็พากันเดินออกร้านนู้น
เข้าร้านนี้เลือกของจนเป็นที่พอใจ

“วันนี้เราซื้อของเสร็จแล้วก็หาที่พักกันนะคะ แล้วพรุงนี้ค่อยออกเที่ยวเพราะเดินทางกว่าจะมาถึงก็สายแล้ว”

“นั่นสิ วันนี้ดีหน่อยไม่ค่อยเป็นอะไร”

“หรืออุปปาจะไม่ชอบขึ้นเขาคะ”

“ไม่นาจะใช่นะ ก็ขึ้น ๆ ลง ตลอดนี่ สวิสก็คล้าย ๆ บ้านเรานะ แต่ที่นี่น่ะสูงกว่าเยอะ”

“อุปปาคงกลัวความสูง”

“ใครกันแน่ที่กลัวความสูง ตัวเองหรือพี่”

“ฮ่า ๆ ๆ ใช่ ฉันกลัวความสูง แต่อุปปากลัวผี” อึนเฮหัวเราะเหมือนสนุก
แต่ผู้ที่ถูกล้อเรียนเริ่มจะออกอาการงอนเล็ก ๆ

“หัวเราะอะไรนักหนาเนี่ย พูดอยู่ได้ อย่าไปบอกใครเค้าล่ะ เป็นผู้ชายกลัวผีอายเค้าตายเลย”

“โอ๊ะ ก็เรื่องจริงนี่อุปปา ทำไมต้องอาย ไม่แน่นะ เมืองนี้นะ
มีอนุสรณ์ของทหารที่ออกรบแล้วเสียชีวิต คงขลังดีนะคะอุปปา”

“ที่รัก ถ้าไม่หยุดพูดนะ พี่จะวิ่งหนีไปเลย”

“ไปสิ เจอผีไม่รู้นะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ”

“หนอย ได้ทีเอาใหญ่ ไป ๆ ไปหาอะไรทานแล้วหาที่พักกันดีกว่าพรุ่งนี้ยังอีกยาวไกล”
ทั้งสองคนพากันรับประทานอาหารจนเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็หาที่พักไม่ไกลจากสถานที่ท่องเที่ยวมากนัก
และก็เหมือนเดิม อึนเฮเลือกที่จะอยู่โรงแรมที่ปลูกสร้างแบบยุคลาง คือเป็นโรงแรมเก่า
แต่ยังได้รับการดูแลมาเป็นอย่างดี

“เอาที่นี่หรือ พี่ว่าไปหาที่อื่นไม่ดีกว่าหรือเฮ”

“ไม่ล่ะ ฉันชอบที่นี่..... อุปปา!!!!!ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
เมื่อจัดการจองห้องพักเรียบร้อยทั้งสองคนพากันพักผ่อน อึนเฮขึ้นเตียงนอนเล่นตามนิสัย
จีฮุนจัดเก็บของได้สักครู่ก็เดินมาหาเธอที่เตียงนอน

“ไง จะหลับแล้วสิ” จีฮุนพูดพร้อม ๆ กับนอนลงข้าง ๆ เธอ


“อุปปา ฉันรู้สึกเหมือนท้องฉันดุกดิก ๆ น่ะ”

“จริงเหรอ ไหนให้พี่ดูซิ”

“นี่ไง นับเวลานี่ก็น่าจะสามเดือนกว่า ๆ แล้วนะ จะเร็วอย่างนั้นเลยหรือ”

“เค้าว่าอยู่ที่เด็กแต่ละคนนะอุปปา แล้วฉันก็ดูแลจีเฮดีซะขนาดนี้น่ะ”
จีฮุนก้มหลงเอาหูแนบท้องเธอ และได้ยินเสียงโครกคราก

“นี่ ๆ ท้องร้องน่ะ หิวเหรอ”

“เปล่า แต่ได้ทานผลไม้หน่อยก็ดีนะ อยากทานจัง”

“เอาสิ เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้ หรือจะมาทานที่โต๊ะดีล่ะ”

“ไม่ล่ะอุปปา ฉันจะทานที่นี่ ฮ่า ๆ ๆ นอนทานได้เปล่าล่ะ”

“ก็ตามใจ จะห้ามได้ไงล่ะ เดี๋ยวก็งอนอีก” อึนเฮลุกพรวดขึ้นั่งและชี้นิ้วไปที่ถุงผลไม้

“ไปเอามาเลยอุปปา”

“จ้ะคุณแม่” ไม่นานนักเขาก็เดินถือถุงผลไม้มาให้เธอ

“ป้อนหน่อยนะ ป้อนหน่อย” อึนเฮกระซิก ๆ เข้าหาจีฮุน

“ได้ แต่ว่า...ใช้ปากได้ป่ะล่ะ”

“ได้ กำลังอยากให้อุปปาทำอยู่เลย?????? เฮ้อ ...ฉันพูดอะไรไปเนี่ย”
จีฮุนคาบผลไม้และส่งให้เธอทีละชิ้น หนึ่งชิ้นที่เข้าปากอึนเฮเค้าก็จุ๊บเธอหนึ่งครั้ง
และอึนเฮก็พอใจทานผลไม้ไปยิ้ม หัวเราะตลอด

“นี่ แล้วถ่ายหรือยังล่ะ”

“แล้ว....” อึนเฮตอบด้วยสีหน้าที่งอนิด ๆ

“แล้วอะไรล่ะ ที่รัก”

“ก็ถ่ายแล้ว ไงหรือกลัวว่าฉันจะผายลมมาอีกถามอยู่ได้ กำลังเพลินเลยเอามาคาบมาจะทานอีก”

“หึ ๆ ยังไม่เท่าไหร่ เริ่มอ้วนแล้ว ทานระวังหน่อยนะ”

“ค่ะ แต่อุปปา ฉันว่าฉันจะลดแป้งหน่อยดีมั้ยล่ะ”
ระหว่างคุยกันนั้นมีเสียงโทรศัพท์เข้าเครื่องของจีฮุน เค้ากดรับในทันที

"สวัสดีครับพี่จีนุ” เสียงเรียกจากจีฮุนทำเอาผู้ที่กำลังนอนรับประทานผลไม้ดีดตัวขึ้นลุกนั่งทันที

“ไงสบายดีกันมั้ยล่ะ......แล้วอึนเฮล่ะเป็นไงบ้าง”

“ดีครับพี่ เธอไม่แพ้แล้วแต่ยังต้องทานยา แต่ผมนี่สิอาการไม่ค่อยดี”

“นี่รูปของเธอทั้งสองคนน่ะ กำลังกระจายไปทั่วเวปที่เกี่ยวกับเธอสองคนเลยนะ”

“เป็นอย่างไรบ้างครับพี่ มีอะไรร้ายแรงหรือเปล่า”

“ก็บรรดาเพื่อนของเธอกับของอึนเฮน่ะ เค้าช่วยเช็คกันก็ประมาณว่ามีทั้งดีและไม่ดีนั่นแหละ"

“หรือครับ ไม่ดีเยอะมั้ยครับ”

“ไม่หรอก แฟนคลับของเธอสองคนจุดพลุฉลองกันทีเดียว
ส่วนทางอื่นก็มีบ้างแหล่ะที่ไม่พอใจ แต่ก็อีกนะจี
ฮุนในโลกนี้น่ะไม่มีใครชอบใครหรือไม่ชอบใครได้ทั้งหมดในคราวเดียวหรอก
เธอกับอึนเฮก็ต้องทำใจ และสู้ ๆ นะ อ้อ...ส่วนบ้านเราก็แรงหน่อยแต่ก็มีกลุ่มที่พอใจ
และข่าวก็เริ่มลงลากยาวมาตั้งแต่สมัยที่ถ่ายทำ goong นู่นแนะ”

“ผมเข้าใจครับพี่ เวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความรู้สึกของอึนเฮหรอกครับ
เพราะผมอย่างไรก็ได้ แต่อึนเฮกับครอบครัวนี่สิ”

“เธอก็ต้องพูดให้อึนเฮเข้าใจนะจีฮุน กลับมาคงต้องแอบเข้ามาเงียบ ๆ ล่ะ”

“ครับพี่ ที่บ้านผมยังไม่เห็นมีใครโทรเข้ามาถามอะไรเลยครับ”

“ยังหรอกเพราะฉันก็ไปหาทั้งคุณพ่อคุณแม่ของเธอและของอึนเฮมาแล้ว
ท่านก็ไม่ได้มีอาการตระหนกตกใจเลยนะ ดูจะดีใจด้วยซ้ำไป เพราะอย่างที่รู้ ๆ
กันเธอสองคนไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ งานก็แต่งกันแล้ว
แค่ว่าไม่ได้เปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนเท่านั้นเอง อ้อ...พวกท่านฝากมาบอกว่าให้
เที่ยวกันให้เต็มที่ ไม่ต้องสนใจอะไร”

“เฮ้อออ...ยายป่องนั่งตาพองอยู่ข้าง ๆ นี่แหละครับพี่”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ยายป่องเหรอ ก็ดูแลกันดี ๆ นะบอกอึนเฮนะว่าอย่าเพิ่งให้น้ำหนักขึ้นมากล่ะ
เดี๋ยวถ่ายโฆษณาจะยุ่ง
ยาก โอเคนะ”

“ครับพี่ขอบคุณพี่มากนะครับ” การสนทนาสิ้นสุดลงจีฮุนหันมามองหน้าอึนเฮ
ก็รู้ว่าเธอเริ่มมีอาการวิตกกังวลอย่างมากเค้าโอบที่คอของเธอแล้วให้ซบลงที่เค้าอย่างเบามือ


“นี่ที่รัก เรื่องมันจะเป็นอย่างไรก็ช่างมันนะ อย่าคิดมากอะไร ๆ
ที่เรารู้สึกในตอนนี้จีเฮเค้าก็รู้สึกและรับรู้ไปกับเราด้วย”

“อุปปา....เค้าว่าเรากันมากมั้ยคะ”

“ไม่นี่ ก็แค่ภาพถ่าย ก็คงเดากันไปว่าถ่ายกันเอง หรือภาพจากการถ่ายแบบ
มันยังไม่มีอะไรมากหรอก วัน
ข้างหน้าตอนแถลงข่าวนี่แหละเราก็จะรู้ แต่พี่เชื่อว่าแฟน ๆ ของเราเค้ารักเรานะ
คนที่เข้าใจเราก็มีเยอะ อย่าไปคิดอะไรเลย ไปอาบน้ำกันดีกว่า
เดี๋ยวยิ่งเย็นอากาศยิ่งหนาว จะได้ทานข้าวแล้วก็พักผ่อน”

“ค่ะ...อุปปา” พูดจบจีฮุนก้มลงจุมพิตเธอที่หน้าผากเบา ๆ
อึนเฮเองก็เงยหน้าขึ้นจุมพิตที่ริมฝีปากบาง ๆ ของคนรักเช่นกัน
ทั้งสองคนพากันเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายให้สะอาด

“มาพี่ถูหลังให้”


“ค่ะ”อึนเอนั่งลงในอ่างอาบน้ำจีฮุนนังอยู่ที่ด้านหลังและขัดหลังให้กับเธอ

“หลังไม่สรกปรกเลย เพราะอากาศหนาวมั้ง”ระหว่างที่ถูหลังให้เธอเค้าก็ก้มหน้าลงจุมพิตเธอเบา ๆ แล้วไร่เรียง
ไปเรื่อย มือทั้งสองข้างสอดเข้ามาทางด้านหน้าเริ่มลูบคล่ำหน้าอกของอึนเฮ อึนเฮเองก็รู้สึกดีแต่ก็ยังปรามด้วยเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

“อุปปา อย่าคะ”

“ทำไมล่ะ กลัวเหรอ”

“ค่ะ”

“พี่ก็กลัว แต่ตอนนี้เริ่มกลัวน้อยลงแล้ว” ความต้องการที่เก็บไว้หลาย ๆ วันเริ่มพรั่งพรูออกมาในตอนนี้

“อุปปา เราขึ้นจากน้ำกันเถอะ” จีฮุนยังคงวนเวียนไปบริเวณซอกคอของอึนเฮ

“อีกแปปได้ป่ะ”

“บนที่นอนจะถนัดกว่ามั้ยคะอุปปา” จีฮุนหยุดชะงักทันทีเค้าลุกขึ้นยืนจากน้ำ
ไม่พูดพร่ำทำเพลงอุ้มอึนเฮออกไปยังเตียงนอนทั้งที่ตัวยังเปียกชุ่มทั้งสองคน
และแล้วคอนดักเตอร์ก็เริ่มผายมือขึ้นอีกครั้งเพื่อให้เครื่องดนตรีที่หยุดมาชั่ว
ขณะทำงานอีกครั้ง จีฮุนก้มลงบรรจงใช้ริมฝีปากบางของเค้าเช็ดน้ำที่เพิ่งอาบ
เสร็จเมื่อสักครูให้อึนเฮไปทั่วบริเวณ ตัวเธอเองนั้นก็ตอบรับการกระทำของ
เค้าในทุกจังหวะ เสียงนักร้องหญิงที่สั่นสะท้านกำลังเริ่มทำงานอีกครั้ง
ขณะนี้นักร้องโอเปร่าหญิงและชายกำลังร้องตอบรับกันไปมาอย่างน่ามหัศจรรย์
เครืองดนตรีก็เริ่มเสียดสีอีกครั้ง และไม่นานนักทั้งวงดนตรีและนักร้อง
ก็บรรเลงกันจนจบอย่างสวยงาม จีฮุนและอึนเฮพากันนอนหลับไปสักครู่ใหญ่
และก็ต้องตื่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อนักร้องฝ่ายหญิงเริ่มบรรเลงเพลงใหม่ในขณะที่นักร้องชาย
กำลังพักผ่อน

“ที่รัก!!!!!!!” จีฮุนร้องทักนักร้องสาวซึ่งขณะนี้กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่บนตัวของเค้า”

“อุปปา!!!!!!!” คราวนี่เองจีฮุนเริ่มงงกับสาวเจ้าแต่ก็รู้สึกดีที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มปฎิการพิชิต
เพลงโอเปร่ารอบที่สอง เค้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี พร้อมทั้งช่วยเหลือเมื่อนักร้องสาว
เสียงเริ่มสะดุด อีกครั้งที่ทั้งสองคนหลับไหลอย่างมีความสุข และยาวนานจนค่ำของวันเดียวกัน
แสงของเช้าวันใหม่สาดส่องอีกครังที่สวิส สองหนุ่มสาวหลับไหลก็ตื่นขึ้นด้วยอากาศที่เย็นกว่าทุกวัน
วันนี้พวกเค้าต้องเดินทางท่องเที่ยวใน Luzern วันนี้ทั้งสองคนพากันไปที่สะพานไม้
Kapell Bruecke (คาเพล บรุ๊กเค่อะ) และหอคอยน้ำ Wassertum (วัทเซอร์ทวร์ม)
ซึ่งก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 14 ตัวสะพานยาว 285 เมตร การเดินข้ามสะพานไม้กว่า 600 ปี
เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยว กล่าวกันว่าในศตวรรษที่ 17 มีการติดตั้งภาพเขียนชุดประวัติศาสตร์
เมืองในโครงสร้างสามเหลี่ยมตลอดหลังคาสะพาน แต่แล้วกลางดึกของคืนวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ 1993
ก็ได้เกิดเพลิงไหม้ขึ้น และเผาผลาญภาพเขียนไป 81 รูปจาก 111 รูป
และทำลายสะพานนี้ไปกว่าครึ่ง ชาวเมืองพากันร่ำไห้เสียใจ แม้ตอนหลังจะมีการบูรณะซ่อมแซม
แต่ภาพเขียนที่ประเมินค่าไม่ได้นั้นก็ไม่สามารถนำกลับคืนมา


“ที่รักสวยดีเนอะที่นี่”

“ค่ะ อุปปาฉันว่าคนที่นี่เค้าอดทนนะ ทุกสิ่งอย่างที่สร้างขึ้นมามันล้วนแต่มีที่มาที่ไปทั้งสิ้น”

“ยืนตรงนั้นหล่ะ เดี๋ยวพี่ถ่ายรูปให้”

“ฉันอยากถ่ายกับอุปปาเยอะ ๆ เลย ตั้งกล้องกันดีกว่า ที่นี่สวยดี”

“ได้สิ เก็บเอาไว้ให้ลูกดูเนอะ”

“ค่ะอุปปา” ทั้งสองคนพากันตั้งกล้องถ่ายจากรีโมท ภาพสวยงามที่ออกมานั้น
เป็นภาพที่เขาและเธอยืนกอดคอกันถ่ายรูป บางรูปอึนเฮก็ขี่อยู่บนหลังจีฮุน
และแล้วคุณพ่อผู้มากฝีมือก็ไม่ปล่อยให้พลาดเขาจับอึนเฮหันหน้าเข้าหาเขาและบรรจง
จุมพิตเธออย่างนุ่มนวน ปกติอึนเฮเองก็จะต้องตาโตตกใจอายคนที่เดินผ่านไปมา
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง ว่าที่คุณแม่กอดสามีสุดที่รักแน่น และบรรยากาศก็พาไปอีกครั้ง
ภาพสวยงามภาพสุดท้ายที่บริเวณสะพานคาเพล บรุ๊กเค่อะก็ถูกเก็บลงสู่ความทรงจำของทั้งสองคน
โดยมีจีเฮเป็นผู้ร่วมเดินทาง

“ที่รัก เราไปเดินซื้อของกันเถอะ”

“ฉันหิวแล้วอุปปา” อึนเฮพูดพร้อมหันมายิ้มตาหยีให้จีฮุน

“หิวเหรอ เพิ่งทานเมื่อไม่นานนี่เองนะ”

“ก็มันหิวนี่”

“ไปทานร้านตางด้านนอกแล้วกัน มีร้านขายของเยอะด้วย”
“ค่ะ” อึนเฮเดินตามจีฮุนโดยที่เค้าจูงมือเธอไปเหมือนเด็ก ๆ แล้วก็ถึงที่หมาย
จีฮุนสั่งอาหารตามที่อึนเฮต้องการ และกาแฟหนึ่งแก้วสำหรับตัวเอง

“อุปปาไม่ทานหรือคะ”

“ไม่ล่ะ พี่ยังไม่หิวเลย” เดี๋ยวชิมของที่รักดีกว่า

“ชิมเยอะมั้ยคะ” เธอยิ้มให้เขาอีกครั้งจีฮุนยื่นมือไปบีบเธอที่แก้มเบา ๆ

“ไม่หรอก ยายป่อง” พร้อมกับหัวเราะหึ หึ “งกทานจัง
ที่รักนั่งอยู่สักครู่นะพี่เดินไปตรงนี่เดี๋ยวเดียว จีฮุนหาย
ไปประมาณครึ่งชั่วโมงเค้าเดินกลับมาพร้อม ๆ กับถุงใบเล็ก ๆ
หนึ่งใบอึนเฮซึ่งนั่งทานอย่างช้า ๆ ก็ส่งยิ้มให้เค้าที่เห็นเค้าเดินกลับมา

“ไปซะนานเลยอุปปา ฉันกะว่าถ้าทานหมดยังไม่มาฉันจะโกรธ”

“อ้าว...ไปซื้อของมาน่ะ”

“อะไรน่ะขอดูหน่อยสิคะ” อึนเฮพูดพร้อม ๆ กันท่าทางลุกลี้ลุกรนอยากเห็นของ

“ไม่ได้ ไม่ใช่ของที่รักไม่ต้องดูหรอก” คำตอบที่ทำให้หน้างอในทันที

“เชอะ ไม่ดูก็ได้ จำไว้เลย”

“โธ่เอ้ย ให้ดูก็ได้” จีฮุนเห็นหน้างอ ๆ ของคนสวยก็รีบพูดออกมา

“ไม่ต้องไม่อยากเห็น แล้วอ่ะไรล่ะอุปปา”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ไม่อยากเห็นแล้วถามทำไม”

“อะไรล่ะ ฉันอยากเห็นนี่!!!!!!”

“หลับตาสิ” อึนเฮหลับตาลงจีฮุนเปิดกล่องกำมะหยี่สีขาวหยิบสร้อยทองสวิสลายรูปหัวใจทั้งเส้น
ตรงกลางฝังด้วยเพชรเม็ดเล็ก ๆ สีขาวเรียงตลอดเส้นเดินอ้อมไปด้านหลังแล้วสวมให้เธออึนเฮรู้สึกได้
และนั่งอมยิ้มไปพรางระหว่างนั้น

“อุปปาลืมตาได้หรือยังคะ”

“ได้แล้ว” อึนเฮลืมตาขึ้นเห็นสร้อยที่คอน้ำตาของเธอก็คลอออกมาทันที
เธอลุกขึ้นโน้มคอของจีฮุนลงมาจุมพิตเอาใจ จีฮุนอมยิ้มพร้อม ๆ กับหอมแก้มเธอหนึ่งฟอดใหญ่

“สวยมั้ย”

“สวยค่ะ” อุปปารู้ได้ไงว่ามีร้านทองแถวนี้

“ก็สังเกตุไง ตอนที่เดินผ่านมาพี่เห็นสร้อยเส้นนี้โชว์อยู่
พี่ก็จะซื้อให้อยู่แล้วที่ว่าจะพาไปซื้อของนั่นแหละ แต่เห็นว่าหิวก็เลยแอบไปซื้อมาให้
กะว่าจะให้ตอนกลับบ้านนะ แต่ก็ทนไม่ได้ เพราะยายตัวร้ายเริ่มหน้างอ”

“ฉันไม่ได้ซื้ออะไรให้อุปปาเลย เมื่อตอนที่ซื้อนาฬิกาจะซื้อให้เอาอุปปาก็ไม่เอา”

“ไม่ต้องซื้ออะไรให้พี่หรอก เฮให้พี่มาเยอะแล้ว และของขวัญล้ำค่าสำหรับพี่ก็อยู่ในตัวที่รักไง”

“จีเฮหรือคะ” จีฮุนพยัคหน้าให้เธอทำเอาภรรยาสวสอมยิ้มอีกครั้งพร้อมกับดวงตาที่เริ่มแดง

“อย่าร้องนะ ไม่งั้นพี่จะจูบในร้านนี่แหละ คนกำลังมองกันใหญ่โชว์ซะเลย”

“อุปปานี่ ฉันกำลังได้อารมณ์เลยชอบขัด”

“ก็พี่ไม่อยากให้ร้องนี่ กลัวจีเฮออกมาขี้แยเหมือนแม่แย่เลย”

“หือ...อุปปา อะไรก็จีเฮ จีเฮ”


“อ้าว ...ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ” จีฮุนลงนั่งที่เก้าอี้แล้วก็ส่งยิ้มให้เธอ

“ก็อิจฉาลูกนะสิ นี่ขนาดอยู่ในท้องฉันนะ ถ้าออกมาฉันหัวเน่าแน่ ๆ เลย”

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เหมือนกันหรอกที่รัก จีเฮน่ะเค้าคือแก้วตาดวงใจของพวกเราส่วนที่รักน่ะคือชีวิตของพี่
และจีเฮก็เช่นกัน”

“อุปปา ฉันเริ่มร้อน ๆ ที่ตาอีกแล้ว”

“เป็นอะไรล่ะ”

“ก็น้ำตามันจะไหลนะสิ” จีฮุนเขยิบมือขึ้นขยี้อึนเฮที่ศรีษะเบา ๆ

“อิ่มแล้วไปจ่ายเงินกันดีกว่า แล้วจะได้ออกเดินทางกลับซูริคกัน”

“ค่ะ” ทั้งสองคนพากันเดินทางกลับซูริค ถึงซูริคก็ค่ำแล้วเขาและเธอจึงพากันเข้าพัก
เพื่อวันรุ่งขึ้นจะต้องออกเดินทางไปฝรั่งเศษ
การเดินทางครั้งนี้เปลี่ยนแปลงไปทันทีเพราะเหตุมาจากอึนเฮตั้งครรภ์
และพวกเขาเองก็ยังคงต้องรับมือกับเรื่องที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเมื่อถึงเกาหลี

โปรดติดตามตอนต่อไป1309

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-16-
ต่อค่ะ.........

