Jump to content


★(3 ดงบัง & 2 WG) ~ ♥ ~ FOREVER ~ ♥ ~★


193 replies to this topic

#1 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 22 December 2008 - 01:45 PM

Posted ImagePosted Image




Posted Image







Posted Image DEEMO PRESENT Posted Image







Posted Image




.


.


.


.





สวัสดีค๊าทุกคน . . . ในที่สุดเรื่องนี้ก็กลับมาแล้วแต่ว่าจะไม่ใช่แนวเดิมแล้วนะคะ

เพิ่งมาคิดได้ว่าถ้ายังแต่งเรื่องเดิมต่อไป คงจะไม่คนอ่านงงคนแต่งก็งงตายไปเอง (ฮา)

การกลับมาของเรื่องนี้ เรายังวางผู้ชาย 2 คนเป็นคนเดิมนะคะแต่ผู้หญิงเปลี่ยนแปลง ๆ

แถมเพิ่มอีกหนึ่งชายเค้ามาซะงั้นแหละเห็นว่ามีแค่ 4 คนกลัวจะเหงากัน (หวังดีๆ)

เอาเป็นว่าการกลับมาครั้งนี้ของเรื่อง Forever จะไม่เหมือนเดิมแน่นอน

ขอให้ทุกคนลืมเรื่องเก่าไปนะคะ แล้วมาติดตามชื่อเรื่องเดิมแต่เนื้อหาข้างในยกเครื่องใหม่หมดค๊า

ลืม !! แนะนำตัวเองไป

คนแต่งชื่อ ดรีม นะคะอายุก็ 24 ปีแล้วล่ะ กำลังดีหรือว่าเริ่มมากแล้วอ่ะ --"

รักยุนโฮเป็นพิเศษไม่เกี่ยวเท่าไหร่แต่อยากบอก (ฮา)

ยินดีต้อนรับแฟน ๆ ที่ติดตามกันมานานและแฟน ๆ ที่มาใหม่ด้วยนะคะ ^^





Posted ImagePosted Image



user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#2 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 22 December 2008 - 01:46 PM

CHARACTER




Posted Image


จียอน -- หล่อ มั่นใจ เท่ห์ รวย . . . ชายหนุ่มสุด perfect แห่งศตวรรษที่ 21
เค้าเป็นคนที่คุยสนุก ยิ้มเก่ง แต่ช่างผิดกับภายนอกของเค้าอย่างแรงที่ดูหยิ่งซะจนคนเค้าหมันไส้




Posted Image


เฮอิน -- ชายหนุ่มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง เคร่งขรึมจนสาว ๆ พากันชื่นชอบมากมาย
เค้าเป็นคนที่จริงจัง เคร่งขรึมไปงั้นให้พอดูน่าเชื่อถือ แต่จริง ๆ แล้วความฮาและความรั่วเท่านั้นแหละที่เค้ามี



Posted Image


อึนบี -- สาวน้อยที่เพียบพร้อมเพื่อนสนิทของจียอน ใคร ๆ ก็พากันอิจฉาเธอเพราะคิดว่าเธอคือแฟนของเค้า
เธอเป็นสาวมั่นและเธอชอบวางแผน เธอมักช่วยเหลือเพื่อนรักของเธอเสมอเมื่อเวลาที่เค้าต้องการ(ตัวช่วย)




Posted Image


มินจอง -- หญิงสาวสุดแสนเปรี้ยวจี๊ดไม่มีผู้ชายคนไหนที่มองเธอแค่ครั้งเดียว เพื่อนรักของเธอก็คือเฮอินผู้จริงจังไปซะทุกเรื่อง
เธอเป็นคนที่เฮฮาปาร์ตี้ ยิ้มแย้มได้ตลอด ไปไหนไปกัน ไม่กลัวใคร นิสัยคล้ายผู้ชาย ใครทำเรา ๆ ต้องเอาคืน !!