ออกจากสนามบินซูริคด้วยสายการบินแอร์ฟรานซ์
ทั้งสองคนมองลงพี้นล่างผ่านกระจกเห็นเทือกเขาแอลป์ขนาบเป็นแนวยาว
พร้อมกับยอดเขาอีกหลาย ๆ ยอดที่พวกเขายังเดินทางไม่ถึง
ครั้นหน้าต้องมีอีกครั้งและจีเฮจะเป็นส่วนหนึ่งในการเดินทางครั้งต่อไปของพวกเค้าจีฮุนคิด



“ที่รักดีใจมั้ยจะได้เจอบานซุคแล้ว”

“ดีใจค่ะ ไม่ได้เจอน้องตั้งเกือบปีแล้ว มีอะไรจะคุยกับบานซุคตั้งเยอะแนะอุปปา”

“นั่นสิบานซุคน่ะเด็กกว่าเฮ แต่ความคิดเค้าโตนะ
เพราะเค้าต้องออกมาอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังต่างบ้านต่างเมืองอีก”

“ค่ะ บานซุคเค้าเป็นคนไม่คิดมาไม่เหมือนฉัน
เค้าจะไม่เอาเรื่องทั้งหมดที่ไม่ดีกับเค้ามารกสมอง เค้าเหมือนคุณแม่
ส่วนฉันนะเหมือนคุณพ่อเก็บมาคิดแล้วก็ไม่บอกใคร”

“เอนหลังดีกว่าเดี๋ยวก็ถึงแล้ว เสียดายอุตสาห์นั่งเครืองบินเนอะ”

“หึ หึ ค่ะอุปปา จริง ๆ เรานั่งรถไฟมาก็ได้นะคะ”

“ไม่ล่ะพี่เป็นห่วงที่รักน่ะ เครื่องบินนี่แหละถึงเร็วดี บานซุคก็ไม่ต้องรอนานด้วย”

“นั่นเค้าเอาน้ำผลไม้มาเสริฟ์แล้ว” อึนเฮเหลือบตามองตามที่จีฮุนบอก

“อุปปา ฉันจะทานสามแก้วเลย”

“ฮ่า ๆ ๆ ยังไม่ทันได้ทานแก้วแรกเลย แก้วใหญ่นะ”

“นั่นแหละ แต่อุปปา ฉันรู้สึกแปลก ๆ นะ เหมือนกับว่างกทานยังไงไม่รู้พักนี้”

“ก็เพราะท้องนั่นแหละ แต่ว่าก็ต้องระวังนะ เดี๋ยวจะน้ำหนักขึ้นเยอะ”
“อืมส์ แต่ฉันก็หวั่น ๆ นะอุปปา เพราะฉันเองก็มีโรคประจำตัวเกี่ยวกับเลือดจาง
อยู่กลับไปต้องให้หมดตรวจให้เต็มที่หน่อย”


“พี่ก็ลืมไปเลย คราวก่อนตอนถ่าย คอฟฟี่ปรินส์ก็ทรุดครั้งหนึ่ง
แต่ก็ไม่เคยมีอาการอีกเลยไม่ใช่หรือ”

“ค่ะ ไม่เป็นไร ฉันต้องดูแลตัวเองดี ๆ แล้วก็ทานอาหารให้ถูกต้องตามโภชนากการ”

“ถูกต้องหรือ เห้นทานไม่หยุดเลย”
“เอาน่าอุปปาก็นี่มันไม่ใช่บ้านเรา เดี๋ยวถึงบ้านก็ว่ากัน”
ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่พนักงานบนเครื่องก็เอาน้ำผลไม้มาเสริฟให้ทั้งสองคน
อึนเฮนั่งดื่มน้ำผลไม้หมดในครั้งเดียวและก็หันไปมองจีฮุนที่ยังไม่ได้ดื่มแม้สักอึก

“ไม่ทานหรือคะ”

“ไม่ล่ะก็เอาเผื่อไว้ให้ไง” อึนเฮยิ้มตาหยีก่อนจะหยิบแก้วของจีฮุนขึ้นดื่ม

“ฉันรักอุปปาที่สุดเลย”

“ทำไมที่ให้น้ำผลไม้เนี่ยนะ”

“เอ๊ะ...อุปปานี่ ก็ทุกอย่างแหละ ฉันรู้สึกว่าอุปปาเป็นผู้ชายคนเดียวนอกจากคุณพ่อ
ที่ยอมสละทุกอย่างให้ฉันได้ ยอมอดทนเพื่อฉัน ยอมทำทุกอย่างที่ฉันต้องการได้หมด”

“ฮื่อ ...เฮ้ออออ น้ำตาพาลจะไหลเอาได้นะ นี่ถ้าได้หอมซักฟอดนะ คงดีขึ้นไปอีกเยอะ”

“มาสิ เอียงแก้มมา” จีฮุนเอียงแก้มให้เธออึนเฮหอมเค้าทันทีพร้อม ๆ กับแถมจุมพิตเบา ๆ
ที่ริมฝีปากอีกหนึ่งครั้ง จีฮุนไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่หลับตาพริ้มกับอมยิ้มไปด้วยในคราวเดียวกัน

“อุปปา เอาน้ำผลไม้อีกดีมั้ย”

“พอเถอะ น้ำตาลเยอะนะไม่ดี”

“ก็ได้ ๆ พักหน่อยดีกว่า เดี๋ยวจะถึงเสียก่อน”
อึนเฮเอนหลังลงอีกครั้งและหลับตาไปพร้อม ๆ กันกับจีฮุนและไม่นานนักก็ถึงสนามบิน
Charles de Gaulle สนามบิน Charles de Gaulle นั้นตั้งห่างออกไป 23 กิโลเมตร
ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองปารีสสามารถเลือกเดินทางได้ทั้งทางรถไฟ และรถเมล์
เมื่อถึงสนามบินระหว่างทางที่เดินออกมานั้นอึนเฮเห็นหนุ่มผิวขาวรูปร่างสูงโปร่ง
ผมสีเข็มกำลังยืนโบกมือให้ เธอวิ่งมาหาด้วยความดีใจและกอดน้องชายคนเดียวแน่น

“สวัสดีครับพี่ สวัสดีครับพี่จีฮุน สบายกันดีนะครับ”
[/color

“สบายดีแล้วบานซุคล่ะเป็นอย่างไรบ้างล่ะ”

“สบายดีครับพี่จีฮุน พี่ครับเป็นอะไรไปน่ะ กอดผมแน่นไม่ปล่อยเลย”
อึนเฮไม่ได้ตอบได้แต่เงยหน้าขึ้นยิ้มหให้น้องชายคนเดียว
แต่อาการที่เธอแสดงออกมาจีฮุนก็รู้ได้ทันทีว่าจริง ๆ
แล้วเธอเองก็กำลังวิตกกังวลกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่นาน
เมื่อเห็นคนในครอบครัวเดียวกันจึงรู้สึกพิเศษและหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน

“พี่ครับ คืนนี้นอนกับผมนะ”

“จ้ะ ไปสิ” เราจะได้คุยกันด้วยเนอะบานซุค

“มาครับพี่จีฮุนผมช่วยถือกระเป๋า” จีฮุนส่งกระเป๋าให้บานซุคหนึ่งใบ
และทั้งสามคนก็เดินตามกันขึ้นรถไฟเข้าไปยังเมืองปารีส บานซัคทำงานอยู่ในปารีส
เค้าเรียนจบได้ปีกว่าแล้วแต่ก็ไม่ได้กลับไปอยู่โซลยังคงเรียนต่อปริญญาโทและทำงานไปด้วย

“คอนโดมีกี่ห้องนะบานซุค” อึนเฮหันหน้าถามน้องชายสุดที่รัก

“สองครับพี่ ตอนแรกมีเพื่อนอยู่ด้วย แต่เค้ากลับไปแล้ว
ผมก็เลยยังไม่อยากเปลี่ยนที่มันยุ่งยากก็อยู่ไปก่อนตอนนี้ก็ทำงานไปด้วย
พอเรียนจบก็คิดอีกทีว่าจะอยู่ที่นี่หรือกลับบ้านเรา”

“แล้วบอกคุณพ่อกับคุณแม่แล้วหรือเรื่องที่จะทำงานที่นี่น่ะ”

“ยังเลยครับพี่จีฮุนเคยเปรย ๆ กับคุณแม่ไปแล้วท่านก็ดูเหงา ๆ ไป
ผมก็เลยขอคิดอีกที ตอนนี้ก็ดีนะครับงานถึงจะไม่ได้ดีมากมายเท่าไหร่
แต่เงินก็พออยู่ได้แบบสบาย ๆ แถมยังได้พวกพี่ช่วยอีกก็เลยไม่ลำบากอะไร รถไฟมาแล้วครับพี่”
ทั้งสามคนพากันขึ้นรถไฟและต่อด้วยรถเมโทร ไม่นานนักก็ถึงที่พักของบานซุค

“ที่พักใช้ได้นะบานซุค คราวที่แล้วพี่มายังไม่ดีเท่าที่นี่เลย”

“ครับพี่ แต่ที่นี่ถูกกว่าที่เก่านะพี่ เพราะที่นี่ออกมาเกือบจะนอกเมืองแล้ว
ที่เก่าอยู่ในเมืองไม่ไหวแพงมากและก็มีห้องเดียวอีกต่างหาก
พอเพื่อนเค้าพาแฟนมาผมก็ต้องออกมานอนข้างนอกห้องทุกทีเลย”
“แล้วเวลาบานซุคพามาล่ะเพื่อนออกไปมั้ยล่ะ”


“แนะพี่อึนเฮอย่ามาหลอกถามเลย ร้ายเหมือนเดิมนะพี่เนี่ย”

“ฮ่า ๆ ๆ บานซุคเพิ่งรู้เหรอ พี่นะหลังลายประจำ”

“อย่างงี้ต้องจับตัดเล็บให้กุดเลยพี่จีฮุน ถึงแล้วครับนี่ห้องผม”
เมื่อเปิดประตูอึนเอและจีฮุนก็ต้องตกใจเพราะบานซักเปลี่ยนไปมาก
ห้องพักของเค้าดูมีระเบียบเรียบร้อยกว่าตอนที่อยู่โซลอีก

“โอ้โห ห้องเรียบร้อยจัง ใครทำให้ล่ะ”

“ผมทำเองพี่จีฮุน” จีฮุนพยัคหน้าหงึก ๆ ก่อนจะยิ้มออกมา

“อึนเฮดูน้องไว้เป็นตัวอย่างนะ”

“อุปปา!!!! หยุดเลยนะ เดี๋ยวฉันจะตะกุยหลังให้จริง ๆ หรอก”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ พี่ อย่านะ ผมไม่ช่วยนะ ทะเลาะกันเมื่อไหร่ผมวิ่งออกจากห้องทันทีเลย”

“อ้าว....บานซุคไม่ช่วยพี่หน่อยเหรอ” จีฮุนพูดไปพร้อม ๆ กับหัวเราะร่วนกับบานซุค

“ไม่ล่ะพี่ ตัวผมเองตอนอยู่ที่บ้านยังเอาตัวเองไม่รอดเลย เวลาโมโห
พี่อึนเฮสามารถจับผมทุ่มได้เลย เคยโดนหลายครั้งเข็ด”

“โอ๊ะ ...ผู้หญิงอะไรไม่รู้ดุชมัด”

“นี่อุปปาสงสัยอยากจะโดนนะเนี่ย”
จีฮุนรีบเดินเข้าไปกอดเธอที่เอวแล้วหอมแก้มเธอจากด้านหลังดังฟอด ๆ ๆ ๆ
ติดกันหลายครั้งแล้วหัวเราะออกมา อึนเฮเองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

“โอ้โหหวานซะ ให้ผมออกไปก่อนมั้ยพี่”อึนเฮหันมาตาวาว

“บานซุคเอาของไปเก็บเลยพี่หิวแล้ว”

“ครับคุณนาย”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ คุณนาย นาน ๆ จะได้ยินคนเรียกที่รักว่าคุณนายที”

“ก็ผมนี่แหละพี่ เพระต้องอาศัยพี่อึนเฮเค้าก็เลยเรียกเอาใจหน่อย ฮ่า ๆ ๆ”
อึนเฮไม่พูดต่อได้แต่เดินไปนั่งโซฟา และเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหัวเดียวกระเทียมลีบ
เพราะจีฮุนกับบานซุคจะเข้ากันได้ดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

บานซุคโทรสั่งอาหารจากห้องอาหารที่อยู่ภายในคอนโดไม่นานนัก
ทั้งสามคนก็นั่งทานอาหารกันจนอิ่มระหว่างทานก็คุยกันเรื่อยไปมีทั้งหัวเราะและงอน
คนที่ออกอาการงอนส่วนใหญ่จะเป็นอึนเฮเพราะโดนน้องชายสุดที่รักกับสามีพากัน
เผาเธอและเมื่อทานอาหารกันเป็นที่เรียบร้อยก็พากันอาบน้ำเตรียมตัวพักผ่อน
วันนี้จีฮุนขอตัวเข้านอนเร็วกว่าปกติ เพราะอยากให้พี่น้องคุยกันตามสบาย


“พี่อึนเฮเราออกไปนั่งที่ระเบียงกันเถอะ”

“ไปสิ อากาศที่นี่เย็นกำลังสบายเลย”
อึนเฮเดินนำบานซุคออกระเบียงและนั่งลงที่ม้ายาวตัวที่หันหน้าออกด้านนอก

“พี่ครับ ทำไมมาคราวนี้ดูแปลก ๆ จัง ตั้งแต่ที่กอดผมที่สนามบินแล้ว”

“แล้วพี่ไม่เคยกอดเธอเหรอ”

“เคยครับ แต่ครั้งนี้มันคนละอารมณ์กันกับครั้งอื่น ๆ”
อึนเฮไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่และหันมามองหน้าบานซุค
ด้วยดวงตาที่แดงวาวเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

“เธอดูออกด้วยเหรอว่าพี่เป็นอะไร” บานซุคเขยิบตัวเข้าใกล้พี่สาวแล้วกอดคอเธอพร้อม ๆ
กับตบที่บ่าของเธอเบา ๆ อึนเฮพิงศรีษะลงที่อกของน้องชายคนเดียว

“พี่เราเป็นพี่น้องกันนะ ทำไมผมจะดูไม่ออก ถ้าไม่มีอะไรป่านนี้ผมก็คงจะได้ยินแต่เสียง
หัวเราะของพี่ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ หรือว่ามีปัญหากับพี่จีฮุน”

“อุปปาเหรอ ไม่หรอก อุปปาน่ะเค้าดีกับพี่มากนะดีจนพี่นึกสงสารที่ก่อน ๆ
มาทำไมดีกับเค้าไว้เยอะ เค้าอดทนมากเลยนะบานซุค”

“ครับผมรู้” บานซุคไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่นั่งเงียบรอฟังคำตอบจากพี่สาว

“บานซุค พี่กำลังจะมีลูก” อึนเฮพูดบา ๆ

“พะ...พะพี่ว่าอะไรนะครับ” บานซุคหันหน้าเข้าหาอึนเฮทันที

“พี่บอกว่าเธอกำลังจะมีหลาน”

“พี่ท้องเหรอ กี่เดือนแล้วครับพี่ โอ้ ...ผมดีใจจังเลย”

“สามเดือนกว่าแล้ว เธอดีใจเหรอ”

“ใช่สิ ทำไมล่ะพี่ พี่ไม่ดีใจเหรอ ที่พี่กำลังจะมีลูกกับพี่จีฮุน”

“ดีใจสิ แต่พี่กลัวเหลือเกิน” อึนเฮเริ่มมีน้ำตาหยดลงที่ข้างแก้ม

“กลัวอะไรพี่ กลัวคนไม่ยอมรับเหรอ ...เฮ้อ....พี่ฟังผมนะ
พี่ทำงานเลี้ยงผมกับคนในครอบครัวเรามาตั้งแต่พี่อายุยังไม่ถึงสิบหก
พี่สามารถตั้งเนื้อตั้งตัวได้ขณะที่พวกเราเป็นเพียงคนธรรมดาไม่ได้ร่ำรวยมาจากไหน
พี่ประสบความสำเร็จตั้งแต่พี่อายุแค่ยี่สิบกว่า ๆ เท่านั้น และตอนนี้พี่ก็มีสามีที่ดี
เป็นคนดีขยันและรักพี่มากอีกทั้งพี่เค้าก็ยังรักครอบครัวเราอีก เพื่อน ๆ ของพวกพี่ก็ดีกับพี่
แล้วพี่กลัวแค่ประชาชนคนอื่น ๆ ที่เค้าไม่ได้มาหาเลี้ยงเรางั้นหรือ แฟน ๆ
ของพี่สองคนเชื่อผมเถอะว่าพวกเค้าต้องรับได้ เพราะเค้ารักพี่ที่เป็นพี่
ส่วนคนอื่น ๆ นั้นให้เวลาเป็นเครื่องตัดสิน
อีกอย่างพวกพี่ก็แต่งงานกันตั้งสี่ห้าปีแล้วจะคิดมากไปทำไม”

“พี่เหมือนกับคิดวกวน คิดไม่ตก ห่วงว่าคนจะไม่ยอมรับ แฟน ๆ
จะไม่พอใจที่เราไม่บอกความจริงเค้าตั้งแต่แรก”


“พี่ก็ไม่เคยโกหกนี่ครับ ถ้าแฟน ๆ
ของพี่กับของพี่จีฮุนได้อ่านบทสัมภาษณ์ก็ไม่เคยเห็นพวกพี่ปฏิเสธ
สักครั้งว่าพี่สองคนไม่ได้รู้สึกดีต่อกัน เพียงแต่ไม่มีใครถามซะมากกว่า
คำตอบที่ออกมาแต่ละครั้งผมฟังครั้งแรกตอนที่ยังไม่รู้เรื่องของพี่สองคน
ก็ยังรู้เลยว่าพี่คิดอย่างไรต่อกัน อย่าร้องไห้อีกเลยพี่
สงสารหลานผมเถอะเดี๋ยวเค้าจะเสียใจที่เป็นคนทำให้แม่ต้องคิดมาก”

ระหว่างการคุยกันของสองพี่น้อง อีกมุมหนึ่งของประตูจีฮุนยืนฟังอยู่แล้วเค้าเองก็รู้สึกดี
ไปกับคำพูดของบานซุค เค้าจึงเดินกลับเข้าห้องไป

“นั่นสิ เป็นไงก็เป็นกันเนอะบานซุค พี่จะเชื่อเธอ”
อึนเฮเอียงตัวเข้ากอดน้องชาย บานซุคเองก็กอดพี่สาวแน่นเพื่อปลอบใจ

“พี่สาวผมมันต้องอย่างงี้สิ ถึงจะใช่ พี่ยังมีผมนะ จำไว ไป ๆ พี่ไปนอนเถอะ
พี่จีฮุนหลับไปหรือยังไม่รู้”

“ยังหรอกพี่รู้ อุปปาเองก็ไม่ค่อยสบายใจแต่ก็คิดได้เร็วกว่าพี่
ปกติอุปปาจะเป็นคนที่รวบรวมความคิดได้เร็วกว่า”

“ครับ นอนหลับให้สบายนะ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกัน”

“จ้ะ พี่ไปนอนก่อนนะบานซุค ขอบใจน้องมากนะน้องรัก”

“ครับสู้ ๆ นะพี่สาว” บานซุคยืนยิ้มให้พี่สาวมองตามหลังของเธอที่
กำลังเดินกลับเข้าห้องไป อึนเฮเปิดประตูห้องเห็นจีฮุนนั่งเอียงตัว
อยู่บนเก้าอี้นวมตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ภายในห้อง จีฮุนมองออกไปนอน
บานกระจกยังคงไม่รู้สึกตัวว่ามีคนเดินเข้ามาในห้อง เธอจึงเดินเข้าไปกอดเค้าจากด้านหลัง

“อุปปาค่ะ”

“ที่รักง่วงแล้วเหรอ อึนเฮก้มลงจุมพิตจีฮุนที่ศรีษะ”

“ยังค่ะ แต่คิดถึงเลยรีบมาหาอุปปา”
จีฮุนเงยหน้าขึ้นมองเธอเค้าหันตัวกลับนั่งห้อยขาและดึงอึนเฮลงนั่งที่ตัก

“อย่าคิดมากอีกเลยนะ ยิ่งเห็นเฮคิดมาก พี่ก็ยิ่งปวดใจ”
อึนเฮเอียงศรีษะพิงที่บ่าของจีฮุน

“อุปปาฉันกลัวจังเลย ใจหนึ่งก็อยากให้ถึงวันแถลงข่าว
อีกใจหนึ่งก็อยากอยู่ต่างประเทศไม่กลับไปอีก”

“เชื่อพี่.......เรื่องมันจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เวลาจะทำให้เราดีขึ้น
จากที่วันแรกนั่งร้องไห้ ตอนนี้แค่กังวลใจ และอีกไม่นานเราจะรู้สึกว่าเรื่องมันแค่นี้เอง”

“ค่ะฉันรักอุปปาที่สุดเลย เรานอนกันหรือยังคะ”

“นอนสิ พี่อุ้มขึ้นเตียง” อึนเฮหันมาหัวเราะหึ หึ

“ฉันเดินไปก็ได้ เตียงอยู่แค่คืบเองอุปปา”

“ก็พี่อยากอุ้ม” จีฮุนพาอึนเฮลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอวางที่เตียงนอนเบา ๆ
เขาหยิบผ้าห่มให้เธอและก้มลงจุมพิตเธอที่หน้าผาก
ก่อนจะปิดไฟหัวเตียงและพากันนอนหลับไป
หนุ่มสาวทั้งสองคนยังคงมีเรื่องให้ตื่นเต้นและเรียนรู้ตลอด
เพราะนี่แหละคือชีวิต หากแต่ชีวิตที่ดำเนินไปด้วยความเรียบง่ายตลอด
กับชีวิตที่ต้องมีเรื่องให้เรียนรู้บ้างบางครั้งอย่างไหนจะทำให้ทั้งสองคนฉลาด
ที่จะมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ มากกว่ากันแล้วแต่ความชอบของแต่ละบุคคล

โปรดติดตามตอนต่อไป.................
1331

ต่อค่ะ...............
ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-17-


อากาศเย็นกำลังสบาย กับแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ที่ยังไม่พ้นขอบฟ้า
ทำให้หนุ่มสาวทั้งสองคนต่างนอนหลับสนิท คงได้ยินแต่เสียงที่ดังกุกกั่กจากภายนอก
อึนเฮลืมตาตื่นขึ้นมองกวาดสายตาไปทั่วบริเวณห้องม่านที่ปิดสนิทแต่ยังคงมีแสงสีทอง
สาดส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้เธอรู้ว่า เช้าวันใหม่มาถึงแล้ว
คงอีกไม่เกินสองสามวันนี้เธอก็จะกลับสู่บ้านเกิดซึ่งเป็นที่ ๆ เธออยู่แล้วสบายดีที่สุด
แต่ก็ยังคงมีเรื่องให้ค้างคาใจ อึนเฮลุกขึ้นนั่งสบัดศรีษะไปมาอยู่สองสามครั้งเพื่อให้คลายกังวน
เมื่อหันหน้าไปมองผู้ที่นอนอยู่ข้าง ๆ ใจที่กำลังท้อถอยก็เริ่มกลับสู่สภาวะปกติในทันที
ท่านอนตะแคงคู้ตัวทุกครั้งที่หลับ ไม่ว่าเธอจะอยู่มุมไหนของที่นอนเขาคนนี้ก็ยังคง
หันหน้าเข้าหาเธอทุกครั้งไป เปรียบเสมือนเส้นไหมบาง ๆ แต่คงความเหนียวแน่น
ดึงให้เขาและเธออยู่ใกล้ชิดกันตลอดไปแม้ยามหลับ
อึนเฮก้มลงมองหน้าชายหนุ่มผิวหน้าเนียนผิวสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่ง
คิ้วเข้มปากบางสีชมพูเรื่อย รอยยิ้มแรกของเช้าวันใหม่ก็เกิดขึ้นในทันที
เธอเอียงตัวลงใช้ปลายผมเขี่ยไปมาที่ใบหน้าเล็กยาว จนเค้าเริ่มรู้สึกถึงความระคาย
เคืองและทำจมูกขยุกขยิกจากอาการคัน อึนเฮปิดปากหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว
และเธอก็ยังคงทำต่อไปโดยหารู้ไม่ว่าเจ้าตัวตื่นแล้วแต่ยังคงแกล้งทำเป็นหลับ
เมื่อการกลั่นแกล้งของสาวคนรักไม่หยุดลงในทันที เค้าจึงเอื้อมมือไปกอดเธอที่นั่งก้ม ๆ

เงย ๆ อยู่ให้นอนลงโดยที่เธอเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว
“อุปปา รู้ตัวแล้วหรือคะ” เค้าไม่ได้ตอบคำถามกลับถลาตัวเข้าทับเธอบริเวณหน้าอก

จีฮุนก้มลงจุมพิตอึนเฮไปทั่วบริเวณ จนเธอเองก็เริ่มเคลิบเคลิ้มและหยุดนิ่งอยู่กับที่
อารมณ์ที่พลิ้วไหวของสาวตั้งครรภ์ ไม่ได้ลดน้อยลงไปพร้อม ๆ กับร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนแปลง
แต่มันกลับทำให้ความปราถนานั้นมากกว่าที่เคยเป็น จีฮุนผงกศรีษะขึ้นมองหน้าเธอเห็นดวงตากลมโตที่มอง
มายังเค้า
“แกล้งพี่เหรอ แกล้งพี่ใช่หรือเปล่า อย่างงี้พี่เอาคืนเยอะนะ”
อึนเฮหัวเราะคิก ๆ ก่อนตอบออกไป

“ก็เอาคืนสิ อุปปาจะทำอย่างไรล่ะ แต่ต้องให้ถูกใจฉันนะ”

“ได้สิ” คำตอบหยุดที่คำนี้ และไม่นานนัก นักแต่งดนตรีทั้งสองก็เริ่มบรรเลงเพลงคลาสสิค
ที่เหมาะกับอากาศเย็นและแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ยามเช้า
จีฮุนเขิยบตัวดึงชุดนอนสีฟ้าอ่อนออกจากตัวของเขา
และไม่นานนักชุดนอนสีครีมของอึนเฮก็หลุดออกตามไปพร้อม ๆ กับสายลม
เสียงดนตรีที่เริ่มรัวขึ้นขณะที่เครื่องดนตรีทั้งสองเริ่มทำงาน
บ่งบอกถึงความสุขที่คนทั้งสองคนมีให้กัน จีฮุนก้มลงจุมพิตอึนเฮตั้งแต่ใบหน้า
ลงมาจนถึงท้องน้อย และขณะนั้นเอง อึนเฮเริ่มล่องลอยขึ้นสู่ห้วงอากาศขณะนี้เอง
เธอต้องลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายจู่โจมบ้าง และการกระทำเดียวกันก็เกิดขึ้นไม่นาน
นักเสียงของการบรรเลงเพลงก็เริ่มดังขึ้นจนลืมไปว่า ด้านนอกนั้นมีคนทำอาหาร
รอการตื่นของพวกเค้าอยู่ บานซุคกำลังหั่นคิมผับให้พอคำ
กลับได้ยินเสียงของทั้งสองคนเรียกกันไปมาทำให้มีดที่ถืออยู่กับมือหลุดลงกับพื้นห้องดังเคล้ง
ทำให้นักดนตรีทั้งสองต้องหยุดชะงักลง แต่ก็ไม่ได้สนใจเสียงจากภายนอก
พวกเค้าและเธอยังคงร่ายเพลงรักให้จนจบกระบวนการ
หนุ่มและสาวยังคงนอนกอดก่ายกันอยู่สักครู่ ก่อนจะแต่งตัวให้เรียบร้อย
เสียงดนตรีที่จบลงทำเอาบานซุคยกมือขึ้นทุบที่หน้าอกตัวเองเบา ๆ สองสามครั้ง
และถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะริ่มทำอาหารของบ้านเกิดด้วยความโล่งใจอีกครั้ง
อาหารที่รอพี่สาวและพี่เขยซึ่งเดินทางออกจากโซลมาเป็นเวลาหลายวันเริ่มออกเป็นรูปเป็นร่าง
และคงจะเสร็จนานแล้วหากผู้ทำไม่มัวแต่ใจจดจ่ออยู่กับเรื่องอื่น และไม่นานนักสองหนุ่มสาว