Posted Image


แทยัง -- รุ่นพี่ที่ใคร ๆ ต่างก็นับถือ เค้าคือหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่มีแฟนมาแล้วนับไม่ถ้วน
เค้าเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง เจ้าชู้ เค้าหมายปองผู้หญิงสวย ๆ ทุกคนและเค้ามีความอิจฉาเป็นหลักในการดำเนินชีวิต




Posted ImagePosted ImagePosted ImagePosted Image


user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#3 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 22 December 2008 - 01:46 PM

Posted Image





INTRO




เฮอิน & มินจอง



" นี่ !! ฉันถามจริงเถอะกระโปรงแกน่ะซักแล้วหดหรือว่าเค้าตัดผ้าไม่พอห๊ะ ? " เฮอินมองคนตรงหน้าแล้วส่ายหน้า

" แกก็พูดไป . . กระโปรงตัวเนี้ยฉันเพิ่งถอยมาเมื่อวานเองนะสวยจะตาย " มินจองยืนหมุนไปหมุนมาอย่างสบายใจ

" ขอร้องล่ะเลิกหมุนซะที ไอ้พวกบ้ากามตรงโน้นเลือดกำเดาจะไหลหมดตัวแล้ว " เฮอินเหล่มองไปทางซ้ายสิบนาฬิกา

" ฮ่า ๆ พวกนั้นก็ได้แค่มองนั่นแหละไม่มีวันได้แอ้มฉันหรอกย่ะ " มินจองยิ้มหวานพร้อมโบกมือไปให้

" แล้วฉันจะคอยดู . . เฮ้ย !!! มองไรกันวะ ? "เฮอินตะโกนสุดเสียงจนกลุ่มที่จ้องอยู่แตกหือ

" เฮอินแกดูดิ คู่ perfect มาแล้ว " สายตาของทั้งสองไปหยุดอยู่ที่รถสปอร์ตที่เพิ่งขับเข้ามาจอด

" น่าอิจฉาหมอนั่นเนอะ บ้านรวย ตัวเองก็หล่อแถมแฟนยังสวยอีกแต่ติดตรงที่ดูหยิ่ง ๆ ว่ะ " เฮอินมอง

" แกก็คิดอย่างนั้นใช่ม่ะ ? เค้าหล่อมากเลยเนอะ " มินจองยกมือทาบที่หัวใจ

" แกชอบหมอนั่นเหรอมินจอง ? มันหยิ่งได้โล่ห์เลยนะ " เฮอินพูดเสร็จแล้วตามด้วยฝ่ามือไปเต็ม ๆ หลัง

" โอ๊ย !! ป่าวนะ "

" งั้นเหรอ ? แล้วในสายตาของแก ๆ ว่าอึนบีสวยมั้ย ? "

" แก ๆ รักเธอใช่ม่ะ ? " มินจองหันมาชี้หน้า

" ฉะ . . ฉะ . . ฉันป่าวนะ " เฮอินก้มหน้า

" แกโกหกแน่ ๆ เวลาแกโกหกแกชอบติดอ่าง " มินจองทุบเฮอินอย่างรัว

" ป่ะ . . ป่ะ . . ป่าวน๊าาาา " เฮอินหัวเราะพร้อมยกมือบังหน้าตัวเองไว้





Posted Image




จียอน & อึนบี



" วันนี้อากาศดีออกทำไมไม่ให้ฉันเปิดหลังคารถล่ะ ? " จียอนถามขึ้น

" ไม่เอาหรอกเธอขับรถเร็วจะตาย เดี๋ยวผมฉันเสียทรงหมด " อึนบียักคิ้วให้

" เย็นนี้ว่างหรือเปล่า ? "

" ว่างทำไมเหรอ ? "

" อึนบีเพื่อนรักของจียอน " จียอนยิ้มหวาน

" มีอะไรอีกล่ะจ้ะเพื่อนรัก ? " อึนบีบีบจมูกของจียอนไปมา

" คือเย็นนี้ที่บ้านให้ฉันไปกินข้าวกับลูกสาวเพื่อนพ่อน่ะ เธอไม่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย ? " จียอนรีบจับมือทันที

" ทำไมเค้าคือว่าที่ลูกสะใภ้เหรอ ? " อึนบีตาโต

" ไม่รู้อ่ะแต่ฉันต้องกันไว้ก่อนดีกว่า . . . ไปนะอึนบี " จียอนทำหน้าอ้อนสุดฤิทธิ์

" ก็ได้แต่เธอต้องเลี้ยงข้าวฉัน 3 วัน 6 มื้อเลยนะเข้าใจมั้ย ? " อึนบียิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

" ได้เลยเรื่องเลี้ยงข้าวสบายอยู่แล้วสำหรับคนอย่างจียอน " จียอนเดินยิ้มนำไป

" . . . . " อึนบีหยุดยืนมอง

" กินไร . . . อึนบีมองอะไรอยู่ล่ะ ? " จียอนเดินกลับมาหา

" มินจองที่อยู่คณะวิศวะเค้าสวยจังเลย เฮอินก็หล่อเค้าเหมาะสมกันดีจัง "

" ผู้หญิงที่นุ่งประโปรงสั้นนั่นน่ะเหรอชื่อมินยอง " จียอนมองบ้าง

" คู่นั้นน่ะเป็นอันดับ 1 ของคณวิศวะเลยนะ น่าอิจฉาจัง " อึนบีถอนหายใจอย่างแรง

" ฉันไม่เห็นว่าคู่นั้นน่าอิจฉาเลยใครจะมาสู้เราได้ ยังไงซะบริหารก็ดีว่าวิศวะอยู่แล้ว . . ไปเถอะ " จียอนหันมองทั้งคู่อีกครั้งก่อนจะดึงเพื่อนสาวให้เดินตาม




Posted Image

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#4 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 22 December 2008 - 01:46 PM

Posted Image


Posted Image LINK . . Posted Image


Chapter 1-11 หน้าแรก

Chapter 12

Chapter 13

Chapter 14

Chapter 15

Chapter 16

ชี้แจง + Chapter 17

Chapter 18

Chapter 19

Chapter 20 Posted Image





Posted ImagePosted Image


user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#5 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 22 December 2008 - 01:59 PM

Chapter 1




ณ มหาลัยแห่งหนึ่ง . . .




" คัง มินจอง !! ปาร์ค เฮอิน !!! "


" ครับจารย์ !! " เฮอินเด้งตัวขึ้นนั่งทันที


" ตื่นแล้วเรอะ ? ตื่นแล้วก็ช่วยหันไปดีดหัวคนข้าง ๆ ให้ตื่นด้วย " เฮอินพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเงื้อมือไป



~ ปึก~



" ใครวะ ? ใครกล้าดีดหัวฉัน ? " มินจองสะดุ้งตื่นมามองทั้งตาขวาง


" ฉันเอง " เฮอินยกมือพร้อมยิ้มแหย ๆ


" ไอ้บ้า ! แกบ้าไงมาดีดหัวฉันทำไมเนี่ย ? "


" ฉันต้องทำตามคำสั่งอ่ะแกเข้าใจฉันใช่มั้ย ? " เฮอินทำหน้าเศร้า


" ไม่เข้าใจ . . ใคร ๆ สั่งห๊ะ ? " มินจองถลึงตาใส่


" ฉันเนี่ยแหละสั่ง "


" อะ . . อาจารย์ยูสวัสดีค่ะ " มินจองหันมาโค้งอย่างสวยงาม


" หลับได้หลับดีนะเมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอไง ? " อาจารย์ยืนกอดอกมองทั้งคู่


" นอนนิดเดียวเองค่ะ เมื่อคืนเฮอินชวนเล่มเกมออนไลน์เลยนอนดึกค่ะ (ยิ้ม) "


" ถึงว่าซิหลับกันทั้งคู่ พวกเธอนี่นะเป็นแฟนกันทำไมไม่ดูแลกัน ทำไมไม่ประคับประคองกันก้าวเดินไปทำบบนี้ใช้ได้เหรอเล่นเกมกันจนนอนดึกน่ะ "


" โธ่ ! อาจารย์หนูบอกแล้วว่าเราไม่ได้เป็นแฟนกันทำไมอาจารย์ไม่เชื่อค๊ะ ? " มินจองหันไปมองหน้าเฮอินเหมือนส่งสัญญาณ


" ใช่ครับเราเป็นเพื่อนรักกันต่างหาก ผมกับมินจองเราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ประถมแล้ว ผมว่าผมบอกไปไม่ต่ำกว่า 50 ครั้งแล้วนะครับ " เฮอินทำหน้าเซ็งสุดขีด