พลังสิงห์ก์ออกมาจากห้องเพื่อรับประทานอาหารเช้าตามเสียงเรียกของน้องชายสุดที่รัก
เสี่ยงเคาะประตูห้องดังพร้อม ๆ ไปกับเสียงเรียกของหนุ่มน้อย

“พี่จีฮุนพี่อึนเฮออกมาทานอาหารเช้ากันเถอะครับ” ยังไม่มีเสียงตอบจากคนสองคน

“ทีรักน้องเค้าตื่นนานแล้วเหรอ”

“ไม่รู้สิอุปปา แต่ก่อนอยู่บ้าน ไม่บ่ายเค้าไม่เคยตื่นนี่”

“แล้วเค้าจะได้ยินไหมล่ะเมื่อสักครู่นี้” จีฮุนทำหน้าอาย ๆ ต่อหน้าอึนเฮ

“ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะอุปปา อายหรือคะ”

“ก็อายสิ เสียงร้องดังลั่นขนาดนั้น”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันก็ไม่เบา แต่ไม่อายหรอกเพราะเราเป็นพี่น้องกัน
เรื่องธรรมชาติอุปปาอย่าไปคิดอะไรเลย”

“วันนี้ที่รักแมนมากเลย”

“แน่นอนอยู่แล้ว ไปเราไปทานอาหารกันเถอะ
แปลกจังวันนี้บานซุคทำอาหารให้ทานแต่เช้า
เฮ้ออออ....ตั้งแต่เกิดมาวันนี้ก็วันแรกละมั้งฉันจะได้ทานอาหารฝีมือบานซุค คงไมพ้นไข่แน่ ๆ”
เมื่อพูดจบอึนเฮดึงมือจีฮุนให้ลุกขึ้นแล้วพากันเดินออกนอกห้องไป

จีฮุนเดินตามหลังอึนเฮมาที่โต๊ะอาหาร
“โอ้โห บานซุค อาหารตั้งหลายอย่างไปซื้อมาเหรอ” อึนเฮทักน้องชายด้วยความแปลกใจ

“พี่ครับ....นี่ผมตื่นไปซื้ออาหารมาแต่เช้าแล้วมาทำนี่หล่ะครับ”

“เหรอเก่งจัง” ระหว่างนั้นจีฮุนยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะอาหาร

“พี่จีฮุนยังไม่หายง่วงหรือครับพี่ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“ปะ เปล่าหรอก พอดีกำลังมึน ๆ อยู่น่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ อายหรือพี่ ผมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแหละ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“นี่บานซุคหยุดพูดเลยเดี๋ยวอุปปาร้องไห้พอดี มาอุปปาทานเลยค่ะ ทานกาแฟด้วยเลยนะคะ”

“จ้ะที่รัก” จีฮุนเงยหน้าขึ้นยิ้มแหย ๆ ให้กับอึนเฮโดยที่บานซุคยืนมองไปพร้อม ๆ
กับเกาศรีษะแกรก ๆ

“พี่จีฮุนทานเยอะ ๆ นะครับ ผมทำสุดฝีมือเลย”

“ขอบใจนะบานซุค บานซุคเปลี่ยนไปมากเลยนะ” จีฮุนยิ้มให้หลังจากพูดจบ

“ครับพี่ก็ต้องทำเองทุกอย่าง เมื่อก่อนอยู่บ้านไม่พี่ก็คุณแม่ต้องทำให้ผมตลอด

คิด ๆ แล้วก็สำนึกผิดอยู่เหมือนกันครับพี่ ที่บ้านเราผู้ชายก็ยังเป็นใหญ่อยู่ดี

แต่ที่นี่เท่ากันหมด ไม่มีเหลื่อมล้ำ ทานเลยพี่”

เมื่อบานซุคพูดจบเค้าเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามจีฮุนและเริ่มรับประทานอาหารไปด้วยกัน
“คิมผับนี้อร่อยดีนะบานซุค ตอนอยู่บ้านไม่เห็นเคยทำให้คุณพ่อคุณแม่กับพี่ทานบ้างเลย”

“ไว้รอกลับไปคราวนี้นะพี่ ผมจะทำให้ทุกคนทาน นี่หล่ะเป็นอีกอย่างที่ผมชอบ

ถ้ากลับไปอยู่โซลนะพี่ผมก็อยากทำงานไปแล้วก็มีร้านอาหารด้วย”
“ฮื่อ... ความคิดดีนะบานซุคพี่เห็นด้วย”

“ขอบคุณครับพี่จีฮุน” ไม่นานักทั้งสามคนก็ทานอาหารกันจนอิ่ม
นั่งพักจิบน้ำชาร้อน ๆ กันสักพักก็อาบน้ำเตรียมตัวออกเที่ยววันนี้อึนเฮอยากไป
พิพิธภัณฑสถานลูฟร์ (Musée du Louvre) เป็นพิพิธภัณฑสถานทางศิลปะ
อันตั้งอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ที่มีชื่อเสียงที่สุด เก่าแก่ที่สุด
และใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งได้เปิดให้สาธารณะชนเข้าชมได้
เมื่อปี พ.ศ. 2336 (ค.ศ. 1793) มีประวัติความเป็นมายาวนานตั้งแต่สมัยราชวงศ์เปเที่ยง
ตัวอาคารเดิมทีเคยเป็นพระราชวังหลวง ซึ่งปัจจุบันเป็นสถานที่ที่จัดแสดงและเก็บ
รักษาผลงานทางศิลปะที่ทรงคุณค่าระดับโลกเป็นจำนวนมาก อย่างเช่น
ภาพเขียนโมนาลิซา, The Virgin and Child with St. Anne, Madonna
of the Rocks ผลงานของเลโอนาร์โด ดาวินชี หรือภาพ Venus de Milo
ของอเล็กซานดรอสแห่ง Antioch ในปี พ.ศ. 2549
“ชอบที่นี่หรือที่รัก เห็นมาทีไรต้องมาทุกครั้ง”

“ชอบค่ะ อุปปาลืมไปแล้วหรือว่าฉันชอบวาดภาพ ที่นี่จึงเป็นที่ ๆ ฉันชอบมากที่สุด

เพราะฉันได้มาเห็นภาพเขียนที่มีอายุยาวนาวมากว่าทศวรรษ”
“จริงสิ พี่ลืมนึกไปเลย” แล้วทั้งสามคนก็เดินดูกันอยู่ครู่ใหญ่
คนที่สนใจมากที่สุดก็คงจะเป็นอึนเฮเธอสามารถยืนมองภาพหลาย ๆ ภาพได้เป็นเวลานาน ๆ
จนหนุ่มทั้งสองคนเริ่มเบื่อ

“ไปไหนต่อดีล่ะพี่”

“ไปทานอาหารกันดีกว่า เที่ยงกว่าแล้วนี่” อึนเฮพูดกับสองหนุ่ม

“ไปสิ บานซุคแนะนำร้านอาหารหน่อยนะ”

“ครับพี่” บานซุคพาทั้งสองคนเดินออกมาไม่ไกลนักก็เจอร้านอาหารไม่ใหญ่มากนัก
แต่มองเข้าไปด้านในสวยสะอาดตา สามพี่น้องก็เลยพากันลุย
อาหารมื้อนี้คงเป็นอาหารมื้อที่แพงที่สุดตั้งแต่สองหนุ่มสาวออกจากโซลมา

“อร่อยดีนะ บานซุคภาษาฝรั่งเศษนี่เค้าเรียกว่าอะไรน่ะ” อึนเฮถามน้องชายด้วยความอยากรู้

“อ้อ...ฟัวกราครับพี่ (foie gras) ทำไมหรือพี่อึนเฮชอบหรือ”

“ใช่เจ้าตับห่านนี่แหละพี่ชอบมากสุด อร่อยที่สุดเลย”

“ทานน้อย ๆ หน่อยที่รัก เพราะมันคอเรสเตอร์รอลสูงนะ”

“ใช่ครับพี่จีฮุนเพราะตับห่านที่นี่เค้าไม่ใช่สักแต่ว่าจะเอามาทำนะครับ

มันต้องมาจากการเลี้ยงดูที่ดีด้วย เพี่อให้รสชาติออกมาดีและชิ้นใหญ่”
“แต่ฉันชอบนี่อุปปา”

“ก็ตามใจคงจะนาน ๆ ได้ทานทีแหล่ะ”

“งั้นฉันเอาอีกนะอุปปา”

“เอาสิ”

“ไม่เป็นไรพี่แบ่งของผมไป แล้วเดี๋ยวลองสั่งอย่างอื่นอีกไม่ดีกว่าหรือพี่อึนเฮ”

“ก็ได้ แต่ฉันก็อยากทานเสต๊กของอุปปาด้วย”

“เอาสิ ตัดแบ่งไป ทานหลาย ๆ อย่าง ๆ ละนิดก็ดีกว่าสั่งมาทั้งจาน
พี่กลัวน้ำหนักที่รักจะขึ้นเยอะน่ะ”

“งั้นเอานี่อีกอย่างแล้วก็พอล่ะ”

“อะไรหรือครับพี่” บานซุคถามพี่สาวด้วยหน้าที่ตกใจเล็ก ๆ
แต่ก็แอบหัวเราะใน ๆ ที่เห็นว่าอึนเฮปกติจะทานเก่งแต่คงไม่มากมายขนาดนี้

“เอา Roasted french lamb rack ซี่โครงแกะหมักน่ะ นะคะอุปปา”

“เอาสิ แต่พอแล้วนะ สั่งน้ำผลไม้มาด้วยเลย เอาน้ำองุ่นแล้วกันเพราะที่นี่เค้าขึ้นชื่อ”

“รักอุปปาที่สุดเลย” อึนเฮหันไปหอมแก้มจีฮุนหนึ่งฟอด ทำเอาบานซุคทำหน้าไม่ถูก

“พี่จีฮุนแก้มมันเลยครับ”

“เหรอ ..หึ หึ พี่สาวเราก็ขี้อ้อนแบบนี้แหละ”

“ไม่เห็นไม่เชื่อนะพี่ แต่ก่อนวิ่งทุ่มคนอื่นไปทั่ว เดี๋ยวนี้พอมีสามีทำน่ารัก ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“บานซุคไม่พูดไม่มีใครว่านะ เดี๋ยวเถอะ” อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ กับบุ้ยปากให้น้องชาย

“แต่เวลาร้ายก็ร้ายนะบานซุค พี่เจอหลายครั้งแล้ว สยองทุกที ฮ่า ๆ ๆ ๆ” จีอุนเสริมทัพ

“อุปปากะบานซุครู้สึกว่าเข้าขากันดีนะคะ งั้นคืนนี้ไปนอนด้วยกันเลยไป”

“ไม่ ๆ พี่ไม่ได้เข้ากับบานซุคนะ บานซุคอย่ามาชวนพี่ว่าพี่อึนเฮเค้าอีกนะ”
จีฮุนทำหน้าไม่รู้เรื่อง

“ได้ครับ ไงผมก็ไม่ยอมให้พี่จีฮุนมานอนด้วยหรอกพี่
ไม่งั้นพรุ่งนี้เช้าผมก็ไม่ได้ยินเสียงนักร้องประสานนะสิ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”

“เฮ้ย...บานซุค!!!!!” จีฮุนอุทานออกมาพร้อมหน้าที่แดงแล้วยกมือขึ้นชก
ที่หัวไหล่ของบานซุคหนึ่งครั้ง ส่วนอึนเฮนั้นที่ว่าไม่อายก็ออกอาการหน้าแดงแล้วก็ก้มหน้าก้ม
ตารับประทานอาหา หลังจากรับประทานอาหารไม่นานก็พากันออกชอบปิ้ง ถนนชองป์เอลิเซ่ถนนสายแฟชั่น
ของกรุงปารีส คนที่ได้เสื้อผ้าส่วนใหญ่จะเป็นอึนเฮ เธอเลือกชุดที่สามารถใส่คลุมท้องได้ แต่ยังดูมีไสตล์
ส่วนจีฮุนก็ได้สูทไปหลายชุด และก็พากันถ่ายรูปอย่สักพักอึนเฮก็รบกลับที่พักเพราะเริ่มเหนื่อย ทั้งสามคนพา
กันกลับคอนโดของบานซุคใช้เวลาชั่วโมงกว่า ๆ ก็ถึง
“พรุ่งนี้ไปไหนต่อล่ะพี่” บานซุคถามอึนเฮกับจีฮุน

“เอาไว้คิดกับอุปปาคืนนี้ก่อนนะบานซุค คงไม่ไปไกล จะได้ไม่เหนื่อยมาก
เพราะวันมะรืนพี่กับอุปปาก็จะกลับแล้ว”

“นั่นสิบานซุคไม่ไปทำงานเหรอ”

“ไม่หรอกครับพี่จีฮุน ผมลาพักจนถึงสุดสัปดาห์เลยครับ”

“งั้นเหรอ รบกวนบานซุคหน้าดูเลย” จีฮุนพูดกับบานซุคออกแนวเกรงใจ

“เกรงใจอะไรกันพี่ พี่ก็พี่ชายผมคนหนึ่งนะ พี่อึนเฮนี่ก็พี่สาว นาน ๆ
เจอกันที่จะให้ผมปล่อยพวกพี่ไปกันสองคนได้ไงล่ะ ผมว่าพี่พากันอาบน้ำเลยดีกว่ามั้ยครับ
เดี๋ยวอากาศจะเย็นไปกว่านี้”

“ดีสิ ไปอุปปา ไปอาบน้ำกัน” อึนเฮจูงมือจีฮุนเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
และระหว่างที่เดินไปก็หันกลับมามอง
น้องชาย บานซุคอมยิ้มให้พี่สาวและพยัคหน้ายินดีกับความสุขของพี่สาว
ทำเอาอึนเฮยิ้มแก้มปริให้น้องชายสุดที่รัก
เมื่อถึงห้องน้ำ อึนเฮและจีฮุนรอให้น้ำเต็มอ่าง
จีฮุนยังคงปฏิบัติกับอึนเฮเหมือนเช่นเคย เค้าพาเธอลงแช่น้ำอุ่นจัด
และนวดขากับเท้าให้เธอเพื่อให้เธอสบาย
“สบายมั้ยล่ะ”

“ค่ะ อุปปา เดี๋ยวฉันนวดให้อุปปามั่งดีกว่า”

“ไม่ล่ะ พี่ไม่เป็นอะไร นวดแล้วถ้าที่รักรู้สึกสบาย จีเฮเค้าก็สบายไปด้วย
ที่รักชอบจีเฮก็ชอบไปด้วย เค้าก็จะรักพี่มาก ๆ”

“จ้ะคุณพ่อ อุปปาตอนเช้า ๆ ฉันรู้สึกเหมือนว่าที่ท้องของฉันมันตุบ ๆ
เหมือนจีเฮเค้าเขยิบน่ะ”

“เหรอ ไหนลุกขึ้นหน่อยสิให้พี่ฟังหน่อยนะ”
อึนเฮลุกขึ้นยืนและเขยิบตัวเข้าหาจีฮุนที่นั่งอยู่บนขอบอ่าง

“จีเฮครับ พ่อนะครับพ่อจีฮุน เราชื่อคล้าย ๆ กันเลยนะลูกรัก จีฮุน จี อึนเฮ เฮ จีเฮ
หนูชอบชื่อนี้มั้ยครับลูก” สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นอึนเฮรู้สึกว่าใสท้องเธอมีอาการตอบสนองเล็ก ๆ

“อุปปา เค้ารู้หรือที่อุปปาพูด เค้าเขยิบเบา ๆ ฉันรู้สึกได้”

“จริงหรือ” อึนเฮยืนน้ำตาซึม ทำเอาจีฮุนผู้เป็นพ่อตาแดงกล่ำไปด้วย

“หรืออุปปาคุยกับเค้าบ่อย ๆ เค้าก็เลยรู้สึกได้”

“ดีสิ พี่จะคุยกับจีเฮทุกวันเลย กว่าเค้าจะเกิดเค้าก็คงรู้ล่ะว่าตัวเองเป็นใคร
โหลูกรักของพ่อ พ่อรักหนูที่สุดเลยลูก” จีฮุนดึงอึนเฮเข้ามากอด
อีกครั้งที่เสียงคนอาบน้ำในห้องน้ำสองคนเล่นน้ำกันเหมือนเด็ก ๆ
บางครั้งก็ทะเลาะกันที่อีกคนทำน้ำเข้าตาอีกคน
เสียงต่อสู้กันเล่นน้ำกันทำเอาคนที่ยืนอยู่ข้างนอก บนอุบ

“เฮ้อ...นี่พี่สองคนเค้ายังเล่นเป็นเด็ก ๆ อย่างนี้อีกเหรอ
ลูกก็จะออกมาไม่กี่วันแล้วนะ” หลานเราจะเป็นอย่างไงวะเนี่ย.....แล้วเค้า
ก็เกาศรีษะแกรก ๆ พร้อมกับเดินไปทำอาหารเย็นรอสองคนที่กำลังเล่นน้ำ
กันอย่างสนุกอยู่ในห้องน้ำ

โปรดติดตามตอนต่อไป................1391


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-18-
ต่อค่ะ...........

สำหรับกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผู้เขียน คือขอให้ท่านออนชื่ออ่านฟิคนะคะ

ขอบคุณค่ะ (แต่ก็แล้วแต่สะดวกค่ะ :P)

ค่ำวันนั้นทั้งสองคนได้ทานอาหารฝีมือบานซุคอีกครั้ง คราวนี้
ทั้งสองคนได้ลิ้มรสชาดของพลุโกกี่ คาลบีและกิมจะ เนื้อย่าง
เนื้อซี่โครงย่างและกิมจิ รวมทั้งเครื่องเคียงอีกมากมาย บานซุค
ซื้อโชจูมาหลายขวด พาจีฮุนและอึนเฮนั่งย่างกันไปทานกันไป
นอกระเบียงคอนโด อากาศที่เย็น ก็อุ่นพอใช้ได้เมื่อนั่งอยู่หน้าเตา

“บานซุคชุดนี้ที่ขนมาจากบ้านเราใช่หรือเปล่า”

“ไม่ใช่พี่ ผมซื้อมาใหม่ตอนกลับบ้านคราวที่แล้ว” ชุดเก่ามันเก่ามากเพื่อนก็เลยขอไป

“เตาย่างนี่ดีนะ ไม่มีควันแถมยังไม่ต้องใช้ถ่านอีกต่างหาก”

“ครับ....ที่ต้องเลือกของดีเพราะคอนโดบางทีมีควันนิดหน่อยไม่ได้
ตัวสปริงเกอร์ดับเพลิงทำงานทันที ก็เจอกันมาแล้วกับเพื่อน
เค้าจะไล่ออกจากคอนโดเลยละพี่”

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เห็นเธอเล่าให้ฟังเลย” อึนเฮหัวเราะไปพร้อม ๆ กับถามน้องชาย

“จะเล่าทำไมล่ะพี่ มันน่าเล่านักหรือไงล่ะ”

“ที่รัก แหย่น้องอยู่ได้”

“ก็มันตลกนี่ ตอนนั้นคนที่นี่เค้าคงวิ่งกันโกลาหนเลยสิ”

“ครับ ผมอายน่าดู แต่ก็ไม่สนนะ เพราะที่ตึกนั้นมีคนเอเชียเยอะ
ก็เลยมีคนเห็นใจพี่จีฮุนดื่มกันหน่อยดีกว่า” จีฮุนยิ้มพร้อม ๆ กับหันมองอึนเฮ

“ดื่มเถอะอุปปานิด ๆ หน่อย ๆ ไม่เป็นไร คืออุปปาเค้าไม่อยากดื่มช่วงที่พี่กำลัง
ท้องน่ะ เพราะกลัวว่ามีอะไรฉุกเฉินจะไม่รู้เรื่องกัน”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ คิดมากกันไปได้พี่ทั้งสองคน ที่นี่นะ ผู้หญิงท้องน่ะ
เดินแทบจะวิ่งได้เลย ยิ่งเราดูแลตัวเองดี ก็ยิ่งแข็งแรง ทำอะไรตามปกตินั่นแหละ
แต่แค่ระวังหน่อยช่วงต้น ๆ และปลาย ๆ”

“โห บานซุครู้เยอะจังเลย” จีฮุนหันมามองบานซุกแบบทึ่งที่เค้ารู้เรื่องพวกนี้แบบมากมาย

“ใช่ครับ ก็ไอ้เพื่อนที่มาจากเกาหลีด้วยกันน่ะ ที่ผมบอกว่าเวลาเค้าเอา
ผู้หญิงมานอนผมก็ต้องออกมานอนที่โซฟา พอเราย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน
เค้าก็พาแฟนมาอยู่ด้วยผมงงไปหมด สุดท้ายผู้หญิงเค้าท้อง
พอคลอดก็กลับไปอยู่บ้านผู้หญิงเพราะเค้าเป็นลูกสาวคนเดียวพ่อแม่ก็เลยยอม
เป็นสาวฝรั่งเศษน่ะพี่ สวยน่าดู”

“โห เพื่อนเธอก็โชคดีใช่ย่อยนะบานซุค”

“ช่วงแรก ๆ ก็แย่นะพี่อึนเฮ เพราะพ่อกับแม่ผู้หญิงเค้าไม่ชอบเอเชีย
แต่ตอนหลังความดีก็ชนะพี่”

“เหมือนอุปปาเลย จำได้มั้ยบานซุคเมื่อก่อนคุณแม่เราก็ตั้งแง่กับอุปปาเหมือนกัน
แต่อุปปาเป็นคนดีน่ารักนี่แหละเลยชนะใจแม่เรา”
ระหว่างนั้นจีฮุน นั่งอมยิ้มที่อึนเฮพูดถึงเรื่อของเค้ากับคุณแม่ของเธอ

“โหพี่จีฮุนยิ้มแก้มปริเลยนะพี่ แต่พี่รู้มั้ยคุณพ่อเราเค้าพอใจพี่จีฮุนตั้งแต่พบกันครั้งแรก
เลยนะ เค้าเล่าให้ผมฟัง เค้าบอกว่าคอยดูนะบานซุค
ผู้ชายคนนี้ต้องทำให้พี่สาวแกมีความสุขที่สุดหล่ะ”

เมื่อบานซุคพูดจบก็ยกแก้วโชจูขึ้นดื่มโดยชวนจีฮุนชนแก้วกัน
อึนเฮก้ร่วมด้วย แต่ของเธอก็ได้แค่น้ำผลไม้เท่านั้น


“ชนแก้ว...”
เวลาที่ผ่านมานานหลายปีที่บุคคลทั้งสามเจอกันแต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่จีฮุน
ได้ยินพี่น้องทั้งสองคนพูดถึงเรื่องที่บ้านของพวกเค้าที่ผ่าน ๆ มา
ทำให้จีฮุนนั่งยิ้มสองพี่น้อง หากแต่ว่าเรื่องราวที่รออยู่ข้างหน้าเท่านั้นที่ยังคงทำ
ให้เค้าและอึนเฮ ยังไม่สบายใจนัก

เมื่อทานกันได้สักพักสองหนุ่มก็พากันบอกให้สาวเข้านอน
เวลานี้คงเป็นเวลาที่หนุ่มทั้งสองคนจะได้คุยกัน

“แล้วทำไมต้องให้ฉันไปนอนด้วยล่ะ มีความลับอะไรจะคุยกันยะ”

“ไม่มีหรอกพี่ก็ตัวเองมีหลานอยู่ในทอ้ง จะมานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ทำไมล่ะ
เห็นตาปลือเชียวพี่”

“ก็ได้ แล้วอุปาก็รีบ ๆ เข้านอนนะคะ”

“ไปเถอะ พี่จะช่วยบานซุกเก็บก่อนแล้วเข้านอนนะที่รัก”

“ค่ะ” ก่อนเดินเข้าไปอึนเฮเข้ามาหาจีฮุนแล้วก้มลงหอมแก้หนึ่งฟอดก่อนไป
ทำเอาบานซุคยกมือขึ้นปิดตาแล้วพูดแหย่พี่สาวว่า...


“ผู้หญิงหน้าไม่อาย” อึนเฮเคาะมะเหงกลงที่ศรีษะน้องชายหนึ่งโป๊กทำ
เอาจีฮุนกับบานซุคนั่งหัวเราะการกระทำของเธอ สองหนุ่มมองตามหลังอึนเฮจนเข้าห้องไป

“พี่จีฮุนครับ ของคุณพี่มาก ๆ นะครับ”

“อ้าว...อยู่ดี ๆ มาขอบคุณอะไรล่ะบานซุค”
จีฮุนพันหน้ามองบานซุคแบบแปลกใจ

“ก็ที่ดีกับพี่สาวผม ทำให้เธอมีความสุข พวกเรามีกันสองคนพี่น้อง
ผมรักพี่อึนเฮมากแต่ก็ยังไม่เคยทำอะไรให้พี่เค้าดีใจเลยสักครั้ง
ตอนวัยรุ่นก็เกเร จนพี่ต้องส่งมาเรียนที่นี่ ทั้ง ๆ ที่พวกเราก็ไม่ได้เป็นคนมีเงิน
พี่อึนเฮน่ะทำงานตั้งแต่ยังเด็ก แล้วก็เลยกลายเป้นคนขี้เกรงใจ
เห็นแต่ความรู้สึกของคนอื่น บางครั้งไม่ได้อยากทำเลยสักนิด
แต่เพราะความเกรงใจก็ต้องจำใจยอมทำสิ่งที่ผู้ใหญ่ขอร้อง”


“ไม่ต้องห่วงนะบานซุค ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตพี่ ก็คืออึนเฮกับจีเฮนี่แหละ”

“ใครหรือพี่จีเฮน่ะ” บานซุคทำหน้าเหรอหราที่ได้ยิ้นชื่อคนอื่น

“ก็หลานไง เค้าชื่อว่าจีเฮ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ยังอยู่ในท้องอยู่เลยมีชื่อแล้ว จีเฮเหรอครับ พ่อจีฮุน แม่อึนเฮ
ลูกจีเฮโอ้น่ารักจังครับพี่” จีฮุนได้แต่อมยิ้มอาย ๆ ที่เค้าเห่อลูกจนบานซุคเห็นได้ชัด

“ชื่อเพราะใช่หรือเปล่าล่ะบานซุค” บานซุคหยัคหน้าให้พี่เขย

“พี่อยากได้ลูกผู้หยิงหรือผู้ชายครับ เอ้าดื่มด้วยสิพี่” บานซุคกับจีฮุนยกแก้วขึ้นดื่ม
พร้อมกันหนีบอาหารใส่ปาก

“ได้ทั้งสองอย่างล่ะบานซุค แต่ถ้าให้พูดจริง ๆ ก็ลูกสาว พี่อยากได้ลูกสาวที่น่ารักเหมือนแม่เค้า”

“จริงหรือพี่ พี่อึนเฮนะหรือน่ารัก นี่พี่อยู่กันมาตั้งหลายปี พี่ไม่รุ้เหรอว่าพี่อึนเฮร้ายจะตายไป”

“ฮ่า ๆ ๆ รู้สึก เคยเจอมาแล้วที่รุนแรงสุดก็ครั้งหนึ่งล่ะ นอกนั้นก็ประปราย”

“จริงเหรอพี่ ขอเดานะเรื่องผู้หญิงใช่ปล่าวพี่”
บานซุคชักสนุกจึงชะโงกหน้าเข้าหาจีฮุนเหมือนอยากรู้อยากเห็น

“ก็นั่นแหละ คือว่าผู้หญิงทีเคยคบกับพี่ แฟนเค้าที่กำลังจะแต่งกันไปมี
ลูกกับผู้หญิงคนอื่นเค้าเสียใจเผอิญเจอกันเค้าก็โผเข้ามากอดพี่ ๆ ก็ปลอบไป
แต่ไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ นะ”

“ผมรู้พี่ แล้วไงต่อครับ” จีฮุนยกแก้มขึ้นดื่มก่อนเล่าต่อ

“ก็พี่สาวเรานะสิ เค้าเห็นแล้วไม่เข้าใจ โกรธมาก พอพี่เข้าไปหายังกะเสือเลย
ทั้งตบทั้งจิกพี่ แถมขว้างของใส่หลังพี่ซะบวมไปหลายวันเลย”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ พี่อึนเฮของแท้ต้องแบบนี่ล่ะพี่”

“นั่นสิ แต่พี่ก็ไม่โกรธเค้านะ เพราะเค้ารักพี่มากล่ะเลยเป็นแบบนั้น
พี่มีความสุขมากเลยนะ ที่ได้อยู่กับเค้า มันเหมือนกับว่าเราต้องเดาตลอดเวลาว่า
วันนี้เค้าจะมาอารมณ์ไหน พี่กลับรู้สึกว่าชีวิตมันสดชื่นจริง ๆ”

“โอ้โห ....คนแปลก ๆ ก็อย่างนี้แหละพี่ ถึงอยู่ด้วยกันได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”

“บานซุค เคยโดนเตะมั้ย” บานซุคชะงักทันที

“ก็แหมพี่ ผมก็อยู่กับพี่อึนเฮมาตั้งแต่เกิด ผมคิดมาตลอดเลยนะ
ถ้าวันหนึ่งผมมีแฟน ผมไม่เอาอย่างนี้แน่ ๆ น่ากลัวจะตายไป”

“ฮ่า ๆ ๆ เหรอ แต่พี่ชอบแบบนี้น่ะบานซุค”

“พี่ชอบแบบนี้ หึ...หึ”
บานซุคนึกขำจีฮุนและ ทั้งสองคนเริ่มได้ที่คุยกันไปหัวเราะกันไปตามภาษาผู้ชาย
แล้วบานซุคเองก็เริ่มเล่าเรื่องของตัวเองกับผู้หญิงหลาย ๆ คนตั้งแต่ที่เค้าเริ่ม
เข้ามาอยู่ที่ฝรังเศส ทำเอาจีฮุน อึ้ง ไม่คิดว่าบานซุคจะเสน่ห์แรงขนาดทำเอาสาว ๆ
ชาวฝรั่งเศสตีกัน ไม่นานนักทั้งสองคนก็พากันเก็บของและเข้านอน
ความเมาทำเอาของที่เก็บเข้ามาอิแหระเขระขระเต็มไปหมด
จีฮุนเดินโซเซเข้าห้องนอนเมื่อเปิดประตูห้องเขานั่งลงริมเตียงที่อึนเฮนอนอยู่
เห็นเธอหลับสนิท จีฮุนขณะนี้ด้วยความเมาเค้าเองเริ่มก่อกวนอึนเฮขณะที่เธอหลับ
มือยาว ๆ เปิดชุดนอนของเธอออกแล้วก็ก้มลงเม้มที่อกสวยของเธอทำเอาอึนเฮสะดุ้งตื่น
และก็พลิกตัวเข้าหาจีฮุน จีฮุนกอดจูบอึนเฮจนเธอเริ่มคลิบเคลิ้มไปกับเค้าพร้อม ๆ
กับกลิ่นของโชจู ยิ่งทำให้จีฮุนดูเซกซี่ที่สุดในเวลานี่สำหรับอึนเฮ เค้าเขิยบลงมาเรื่อง ๆ
จนถึงท้องน้อย และย้อนกลับไปที่หน้าอกสวยอีกครั้ง
ทั้งเม้มและดูดดื่มเหมือนเด็กกำลังดื่มนมจากมารดา
อึนเฮเริ่มมีเสียงกระเส่าออกมาแต่ก็ต้องหยุดชะงักลง.....

“หลับ..... อุปปา หลับหรือคะ อึนเฮเขย่าตัวจีฮุนไปมา”

“อีตาบ้า....มาทำแบบนี้กับเราแล้วก็หลับทุกทีเลย.....เฮ้อ..อุปปานี่ไม่เคยเปลี่ยน
เมาแล้วชอบหลับ”
อึนเฮทั้งโกรธเล็ก ๆ และตลกในตัวจีฮุน เธอได้แต่มองและยิ้มกับความน่ารักของเค้า
อึนเฮผลักจีฮุนให้นอนในท่าที่สบาย เธอหยิบผ้าห่มให้กับเขา
และอึนเฮเองก็เขยิบตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับจีฮุน
อึนเฮกอดจีฮุนแน่นและนอนหลับไปในที่สุด
เช้าวันใหม่ อึนเฮตื่นแต่เช้า ในขณะที่ทั้งสองหนุ่มยังคงหลับ
เธอเก็บของที่ใช้เมื่อคืนล้างจนสะอาด ทำอาหารเช้าง่าย ๆ รอสามีและน้องชาย
ตื่นขึ้นมารับประทาน และไม่นานนักบานซุคก็ออกมาจากห้องหัวผมที่ยุ่งเหยิง

“อ้าว..พี่เก็บหมดเลยเหรอ” บานซุคถามพี่สาว

“อืมส์ หิวหรือยังล่ะ”

“ยังครับ พี่จีฮุนล่ะพี่”

“ยังหลับอยู่เลย บานซุคหิวก็ทานก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปดูอุปปาหน่อย”

“ครับตามสบายเลยพี่ เดี๋ยวที่เหลือผมทำเองพี่ พี่ไปดูพี่เค้าเถอะ”

“จ้ะ” อึนเฮเดินกลับเข้าห้องนอนลงนั่งที่ด้านข้างของเตียงทางฝั่งที่จีฮุนนอนหลับ
อยู่เธอก้มลงหอมแก้มจีฮุนติด ๆ กันหลายครั้งจนจีฮุนเริ่มรู้สึกตัว เค้าดึงเธอลงมากอดไว้
แต่ก็ยังไม่ลืมตาขึ้น


“เพลียหรือคะ”

“ฮื่อ ..ไม่ค่อยได้ดื่มเยอะ ๆ นาน ๆ ดื่มทีไม่อยากลุกจากที่นอนเลย”

“วันนี้ไม่ต้องออกไปไหนก็ได้อุปปา อยู่บ้านก็ดีนะ”

“ไปเที่ยวเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว” จีฮุนยังคงหลับตาพูด
“เอาน่าอุปปา เราอยู่ต่ออีกสักสองวันก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยเที่ยวแล้วมะรืนก็กลับ”
อึนเฮพูดไปพร้อม ๆ กับเขยิบตัวขึ้นหอมจีฮุนที่แก้มฟอดใหญ่

“พี่จีนุเตรียมการไว้แล้วที่รัก ว่าเรากลับพรุ่งนี้ พี่เค้าคงหาที่ทางให้เราออก
จากสนามบินโดยไม่มีใครเห็นล่ะ”

“ฮืมส์ ..ฉันลืมไปนอนไปก่อนก็ได้ค่ะ อีกสักพักค่อยลุก”

“มานอนด้วยกันสิ พี่เหงานอนคนเดียว”

“จะมาแกล้งฉันแล้วก็หลับอีกหรือ”

“ไม่ ไม่มีแรงทำอะไรแล้ววันนี้ มึนที่สุดเลย”

อึนเฮเขยิบตัวขึ้นนอนหนุนอกของจีฮุนสักพักก็พากันหลับไป
บานซุคอยู่ข้างนอกคนเดียวพอทานอาหารอิ่มก็ยืนงงรออึนเฮกับจีฮุน
แต่ก็คิดว่าสงสัยจะหลับกันไปอีกเพราะเมื่อคืนนอนดึกกัน
ตัวเค้าเองเมื่อเก็บของเสร็จก็เข้าห้องหลับต่อ คงมีจีฮุนคนเดียวที่ยังไม่ได้ทานอะไร
และหลับกันต่อไปจนเกือบเที่ยง เมื่อจีฮุนตื่นขึ้นก็ปลุกอึนเฮให้ทานอาหาร

“ที่รักเมื่อเช้าทานอะไรหรือยัง พี่ขอโทษลืมไปเลย”

“ทานแล้วค่ะ ฉันเดาไว้แล้วว่าอุปปายังไม่ตื่นแน่ก็เลยทานขนมปังกับนม
แล้วก็ผลไม้นิดหน่อย แล้วก็มาหลับนี่หล่ะ”

“เฮ้ออ...พี่ยังไม่หิวเลย นอนซะอิ่ม”

“ไม่ได้อุปปาไปทานเถอะ เดี๋ยวฉันไปชงกแฟให้ไป จะได้หายมึนนะ”

“จ้ะ” อึนเฮลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินออกไปชงกาแฟและอุ่นอาหารให้จีฮุน
ไม่นานนักเมื่อเค้าล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ก็เดินมาทานอาหารที่เธอเตรียมไว้ให้จนอิ่ม

“แล้วที่รักล่ะ ทานอะไรจะเที่ยงแล้วนะ”

“ข้าวยำค่ะ เตรียมเครื่องไว้แล้วเมื่อเช้า แค่อุ่นชามหินตักใส่แล้วก็คลุกใช้ได้แล้วอุปปา”

“เอาสิ ทานเยอะ ๆ นะ บานซุคนี่เค้าช่างเตรียมของเนอะที่รัก”

“ใช่ ฉันงงเลยอุปปา ตื่นแล้วละมั้ง ฉันได้ยินเสียงอาบน้ำ”
ไม่นานนักบานซุคก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับแต่ตัวเรียบร้อย

“อ้าวพี่...เพิ่งตื่นกัน”

“บานซุคทานข้าวเลยสิ จะเสร็จแล้ว”

“ขอบคุณครับพี่จีฮุน พี่สาวทำข้าวยำหรือครับ” เห็นเตรียมเครื่องไว้เมื่อเช้านี้

“ฮื่อ ....วันนี้ไปไหนกันดีล่ะบานซุค”

“เดี๋ยวอิ่มแล้วพี่ไปเตรียมตัวกันนะครับ”

“ไปไหนกันดีล่ะ บานซุค”

“ตอนแรกว่าจะพาล่องแม่น้ำน่ะพี่ แต่สายแล้วไปดูปราสาทสาวงามกันดีกว่าสวยมากเลย”

“ดีสิพี่ยังไม่เคยเห็นเลย ที่นี่ก็ดีนะคะอุปปา อึนเฮหันไปบอกจีฮุน”

“จ้ะ ไปอย่างนี้ก็ดีไม่เหนื่อไปเดินดูอะไรเก่า ๆ ก็ดีนะ จะได้รู้วิถีชีวิตของคนสมัยก่อน”

“ครับ ผมชอบที่นี่ที่สุดเลย” บานซุคออกความคิดเห็น

“เพราะมีสาวงามเหรอบานซุค” จีฮุนเริ่มแซวบานพูดไปพร้อม ๆ กับหัวเราะหึ ..หึ

“ไม่ใช่พี่ แต่สวยจริง ๆ นะ เมืองเชอน็องโซว์ มีปราสาท ชาโตว์ เดอ เชอน็องโซว์ หรือ(ปราสาทแห่งสาว
งาม) ปราสาทที่โดดเด่นแห่งหนึ่งในกลุ่มปราสาทลุ่มแม่น้ำลัวร์ สร้างโดย
ไดแอน เดอ ปัวติเอร์ล ภริยาน้อยของพระเจ้าอองรีที่สอง มีความสวยงามวิจิตร
โดยเฉพาะการตกแต่งสวน ที่พี่จะทึ่กันเลยทีเดียว พี่สองคนจะสัมผัสถึงความโรแมนติค
ของยุคเรอเนซ็องค์ และห้องบรรทมของพระนางแคทเทอรีน เดอ เมดิชีส์,
ห้องแกรนด์แกเลอรี่,ห้องซาลอน ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แล้วพี่จะรู้ว่าที่ฝรั่งเศส
เค้าก็มีสิ่งปลูกสร้างเก่า ๆ ไม่ได้แพ้ที่อื่น ๆ เลย มันบ่งบอกเลยว่าพวกเค้านี่ไม่ได้อยู่กัน
แบบธรรมดานะพี่ เค้าร่ำรวยกันมานานเลยที่เดียว”

“ไปอุปปอิ่มแล้วไปอาบน้ำกัน บานซุคพูดซะฉันจะทนไม่ไหวแล้วอยากเห็นจัง”
ทั้งสองคนพากันอาบน้ำแต่งตัวแบบสบาย ๆ และไม่นานนักทั้งสามคนก็ถึงปราสาท
แห่งสาวงามด้วยรถด่วน

“โอ้โห สวยอย่างที่บานซุคว่าเลย” จีฮุนเอ่ยปากเมื่อเห็นแค่เพียงด้านหน้าของปราสาท

“จริงด้วยอุปปา นี่บานซุคแล้วเราก็คงกลับกันดึกสิวันนี้”

“ไหวมั้ยพี่ แต่พี่เดินทางคืนพรุ่งนี้นี่ พรุงนี้ก็พักอยู่ที่บ้านแล้วกันนะครับจะได้ไม่เพลียมาก”

“เพลียนะดีแล้วบานซุค ตอนอยู่บนเครื่องก็หลับ ถึงเช้ามืดจะได้นอนยาว
เตรียมตัวออกจากสนามบินตามแผนของพี่จีนุ ออกจากห้องวีไอพีเลย
ไม่ผ่านทางออกด้านหน้า” จีฮุนออกความคิดเห็น

“นั่นสิพี่จีฮุน พี่อึนเฮโอเคนะ รีบ ๆ เข้าไปกันเถอะ เพราะมีอะไรให้เราดูเยอะเลยที่นี่”

“ไป ๆ บานซุคพี่ยอากเห็นแล้ว” อึนเฮเดินนำลิ่วเข้าไป
ทำเอาจีฮุนและบานซุครีบเดินตามแทบไม่ทันจีฮุนยังคงมองภรรยา
เดินนำหน้าไปเหมือนเด็ก ๆ ที่เห็นของสวยงามก็จะลิงโลดเป็นปกติ
ของอึนเฮทำเอาเค้าต้องวิ่งไปหาเธอและจูงมือให้เธอเดินช้าลง
บานซุคเดินตามจากด้านหลังเห็นกริยาอาการของพี่ทั้งสองคนก็พา
ให้เค้ายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป .........1412


ต่อค่ะ................
ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-19-
[font="Times"][b][color=magenta]เมื่อถึงโถงกว้างด้านล่าง ทั้งจีฮุนและอึนเฮก็ต้องร้องโอ้โหออกมาพร้อม ๆ กัน
เพราะไม่คิดว่าการตกแต่งภายในจะดูวิจิตรอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งสามคนเดินดู
กันตามใจชอบ เพราะบานซุคเองก็ชอบที่นี่จึงเดินไปเรื่อย ๆ ตามอึนเฮกับจีฮุน
ไปทุกที่ ไม่ได้นั่งรอเหมือนตอนที่เข้าไปดูพิพิธภัณณ์คราวก่อน

“ที่รักปราสาทเก่าแก่สวยงามน่าดูเลยเห็นบานซุคบอกเป็นพระราชวังเดิมในสมัย
ของพระเจ้าฟรองซัวร์ที่หนึ่ง งดงามที่สุด”

“แปลกเนอะอุปปา สร้างออกมาได้อย่างไง ตัวปราสาทสร้างขึ้นคร่อมอยู่บนสะพาน
ข้ามแม่น้ำแชร์ และยังคงอนุรักษ์เครื่องเรือน ภาพวาด และภาพเขียนต่าง ๆไว้จำนวนมาก
ฉันชอบที่สุดเลย นี่ถ้าได้อยู่ที่นี่ซักคืนฉันคงลืมไม่ลงเลย”

“โอ๊ะ..ที่รัก ถ้าเขาอนุญาติที่รักก็นอนคนเดียวเถอะนะ พี่ไม่เอาด้วยหรอก”

“อุปปานี่ ใครเขาจะให้นอนล่ะ ฉันเปรียบเทียบซะหน่อย” อึนเฮหันมาค้อนจีฮุน

“อ้าวใครจะไปรู้ล่ะเห็นชอบอะไรแปลก ๆ” ระหว่างนั้นบานซุคเดินตามมาจนถึงสองคน

“ที่นี่ถือเป็นอัครสถานที่โอฬารยิ่งใหญ่ด้วยงาน สถาปัตยกรรม แบบยุคฟื้นฟู
ศิลปวิทยาการหรือเรอแนสซองส์ ถ้าออกแต่เช้า เราก็จะมากันทางเรือ
แต่นี่สายแล้วเราก็เลยต้องมารถด่วน”

“ดีแล้วหล่ะบานซุค พี่อึนเฮเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่นานนั่งรถคงสะดวกกว่าเรือนะ”
จีฮุนหันไปพูดกับบานซุค

“นั่นสิพี่จีฮุนเราเดินกันไปเรื่อย ๆ ดีกว่าถ้าเรามาทางเรือคงได้แวะหลายที่
สวย ๆ ทั้งนั้นเลยพี่ ถ้าพี่มาครั้งหน้านะ เดินทางจากสวิสแล้วก็เข้าอิตาลีเลาะมาเรื่อย ๆ
จนถึงฝรั่งเศส ลืมไม่ลงเลยล่ะครับ”

“รอจีเฮก่อนนะบานซุค พี่จะพาหลานมาให้หลานสักสามขวบก็พาเที่ยวได้แล้ว”

“โฮ๊ะ ๆ พี่ หลานยังอยู่ในท้องเลยนะ พี่จีฮุนที่หลงหลานตั้งแต่ยังไม่คลอดเลยนะ”
อึนเฮได้ยินสองหนุ่มคุยกันก็อยู่สองคนก็เลยขัดขึ้นมา

“นี่ ๆ บานซุค อุปปาน่ะ อีกหน่อยเค้าคงมีแต่จีเฮคนเดียว พี่ก็จะถูกลืมไปด้วย”
อึนเฮทำหน้างอเล็ก ๆ ก่อนเดินดูโน่นดูนี่ต่อ

“ดูสิบานซุค อิจฉาลูก เคยเจอมั้ยล่ะ” จีฮุนหันไปซุบซิบกับบานซุค

“เคยสิพี่ ก็พี่อึนเฮไง แต่ก็จริงนะ ผมเห็นพี่พูดถึงจีเฮนี่ถ้าไม่รู้จักกันผมคงคิด
ว่าจีเฮเค้าคลอดออกมาแล้วล่ะพี่”

“งั้นเหรอบานซุค ดูเยอะไปเหรอ” บานซุคหัวเราะหึ หึ ..

“ไม่หรอกพี่ ไม่เยอะ แต่ว่าผู้หญิงมีครรภ์เค้าก็อยากให้เราสนใจเค้าเยอะกว่าคนอื่น ๆ”

“แต่จีเฮเป็นลูกนะบานซุค” จีฮุนทำหน้างง ๆ

“ครับ ความหมายก็คือรักลูกก็ต้องรักเค้าเท่า ๆ กันไปด้วยนะ
คือผู้หญิงเค้าจะเปลี่ยนแปลงฮอร์โมนระหว่างตั้งครรภ์พี่ เค้าก็จะขี้น้อยใจอะไรประมาณนี้น่ะ”

“เหรอ ทำไมรู้ล่ะ”

“ก็เพื่อนผมที่เค้าเอาผู้หญิงมาอยู่ด้วยนะ เค้าอยู่ยันคลอดเลยนะพี่
ผมก็เป็นที่ปรึกษาให้ภรรยาเค้าตลอดแหล่ะ เพราะเธอก็จะมีอาการแบบพี่อึนเฮนี่แหล่ะ”

“เหรอ ดีแล้วล่ะ พี่ก็จะเอาใจพี่อึนเฮเยอะ ๆ แล้วก็รักจีเฮเยอะ ๆ เท่ากัน
บานซุครู้มั้ยพี่ว่ารักลูกกับรักภรรยามันไม่เหมือนกันนะ ภรรยานี่เค้าร่วมทุกข์ร่วมสุขมากับเรา
มันผูกพันธ์อย่าน่ามหัศจรรย์ แต่ลูกนี่เค้าเหมือนเกิดมาจากเราสองคน
ความรักผูกพันธ์ก็ยิ่งทวีคูณแต่ เอ๊ะ..... ยังไงดีล่ะอธิบายไม่ถูก
คือมันละเอียดอ่อนเกินกว่าที่คำพูดจะพูดได้น่ะ”

“ผมเข้าใจครับพี่เดินตามสาวสวยไปดีกว่าไม่งั้นเดี๋ยวมีงอน”
บานซุคหันไปบอกจีฮุน จีฮุนจึงรีบเดินตามไป บานซุคเองก็เดินตามไปด้วยกัน
ความสวยงามของปราสาทแห่งนี้ทำเอาทั้งสามคนเดินพิจารณาไปมาอยู่เป็นชั่วโมง
และเมื่อออกจากที่นี่ทั้งสามคนก็หาอะไรทานกันที่ร้านอาหารและพากันกลับที่พัก
เพื่อไม่ให้เย็นมากนักก่อนถึงที่พักอึนเฮขอให้พาไปซื้อเครื่องสำอางค์และน้ำหอมเครื่อง
ประทินผิวนานาชนิดจากห้างที่ปลอดภาษี ทั้งสามคนจึงพากันไปต่อจนได้ของครบทั้งหมด
ก็พากันกลับที่พัก

“พี่อาบน้ำเข้านอนเลยดีมั้ยครับ”

“นั่นสิที่รักเหนื่อยหรือเปล่า” อึนเฮหันมามองน้องชายหน้าซึม

“เป็นอะไรไปล่ะพี่” บานซุคเดินเข้าไปจับพี่สาวที่บ่าเบา ๆ

“ก็พี่กำลังคิดว่า ตอนพี่คลอดหลานเธอจะกลับไปมั้ย
พี่คงอยากเจอทุกคนเวลานั้นแม้กระทั่งเธอ” บานซุคดึงพี่สาวเข้ามากอด
จีฮุนยืนมองอมยิ้มสองพี่น้อง

“กลับไปสิพี่ ผมต้องไปให้กำลังใจพี่อยู่แล้ว อย่าคิดอะไรมากนะ
พี่เข้มแข็งจะตายไป อย่างไงเกาหลีก็บ้านผม ผมต้องกลับไปสิ”

“เธอต้องไปที่นั่นก่อนพี่คลอดนะ พี่อยากมีคนอยู่เป็นเพื่อนเยอะ ๆ ”

“ผมรับปากนะพี่ เชื่อผม ไปอาบน้ำนอนนะ เดี๋ยวผมจะเดินออก
ไปร้านขายอาหารใกล้ ๆ หน่อย ซื้ออาหารไว้ทำตอนเช้า”

“จ้ะขอบใจบานซุคมากนะ”

“ครับพี่ พี่จีฮุนพาพี่อึนเฮอาบน้ำนอนเถอะครับ ไม่ต้องห่วงผมนะ
อาจจะกลับมาดึกหน่อย พอดีจะแวะหาเพื่อนที่คอนโดห่างไปประมาณห้าบล๊อคด้วยพี่
แวะทักทายหน่อย”

“ฮื่อ... ตามสบายนะ แล้วดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ”

“ขอบคุณครับพี่” บานซุคเดินเปิดประตูออกไป
จีฮุนหันมาดึงอึนเฮเข้ามากอดและจุมพิตที่หน้าผากเธอฟอดใหญ่
อึนเฮหันมายิ้มและหอมแก้มเค้าตอบกลับเช่นกัน

“อุปปาฉันจะแช่น้ำอุ่น”

“ไปสิเดี๋ยวพี่นวดให้นะ”

“ค่ะ” ทั้งสองคนพากันเดินเข้าห้องน้ำ จีฮุนยังคงทำสิ่งที่เค้าทำให้อึนเฮ
เป็นประจำคือนวดให้เธอที่ขาเท้าด้วยผ้าอุ่น ๆ และไม่นานนักทั้งสองคนก็ออกจาก
ห้องน้ำเพื่อนอนพักผ่อน จีฮุนล้มตัวลงนอนในมือถือครีมรออึนเฮแต่งตัวเสร็จ

“มานี่มานอนตรงนี้ มาใกล้ ๆ พี่”

“ทำอะไรคะ....ทาครีมเหรอ ฉันทาเองก็ได้อุปปา”

“เอาน่ามานอนตรงนี้” จีฮุนยกมือขึ้นตบที่ ที่นอนตุบ ๆ สองสามครั้ง
อึนเฮเดินเข้ามาใกล้ จีฮุนเปิดชุดนอนของเธอขึ้นถึงบริเวณหน้าท้อง

“อุปปาเอาผ้ามาปิดด้านล่างไว้ด้วยสิ” จีฮุนหันมายิ้มให้อึนเฮ

“ปิดทำไม ไม่ต้องหรอก แบบนี้สวยดีพี่จะคุยกับจีเฮก่อน แล้วค่อยทาครีม
หึ ...หึ ..ว่าแต่จีเฮนี่ผมดำสนิทดีจังเลย”