" ฉันไม่เชื่อ " อาจารย์บอก


" ว่าแล้ว " ทั้งคู่พูดพร้อมกัน


" งั้นก็ตามใจครับ อาจารย์จะบอกว่าไงก็ตามสบายล่ะกันนะครับ " เฮอินพยักหน้า


" ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องพูดเลย เดี๋ยวตามฉันไปที่ห้องด้วยนะ " อาจารย์สั่งเสร็จเตรียมหันหลังกลับ



" สมน้ำหน้าอาจารย์เรียกแกน่ะ " มินจองหัวเราะน้อย ๆ



" เค้าเรียกแกต่างหากไม่ใช่ฉัน " เฮอินแลบลิ้นใส่



" เค้าเรียกแก " มินจอง..



" เค้าบอกแก " เฮอิน ..



" Stop !! ไปพบฉันทั้งคู่นั่นแหละโอเค้ ? "



" . . . . . " ทั้งสองพยักหน้าแล้วหันไปมองค้อนกัน






" เฮอินทีหลังแกอย่ามาชวนฉันเล่นเกมอีกนะ "


" ใครใช้ให้แกหลับล่ะ " เฮอินยักไหล่


" . . . . " มินจองจ้องหน้า


" โอเค ๆ ฉันผิด เดี๋ยวฉันทำงานของฉันเสร็จแล้วจะช่วยแกร่างแบบก็แล้วกันนะ "


" อ าจารย์เค้าจะฆ่าฉันแน่ ๆ ถึงได้ให้ร่างแบบเยอะขนาดนี้อ่ะ " มินจองขยี้หัวตัวเองไปมา


" เอาเถอะน่าก็บอกแล้วว่าจะช่วย แกก็ร่างนำไปก่อนล่ะกันนะ " เฮอินตบไหล่เบา ๆ


" นี่ ! เดี๋ยวนะ " มินจองดึงเสื้อเฮอินไว้


" อะไร ? "


" อย่าเดินไปทางนั้น "


" ทำไมอ่ะ ? ฉันจะไปกินข้าว . . หิว "


" อย่าไปทางนั้นดี้ " มินจองดึง


" ทำไมไปไม่ได้เล่า ? " เฮอินหันมามองชักเริ่มหงุดหงิด


" บอกอย่าไปก็อย่าไปดิไปทางอื่นกัน " มินจองดึงให้เฮอินเดินตาม


" ไม่ไปฉันจะไปทางนี้ไปทางนั้นอ้อมจะตาย แล้วแกก็ปล่อยฉันได้แล้ว " เฮอินพยามยามแกะมือมินจองออก


" ไม่ปล่อย " มินจองดึงกลับ


" มินจองเป็นอะไรเนี่ย . . ปล่อยนะ " ทั้งคู่ต่างคนต่างดึงจนเฮอินยอมแพ้ปล่อยมือจากเสื้อมินจองเลยถลาไปตามแรง


" มินจองงงง " เฮอินเรียก




~ผลัก~




" ตรงนี้ใช่ที่เล่นเหรอคุณ ? " ประโยคนี้ลอยมากระแทกหู


" ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ " มินจองโค้งให้ทั้ง ๆ ที่นั่งอยู่


" มินจองเป็นอะไรรึเปล่า ? บอกแล้วว่าอย่าดึงก็ไม่เชื่อ " เฮอินวิ่งเข้ามาพยุ่ง


" คุณน่ะเหรอมินจอง ? " หนึ่งในสอนคนที่โดนกระแทกพูดขึ้น


" ใช่ ! แล้วจะทะ . . . " มินจองหันหน้าไปมองเธอก็ตาโตทันที


" ทะอะไร ? นี่แกกำลังจะพูดอะไรของแกน่ะห๊ะ ? " เฮอินว่า


" ลี จียอนนายนี่เองถึงว่าคำพูดถึงได้แปล่ง ๆ " มินจองเชิดหน้าขึ้นแล้วพูด


" นี่น่ะเหรอคู่อันดับ 1 ของคณะวิศวะ ดูเหมือนคู่ลุงกับป้าที่ไม่มีอะไรทำแล้วชอบหาเรื่องทะเลาะกันเลยนะ " จียอนพูดหน้านิ่ง


" อะไรนะ ? ไม่มีอะไรทำ - ลุงกับป้างั้นเหรอหมายความว่าไง ? " เฮอินเม้มปากทันที


" เอาเถอะเราไม่จำเป็นต้องอธิบายอีก เป็นธรรมดาที่คนใช้แรงงาน

จะเข้าใจอะไรได้ช้ากว่าคนที่เค้านั่งอยู่แต่ในห้องแอร์น่ะ .. ไปเถอะจียอน " เพื่อนจียอนยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนที่ทั้งคู่จะเดินผ่านไป


" มันด่าเรา ๆ " เฮอินก้มลงเก็บงาน


" . . . . " มินจองเม้มปากแล้วกำมือแน่น


" นี่แกจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ? " เฮอินว่า


" ขอบอกให้รู้ไว้ว่าห้องแอร์เย็น ๆ ที่พวกนายนั่งกันน่ะก็ได้พวกใช้แรงงานอย่างฉันเนี่ยแหละที่เป็นคนทำให้ " มินจองตะโกนเต็มที่


" เยี่ยม !! ทำไมพวกคณะบริหารถึงได้ชอบเหน็บพวกเรานักนะฉันล่ะไม่เข้าใจ " เฮอินส่ายหน้า


" นั่นน่ะดิ สงสัยโรคจิตมั้ง " มินจองก็ส่ายหน้า


" เออ . . แล้;ทำไมแกถึงไม่ให้ฉันเดินไปทางนั้นห๊ะ ? "


" ฉันเห็นพี่แทยังน่ะ "


" อ๋อ . . ไอ้รุ่นพี่หน้าสวยที่ชอบฟันหญิงน่ะเหรอ ? " เฮอินพูดเสร็จทำปากแบะ


" พูดดี ๆ ได้มั้ยเดี๋ยวก็มีคนได้ยินหรอก "


" ทำไมแกกลัวว่ามันจะเสียใจเหรอไง ? "


" ป่าวนี่ "


" แล้วที่แกไม่เดินไปทางนั้นแกกลัวมันเหรอไงมินจอง ? "


" ฉันไม่กลัวใครทั้งนั้นแหละฉันแค่ไม่อยากเจอก็แค่นั้น "


" ดีนะที่ฉันดึงแกออกห่างจากมันมาได้ ไม่งั้นแกได้เสียใจเพราะคนอย่างมันแน่ ๆ " เฮอินหันไปมองหน้าเพื่อนเค้า


" เลิกพูดเถอะแกหิวไม่ใช่เหรอ ? ไปกินข้าวกัน " มินจองดึงเฮอินให้รีบเดิน




" มีเรื่องอะไรกันเหรอ ? ฉันเห็นเธอยืนคุยกับมินจองแล้วก็เฮอินตั้งนานแน่ะ " อึนบีถามขึ้นเมื่อจียอนเดินเข้าไปหาเธอ


" ผู้หญิงคนนั้นชนเพื่อนฉันน่ะก็เลยต่อปากต่อคำกันนิดหน่อย " จียอนยิ้ม


" เธอคงไม่ได้ไปว่าเค้าหรอกนะใช่มั้ย ? "


" ฉันป่าว "


" ดีแล้วล่ะอย่าไปว่าเค้านักเลย มีแต่คนเค้าบอกว่าถ้าพวกที่ไม่เก่งจริงน่ะเรียนวิศวะไม่ได้หรอกนะจียอน " อึนบีเหล่มอง


" เหรอ ? " จียอนพยักหน้าแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง


" นี่เธอไม่เชื่อฉันเหรอ ? " อึนบีเดินตาม


" อึนบี " จียอนหยุดเดินแล้วหันกลับมา


" จู่ ๆ ก็หยุดเดินตกใจหมด "


" มินจองน่ะเค้านามสกุลอะไรเหรอ ? "


" คังน่ะ . . คัง มินจอง "


" คัง มินจอง ๆ เฮ้ย !!! "


" มีอะไรเหรอ ? "


" เค้าเป็นลูกของบริษัทก่อสร้างคังกรุ๊ปใช่มั้ย ? "