“บ้าแล้วอุปปา???? นี่แนะ ๆ” อึนเฮยกมือขึ้นตีจีฮุนสองสามครั้ง
ทั้ง ๆ ที่เธอยังคงนอนอยู่แต่เปลี่ยนเป็นตะแคงตัวเพื่อปกป้องอะไรบาง
อย่างจากสายตาจีฮุน

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ก็ล้อเล่นน่ะ มา ๆ นอนหงายมาใหม่ จะคุยกับลูกหน่อย”
อึนเฮทำปากปุ้มเหมือนเด็ก ๆ

“แซวฉันอีกไม่ต้องมาคุยกับลูกเลยนะ ฉันไม่ให้คุยเลยด้วย”

“เอาน่า ๆ จ้ะ ไม่แซวแล้ว มา ๆ” จีฮุนนอนคว่ำลงหอมท้องอึนเฮหนึ่งฟอดใหญ่
แล้วตะแคงหูเข้าหา

“จีเฮ จีเฮ ได้ยินมั้ย” พอพูดจบเค้าก็กระดกศรีษะมองหน้าอึนเฮ

“จีเฮเค้าเขยิบมัยที่รัก”

“ยังค่ะ ตอนเช้า ๆ เค้าจะเขิยบนิด ๆ เหมือนปลาตอดน่ะอุปปา ฉันว่านะ
เดื่อนหน้าเค้าคงจะดิ้นแรง ๆ แล้วหล่ะ”

“นั่นสิ เค้าแข็งแรงเนอะที่รัก คงเพราะคุณแม่ทานแต่ของดี ๆ นี่หล่ะ”

“ค่ะ ..ฉันต้องดูแลตัวเองดี ๆ จีเฮเค้าออกมาจะได้สมบูรณ์
ถ้าเค้าเหมือนอุปปาปากเล็ก ๆ บาง ๆ จมูกโด่ง ๆ คงน่ารักดีนะคะ”

“นั่นสิ ก็พี่หล่อซะขนาดนี้ เฮ้อภูมิใจตัวเองจังเลย”
เค้าพูดจบก็ตะแคงหน้ายัคคิ้วให้อึนเอ ทำเอาเธอหัวเราะออกมาลั่น

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ชมตัวเองอุปปานี่นะ”

“หรือไม่จริงล่ะ”

“ค่ะ ก็เพราะหน้าตานี่แหละฉันถึงได้รัก” จีฮุนลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที

“เพราะหล่อใช่มั้ยถึงรัก ถ้าไม่หล่อก็ไม่รักงั้นสิ”

“อะไร ๆ อุปปา ฉันพูดเล้นนนนนนนน อยู่ดี ๆ ก็พรวดพราดลุกขึ้นมาฉันตกใจหมด”

“แล้วไป คุยกับลูกต่อดีกว่า” เค้าล้มตัวลงนอนแล้วทำแบบเดิม

“หนูเป็นเด็กดีนะลูก ตั้งใจเรียนนะลูกนะ” อึนเฮยกศรีษะที่นอนราบอยู่มองจีฮุน

“อุปปา ฉันว่าบอกรักเค้ากับเรียกเค้า แล้วก็พูดถึงความรู้สึกของเราที่มีต่อเค้าก็พอ
ไปพูดเรื่องเรียนหนังสืออะไรน่ะลูกเค้ายังไม่รู้อะไรด้วยหรอก”

“เอ่อ.. จริงสิลืมไป เอาใหม่ ๆ จีเฮรู้มั้ย คุณพ่อรักหนูมากนะ
กว่าพ่อกับแม่จะได้อยู่ด้วยกัน เราผ่านอะไรมาตั้งหลายอย่าง
เพราะฉนั้นจีเฮก็คือความรักและกำลังใจของพ่อกับแม่นะลูก”

“โอ๊ะ โอ๊ะ...อุปปา เขาเขยิบค่ะ ลองแนบหูฟังสิคะ”
สิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่คาดคิด จีฮุนรู้สึกได้ถึงการเขยิบตัวเล็ก ๆ ของจีเฮ
เค้าดีใจจนยกแขนขึ้นกอดท้องของอึนเฮทั้ง ๆ ที่นอนฟังอยู่ เค้าหัวเราะหึ หึ อยู่นาน

“อุปปา ให้เค้าพักนะคะ เค้าคงง่วงแล้ว” อึนเฮเห็นจีฮุนแนบแก้มอยู่นาน
แต่ความรู้สึกของเธอมันบอกว่าเค้ากำลังร้องไห้น้ำตาหยดเล็ก ๆ
กำลังไหลเป็นทางอยู่บนหน้าของชายหนุ่มที่อ่อนไหวในเรื่องของความรัก
แต่เข้มแข็งและสู้เพื่อเธอมาตลอดเวลาห้าปี

“จ้ะ จีเฮ นอนนะลูก พ่อรักหนูนะ รักหนูที่สุดเลยลูก”
จีฮุนดึงกระโปรงชุดนอนอึนเฮให้ปิดลงเช่นเดิม
พร้อมกับเขยิบตัวขึ้นหนุนหมอใบเดียวกับอึนเฮ แต่ยังคงหันหน้าไปทางอื่น

“ไหนดูหน้าซิ ร้องไห้ใช่มั้ย อุปปา” อึนเฮจับที่หน้าของเค้าให้หันกลับมา

“ไม่เอา...ไม่หันอายยยย”

“คุณพ่อจ๋า หันมานะ” จีฮุนพลิกตัวกลับมา

“ก็ได้” เค้าสอดมือเข้าใต้ซอกคอของอึนเฮ และดึงเธอขึ้นหนุนแขนของเค้า
จีฮุนลูบที่ศรีษะอึนเฮเบา ๆ และร้องเพลงให้เธอฟังจนเธอหลับไป
และเขาเองก็หลับไป คืนนี้หนุ่มสาวว่าที่คุณพ่อและคุณแม่ก็หลับไหลอย่างมีความสุขอีกคืน
ความสุขที่แสนวิเศษโดยมีสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ เข้าร่วมด้วย
และหลังจากนี้ไปเค้าและเธอจะมีหุ้นส่วนชีวิตเข้ามาอีกหนึ่งคนในอีกไม่นานข้างหน้า
ความสุขที่เปี่ยมล้นไม่ใช่ว่ามาจากความรักพียงอย่างเดียว
มันคงมาจากความห่วงใยเอื้ออาธรณ์ที่มีให้แก่กัน

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11997 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:17 AM

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-20-

รุ่งเช้าของวันสุดท้ายที่ฝรั่งเศส วันแห่งการอำลา จีฮุนและอึนเฮยังคงนอนหลับสนิท
และเช้าวันนี้บานซุคแม้เมื่อคืนจะกลับมาดึกแต่ก็ยังลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเพื่อรอทั้งสอง
คนตื่นขึ้นมารับประทาน บานซุคเองก็รู้สึกเหงา ๆ ไม่แพ้อึนเฮเช่นกัน
แม้ว่าทั้งสองคนจะแยกจากกันหลายปี เหตุเพราะอึนเฮทำงานตั้งแต่อายุยังน้อยและ
ตัวเค้าเองก็เดินทางมาอยู่ฝรั่งเศษเป็นเวลาหลายปีแล้วเช่นกันแต่ทุกครั้งที่สองพี่น้อง
ได้มาพบกันและเมื่อถึงวันที่ต้องแยกกันไป พวกเค้าก็จะรู้สึเหงาอยู่เป็นเนือง ๆ
ขณะนี้อึนเฮตั้งครรภ์ได้สามเดือนกว่าแล้ว ทำให้บานซุคเองก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงพี่สาวมากขึ้น
และรู้สึกไม่สบายใจกับเหตุการณ์ที่อึนเฮต้องกลับไปเผชิญในอีกไม่นานนี้

"เฮ้ออออ...จะว่าไปก็ห่วงพี่จังเลย" บานซุคยืนบ่นอยู่คนเดียวระหว่างทำอาหาร
ในห้องนอนที่แสนสุข จีฮุนนอนกอดอึนเฮไว้ตลอดเวลา
เป็นเรื่องแปลกที่แต่ก่อนมาเค้าชอบที่จะนอนคนเดียวและไม่ชอบให้ใครมาเข้า
ใกล้เวลานอน แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวเขยิบตัวและลืมตาตื่นแบบ
ไม่เต็มตานัก เธอมองไปยังคนที่นอนอยู่ด้านข้าง ก็ยิ้มออกมา
เพราะเค้ายังคงกอดเธอตลอดเวลาเหมือนว่ากลัวเธอจะหายไป
กอดแน่นเลย อีกหน่อยท้องใหญ่แล้วจะทำไงดีล่ะเรา อึนเฮพูดพร้อม ๆ กับยิ้มมุมปาก
เธอเขิยบตัวขึ้นสูงและหันหน้าเข้าหาผู้ที่นอนตะแคงหน้าเข้าหาเธอ
อึนเฮอ้าปากงับที่จมูกของเค้าเบา ๆ แล้วก็หัวเราะคิกคักคนเดียว
จีฮุนยังคงไม่รู้สึกตัวเพียงแต่เขยิบจมูกไปมาเหมือนมีอะไรมาเกาะอยู่
อึนเฮยังคงทำซ้ำอีกครั้งและระหว่างนั้นเค้าก็ลืมตาที่ยังคงปรืออยู่มองมาที่เธอ

"แกล้งพี่อีกแล้ว ไอ้ตัวร้าย" หลังพูดจบเค้าก็หัวเราะหึ หึ

"อุปปานอนหลับสนิทดีจังเลยเช้า ๆ วันนี้เราก็จะกลับกันแล้วนะ

เฮ้ออออ...ฉันยังไม่อยากกลับเลยอุปปา" จีฮุนกอดอึนเฮให้แน่นกว่าเดิม เหมือนต้องการปลอบ

"งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลานะ แต่จำไว้นะ แขนสองข้างของพี่จะคอยปกป้องที่รักตลอดเวลา"

"ขอบคุณค่ะ หิวหรือยังคะ ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กข้างนอก สงสัยบานซุคทำอาหารอยู่แน่ ๆ เลย"

"ฮื้อ เดี๋ยวออกไปช่วยน้องจัดโต๊ะกันดีกว่านะ"

"ค่ะ ล้างหน้ากันก่อนนะคะ อึนเฮและจีฮุนพากันล้างหน้าล้างตาและ
เดินออกจากห้องเพื่อช่วยบานซุคจัดโต๊ะอาหารเช้า"

"พี่หิวกันหรือยังใกล้เสร็จแล้วครับ"

"บานซุควันนี้ทำอะไรน่ะ" อึนเฮถามน้องชายพร้อม ๆ กับเดินเข้าไปดู

"อ้อ ซัมเคทังพี่ น่ากินมั้ยล่ะ"

"ว้าวววอุปปา วันนี้ได้ทานไก่ตุ๋นโสมทังด้วยค่ะ" (หรือไก่ตุ๋นโสมเกาหลี)

"จริงเหรอ บานซุคเก่งจัง อย่างงี้กลับไปอยู่บ้านเมื่อไหร่เปิดร้านได้เลยนะ"

"ครับพี่ ผมทำออมเล็ตเห็ดแชมปิยอง กับเบค่อน ให้พี่ทานกับกาแฟด้วย"

"ขอบคุณนะบานซุค"

"ไม่เป็นไรพี่ ไว้ผมกลับไปบ้านผมจะไปลองชิมฝีมือพี่บ้าง
เห็นพี่อึนเฮบอกว่าพี่ทำอาหารเก่งมาก"

"ไม่หรอกก็พอทำได้น่ะ" อึนเฮหันมามองหน้าจีฮุนและก็พยัคหน้าหงึก ๆ

"แค่ทำได้ที่ไหนบานซุคอุปปาน่ะทำอาหารเก่ง แล้วก็อร่อยด้วยล่ะ"

"เหรอครับ พี่อึนเฮล่ะครับพี่จีฮุนทำอาหารอร่อยมั้ย" จีฮุนยิ้มก่อนตอบออกไป

"อร่อยสิ ยิ่งเบเกอร์รี่นี่สุดยอดเลยล่ะ" อึนเฮหันมามองจีฮุนด้วยสายตาที่ค้อนเล็ก ๆ

"แล้วทำไมต้องหัวเราะก่อนด้วยค่ะอุปปา"

"หัวเราอะไรที่รัก"

"ก็ก่อนตอบไง ทำไมต้องหัวเราะล่ะ" บานซุครีบพูดขัดขึ้นมาก่อนที่จะเกิดเรื่อง

"เอาน่า ๆ พี่เค้าบอกว่าอร่อยแล้วไงพี่ก็ พี่อย่าขี้หงุดหงิดนัก เดี๋ยวจีเฮจะติดนิสัย
เที่ยงวิ่งทุ่มคนอื่นเค้าไปทั่วเหมือนพี่ตอนเด็ก ๆ"

"บานซุคคคคคคคคคคคค!!!!" อึนเฮเรียกเสียงแหวก่อนเดินเข้าไปทุบน้องชายตุบตับ ๆ ๆ

"โอ๊ย...ยอมแล้วคร๊าบบบบบบบบ ยอมแล้ว" พาเอาจีฮุนหัวเราลั่น
และบานซุคกับอึนเอก็หัวเราะเช่นกัน เมื่ออาหารพร้อมทั้งสามคนก็พากันทานอาหารเช้า
คงเป็นอีกมืออาหารที่อร่อยและมีความสุข เวลาอาหารเช้าของวันนี้ล่วงเลยไปจนเกือบสิบโมง
เพราะทั้งสามคนทานไปคุยไป ทำเอาอึนเอยิ้มและหัวเราะไม่หยุด

"โอ๊ะ ....โอ๊ะ....." เสียงอึนเฮร้องขึ้นมาระหว่างที่กำลังคุยกันอย่างสนุก

"เป็นอะไรไปที่รัก / เป็นอะไรไปครับพี่" จีฮุนและบานซุคต่างพูดพร้อม ๆ กันและ
หน้าตาก็เหรอหรา

"จีเฮเค้าเขิยบตัวน่ะ แรงกว่าทุกวันเลยล่ะ"

"เหรอ ไหนพี่จับหน่อย"

"ผมด้วยผมจับด้วยพี่" ทั้งบานซุคและจีฮุนเอื้มมือไปจับที่ท้องอึนเฮ
จีฮุนรู้สึกได้ว่าจีเฮกระดึกกระดักอยู่ในท้องของอึนเฮเค้ายิ้มล่าดีใจ
แต่บานซุคเหมือนจะตกใจเล็ก ๆ เพราะนี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้จับท้องของหญิงตั้งครรภ์

"โอ้โห ไอ้ตัวเล็กเก่งน่าดูเลยพี่ สงสัยโตขึ้นจะเป็นนักฟุตบอลนะพี่"

"ไม่ใช่ เค้าเป็นเด็กผู้หญิงบานซุค" จีฮุนรีบพูดขึ้นมาทันที

"อ้าวเหรอ ...เด็กผู้หญิง ...สงสัยจะแข็งแรงเหมือนแม่ ฮ่า ๆ ๆ หล้านน้าเก่งจัง"
บานซุคดีใจจนออกนอกหน้าทำเอาจีฮุนและอึนเฮมองและยิ้มไปด้วยกัน
และไม่นานนักมืออาหารของเช้าสุดท้ายในวันนี้ก็หมดลง แต่ความรักที่พวกเขา
มีให้กันยังคงดำเนินไปอีกยาวไกล

โปรดติดตามตอนต่อไป...... 1427


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-21-
ต่อค่ะ

และแล้วก็ถึงเวลาที่ทั้งสองคนต้องกลับเกาหลี
บานซุคขอยืมรถของเพื่อนเพื่อส่งจีฮุนและอึนเฮไปยังสนามบิน Charles de Gaulle

“ผมยืมรถเพื่อนมาครับ จะได้นั่งคุยกันไปสะดวกหน่อยพี่”

“เพื่อนเธอใจดีจัง” อึนเฮกล่าวกับน้องชาย

“ครับ ก็เคยช่วยกันไปช่วยกันมา ก็คนเดียวกันที่เค้าได้ภรรยาเป็นชาวฝรังเศสนั่นล่ะครับพี่”

“บานซุคแล้วเธอก็รีบกลับไปเยี่ยมบ้านนะ คุณพ่อกับคุณแม่คิดถึง”

“ครับพี่อึนเฮ เอ้อผมลืมไปเลยว่าจะถามอยู่พอดี พี่จีฮุนพี่ฮัคยองเค้าเป็นอย่างไงบ้างครับ”

“ฮัคยองเหรอก็เหืมอน ๆ เดิม เนื้อหอมเหมือนเดิม” จีฮุนหันมายิ้มให้บานซุค
อึนเฮเองก็นั่งอยู่ที่เบาะหลังแต่ก็ชะโงกหน้าชะโงกตามาที่เบาะคู่หน้าตลอด

“เฮ้อ ..เมื่อไหร่พี่ฮัคยองจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนไม่รู้เนอะพี่”

“นั่นสิ ก็เที่ยว ๆ กันอยู่กับแจวุคและก็กลุ่มเดิม ๆ นั่นหล่ะ พี่สิช่วงหลังห่างเพื่อนหน่อย”
จีฮุนพูดจบก็มีเสียงสวนขึ้นมาทันที

“ก็ไม่ต้องห่างก็ได้นี่อุปปา แต่ถ้าไปแล้วไม่กลับเหมือนสมัยก่อนก็ไม่ต้องกลับมาอีกเลย เอามั้ยล่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ พี่ เอามั้ยพี่” บานซุคถามแกมแหย่จีฮุน

“เฮ้ยย...ไม่เอาน่าใครจะกล้า” ระหว่างทางทั้งสามคนยังคงคุยกันไปตลอดทาง
บางทีก็เงียบกันไป แต่บานซุคจะเป็นคนชวนคุยเสียมากกว่าและระหว่างนั้น
เสียงโทรเข้าของจีฮุนก็ดังขึ้น

“แจวุคว่ายังไง”

“จีฮุน ตามแผนพี่จีนุที่บอกไว้เลยนะ เมื่อเช็คเข้าทางประตูของชั้นเฟริสคลาสเสร็จ
ก็ไปหาเจ้าหน้าที่คิมคนเดิมนะ เค้าจะรอนายกับอึนเฮที่นั่นแล้วจะพาเข้าห้องวีไอพี
ออกทางด้านหลัง มีรถรออยู่ รถฉันเองล่ะ”

“โอเค แล้วพี่จีนุล่ะแจวุค”

“ติดถ่ายแบบยังเหลืออีกหนึ่งเซตน่ะ ฉันเสร็จก่อน พี่จีนุก็เลยให้โทรหานายแทน
ฮัคยองก็อยู่ข้าง ๆ นะ มันบอกว่าให้แกสองคนสู้ ๆ ล่ะ อย่าไปคิดอะไรมาก
เจ้าแม่ของพวกราเตรียมการไว้เนี๊ยบเชียว”

“ฮือ ขอบคุณทุกคนนะ”

“เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน แล้วก็นอนกันมาให้อิ่มเลย เพราะหลังจากกลับมา
อีกอาทิตย์หนึ่งพี่จีนุก็เตรียมการแถลงข่าวไว้ให้พวกนายเลยนะ
แล้วก็คอยดูว่างานจะลดหรือรุ่งฉันต้องพูดนะ พวกนายจะได้เตรียมใจ
แต่ฉันว่านายสองคนงานจะเยอะขึ้นว่ะ เพราะฉันดูทางอินเตอร์ออกมาดีกว่าที่คิดเชียว”

“ขอบใจเพื่อน” จีฮุนไม่ได้พูดอะไรมากมาย
เพราะสมองบางส่วนต้องรับฟังเพื่อนจดจำแผนการณ์ที่จีนุและเพื่อนเตรียมการไว้ให้
อย่างน้อยก็เบาใจว่าอึนเฮจะกลับเกาหลีโดยที่ไม่มีใครทราบแน่
เพราะนั่งเครื่องแอร์ฟร้านซ์และยังเลือกชั้นเฟริสคลาสเพื่อสะดวกต่อการเดินทาง

“อุปปาพี่เค้าว่าอย่างไรบ้างคะ”

“ตามที่บอกไว้เลย คือช็คเข้าจากประตูของชั้นเฟริสคลาส แล้วก็หาคุณคิมเข้าห้องวีไอพี
รถจะรอที่หน้าปรตูแจวุคขับเอง”

“เฮ้อ ..โล่งใจจัง แล้วคนบนเครื่องจะเห็นเรามั้ย”

“คงไม่นะ เพราะงั้นพี่ถึงเลือกกลับแอร์ฟร้านซ์ไง แล้วก็เฟริสคลาสก็ขึ้นประตูแยกออกไป
ไม่เจอใครนอกจากคนที่นั่งชั้นเดียวกันซึ่งก็ไม่มาก”

“เอาน่าพี่อึนเฮ สบายใจได้ พี่จีนุเก่งอยู่แล้วพี่
พี่ไม่ต้องคิดอะไรขึ้นไปก็ทานแล้วก็นอนให้หลับสบายนะพี่”

“จ้ะ” หลังจากนั้นอีกไม่นานก็ถึงสนามบิน Charles de Gaulle
บานซุคเดินส่งอึนเฮและจีฮุนจนถึงทางเข้า
อึนเฮรอเวลาให้ใกล้ที่สุดก่อนจะเข้าไปยังที่พักด้านใน
และแล้วก็ถึงเวลาแห่งการจากกันชั่วขณะของสองพี่น้อง

“พี่ดูแลตัวเองดี ๆ นะ บอกคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยว่าผมคิดถึง”

“จ้ะ บานซุคก็เหมือนกันนะ ดูแลตัวเองดี ๆ ถ้าอยู่แล้วไม่สบายก็กลับบ้านเรานะ”

“ครับ ..เรียนอีกครึ่งปีผมก็จบปริณญาโทแล้ว
ผมเจอพี่คราวนี้ชักไม่อยากอยู่ฝรั่งเศสเหมือนที่คิดไว้แล้วสิพี่”

อึนเฮโผเข้ากอดน้องชายก้มหน้าซบลงที่บ่าของบานซุค
บานซุคยกมือขึ้นกอดอึนเฮตอบและกุมที่ศรีษะของอึนเฮไว้
เสียงร้องไห้ซึ่งบานซุคไม่คิดว่าเค้าจะได้ยินจากผู้หญิงคนนี้ที่ต่อหน้าเค้า
เธอจะเข้มแข็งมาตลอดโฮ....ออกมาอย่างไม่อายใคร

“พี่ครับอย่าร้องสิ อย่าร้องนะ”

“บานซุคพี่รักเธอนะ จำไว้ ถึงแม้วันนี้พี่จะมีครอบครัว
แต่เธอก็เป็นที่หนึ่งของพี่เสมอนะ ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ”

“ครับพี่ ขอบคุณพี่นะครับ ขอบคุณทุกอย่างที่พี่ทำเพื่อผมมาตลอด
อีกไม่นานนะพี่ พี่จะเห็นว่าที่พี่เหนื่อยเพราะผมมานานมันไม่ได้เสียเปล่า”

อีกฝั่งหนึ่งจีฮุนซึ่งยืนอยู่ห่าง ๆ ก็มีอาการปากสั่นน้ำตาคลอออกมาด้วยความ
สงสารอึนเฮเพราะเค้าเข้าใจว่า จณะนี้อึนเฮคงกลัวและเริ่มสับสนพอสมควร
เสียงเจ้าหน้าที่สายการบินประกาศให้ผู้ที่เดินทางด้วยสายการบินเที่ยวที่ทั้งสองคน
จะต้องใช้เดินทางกลับดังขึ้นเพื่อให้เช็คตั๋วและหนังสือเดินทางจากทางด้าน
ในของสนามบิน อีกไม่นานเที่ยวบินนี้ก็จะทยานออกจากฝรั่งเศส

จีฮุนเดินเข้าไปจับที่บ่าของอึนเฮทางด้านหลังขณะที่ซบอยู่ที่อกขอบานซุค

“ที่รักเค้าเรียกแล้วล่ะ” อึนเอหันกลับมาโผเข้ากอดจีฮุนและซบลงที่อกของเขาแน่น
จีฮุนยื่นมือไปจับมือกับบานซุค และตบที่บ่าของเขาหนัก ๆ
เสมือนจะบอกว่าไม่ต้องห่วงต่อจากนี้ไปเขาจะดูแลอึนเฮเป็นอย่าดี

“พี่ครับดูแลพี่อึนเฮดี ๆ นะครับ” บานซุคพูดกับจีฮุนเสียงหนักแน่น

“ไม่ต้องห่วง นายก็รีบกลับบ้านเรานะ”

“ครับพี่” ..บานซุคไม่รอที่จะให้ทั้งสองคนเดินเข้าประตูไปต่อหน้า
เค้าเลือกที่จะเดินออกไปก่อน

“พี่อึนเฮผมไปนะ” อึนเฮหันมามองหน้าน้องชายแล้วโอบเค้าที่บ่าอีกครั้ง
จีฮุนก็เดินเข้าไปโอบบานซุคเช่นกัน

“แล้วเจอกันนะบานซุค”

“ครับพี่” บานซุคไม่พูดต่อเพราะทุกสิ่งอย่างขณะนี้มันมาจุกรวมอยู่ที่คอของเขา
หลายครั้งที่เค้าต้องเดินทางจากประเทศเกาหลีเพื่อมาที่ฝรั่งเศส และหลาย ๆ ครั้ง
ที่อึนเฮมาทำงานที่นี่แล้วเค้าเองก็มาส่งเธอกลับทุกครั้งไป ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ทำให้เขารับรู้ได้ว่าจิตใจของผู้หญิงที่กำลังจะเป็นแม่คนนั้น ช่างอ่อนโยนได้อย่างไม่น่าเชื่อ
บานซุคเป็นผ่ายที่เดินห่างออกไป เค้าหันกลับมายิ้มแล้วโบกมือให้คนทั้งสอง
บานซุคยังหันกลับมากวักมือออกให้อึนเฮและจีฮุนเดินเข้าประตูไป เมื่อทั้งสองเดินเข้าไป
บานกระจกฝ้าที่กั้นพวกเค้าอยู่กลับทำให้คนที่อยู่ภายในและภายนอกมองกันเห็นไม่ชัด
บานซุคเดินกลับมายังที่เดิม และมองตามเงาไหว ๆ ของทั้งสองคน
เค้าเองต้องยกมือขึ้นมากุมที่ศรีษะ