" ใช่แล้วล่ะ " อึนบีพยักหน้ารัว


" โลกกลมจริง ๆ นะเนี่ย "


" ทำไมเหรอจียอน ? "


" ก็เย็นนี้คนที่ฉันต้องไปกินข้าวด้วยก็คือ คัง มินจองนั่นแหละ "


" ห๊า !!!! "


" นี่มันอะไรกันเนี่ย ? " จียอนหัวเราะน้อย ๆ


" จียอนถามจริง ๆ นะ เธอแน่ใจใช่มั้ย ? ว่าเธอไม่ได้ไปว่าอะไรเค้าน่ะ " อึนบีจ้องหน้า


" . . . . . " จียอนไม่ตอบอะไรนอกจากหันหน้าหนีไปทางอื่น


" เธอไม่ได้ว่าเค้าใช่มั้ย ? "


" ก็นิดนึงอ่ะ "


" นี่ ! เธอไม่เคยได้ยินเหรอที่มินจองชอบพูดว่า ใครทำเรา ๆ ต้องเอาคืนน่ะ "


" ขนาดนั้นเลยเหรอ ? " หลังจากอึนบีบอกจียอนก็เริ่มมีสีหน้ากังวลขึ้นทันที


" อ้าว . . . จียอน "


" พี่แทยังสวัสดีครับ " จียอนโค้ง


" หวัดดีจ้ะอึนบี " แทยังหันมายิ้มหวานให้


" สวัสดีค่ะ " อึนบีโค้งแล้วยิ้มน้อย ๆ


" เป็นอะไรกันหน้าเครียดเชียวทั้งคู่ " แทยังมองหน้าทั้งคู่สลับไปมา


" ป่าวครับไม่มีอะไร ? " จียอนส่ายหน้า


" ทะเลากันเหรอ ? อึนบีคนสวยใจร้ายกับน้องชายพี่เหรอครับ ? " แทยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้


" ป่าวนะคะ (ยิ้ม) " อึนบีถอยเล็กน้อย


" เราไม่ได้ทะเลาะกันหรอกครับพอดีพวกผมมีเรียนงั้นขอตัวก่อนนะ "


" อ๋อเหรอ . . งั้นก็ตั้งใจเรียนนะ (ยิ้ม) " แทยังหันมาโบกมือให้


" พี่แทยังเค้าก็คิดว่าเราเป็นแฟนกันเหรอ ? "


" คงงั้นมั้งแต่ก็ดีแล้วล่ะสำหรับเธอน่ะ " จียอนแตะไหล่


" ฉันก็ว่างั้น " อึนบีพยักหน้า


" ถึงเค้าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องฉันแต่เค้าก็น่ากลัวมากโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง " จียอนมองแทยังที่ค่อย ๆ เดินลับตาไป

.

.

.



" ทำไม ? ไอ้ ! จียอนมันถึงได้มีแฟนแบบนี้นะทั้งสวยทั้งน่ารักดูแลกันให้ดี ๆ นะ . . . อย่าเผลอก็แล้วกัน " แทยังพูดพึมพำก่อนจะหันไปยิ้มให้สาว ๆ ที่เดินสวนไปมา


-------------------------------------------------


ตอนที่แรกมาแล้วค่ะทุกคน 555+

อยากถามมากมายว่าเป็นยังไงกันบ้าง ?

คู่เพื่อน ๆ นี่สนิทกันมากเลยเนอะว่ามั้ย :blink:

ชอบไม่ชอบหรือเรื่องมันงง ๆ ก็บอกกันได้นะจ้ะ :lol:

รักคนอ่านเหมือนเดิมไปล่ะ :(

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#6 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 22 December 2008 - 02:19 PM

Chapter 2




" สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า " เฮอินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน


" มาแล้วเหรอเฮอิน " พ่อแม่ของมินจองนั่งยิ้มอยู่ที่โซฟา


" อ้าว . . . ทำไมไม่แต่งตัวกันล่ะครับ วันนี้คุณลุงคุณป้าต้องไปทานข้าวนอกบ้านไม่ใช่เหรอครับ ? " เฮอินลงนั่งแล้วมอง ..งง ๆ