“สู้ ๆ นะพี่ อีกไม่นานผมจะกลับไปเป็นกำลังใจให้พวกพี่นะ”
เค้ายืนพูดอยู่คนเดียวแล้วก็เดินกลับออกไป เครื่องบินที่จีฮุนและอึนเฮทยานขึ้นท้องฟ้า
อึนเฮยังคงมีดวงตาที่แดงระเรื่ออยู่

“เฮ้อ..ฉันไม่น่าเลย มันกลั้นไม่อยู่จริง ๆ พาลจะทำเอาบานซุคไม่สบายใจไปด้วย”
จีฮุนหันมามองและจับมือเธอขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ

“ไม่หรอก.....น้องเข้าใจทุกอย่างล่ะ เชื่อพี่มั้ย เค้าเรียนจบเมื่อไหร่เค้าก็จะกลับบ้าน พี่รับรองได้”

“ทำไมอุปปาถึงคิดอย่างนั้นล่ะคะ” จีฮุนหันมายิ้มเล็ก ๆ ให้อึนเฮ

“ผู้ชายน่ะเค้าอ่านความรู้สึกกันออก ลูกชายคนเดียวของบ้าน พี่สาวก็มีครอบครัว
เค้าต้องกลับมาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ และก็มาคอยปกป้องพี่สาวด้วย...เชื่อสิ
ที่รักไม่ค่อยได้แสดงความรักกับบานซุคใช่ไหม”

“ค่ะ เพราะเราอายุห่างกันไม่มาก แล้วเมื่อก่อนชั้นก็ทำแต่งานช่วงที่น้องเป็นวัยรุ่นเค้าก็เกเร
เราก็เลยดูจะห่างกัน”

“นั่นสิวันนี้บานซุคถึงดูตกใจที่ ๆ รักโผเข้าไปกอดแล้วร้องไห้โฮ หึ หึ ..หน้าไม่อาย”

“เสียงดังมากเลยหรืออุปปา”

“ไม่หรอก แค่ประมาณเครื่องขยายเสียงแพ้น่ะ”

“อุปปา!!! เดี๋ยวเถอะ” อึนเฮหันมาเงื้อมือแต่ไม่ได้ทำอะไรจีฮุน

“ฮ่า ๆ ๆ หายเศร้าแล้วสิ” จีฮุนหันมายิ้มให้อึนเฮ

“อุปปา ขอบคุณนะคะ”

“จ้ะ นอนนะ เดี๋ยวพี่ห่มผ้าให้”

“ค่ะ ฉันรักอุปปาที่สุด”

“หึ หึ ...จ้ะ นอนซะเด็กดี”

ทั้งสองคนพากันหลับสบายตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบสว่างแล้ว
และก็ใกล้เวลาที่เครื่องจะลงยังบ้านเกิดของทั้งสองคน ระหว่างเครืองบินกำลังแลนดิ้ง
อึนเฮรู้สึกใจหายจนต้องหันมากอดจีฮุนไว้แน่น อาการที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากความกลัว
ที่เครื่องลง แต่มาจากเรื่องของทั้งสองคนที่กำลังจะดำเนินต่อไป
เมื่อลงจากเครื่องทั้งสองคนก็ทำตามที่จีนุบอกทุกอย่างและก็สะดวก
ตามแผนที่เจ้าแม่แห่งวงการหนังสือแฟชั่นว่าไว้จริง ๆ
จีนุเป็นคนกว้างขวางเพราะเค้าเองก็ต้องพาดารานางแบบจาก
ต่างประเทศเข้ามาถ่ายแบบในประเทศเกาหลีหลายต่อหลายครั้งเพื่อ
ความสะดวกเค้าจึงต้องรู้จักเจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ในสนามบินเพื่อช่วยอำนวยความสะดวก
แก่เขาและบรรดานางแบบนายแบบที่ร่วมงานกับเค้า

“ถึงแล้วบ้านของพวกเรา”

“อุปปาฉันกลัว ๆ อย่างไงไม่รู้”

“เอาน่า แจวุคโทรเข้ามาแล้ว รถรออยู่แล้ว”
ทั้งสองคนเดินออกทางด้านหลังของห้องวีไอพี ก็เห็นรถสีดำจอดอยู่ก็รู้ทันที
ว่านั่นเป็นรถของแจวุคจีฮุนรีบพาอึนเฮเดินไปและมีพนักงานขนกาะเป๋าตามเข้ามาทีหลัง

“ไงเพื่อน...ยินดีต้องรับกลับบ้านนะ” เสียงแจวุคดังมาจากเบาะฝั่งคนขับ

“ขอบใจนะที่เป็นเป็นธุระให้พวกเรา”

“อุปปาแจวุคขอบคุณมากนะคะ”

“ไม่เป็นไรคนสวย ไม่ต้องคิดมากไป เรื่องมันไม่ได้ยากอย่างที่คิดนะ
และก็ยินดีกับชีวิตใหม่อีกหนึ่งที่ชีวิตที่กำลังจะเกิดมาด้วยนะ”

“ขอบคุณค่ะอุปปาแจวุค /ขอบใจมากเพื่อน”
แจวุคออกรถทันทีเมื่อเสร็จเรื่องอึนเฮนั่งอยู่ที่เบาะหลังยงคงแสดงอาการวิตก
กังวลอย่างเห็นได้ชัด จีฮุนซึ่งนั่งคู่ไปกับคนขับต้องหันกลับมาเอื้มมือจับมือของเธอ
อึนเฮยิ้มให้จีฮุน

“อย่าคิดมากนะ เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว”

“ค่ะอุปปา”

“เอ่อ....แจวุคแล้วเรื่องเป็นอย่างไงบ้างล่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็นะ พอพี่จีนุส่งรูปนายกับอึนเฮเข้า CY ของพี่เค้าและของพวกเรา
ไม่นานภาพก็แพร่ไปในอินเตอร์เนตชั่วข้ามคืน แล้วปักษ์ที่ผ่านมาพี่แกก็ลงหนังสืออีก
เซตใหญ่ก็ชุดแต่งงานที่นายกับอึนเฮถ่ายกันที่สวิสน่ะ
ก็ออกมาแนว ๆ ว่า....หรือนายกับอึนเฮจะแต่งงานกันจริง ๆ ...
บางกลุ่มก็รู้นะว่าแต่งนานแล้ว.... และก็ยังมีบางกลุ่มที่โจมตีเพราะไม่เป็นไปตามที่เค้าคิดกันไว้”

“เหรอ... แล้วดีกับไม่ดีล่ะอะไรมากกว่ากัน”

“สำหรับฉันดีน่าจะมากกว่านะ เพราะทุกคนยังติดภาพองค์หญิงกับองค์ชายในกุงกันอยู่
มีทั้งดีใจจนกระเจิดกระเจิง กับงงกลัวว่าจะเป็นเรื่องไม่จริงซะอีก ก็นายกับอึนเฮน่ะ
เป็นปริศนามาตลอดนี่”
อึนเฮนั่งฟังเงียบกริบ จีฮุนหันกลับมาและพยัคหน้าให้เธอ

“เบาใจแล้วนะที่รัก อย่าไปคิดอะไรมากเลย”

“จีฮุนนายรู้แล้วใช่ไหมว่าต้องแถลงข่าวอาทิตย์หน้า
เพราะพี่จีนุหลังจากแถลงข่างเค้าก็จะดำเนินการคุยกับอีกสองรายที่อึนเฮต้องถ่ายแบบกับเค้าน่ะ”

“ดีเร็วหน่อยก็ดี ฉันห่วงลูกน่ะ อยากให้เค้าตรวจกับหมอให้สิ้นเรื่องไป
อึนเฮจะได้ฝากท้องและเลือกหมอที่จะมาดูแล”

“ก็เอาน้าสาวของอัคยองสิ เป็นหมอสูตินารีเวช”

“เหรอดีจัง งั้นต้องโทรปรึกษาฮัคยองซะหน่อย”

“คงไม่ต้องแล้วมั้ง มันไปติดต่อไว้แล้ว ตอนแรกน้าสาวมันตกใจใหญ่คิดว่าแฟนมัน”

“อุปปแจวุคคะ แล้วเค้ารู้มั้ยว่าเป็นฉัน”

“รู้ .... เห็นฮัคยองว่าน้ามันกรี๊ดดดใหญ่ เพราะเค้าก็ชอบอึนเฮกับนายอยู่มากเชีวหล่ะ
ฮ่า ๆ ๆ ง่ายมั้ยล่ะ”

“ฉันโล่งใจจัง” จากสนามบินประมาณสองชั่วโมงกว่าก็ถึงบ้านของทั้งสองคนที่อยู่ออก
ไปเกือบจะนอกเมืองเป็นรอยต่อระหว่างจังหวัดพอดี

“ที่รักถึงบ้านเราแล้ว......... เฮ้ย...แจวุคทำไมในบ้านมองไปเหมือนมีคนอยู่เลยล่ะ”

“อ้อ ก็คุณแม่นายให้คนมาทำความสะอาดน่ะ แล้วที่อยู่ก็คุณแม่อึนเฮล่ะ
สงสัยจะมารอเพราะคนทำความสะอาดกลับไปตั้งแต่เช้ามือแล้วนี่”

“เหรอ” จีฮุนหันไปพยัคหน้าเข้าใจเรื่องที่แจวุคพูด

“คุณแม่ฉันอยู่ด้วยเหรอ อุปปาแจวุค”

“อยู่สิ ดีใจใหญ่ อึนเฮก็อย่าทำให้ท่านห่วงล่ะ เพราะพี่จีนุกล่อมซะท่านสบายใจแล้ว.....
ที่ไม่สบายใจก็ห่วงอึนเฮนี่ล่ะ” แจวุคเอียงหน้ามองมาทางด้านหลังพยัคหน้าให้อึนเฮ

“ฉันเข้าใจค่ะ ฉันจะไม่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง”

“ดีแล้วที่รัก ถึงแล้วเอารถเข้าด้านในเลยดีกว่าสะดวกดี” ระหว่างนั้นประตูก็เลื่อนออก
แจวุคพารถเข้าจอดยังที่จอด แม่ของอึนเฮเดินลงมาหาลูกสาว อึนเฮวิ่งเข้ากอดแม่ของเธอแน่น

“คุณแม่ ....”

“ลูก เป็นอย่างไรบ้างสบายดีมั้ย” สองแม่ลูกโผเข้ากอดกันแน่น

“สบายดีค่ะคุณแม่ ....เข้าบ้านก่อนดีกว่าค่ะเราไปคุยกันข้างใน”

“จ้ะลูก” อึนเฮเดินจูงมือของคุณแม่กำลังจะเข้าบ้านแต่ก็หันกลับมาก่อนที่จะเดินไป

“อุปปาฉันไม่ช่วยยกระเป๋านะ”

“ตามสบายเลยที่รัก สวัสดีครับคุณแม่” จีฮุนทักทายแม่ของอึนเฮ

“สวัสดีครับคุณแม่” แจวุคทักทายแม่อึนเฮ

“จ้ะ...สวัสดีจ้ะ” อึนเฮพาคุณแม่ของเธอเดินเข้าบ้านไป
และเมื่อถึงบ้านแม่ของเธอก็ถามถึงอาการตั้งครรภ์ของเธอ
และก็โล่งใจที่เห็นเธอดูสดใสกว่าที่คิด เมื่อจีฮุนและแจวุค
เดินเข้ามาจีฮุนจึงเดินเข้ามาหาคุณแม่ของอึนเฮและทั้งเค้ากับอึนเอ
ก็ทำความเคารพคุณแม่ของอึนเฮพร้อม ๆ กัน

“สบายดีนะจีฮุน”

“ครับคุณแม่ คุณแม่คุยกับอึนเฮก่อนนะครับ
เดี๋ยวผมขอโทรหาเพื่อนเรื่องฝากครรภ์ของอึนเฮก่อน”

“จ้ะตามสบายลูก” จีฮุนคุยกับฮัคยองเรื่องการฝากครรภ์ของอึนเฮ
ฮัคยองแนะนำให้รีบเข้าไปหาคุณหมอน้าสาวของเค้าหลังแถลงข่าวทันที
ตามที่ได้ปรึกษากับคุณหมอมา

“ฮัคยองฝากด้วยนะ หลังอาทิตย็หน้าเมื่อเรียบร้อยแล้วคงจะเข้าไปหาคุณหมอเลย”

“เออ...แต่ว่าระหว่างนี้ไปหาท่านที่บ้านก่อนก็ได้นะ
เพราะคลีนิคใกล้ ๆ บ้านก็เป็นของน้าเขยสามีน้าสาวฉัน”

“เหรอ.... ช่วงนี้เป็นกลางคืนได้มั้ย”

“ได้สิ เอาเป็นคืนพรุ่งนี้เลยมั้ยล่ะ”

“ได้ ๆ โอเคนะฮัคยอง”

“เดี๋ยวก่อน บอกแจวุคด้วยนะ ว่าวันนี้ฉันเชิญมาดื่มที่บ้านหน่อย”

“คุยกันมั้ยล่ะ นั่งอยู่ข้าง ๆ นี่แหล่ะ”

“ไม่เอา...คุยแล้วมันไม่มา ฝากแบบนี้แหละมันจะมา แค่นี้นะ”

“เออ ขอบใจเพื่อน” จีฮุนวางโ ทรศัพท์และหันหน้าไปมองแจวุค

“ฮัคยองมันบอกว่าเย็นนี้ให้ไปบ้านมันน่ะ”

“เหรอ ไอ้นี่มันใช้วิธีนี้ตลอด แล้วเชื่อมั้ยมันจะปิดเครืองทันที”

“แล้วไปมั้ยล่ะ”

“ไปสิ นายไปด้วยกันมั้ยล่ะ เอาอึนเฮไปด้วย” จีฮุนทำท่าคิดอยู่สักครู่ก็ตอบออกไป

“ไม่ล่ะ ฉันอยากให้อึนเฮพักผ่อน ไม่อยากทิ้งเธอไปไหนด้วย”

“แล้วนายจะทำอย่างไรวะตอนทำงานน่ะ”

“นั่นสิ ให้ไปอยู่บ้านคุณแม่เธอก็คงไม่เอา แล้วให้คุณแม่เธอมาอยู่ที่นี่นาน ๆ ก็ไม่ได้
เพราะต้องคอยดูแลคุณพ่อ ส่วนคุณพ่อของอึนเฮก็ไม่นอนทีอื่นอยู่แล้วนอกจากบ้านตัวเอง
เฮ้อออ...จะทำไงดีวะ สงสัยต้องรีบสะสางงานก่อนอึนเฮจะท้องแก่”

“ค่อย ๆ คิดว่ะ เดี๋ยวพอแถลงข่าวแล้วพวกนายก็ไปอยู่ที่คอนโดได้นี่”

“ก็ใช่ แต่กลัวนักข่าวจังเลย กลัวอึนเฮไม่เป็นส่วนตัว.......
เฮ้ออออออออ..... สงสารจีเฮลูกพ่อจังเล้ยย"

“ใครวะ.... ลูกนายชื่อจีเฮหรือ เอ่อ น่ารักดีว่ะ นายนี่ขี้เห่อไม่ใช่เล่นนะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็ลองมีดูสิ มันวิเศษจริง ๆ นะแจวุค”

“เข้าใจ นี่ถ้าพี่อิออนอยู่แกเอ้ย ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะไม่มีคนช่วยดูแลอึนเฮกับลูก”

“นั่นสิ คิดถึงพี่เค้าจัง” จีฮุนมีหน้าเศร้าขึ้นมาทันทีที่ พูดถึงอิออน

“เอาน่า พี่เค้ามองดูนายอยู่ล่ะ เชื่อฉันสิ”

“เอ่อ ขอบใจนะ ออกไปหาอึนเฮกับคุณแม่กันดีกว่า”
จีฮุนและแจวุคเดินออกไปเพื่อไปยังบริเวณที่สองแม่ลูกนั่งคุยกันอยู่
คุณแม่อึนเฮเองก็รู้สึกดีใจแล้วพูดกับจีฮุนฝากอึนเฮให้ดูแลลูกสาวของเธอ
อย่างพิเศษแล้วก็พากันกลับบ้านไปโดยมีแจวุคเป็นสารถีพาไปส่งถึงที่
โปรดติดตามตอนต่อไป.......
1440


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-22-
ต่อค่ะ..............

จีฮุนและอึนเฮช่วยกันเก็บของใช้ส่วนตัวและนำของฝากออกมาจัด
เพื่อส่งให้เพื่อน ๆ ต่อไป

“ที่รักหิวหรือยังล่ะ สายแล้วนะ”

“ก็เพิ่งทานมาบนเครื่องอุปปาหิวหรือเปล่าคะ กลางวันนี้ก็ไม่ต้องทำอาหารค่ะ
คุณแม่ทำอาหารใส่กล่องมาใส่ไว้ในตู้เย็นทานได้หลายวันเลยค่ะ”

“เหรอ พี่ลืมดูเลย ยังไม่ได้ขอบคุณคุณแม่เลย”
หรือเราจะอาบน้ำแล้วนอนพักผ่อนอีกสักหน่อยล่ะ ตื่นมาทานอาหารกัน
ตอนบ่าย ๆ ทานอิ่มเราลงไปดูที่สวนหลังบ้านหน่อยดีกว่า....ไม่รู้ว่าต้นไม้เป็นอย่างไงบ้าง”

“ก็ดีค่ะ อากาศดีจังฉันยังเหมือนง่วงอยู่เลย นอนบนครื่องหรือที่ไหน ๆ ก็ไม่เหมือนนอนที่บ้านเรา”

“นั่นสิ ไปอาบน้ำกันเนอะ”

“วันนี้ฉันนวดให้อุปปาบ้างนะ ฉันนวดเก่งนะอุปปา”

“ลำบากหรือเปล่าล่ะ”

“ไม่หรอกค่ะ รีบอาบน้ำแล้วมานอนเร็ว ๆ ฉันจะนวดให้”

“จ้ะ ไปอาบด้วยกันเนอะ”

“ค่ะ” จีฮุนพาอึนเฮเข้าห้องอาบน้ำพร้อม ๆ กัน
และก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาของคนสองคน เสียงเล่นกันระหว่างการอาบน้ำจะดังลั่น
ออกมานอกห้องน้ำ ทั้งสองคนจะเล่นน้ำกันแล้วส่วนมากอึนเฮจะเป็นคนที่มีปัญหาก่อนเสมอไป

“อุปปา วักน้ำเข้าตาฉันทำไม”

“ก็เมื่อกี้ยังทำพี่ได้เลย พอทำบ้างก็โกรธ”

“ฉันไม่ได้โกรธพูดดี ๆ นะ นี่แนะ นี่แนะ ฮ่า ๆ เป็นไงน้ำเข้าตามั้ยล่ะ”

“อ้าว...ทำงี้ก็เจอบ้างสิตัวแสบ นี่แนะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ หายใจไม่ทันเลยสิ”

“อุปปา อุปปา เอ๊ะ.... เอาจริงเหรอ”

“เอาจริงสิ เรื่องอะไรจะยอม สนุกดีจะตายไป”

“สนุกใช่เปล่า.....งั้นเจอแบบนี้เข้าไปบ้าง” อึนเฮลุกขึ้นยืนกลางอ่างอาบน้ำ
ในขณะที่จีฮุนยังนั่งอยู่เธอโถมตัวเข้าหากดจีฮุนลงใต้น้ำ

“ที่รัก ไม่เอา อย่ากกดแรงจมแล้ว จมแล้ว .......”.

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ คิดจะมาสู้ฉันเหรอ ฉันมีสองพลังในร่างเดียว เป็นไงล่ะสำลักน้ำเลย”

“โห...นี่จะฆ่าพี่เหรอ”

“ป่าววววว....ไม่ได้คิดฆ่า แค่จะให้เข็ด” อึนเฮยัคคิ้วให้จีฮุน

“หนอย มานี่เลยไอ้ป่อง ต้องจั๊กจี้ซะให้เข็ด”
จีฮุนกอดรัดอึนเฮไว้และเอาขาทั้งสองข้างมาล๊อคเธอไว้
เค้าจี้เธอที่เอวทำเอาอึนเอหัวเราะลั่นห้องน้ำ

“ว๊ายยยยยยยย ..อุปปา ขอโทษ..ยอมแล้ว ยอมแล้ว”

“เป็นไงล่ะ เจอของจริงออ่อนเลยดิ”

“อุปปาจ๋า ฉันยอมแพ้แล้ว” อึนเฮต้องยอมเพราะไม่งั้นจีฮุนคงกอดและจี้ที่เอวบ้าง
ที่คอบ้างที่รักแร้บ้างอยู่อย่างนั้น

“ไถ่โทษด้วยจูบก่อน จะทำมั้ย”

“ค่ะ ๆ ยอมแล้ว” จีฮุนปล่อยและดึงอึนเฮให้หันกลับมา เธอชะโงกหน้าเข้าหาเค้า
จีฮุนหลับตาพริ้ม อึนเฮแลบลิ้นออกมาเลี้ยที่หน้าเค้า จีฮุนลืมตาขึ้น

“ให้จูบ ไม่ได้ให้เลีย”

“ก็ฉันจะทำแบบนี้เอามั้ยล่ะ”

“อ๊ะ ....ก็ได้ ๆ ฮ่า ๆ ๆ อย่างไงก็ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะ ระวังจะเกิดเรื่องล่ะ”

“เรื่องอะไรบอกมาซิ”

“ก็เรืองเดิม ๆ นี่แหละ แหมทำไม่รู้นะ”

“ก็ดี ช่วงนี้ฉันไม่รู้เป็นไร อยากมีเรื่องจัง”

“จริงป่าว ...หือ”

“จริงสิ” อึนเฮทำหน้าทะเล้น ๆ และอมยิ้มให้จีฮุน

“งั้นเจอแน่” จีฮุนดึงอึนเ.ฮเข้ามาชิดกับตัวของเค้า
และบรรรจงจุมพิตอึนเฮตั้งแต่ใบหน้าลงมาเรื่อย ๆ เมื่อเลื่อนลงมาถึงปากอวบอิ่ม

“อุปปา!! เดี๋ยวก่อน เปิดน้ำวนด้วยสิ”

“โฮ๊ะ...วันนี้มาแปลกจัง กดปุ่มเลยนะ”

“ค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานให้จีฮุนแบบชม้อยตา

“ต่อนะ”

“ค่ะ ..”

และแล้วก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ น้ำที่วนไหลผ่านร่างกายของคนสองคน
เสมือนสิ่งเล้าทำให้หนุ่มสาวทั้งสองคนเล่นระบำใต้น้ำกันอย่างสนุกสนาน
จีฮุนยังคงจุมพิตอึนเฮไปตลอดทั่วเรือนร่างที่สวยงาม
ทั้งสองคนคงผลัดกันรุกและผลัดกันรับเสมือนนักรบคู่รักแห่งแม่น้ำไนล์
เสียงครางเพรียกของของอึนเฮ ส่งให้จีฮุนเพิ่มความรวดเร็วและนุ่มนวล
ในการเผด็จศึกครั้งนี้ แม่ทัพหนุ่มแห่งลุ่มแม่น้ำไนล์
ทำเอาแม่ทัพสาวที่ทั้งแกร่งและแข็มแข็งระทวยรวบรินอยู่ในอ้อมกอดของเค้า
และเวลาผ่านไปไม่นานนัก ศึกรักระหว่างแม่ทัพหนุ่มสาวแห่งแม่น้ำไนล์ก็จบลงอย่าง
สวยงามอีกครั้ง ความรักที่ทั้งสองคนมอบให้กันนั้น (พอวุ้ยขี้เกียจอธิบาย คิดเอากันเองละกัน ^____^ )

“ที่รัก เมื่อกี้เรียกพี่ทำไมล่ะ”

“เรียกอะไร ป่าวซะหน่อย”

“เห็นเรียกแล้วเรียกอีก มีไรให้ช่วยเหรอ”

“อุปปา!!!! ฉันอายนะ” อึนเฮก้มหน้าอมยิ้มทำเอาจีฮุนยกมือขึ้นยีศรีษะเธอหนัก ๆ

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ อายเหรอ”

“อายสิ”

“อยู่มาตั้งห้าปีกว่าเนี่ยนะอาย”

“แอ๊ะ ...ถ้าไม่หยุดนะ ฉันจะงดจนกว่าจะคลอด”

“จ้ะ ๆ ไป ๆ แต่งตัวกันดีกว่า ใครน้าบอกจะนวดให้เรา”

“ฉันนี่หล่ะ แต่ว่าอุปปานวดให้ฉันก่อนนะ”

“ได้ ๆ ไปสิ” ทั้งสองคนพากันเดินออกนอกห้องน้ำ
แต่งตัวกันเสร็จอึนเฮรีบขึ้นที่นอนรอให้จีฮุนนวดให้

“เสร็จแล้ว นอนท่าสบาย ๆ นะ พี่นวดให้”

“ค่ะอุปปาฉันรู้สึกตึง ๆ ที่น่องอย่าไงไม่รู้” จีฮุนกดลงที่ขาให้เธอเบา ๆ เรื่อยไปจนถึงขาด้านบน

“สบายดีจังอุปปา”

“เหรอ พี่กดปลายเท้าอย่างงี้ดีมั้ย”

“ดีค่ะ นั่นหล่ะ เลือดกำลังวิ่งดีเชียว สบาย ดีจัง”

“ฮ่า ๆ เคลิ้มเลย สงสัยพี่จะอด”

“ไม่หรอก ไม่อด” แล้วเธอก็หลับตางลง
เสียหายใจเป็นจังหวะทำให้จีฮุนรู้ว่าอึนเฮหลับไปเรียบร้อยแล้ว

“นั่น ไม่อดหลับสินทเลยป่องเอ้ยยย...”
นอนบ้างดีกว่าเราจีฮุนเขยิบผ้าห่มให้อึนเฮและสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
เค้าหยิบหนังสือขึ้นอ่านได้สักพักและก็หลับไปภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่
หนุ่มสาวนอนกอดกันกลม ความสบายของที่นอนทำเอาสองหนุ่นสาวพากันนอน
ไม่อยากตื่น ไม่รู้หิว จนบ่ายแก่ จีฮุนต้องตื่นขึ้นเพื่อปลุกอึนเฮให้ทานอาหาร
เพราะเป็นห่วงจีเฮที่อยู่ในท้องของเธอ

“ที่รักตื่นเถอะ”

“ฮือ....อุปปา ยังอยากนอนอีกน่ะ”

“ไม่หิวเหรอ”

“ไม่หิว” อึนเฮขยี้ตางัวเงียอยู่บนที่นอน

“แต่พี่ว่าจีเฮคงหิวนะ”

“ฮืมส์..นั่นสิ ฉันลืมนึกไปเลย ลุกไปทานซักหน่อยก็ได้ค่ะ”

“จ้ะ อีกสักพักล้างหน้าแล้วเดินตามไปนะ พี่จะไปเตรียมอาหารไว้รอ”

“ค่ะอุปปา ขอบคุณนะคะ” และระหว่างที่จีฮุนจะเขยิบตัวลุกขึ้น
ก็มีเสียงโทรศัพท์เข้าที่เครื่องของเค้า

“ครับผู้จัดการคิม สวัสดีครับพี มีอะไรหรือครับ”

“มีงานน่ะ โฆษณาชาเขียวตัวเดิมน่ะ เค้าอยากได้เธอไปเป็นพรีเซนเตอร์น่ะ”

“เหรอครับ ...แล้วเมื่อไหร่ครับพี่”

“เค้าขอด่วนน่ะ ค่าตอบแทนดีกว่าเดิมสามเท่าพี่อยากให้เธอรับไว้เพราะอย่างไงก็งานเก่า”

“ครับ ด่วนประมาณไหนครับพี่”

“อีกสามวันไหวมั้ย”

“เหรอครับพี่รอสักครู่นะครับ” จีฮุนหันหน้าไปหาอึนเฮ

“ที่รักเค้าให้ไปถ่ายโฆษณาชาตัวเดิมน่ะ ให้ค่าตัวมากว่าเดิมสามเท่า ที่รักว่าไงล่ะ”

“วันไหนคะอุปปา อีกสามวันก็น่าจะมะรืนนี้นะ”

“ไปเถอะอุปปาเพราะถ่ายโฆษณาวันเดียวก็เสร็จ”
อึนเฮเขิยบตัวเข้าหาจีฮุนและกอดเค้าจากทางด้านหลัง

“เอางั้นเหรอ” อึนเฮพยัคหน้าให้จีฮุน จีฮุนยกโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง

“พี่ครับถ่ายที่ไหน”

“ที่สตูนะ ไม่ไกล ตอนแรกพี่ปัดเค้าไปแล้วช่วงที่เธอไปต่างประเทศ
แต่เมื่อสักครู่เค้าโทรมาอีก และพี่เห็นว่าเธอกลับมาแล้วก็เลยลองโทรหาดู”

“ก็ได้ครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่พอดีเลย”

“โอเค งั้นไว้คุยกันวันนั้นเลย พี่จะขับรถไปรับตอนแปดโมงเช้านะ
แล้วเธออยู่บ้านไหนล่ะ”

“ชานเมืองพี่ อึนเฮก็อยู่ด้วย”

“โอเคแล้วเจอกันนะ ฝากความคิดถึงถึงอึนเฮด้วยนะ”

“ครับ สวัสดีครับพี่ ขอบคุณครับ” จีฮุนหันไปมองอึนเฮที่กอดเค้าอยู่ทางด้านหลัง

“เฮ้อออ..ไม่อยากไปเลยน่ะ”

“ไปเถอะค่ะ ฉันอยู่ได้ งานแบบนี้วันเดียวก็เสร็จ ง่าย ๆ เงินก็ดีด้วย”

“จริงด้วย ช่วงนี้ต้องเก็บเงินเยอะหน่อย เพื่อจีเฮ”

“ค่ะ”

“รอก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปตั้งโต๊ะ ล้างหน้าล้างตาซะ” อึนเฮปล่อยมือออก
จีฮุนหันกลับมาหอมแก้มเธอก่อนเดินออกไปจากห้องนอน
อึนเฮยกมือขึ้นแตะที่แก้มและยิ้มอยู่คนดียว
ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปเมื่อออกจากห้องน้ำอึนเฮและจีฮุนทานอาหารกันจนอิ่ม
ก็พากันออกไปที่สวนหลังบ้าน เพื่อเดินเล่นและดูต้นไม้หลังบ้าน

“อุปปาดูต้นไม่สิ ไม่เป็นไรเลย เราไปตั้งนาน”

“หน้าหนาวก็อย่างงี้ล่ะ ตนไม้ไม่โตและก็ไม่ตาย” ดีนะเรามีน้ำหยด
ไม่งั้นคงแห้งเหมือนกันล่ะ สงสัยคนที่มาทำบ้านเค้าเก็บกวาดไว้ด้วยล่ะ

“นั่นสิ มานี่อุปปามานั่งที่หินนี่กัน เย็นเจียบเลยค่ะ”

“นั่งไปไม่เย็นเหรอ”

“ฉันชอบ..... อุปปาคะ อาทิตย์หน้าแถลงข่าว ที่ไหนเหรอ”

“โรงแรมชิลลาจ้ะ”

“ทำไมเอาซะใหญ่เลยคะอุปปา”

“เห็วแจวุคบอกว่าพี่จีนุจะให้เลี้ยงอาหารนักข่าวไปด้วยเลย”

“นั่นสิก็พี่จีนุนี่ ธรรมดาไม่ได้อยู่แล้ว”

“เบาใจได้เลยนะ มานี่มากอดหน่อย จะไห้หายหนาว อึนเฮเขยิบตัวเข้าหาจีฮุน”

“ฉันชอบอากาศแบบนี้อุปปา หนาวแต่หิมะไม่ตก”

“ทำไมไม่ชอบหิมะเหรอ”

“ไม่ใช่ไม่ชอบ ชอบแต่เวลาตกมาก ๆ ไปไหนก็ลำบาก
แล้วฉันก็รู้สึกว่ามันดูเหงา ๆ น่ะเวลาหิมะตก”

“ฮืมส์.... จริงสิ แต่เดี๋ยวนี้มีพี่อยู่ด้วย ไม่เหงาหรอก”

“ใช่แล้ว อึนเฮโยกตัวไปมา จีฮุนที่กำลังกอดเธออยู่ก็โยกไปมาตามเธอ”

“อีกไม่นาน จีเฮก็จะมานั่งกับเราตรงนี้ เค้าก็จะมาอยู่ตรงกลางระหว่างเรา
เปรียบเสมือนสายใยแห่งความรักที่เชื่อมเราสองคนให้สนิทจนหารอยไม่เจอ”

“ฉันรักอุปปาเพราะเวลาอุปปาพูดถึงมันจะดูไม่สวยหรู แต่ทุกครั้งที่ฟังฉันจะอุ่นใจและสบายใจที่สุด”

“นี่พี่ว่าพี่พูดเก่งกว่าเมื่อก่อนแล้วนะ”

“หึ หึ ใช่ตาทึ่ม ด้วยตาซื่อ ๆ พูดอะไรง่าย ๆ ไม่มีแอบแฝง
แต่ก่อนฉันคิดว่าผู้ชายอะไรจะพูดตรงซะขนาดนี้
แต่มาวันนี้ฉันรู้แล้ว ว่าทำไมฉันถึงเลือกที่จะรักอุปปา”

“ก็แหมหล่อ ๆ แถมแสนดีแบบนี้จะไปหาที่ไหนได้เนอะ”

“เอาเป็นว่าชั้นยอมวันหนึ่งแล้วกันนะ”

“หมายความว่าอะไร บอกมา”

“เฮ้อออ .... ก็ประมาณว่าหลงตัวเองน่ะค่ะ”

“ว่าพี่แบบนี้ได้ไง ไม่ย้อมไม่ยอม”
จีฮุนนอนหงายลงบนหินก้อนใหญ่ในสวนหลังบ้าน
และชักอยู่บนนั้นอึนเฮรีบเอามือมาอุดที่ปากเค้าไว้ เพราะจีฮุนแกล้งร้องออกมาดัง ๆ

“ฮ่า ๆ ๆ อุปปา ไม่เอา..... หยุด หยุดนะ.... อุปปา เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน”

“ก็ได้ยินไปดิ จะได้เอาไปนินทาล่วงหน้าก่อนแถลงข่าว ไม่สนใจหรอก”

“อุปปา ฉันไม่ได้กลัวคนนินทา แต่แบบนี้มันดูจะคล้ายสติไม่ค่อยดีน่ะ อายเค้า" จีฮุนรีบหยุดทันที

“เหมือนมากเลยเหรอ”

“ฮื่อ” อึนเฮพยัคหน้าให้จีฮุน

“เฮ้อ เราเกือบเสียหล่อแล้วมั้ยล่ะ”

“เอาอีก เฮ้อ....”.อึนเฮถอนหายใจเฮือกใหญ่

“นี่ที่รัก...ถ้าจีเฮคลอดแล้วพี่จะไว้หนวดดีมั้ย”

“ไว้ทำไมคะ” อึนเอหันไปทำหน้าฉงน

“ก็จะได้ดู ดุ ๆ ไงล่ะ ดีป่ะ”

“ไม่ต้องหรอก จีเฮอีกนานอุปปา เค้ายังไม่เกิดเลย อุปปานี่อย่าเวอร์ไปหน่อยเลย”

“ว่าอีกแล้ว ว่าพี่อีกแล้ว” จีฮุนทำท่าจะชักอีก อึนเฮรีบพูดออกมาก่อน

“ไม่เอานะ ถ้าทำแบบเมื่อกี้อีก วันนี้นอนโซฟา”

“ก็ได้ ก็ได้” อึนเฮหัวเราหึ หึ แล้วบีบที่จมูกจีฮุนก่อน
ที่จะนอนลงบนก้อนหินก้อนเดียวกับจีฮุน จีฮุนรีบตะแคงตัวเข้าหาและกอดเธอ
ไว้เหมือนปกติที่เคยทำ อึนเฮหันมายิ้มให้ จีฮุนก็ยิ้มตาหยีให้เธอ
ความรักที่เปรียบเสมือนสายฝนที่โปรยลงมาเพื่อให้แม่น้ำทุกสายมีน้ำเต็มเปี่ยมตลอดไป

โปรดติดตามตอนต่อไป
1476

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11998 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:26 AM

ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-23-
ต่อค่ะ...........

แสงอาทิตย์ยามเช้าวันใหม่สดใสพาเอาหนุ่มสาว
ไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน อึนเฮเขยิบตัวจะลุกขึ้น แต่ถูกดึงไว้ไม่ให้ไปไหน

“อุปปา ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”

“เข้าอีกแล้ว เมื่อคืนเห็นเข้าทั้งคืนเลยเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่รู้สิ มันปวดปัสสาวะทั้งคืนเลยค่ะ”

“เหรอ...เดี๋ยวคืนนื้ไปหาคุณหมอน้าสาวฮัคยองก็อย่าลืมนะ เดี๋ยวพี่จะจดไว้ให้หมดเลย
ว่ามีอาการอย่างไรบ้างพอถึงหมอจะได้ไม่ลืม”

“หึ หึ ...รอบคอยเสมอ ปล่อยก่อนค่ะ ฉันจะไม่ไหวแล้วเนี่ย”

“ไป ๆ รีบไป แต่กลับมาที่นี่ก่อนนะ อย่าเพิ่งออกไปข้างนอกล่ะ”

“ค่ะ เดี๋ยวม”า อึนเฮเดินเข้าห้องน้ำทำธุระจนเรียบร้อยเธอก็เดินกลับมาที่
เตียงนอนอีกครั้งและล้มตัวลงข้าง ๆ จีฮุนจึฮุนเขยิบตัวขึ้นหนุนตักเธอ

“ก๊อก ๆ จีเฮ ทำอะไรอยู่ครับ หิวหรือยังลูก ..อะไรนะ
หิวแล้วเดี๋ยวคุณพ่อไปทำอาหารให้นะลูก อะไรนะ
อยากทานซุบเห็ดหรือลูก รอแป๊ปนะลูก รักพ่อมาก ๆ นะ”
จีฮุนรีบเขยิบตัวลุกขึ้น

“หึ หึ จีเฮจะเอาขนมปังปิ้งกับน้ำผลไม้ด้วยนะอุปปา” จีฮุนหันกลับมามองหน้าอึนเฮ

“ได้ ๆ จีเฮน่ารักดีจังเลยลูกพ่อ ทานเก่งดีจัง” เค้ารีบวิ่งกุลีกุจอออกไป
อึนเฮมองตามและหัวเราะทางทางของจีฮุน

“อีตาโย่งเอ้ยยยยย ...หึ ..หึ” อึนเฮเดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา
และเดินออกไปหาจีฮุนที่โต๊ะอาหาร

“เสร็จแล้วนั่งเลยครับคุณแม่”

“ฮ่า ๆ อุปปา เรียกแบบนี้เขิลจังเลย” อึนเฮอมยิ้มหลังจากพูดจบ

“เขิลทำไม อีกหน่อยก็จะมีเด็กคนหนึ่งมาเรียนคุณแม่ ๆ ทั้งวัน
พี่ดีใจที่สุดทานกันเถอะ จีเฮหิวแล้วล่ะ”

“ค่ะอุปป”า ทั้งสองคนนั่นทานอาหารไปคุยกันไป
ไม่นานนักก็ทานอาหารกันจนเสร็จเรียบร้อย จีฮุนและอึนเฮจึงพากันไปนั่งดูซีรีย์

“เย็นนี้ต้องออกไปหาหมอ ลืมหรือเปล่า”

“ไม่หรอกค่ะ ฉันว่าจะพูดอยู่พอดีเลย แล้วอุปปาฮัคยองอยู่ด้วยหรือเปล่าคะ”

“ฮืมส์...เห็นว่าจะไปรอที่นั่นเลย กลับมายังไม่ได้เจอกันเลย
พรุ่งนี้สิพี่ต้องออกไปถ่ายโฆษณาแต่เช้าที่รักก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่วันเดียว จริง ๆ แล้วก็เป็นเรื่องปกตินะอุปปาที่ฉันต้องอยู่คนเดียว
เมื่อก่อนพออุปปาทำงานฉันก็พัก พอฉันทำงานอุปปาก็พัก
จะมีบางช่วงเท่านั้นที่เราพักงานทั้งสองคน”

“ก็ใช่ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อน เพราะที่รักกำลังท้องอยู่”

“เอาน่าอุปปา อย่าห่วงไปเลย ทำทุกอย่างให้ปกติดีกว่าค่ะ จะพิเศษบ้างก็นิดหน่อยพอนะ”

“ก็คนมันห่วงนี่ หลังจาถ่านโฆษณา มีถ่ายแบบประปรายแล้วก็โฆษณาสินค้าเก่า ๆ
ที่ต่อเนื่องมา ก็ไม่เท่าไหร่ แต่อีกสองเดินพี่มีถ่ายหนังนี่สิ
ตอนนั้นก็ไปอยู่ที่คอนโดนนะ จะได้ไม่ห่วงมาก ยังไงก็ใกล้ครอบครัวกว่าที่นี่”

“ค่ะ ฉันจะทำตามที่อุปปาบอกทุกอย่างเลยนะ”

“หือ น่ารักที่สุด” จีฮุนเขิยบเข้าไปกอดอึนเฮ
เธอเองก็เอียงตัวซบได้สักครู่ก็ล้มตัวลงหนุนตักจีฮุน

“นี่ ๆ จะไม่นั่งสักพักหรือ เพิ่งทานอิ่มใหม่ ๆ”

“ไม่เอาน่ะ ฉันอยากนอน นี่อุปปาฉันว่าฉันขี้เกียจยังไงไม่รู้”

“เพิ่งเป็นตอนท้องเหรอ ไม่ได้เป็นนานแล้วเหรอ”

“อุปปา!!!!! แอบว่าฉันอีกแล้ว”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ล้อเล่น ใครว่าที่รักขี้เกียจขยันจะตายไป”

“ใช่ ก็ฉันน่ะ ทำงานบางทีค้างวันค้างคืน งานบ้านก็ต้องมีบ้างล่ะที่มันจะบกพร่องW

“เอาน่าพี่พูดเล่นจริง ๆ คิดมากไปได้นี่”

“เฮ้อออออ...แต่จริง ๆ ฉันก็ว่าฉันขี้เกียจจริง ๆ แหล่ะ เพราะฉันชอบทำเค๊ก
ทำอาหารง่าย ๆ และก็วาดภาพ งานบ้านฉันไม่ค่อยชอบจริง ๆ นั่นหล่ะ”

“เอาน่าพอมีลูกก็เก่งเองแหล่ะ เพราะต้องเลี้ยงลูก ต้องทำทุกอย่าง”

“ใช่ ฉันจะไม่ให้ใครมาทำให้ลุกฉันหรอก ลูกของฉันฉันต้องทำทุกอย่างให้เค้าเองทั้งหมด”

“ฮื่อ ...พี่จะช่วยด้วย เราช่วยกันนะเพื่อจีเฮของเรา” อึนเฮเขยิบลุกขึ้นนั่ง
บนตักของจีฮุน แขนสองข้างคล้องลงที่คอของจีฮุนและพรหมจูบลงบนใบหน้าของเค้าทุกส่วน

“ที่รัก ๆ กลิ่นอาหารเมื่อกี้ยังอยู่เลย”

“จริงเหรอ แล้วเป็นไรป่ะ”

“ไม่ล่ะ ชอบ เอาอีกสิ”

“ได้เลย” อึนเฮก้มลงจุมพิตจีฮุนที่ปากพร้อม ๆ กับเปาลมปากของเธอ
เข้าไปที่ปากของจีฮุน ทำเอาจีฮุนหัวเราะออกมาเพราะตลกสิ่งที่เธอทำกับเค้า

“ไปอาบน้ำกันดีกว่ามั้ยอุปปา”

“ดีสิ อาบน้ำเสร็จก็ออกไปเดินข้างนอกสักหน่อยนะ ออกกำลัง แล้วก็มาพัก”

“ค่ะ” อึนเฮเตรียมตัวจะลุกขึ้นจีฮุนบอกให้เธอขึ้นไปยืนบนโซฟาตัวยาว
เค้าหันหลังให้เธอขี่หลังเดินเข้าห้องน้ำไป และเมื่อเสร็จสิ้นธุระของตัวเอง
ทั้งสองคนก็พากันออกไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังนั่งเล่นเพลิน ๆ
มีโทรศัพท์ของอึนเฮเข้า

“สวัสดีจ้ะพี่มิยอน”

“โอ้โห หายไปเลยนะยายอ้วน”

“พอดีฉันเพิ่งกลับจากต่างประเทศพี่ พี่มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ”

“แหม ฉันโทรหาเธอไม่ได้หรือไง”

“ได้สิพี่ ...ทำไมพูดอย่างนี้ล่ะ”

“ฉันล้อเล่นน่า ยายนี้คิดมากไปได้ ฉันได้เห็นรูปเธอทางอินเตร์เนต
กับอุปปาของเธอน่ะ แล้วหลังจากนั้นหนังสือของพี่จีนุก็ออกมา
มันแค่ถ่ายในหนังสือหรือว่ามีอะไรแอบแฝงหรือเปล่า”

“มีมั้งพี่ ฉันคิดไว้แล้วว่าไม่นานพี่ต้องโทรมา พี่ยิ่งขี้สงสัยอยู่”

“ก็ใช่ ฉันเป็นห่วงเธอน่ะ เพราะภาพที่ออกมาทางอินเตอร์เนต
มันไม่เหมือนถ่ายแบบเลย ชุดเดียวกับในหนังสือก็จริง
แต่อารมณ์ที่เห็นมันเหมือนไม่ใช่ถ่ายแบบน่ะ”

“ภาพนั้นน่ะแอบถ่ายพี่ เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าพี่รอฟังข่าวนะ
ฉันจะมีข่าวมาเซอร์ไพร้ส์พวกเรา แต่ว่าตอนนี้เรารู้กันสองคนนะพี่”

“เธอคิดเหรอ ถ้ามีคนรู้ว่าเธอกลับมาแล้วก็ต้องโทรมากันอีกนั่นหล่ะ”

“แล้วพี่รู้ได้อย่างไงว่าฉันมาแล้ว”

“ก็เธอให้คนขับรถเอาของฝากมาให้ฉันเมื่อเช้าไง
แล้วทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะว่าเธอกลับมาแล้ว มีใครอีกล่ะที่เธอส่งของให้แล้ว”

“มีพี่ มีจาดู กับโซลอง คิดว่าไม่เย็นนี้ก็คืนนี้นะจาดูโทรมาแน่ ๆ
แต่โซลองคงไม่หรอก เพราะเค้ารู้เรื่องของฉันหมดแล้ว”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าที่ฟังข่าวน่ะ ไม่ใช่ฉันเห็นพี่ไม่สำคัญนะ
แต่เผอิญคนที่รู้บางคนเค้าเป้นคนกำลังช่วยกันวางแผนงานให้ฉันอยู่
จะมีแถลงข่าวอาทิตย์หน้าพี่”

“โอเค ฉันว่าฉันพอจะรู้นิด ๆ แล้วนะ ไว้รอเซอร์ไพรส์อย่างเธอว่าก็ได้
ฉันรอได้อยู่แล้ว เอาเป็นว่าเธอดูแลตัวเองดี ๆ นะยายอ้วน แล้วฉันว่าง ๆ จะไปหา”

“ค่ะ หลังอาทิตย์หน้าฉันจะไปอยู่ที่คอนโดนะพี่”

“คอนโดไหนล่ะ ของสามีเธอหรือ”

“ค่ะ หึ หึ ...รู้ด้วย”

“ก็แหม ลองเธอว่าแถลงข่าวแล้วไปอยู่คนโดมันจที่ไหนล่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ พี่นี่ฉลาดเหมือนเดิม”

“อยู่แล้ว เท่านี้ก่อนนะยายอ้วน ขอบคุณของฝากนะ
และฝากขอบคุณจีฮุนอุปปาด้วย ฉันชอบมากน่ารักดี”

“ค่ะพี่ แล้วเจอกันนะ” อึนเฮตัดสายโทรศัพท์ลง เธอหันหน้าหาจีฮุนแล้วยิ้มให้เค้า

“มีอะไร…..รูปเรากับเรื่องของเรา ฮือฮาดีน่าดูสิ”

“ฮื่อ ...อุปปาเราไม่เปิดอินเตอร์เนตกันหน่อยเหรอ” จีฮุนอมยิ้มและส่ายศรีษะไปมา

“ไม่ล่ะ เรามั้นใจแบบนี้ดีกว่า เดี๋ยวเข้าไปแล้วไปเจอบางตอนที่เราไม่ชอบใจ
จะไม่สบายใจเปล่า ๆ เตรียมตัวตอบคำถามวันแถลงข่าวข้างหน้าดีกว่า
เอาเป็นว่าคำถามไหนไม่อยากตอบส่งมาให้พี่ พี่ตอบเอง โอเคนะ”

“ค่ะ น่ารักจังอุปปาของฉัน” ฟอดดดดดดดดดดด.....(เสียงหอมแก้มฟังออกกันมั้ยคะ)

“อีกข้างหนึ่งด้วย ....”ฟอดดดดดดดด “นั่นหล่ะ ตรงปากด้วย”
จุ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ “เข้าห้องดีกว่ามั้ย..ที่รัก”

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เอาหรอก อุปปานี่ไม่ได้เลยนะ”

“ก็แหม อากาศมันพาไป”

“อย่ามาทำพูดดี ไปได้ทุกเวลาล่ะอุปปาน่ะ”

“ก็รักนี่ จะให้ทำอย่างไรล่ะ”

“งั้นแถมหน่อยก็ได้” อึนเฮเอียงตัวเข้าหาจีฮุน เธอหอมแก้มและเลยมาถึงปาก
จุมพิตจีฮุนอย่างดูดดื่มอีกครั้ง จนจีฮุนทำท่าทางเหมือนจะเป็นลมอยู่หลังบ้าน

“ขาอ่อนหมดแล้ว พอ ๆ ถ้าไม่เข้าห้องก็พอ เดี๋ยวจะหยุดไม่อยู่
รอพี่ก่อนนะ พี่จะวิ่งรอบสวนสักสิบรอบ”

“ไปเลยค่ะ เดี๋ยวนี้พุงชักออก ไม่ออกกำลังกายเลยอุปปาน่ะ”

“จ้า ...จีฮุนวิ่งวนไปวนมาอยู่ในสวน” พอเขาวิ่งผ่านตรงที่อึนเฮนั่งอยู่ก็ก้มลง
หอมแก้เธอหนึ่งครั้ง พร้อม ๆ กับพูดออกมาว่า

“ผมรักคุณครับ” ทำเอาอึนเอหัวเราะออกมาเสียงดังจนจีฮุนต้องหันมา จุ๊ ๆ ใส่เธอ

“ก็อุปปาทำตลกทำไมล่ะ ฉันก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่นี่”
เวลาผ่านไปจนถึงค่ำจีฮุนและอึนเฮเตรียมตัวออกไปหาคุณหมอน้า
สาวฮัคยองที่คลีนิคระหว่างการเดินทางสองคนคุยกันกระหนุงกระหนิงตลอดทาง
และไม่นานนักก็ถึงคลีนิคที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านครอบครัวฮัคยอง
จีฮุนนำรถเข้าจอดหน้าคลีนิค และไม่มีคนอยู่บริวณนั้นเพราะค่อนค่างมืดมากแล้ว
อากาศหนาวเย็นคนส่วนใหญ่ก็จะอยู่ในบ้านกัน

“ไงคุณพ่อคุณแม่ สบายดีกันนะ”

“สบายดีเพื่อน เอ้าของฝาก”

“สวัสดีค่ะพี่ฮัคยอง”

“จ้ะสวัสดีคนสวย ขอบคุณนะ สำหรับของฝาก”

“ไม่เป็นไรไปหาคุณหมอเลยดีกว่า อยากรู้แล้วว่าจีเฮเป็นอย่างไรบ้าง”

“ได้สิ” ทั้งสามคนพากันเดินเข้าคลีนิค เวลานี้คลีนิคปิดแล้ว
แต่การครวจอึนเฮครั้งนี้เป็นกรณีพิเศษ เมื่อเดินเข้าไปฮัคยองจึงพาอึนเฮกับ
จีฮุนเดินเข้าไปในห้องตรวจ

“สวัสดีครับคุณหมอ / สวัสดีค่ะคุณหมอ” จีฮุนและอึนเฮกล่าวทักทายพร้อม ๆ กัน

“สวัสดีค่ะ คุณจีฮุนคุณอึนเฮ”

“เอ้อ คุณหมอเรียกพวกเราว่าจีฮุนกับอึนเฮก็ได้ครับ”

“จ้ะ ฮัคยอง หลานต้องออกไปรอข้างนอกนะ”

“อ้าว ..ผมอยู่ด้วยไม่ได้หรือครับคุณน้า” ฮัคยองทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็น

“ไม่ได้ อึนเฮเค้าเป็นผู้หญิงนะ”

“ครับ ๆ ไปจีฮุนออกไปกัน” ฮัคยองเรียกจีฮุนออกไปด้วยกัน

“อ้อ..จีฮุนอยู่ได้เพราะเค้าเป็นคุณพ่อน่ะ”

“ครับ ๆ ผมรอด้านนอกแล้วกัน” เมื่อพูดจบฮัคยองก็เดินออกจากห้องไป

“เชิญนั่งค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ/ครับ”

“ก่อนอื่นหมอต้องบอกก่อนว่าคลีนิคที่นี่เป็นการตรวจเบื้อต้นเท่านั้น
หลังจากนี้ต้องไปที่โรงพยาบาลนะคะ”
เมื่อซักประวัติเป็นที่เรียบร้อยคุณหมอก็ขอตรวจปัสสาวะอึนเฮ
อีกครั้งและทำการคลำที่ท้องของอึนเฮ

“ตามที่บอกตอนนี้ก็น่าจะสี่เดือนแล้วนะคะ ถ้านับจากวันที่บอกว่าประจำเดือนไม่มา”

“ค่ะคุณหมอ แต่หนุไม่แน่ใจค่ะ”

“ก็ต้องอัลตร้าซาวด์นะ แต่คงต้องไปที่โรงพยาบาล”

“ค่ะ อึนเฮพยัคหน้าตอบ” จีฮุนได้แต่นั่งมองหน้าหมอ และอึนเฮสลับกันไป

“แล้วมีอาการแพ้อีกหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีค่ะ แต่ว่าทานยาแก้แพ้อยู่นะคะ”

“ก็ทานไปก่อน รับประทานอาหารได้ตามปกติ อาทิตย์หน้าใช่ไหมคะ
ที่จะไปที่โรงพยาบาล”

“ครับคุณหมอ หลังจากแถลงข่าวพวกเราจะรีบไปพบคุณหมอครับ”

“ต้องตรวจภายในด้วยนะคะ เคยตรวจไหม”

“ไม่เคยค่ะ ต้องตรวจด้วยเหรอคะ”

“ค่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก ไว้หมอจะเป็นคนตรวจเองนะ อึนเฮวางใจได้”

“คุณหมอครับ ช่วงนี้อึนเฮเค้าตื่นเข้าห้องน้ำบ่อยมาก ๆ เลยครับเป็นเพราะอะไรหรือครับ”

“อ้อ..ปกติค่ะ คือเด็กเค้าเริ่มตัวใหญ่ขึ้น มดลูกก็จะขยาย
บางทีก็จะไปเบียดกับกระเพาะปัสสาวะ ก็เลยทำให้คุณแม่เข้าห้องน้ำบ่อย ๆ
ต้องทานผักผลไม้เยอะ ๆ นะคะ จะได้ไม่ท้องผูก นมก็ต้องทานทุกวัน”

“ค่ะ / ครับ”

“หึ หึ ...คุณพ่อห่วงคุณแม่กับลูกมากเลยค่ะ น่ารักจัง”

“ขอบคุณครับคุณหมอ”

“เอาเป็นว่าวันนี้ไม่มีอะไรแล้ว คราวหน้าถ้าเจอกันเรียกหมอว่าคุณน้าก็ได้นะคะW

“ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณครับ”

“คุณหมอครับ ผมมีอีกเรื่องจะถาม”

“อะไรหรือคะ ถามมาได้เลย”

“คือผมกับอึนเฮก็ยังเด็กกันอยู่ แล้วเธอก็ตั้งครรภ์อ่อน ๆ
แล้วคือว่าเราเป็นสามีภรรยากัน คือว่า คือ..” จีฮุนพูดกุก ๆ กัก ๆ
แต่คำถามนี้อึนเฮก็รู้ว่าจีฮุนจะถามอะไร เธอจึงได้แต่นั่งอมยิ้มแก้มแดง
จีฮุนเองตอนนี้ใบหูก็แดงไปด้วย

“อ้อ..เข้าใจแล้วค่ะเรื่อเพศสัมพันธ์ใช่ไหมค่ะ”

“คะ..ค..ครับ .”

“เอาเป็นว่าช่วงนี้ก็ทำได้ตามปกตินะคะ แต่ต้องแบบธรรมดาไปก่อน
แล้วหลังจากสี่เดือนกว่า ๆ ไปแล้วก็เหมือนเดิม
แต่ก็ต้องอยู่ในท่าทางที่สะดวกต่อคุณแม่ค่ะ
แล้วเช่วงที่ต้องระวังอีกครั้งก็คือช่วงที่หลังแปดเดือนไปแล้วคะ
แต่มีได้ตามปกตินะคะเพียงแต่คุณแม่ต้องอยู่ในท่าที่สะดวก หึ...หึ ฟังกันอยู่หรือเปล่าคะ”

“ฟะ ฟะ ฟังครับ .../ค่ะ” ทั้งสองคนตอบพร้อม ๆ กัน

“ขอบคุณคุณน้าหมอมาก ๆ ครับ/ค่ะ” จีฮุนก้มศรีษะขอบคุณไปพร้อม ๆ กับอึนเฮ

“ช่วยเซนต์ที่รูปนี่ให้หน่อยค่ะ ขอลายเซนต์ทั้งสองคนเลย ขวัญใจน้าหมอเลยนะนี่”

“ได้ครับ” อึนเฮและฮุนเซ็นชื่อที่รูปของเขาและเธฮเป็นรูปที่ถูกส่งเข้าทางอินเตอร์เนต
ทั้งสองคนนึกขำที่คุณหมอก็ติดตามเรื่องของพวกเค้า
และเมื่อเสร็จเรื่องทั้งสองคนพากันขอบคุณ ๆ หมอและฮัคยอง และกลับบ้านกัน
ระหว่างทางกลับบ้าน

“อุปปา นึกอย่างไงค่ะ ถึงกล้าถามเรื่องนั้น”

“ก็แหม เราก็ต้องรู้ไว้สิ”

“แต่เราสองคนรู้กันไปก่อนที่คุณหมอจะบอกอีกนะอุปปา”

“ก็นั่นสิ แต่นี้ไปก็ได้นะ แต่ต้องระวังบ้าง พี่ก็ไม่กังวลแล้วล่ะ”

“โอ้โห คิดแผนไว้เลยหรืออุปปา”

“แล้วจะพูดทำไมเนี่ยที่รัก นอน ๆ ปรับเบาะนอนเลยดึกแล้ว นอนดึกไม่ดี เอ้าทานนี่ก่อน”

“อะไรคะ”

“นมน่ะ พี่อุ่นแล้วก็เก็บใส่กระติกมาให้ เพราะคิดว่าต้องกลับดึกน่ะ”

“ขอบคุณอุปปามากนะคะ” อึนเฮยื่นหน้าไปหมอจีฮุนฟอดใหญ่
จีฮุนยกมือขึ้นจับที่แก้มของเค้าและเอื้อมือมาบีบที่แก้มของอึนเฮสองสามครั้ง

“นอนเล่นไป ร้องเพลงให้พี่ฟังด้วย เดี๋ยวถึงบ้านก็เช็ดตัวแล้วนอนเลย
พรุ่งนี้พี่ต้องไปแต่เช้านะ ลืมหรือเปล่า”

“ไม่หรอกค่ะ ฉันจะร้องเพลงให้อุปปาฟังนะ”

“จ้ะ” อึนเฮระหว่างทางกลับบ้านเธอร้องเพลงให้จีฮุนฟังจนถึงบ้านและก็หลับไป
เมื่อถึงบ้านจีฮุนอุ้มเธอเข้าบ้านและพาเธอขึ้นนอนที่เคียงอึนเอลืมตาขึ้นเมื่อถึงที่นอน

“แกล้งหลับเหรอ”

“เปล่า..หลับจริง ๆ เช็ดตัวนอนเลยดีกว่านะอุปปา”

“จ้ะ” เมื่อเสร็จธุระจีฮุนกับอึนเฮก็เข้านอนภายใต้ผ้าห่มนุ่มผืนใหญ่
ทั้งสองคนนอนกอดกันกลมและหลับไปความมือและอากาศที่เย็น
ทำให้นอนสบาย แต่ที่มากกว่าสบายคือความอุ่นใจที่ทั้งสองคนมีให้กัน
และสามารถส่งผ่านไปยังชีวิตน้อย ๆ ที่อยู่ในตัวของอึนเฮ


โปรดติดตามตอนต่อไป...................1595


ฟิคนอกรอบเมื่อถึงปี2011
-24-
ต่อค่ะ......

เช้าวันใหม่อึนเฮตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้จีฮุน ระหว่างที่เธอกำลังเตรียมอาหาร
จีฮุนเริ่มรู้สึกตัวเค้าเขยิบมือตามที่นอนแต่ไม่เห็นอึนเฮอยู่บนที่นอนจึงรีบลุกขึ้น
เมื่อเดินออกมาจากห้องนอน ก็เห็นอึนเฮกำลังเตรียมอาหารเช้าไว้สำหรับเค้า

“ทำอะไรน่ะที่รัก”

“ทำอาหารเช้าให้อุปปาค่ะ แล้วฉันก็เตรียมคิมบับใสกล่องไว้ให้ด้วย
เผื่อกลางวันจะได้ทาน”

“ฮื่อ ..ขอบคุณครับ พี่ไปอาน้ำก่อนนะ”

“ค่ะ ..”อึนเฮหันไปยิ้มหวานให้จีฮุนเค้ากำลังจะเดินกลับเข้าไป
ต้องเดินรี่มาหาเธอที่บริเวณครัว

“อ้าว ...ทำไมไม่ไปอาบน้ะล่ะคะ”

“ขอกอดก่อน ขอบคุณที่รักมาก ๆ นะ แต่วันหลังไม่ต้องเตรียมก็ได้
นอนให้อิ่มเถอะ”

“ไม่เป็นไรอุปปา แค่นี้เอง ไปเร็ว ไปอาบน้ำเดี๋ยวผู้จัดการคิมมาแล้วไม่ทันนะ”
“จ้ะ ๆ” จีฮุนเดินเข้าห้องอาบน้ำแต่งตัว
ไม่นานนักเขาก็ออกมานั่งรับประทานอาหารกับอึนเฮ

“อยู่คนเดียวได้นะ ให้โทรบอกโซลองมาอยู่เป็นเพื่อนมั้ย”

“ไม่เป็นไรคะอุปปา โซลองก็ต้องทำงานของเขา ฉันอยู่ได้ค่ะ”

“ไว้แถลงข่าวแล้ว ไปอยู่คอนโดนะ จะได้ไม่ไกลมากนัก
ถ้าพี่ทำงานต่างจังหวัด ก็ไปด้วยกัน ที่รักก็อยู่ที่โรงแรมดีมั้ย”

“ค่อยคิดกันเป็นครั้ง ๆ ไปดีกว่าอุปปา อย่าเพิ่งไปคิดอะไรไปมากค่ะ”

“จ้ะ แล้วพี่จะโทรมาบ่อย ๆ นะ”

“ค่ะ อิ่มแล้วออกไปรอผู้จัดการคิดที่หน้าบ้านกันดีกว่า”

“จ้ะ” ทังสองคนเดินลงจากบ้าน ไปนั่งอยู่บริเวณหน้าบ้านเพื่อรอผู้จัดการคิด
ไม่นานนักเขาก็มาถึง จีฮุนเปิดประตู ผู้จัดการคิมมายืนรอที่หน้าประตู
กล่าวทักทายกับอึนเฮ จีฮุนหันมาหอมแก้มถึนเฮก่อนจะขึ้นรถไป
อึนเฮยืนมองตามรถที่เคลื่อนตัวออกไป ตัวเธอเองบอกว่าไม่เป้นไร
แต่ในใจก็หวิว ๆ เช่นกัน เพราะตลอดเดือนที่ผ่านมาเธออยู่กับจีฮุนทุกวัน
ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ แต่ขณะนี่เธอกำลังมีชีวิตน้อย ๆ อีกหนึ่งชีวิตในร่างกาย
เธอจึงรู้สึกเหงา ๆ กว่าทุกครั้งที่ต้องอยู่คนเดียว

“เฮ้อออออ...ขึ้นบ้านดีกว่า” อึนเฮนั่งดูทีวีได้ชั่วโมงกว่า ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดัง

“สวัสดีค่ะ”

“พี่เองที่รัก ถึงแล้ว”

“อุปปา!!!! ทำไมเร็วจัง”

“ก็พอออกมาก็ขับรถเองซะเลย จะได้ถึงเร็ว ๆ น่าจะใช้เวลาถึงเกือบเย็นนะ
แล้วทานอาหารให้ครบมือนะจ้ะ”

“ค่ะอุปปา” อึนเฮตอบไปพรอ้ม ๆ กับน้ำตาที่คลอ ๆ อยู่ที่ดวงตาของเธอ

“เท่านี้ก่อนนะ เดี๋ยวช่วงพักพี่จะโทรหานะ แล้วอย่าลืมทานยาล่ะ
อ้อ...พี่โทรหาคุณแม่ท่านบอกว่าวันนี้จะให้คนส่งอาหารบำรุงมาให้ที่บ้านนะจ้ะ”

“ค่ะ อุปปาทำงานสบาย ๆ นะคะ ไม่ต้องห่วงฉัน ถ้ามีอะไรฉันจะโทรหาอุปปาค่ะ”

“จ้ะ....เท่านี่ก่อนนะ เค้าเรียกแล้ว”

“ค่ะอุปปา ..”ระหว่างที่ตัดสายโทรศํพท์ไป อึนเฮนั่งอมยิ้มทั้งน้ำตาที่หยดลงมา
เธอกำลังมีความสุขและปลื้มใจที่จีฮุนเป็นห่วงเธอมากมายขนาดนี้
เธอพยายามหยิบหนังสือสบาย ๆ ขึ้นมาอ่าน พร้อม ๆ กับเปิดเพลงฟังสบาย ๆ
เพื่อรอสามีสุดที่รักกลับมาอากาศที่เริ่มเย็นลง พระอาทิตย์ที่ตกเร็วกกว่าปกติ
ในช่วงหน้าหนาว ทำเอาอึนเฮยิ่งรู้สึกเหงา และเดินไปเดินมาอยู่ในบ้านคนเดียว
และไม่นานนักเธอก็ได้ยินเสียงประตูอัตโนมัติหน้าบ้านเลื่อนออก จีฮุนเดินข้ามาพร้อม ๆ
กับถุงอาหารในมือจำนวนมาก

“อุปปา มาแล้ว” อึนเฮวิ่งออกไปที่หน้าบ้านกำลังจะวิ่งลงบันใด จีฮุนร้องตะโกนทักทันที

“อย่า ๆ หยุด ๆ อยู่ตรงนั้นแหล่ะค่ะที่รัก” อึนเฮได้ยินเสียงชะงักทันที

“นึกแล้วว่าต้องวิ่งลงบันใดมา เดี๋ยวพี่ขึ้นไปเอง ไม่ต้องลงมา”
จีฮุนรีบวิ่งขึ้นบันใดทันที

“ทำไมล่ะ ฉันอยากวิ่งไปหานี่ เป็นอะไรหรือ”

“ที่รักเค้าห้ามวิ่งไง แล้วนี่จะวิ่งลงบันใดด้วยนะ ถ้าล้มไปล่ะ จะทำอย่างไร”

“ฉันลืมอีกแล้วอุปปา สงสัยต้องรอจนท้องใหญ่ออกมาแน่ ๆ”

“อุปาวันนี้พี่จีนุโทรมาบอกว่าให้เตรียมตัว เพราะอาจจะแถลงข่าวต้นอาทิตย์หน้าเลยนะ”

“นี่จ้ะสมุดบัญชี”

“ของใครคะอุปปา”

“ของจีเฮไง พี่เพิ่งไปเปิดมาวันนี้ตอนช่วงพัก พอดีเค้าถ่ายที่หน้าธนาคารพอดี”

“แล้วทำไมรีบเปิดล่ะคะ”

“ก็พี่จะเอาค่าตัวครั้งนี้ใส่ไว้ในนี้เลย บอกเค้าไปแล้ว
อีกสามสี่วันคงโอนเงินเข้าบัญชีให้แล้วล่ะ”

“หือ..อุปปานี่รอบรอบ แล้วซื้ออะไรมาเยอะเลยค่ะ”

“ขาห่านตุ๋นยาจีนน่ะ ซื้อมาให้น่ะ แล้วก็พวกของที่จะเอาไว้ทำอาหารทานกันไง
เข้าบ้านกันดีกว่าหนาว”

“ค่ะ อุปปาหิวหรือยัง ฉันทำอาหารไว้ด้วย”

“หิว แต่อาบน้ำก่อนดีกว่า แล้วค่อยทาน ที่รักทานหรือยังจ้ะ"

“ทานแล้วค่ะ แต่เดี๋ยวจะทานผลไม้เป็นเพื่อนอุปปา”

“จ้ะ พี่เอาของใส่ตู้เย็นก่อน แล้วไปอาบน้ำ”

“ไม่เป็นไร ฉันเก็บเอง จะเอาลงกล่อง อุปปาไปอาบน้ำเลย
เร็ว ๆ ด้วยฉันคิดถึงอยากอยู่ใกล้ ๆ”

“ฮ่า ๆ ๆ ขี้อ้อน เดี๋ยวมานะ” จีฮุนหันมากอดอึนเฮและขยี้ที่ศรีษะเธอ
ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป อึนเฮรีบจัดการอุ่นอาหารและตั้งโต๊ะรอจีฮุน
และไม่นานนักเขาก็เดินมาที่โต๊ะอาหาร

“โอ้โห น่าทานจัง ทำเองเหรอที่รัก”

“ใช่ ฉันเห็นอุปปาชอบทานวันนี้ก็เลยทำต้มจืดวากาเมะ ทานร้อน ๆ กับข้าวสวย
ไม่อยากจะคิด”

“ทำไมล่ะ ทำไมไม่อยากจะคิด”

“ก็ฉันมันก็อยากจะทานอีกนะสิอุปปา ไก่ทอดนี่ฉันก็ทำเองนะ
ทานกับน้ำจิ้มแล้วก็กิมจิอร่อยที่สุด”

“งั้นพี่ทานเลยนะ ที่รักหิวอีกหรือเปล่า”

“เฮ้ออออ ...ฉันน่ะอุปปาหิวทั้งวันเลย เมื่อเย็นก็ทานต้มจืดนี่ไป
แล้วก็น่องไก่ตั้งหลายน่องแนะ”

“หลายน่ะกี่น่องล่ะ”

“ฮื่อ...” อึนเฮชูนิ้วขึ้นมาแล้วรีบเอาลงไป

“มองไม่ทัน ฮื่อเมื่อกี้กี่น่องนะ”

“ห้าค่ะ” อึนเฮอมยิ้มนิด ๆ

“หา..อะไรนะ ห้าน่อง ทานเข้าไปได้อย่างไรที่รัก”

“ก็แป้งมันกรอบ ฉันก็เลยเผลอไปหน่อย”

“เฮ้อออออ...พี่ล่ะกลัวจัง คราวหลังเอาแต่พออิ่มนะ เดี๋ยวน้ำหนักขึ้นเยอะ หลังคลอดจะยุ่งน่ะสิ”

“ค่ะ แต่ขออีกน่องได้ป่ะล่ะอุปปา”

“หึ ๆ ๆ เอาสิ แค่วันนี้นะ” อึนเฮยิ้มแป้นออกมาทันที

“ค่ะ ..”เธอหยิบน่องไก่และรีบทานจนจีฮุนมองแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

“หึ หึ ...เหมือนเด็ก ๆ เลย” ทั้งสองคนนั่งทานไปเรื่อย ๆ
จีฮุนตักน้ำแกงป้อนใส่ปากอึนเฮเธอก็อ้าปากรับอาหารที่เค้าป้อนให้
ระหว่างนั้นเธอก็หัวเราะคิกคักอารมณ์ดีตลอดที่ได้ทาน

“อิ่มแล้ว... พี่เก็บเองที่รักไปแปรงฟันซะนะ ผู้หญิงตั้งท้องต้องดูแลฟันดี ๆ ด้วย
เพราะจะขาดแคลเซี่ยมเดี๋ยวฟันจะเสีย"

“ขอบคุณค่ะ แล้วฉันจะไปรอที่ห้องนั่งเล่นนะคะอุปปา” ดูซีรีย์ซักหน่อย

“จ้ะ” เมื่อจีฮุนเก็บโค๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อย เค้าเข้าห้องอาบน้ำก่อน
ที่จะมาหาอึนเฮที่ห้องนั่งเล่น เมื่อเข้ามาถึงห้องนั่งเล่นก็ต้องยิ้มออกมา
อึนเฮนอนหลับอยู่บนโซฟา เค้าสอดแขนเพื่อจะอุ้มเธอเข้าห้องนอนแต่อึนเฮก็รู้สึกตัวเสียก่อน

“อุปปา !! เพิ่งเสร็จเหรอคะ ฉันหลับไปตอนไหนเนี่ย”

“พี่ไปอาบน้ำมาด้วย กำลังจะอุ้มเข้าไปนอน”

“ไม่เอาฉันจะรอคุยกับอุปปาก่อน...งานเป็นอย่างไรบ้างคะ”
จีฮุนลงนั่งที่โซฟา อึนเฮเขยิบขึ้นหนุนที่ตักของจีฮุน แล้วถ่ายคู่กับใครคะ

“ก็ผู้หญิงคนเดิมนั่นแหละ แต่ว่าเธอหายไปพักหนึ่งนะ
ตอนแรกก็ว่าจะให้คนอื่นถ่ายแทน แต่พอดีติดต่อเธอได้ก็เลยให้เธอมาถ่ายกับพี่”

“ดีจัง อุปปาง่วงหรือยังคะ”

“ก็นิดหน่อย ไปนอนเลยมั้ย พี่จะอ่านหนังสือสักหน่อย ไม่ค่อยได้อ่านเลยช่วงนี้”

“อ่านให้ฉันฟังด้วยนะ ไปอ่านที่ห้องนอนนะคะ”

“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ไปหยิบหนังสือที่ห้องหนังสือก่อน”

“ค่ะ ฉันปิดทีวีแล้วไปรอที่ห้องนะ”

“จ้ะ” จีฮุนก้มลงจุมพิตอึนเฮที่ศรีษะก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและเดินเข้าห้องหนังสือไป
ไม่นานนักเค้าก็หยิบหนังสือเข้าห้องเพื่อไปอ่านให้อึนเฮฟัง

“มาแล้ว ๆ อุปปา นั่งอ่าน ฉันจะนอนหนุนตักอุปปาด้วย”

“จ้ะ สองวันนี้เป็นอะไรทำไมขี้อ้อนจัง”

“ป่าวซะหน่อย ฉันแค่อยากอยู่ใกล้”

“หึ หึ พี่ชอบแบบนี้จัง ปกติขี้งอล”

“ฉันนะหรือชอบงอลอุปปา” อึนเฮเงยหน้าขึ้นมองหน้าจีฮุนแล้วก็ยิ้มตาหยีให้

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ อะไรล่ะหน้าแบบนี้”

“คือว่า วันนี้เหนื่อยมั้ย”

“นิดหน่อย มีอะไรหรือ”

“พอจะทำอย่างอื่นไหวมั้ย” อึนเฮทำหน้าทะเล้น

“ฮ่า ๆ ไหวสิ ก็จะพอดีหลับสบายน่ะ” จีฮุนยิ้มหวานส่งสายตาเป็นประกายให้อึนเฮ
และวางหนังสือลงทันที อึนเฮเขยิบตัวขึ้นหนุนหมอ ไม่นานนักไฟในห้องก็ดับลง
คงเหลือแต่ไฟหัวเตียงสีขาวนวลค่ำคืนนั้นเป็นอีกคืนหนึ่งที่ทั้งสองคนมอบความรัก
ให้กันอย่างเต็มเปี่ยม ความรักที่แม้เวลาจะผ่านมาไม่ใช่น้อย แต่ความมั่นคงที่เพิ่มมาก
ขึ้นตามวาระและเวลาที่ล่วงมานั้น กลับยิ่งทวีคูณขึ้นอย่างไม่มีวันจบ
เสียงเพรียกชื่อของกันและกันดังแผ่ว ๆ เหมือนลมพัดผ่านใบไม้ยามค่ำคืน
และไม่นานนักคนทั้งสองคนก็เสมือนล่องลอยสู่ห้วงอากาศ
อึนเฮซุกอยู่ที่อกอุ่นของจีฮุนคุยกันกระหนุ่งกระหนิงจนหลับไป

โปรดติดตามตอนต่อไป.....1627

ตอนต่อไปต่อที่หน้า 1600 ค่ะ

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#11999 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:28 AM

เมื่อสักครู่ที่นองซอร์ทักมาพี่เห็นแล้วนะคะ พอดีพี่กำลังเก็บโพสก็เลยไม่ได้ตอบ

สวั้สดีอีกครั้งค่ะ พักผ่อนเยอะ ๆ นะซอร์ thesis ใกล้เสร็จหรือยังคะ เอาใจช่วยค่ะ

สู้ ๆ

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom


#12000 colly

    Advanced Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 5,524 posts

Posted 11 March 2009 - 01:29 AM

QUOTE(took'tis @ Mar 11 2009, 01:19 AM)
ซอร์เราลบโพสเรากันก่อน คุณแม่จะอัพฟิค

รึคุณแม่ เมา เหมือน ฉันวุ้ยยยยยยยยยยยยย






สวัสดีตุ๊กติส ไม่เป็นไรจ้ะ น้องซอร์ด้วย โพสตามสบายเลย พี่พอแล้วหล่ะ

เอาไว้ใส่ฟิคสั้น จะรวมหน้าจ้ะ จะช่วยกันจัดบ้านจะได้ดูง่าย ๆ ค่ะ

พอใส่ที่หน้านี้แล้ว หน้าเก่า ๆ ก็จะลบออกค่ะ

user posted image
영원히 사랑해요. collyandmom






1 user(s) are reading this topic

0 members, 1 guests, 0 anonymous users