" ใช่แต่ป้าเค้าไม่ค่อยสบายแล้วลุงก็มีงานด่วนก็เลยไปไม่ได้ ลุงเลยจะให้เฮอินไปกับมินจองแทนน่ะ "


" ห๊า !!! ให้ผมไปเหรอครับ ? "


" ช่วยหน่อยนะเฮอิน วันนี้มีแต่รุ่น ๆ เฮอินไปน่ะไม่มีผู้ใหญ่หรอก "


" อ๋อครับ " เฮอินยิ้มน้อย ๆ


" พ่อขา แม่ขา หนูเสร็จแล้ว " มินจองส่งเสียงมา


" !!!!!!!! " คนที่นั่งข้างล่างหันไปมอง


" เป็นไงคะหนูแต่งตัวสวยมั้ย ? " มินจองยิ้มกว้าง


" แต่งอะไรน่ะมินจอง ? " พ่อถามขึ้น


" แกรีบขึ้นไปเปลี่ยนเลยไป " เฮอินว่า


" ทำไมอ่ะ ? " มินจองถามกลับ


" ขอโทษนะครับคุณลุงคุณป้า . . . ฉันล่ะเกลียดกระโปรงตัวนี้ของแกจริง ๆ เลยใส่อีกและ "


" เอาอีกแล้วกระโปรงตัวนี้สวยจะตายทำไมแกชอบว่าจังห๊ะ ? " มินจองกอดอกแล้วมองหน้า


" มินจองไปแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้ซิลูก " แม่บอก


" แต่แม่คะ . . . "


" ไปเดี๋ยวนี้เลย " เฮอินลุกขึ้นเดินตรงไปลากมินจองขึ้นบันไดไปในทันที


" เฮ้ย !! เฮอินปล่อยฉันนะฉันจะใส่ตัวนี้ไป " มินจองโวยวายจนมาถึงหน้าห้อง


" แกจะบ้าเหรอ ? ไปกินข้าวนะไม่ได้ไปเดินเที่ยวใส่ซะสั้นจุ๊ดแบบนี้น่ะ " เฮอินส่ายหน้า


" ก็เค้าอยากให้ฉันไปกินข้าวกับลูกเพื่อนนิ . . ฉันจะใส่ตัวนี้ไป " มินจองยืนทำหน้ากวนประสาทมองไปทางโน้นทีทางนี้ที


" คุณลุงคุณป้าไปไม่ได้แล้วท่านให้ฉันไปกับแกเทน เพราะฉะนั้นแกไปเปลี่ยนซะ "


" เค้าไม่ไปจริงเหรอ ? "


" จริงดิ . . จะไปเปลี่ยนได้ยังห๊ะ ? "


" จ้ะ ๆๆ " มินจองฉีกยิ้มแล้วรีบวิ่งกลับเข้าห้อง


" กระโปรงตัวนี้ทิ้งไปเลยนะ ฉันล่ะเห็นใจคุณลุงคุณป้าท่านจริง ๆ เลยที่มีลูกกวนแล้วก็ดื้อแบบแกเนี่ย " เฮอินยืนกอดอกรอหน้าห้อง


" แกบ่นมากกว่าพ่อฉันอีกนะเนี่ยไม่รู้จะบ่นอะไรนักหนา " มินจองตะโกนออกมา


" ถ้าแกยังขืนใส่กระโปรงตัวนี้อีกล่ะก็ ฉันจะขโมยมันเอาไปเผา !! . . ฉันเตือนแกแล้วนะเว้ย "


" โอ้ยยย . . . บ่นจริง ๆ เลย เสร็จแล้วไปได้ยังอ่ะ ? " มินจองออกมาในมาดใหม่ใส่กางเกงขายาว





" รอนานหรือเปล่า ? " จียอนวิ่งกระหืดกระหอบมา


" นิดนึงแล้วคุณน้าทั้งสองไม่มาเหรอ ? " อึนบีมองหาแล้วถามขึ้น


" อือ . . . พ่อกับแม่เพิ่งมาบอกตอนที่ฉันแต่งตัวแล้วน่ะว่ามาไม่ได้ติดธุระ "


" แล้วยกเลิกการกินข้าวป่ะ ? ยกเลิกแน่เลยงั้นฉันกลับนะ " อึนบียิ้ม


" ยกเลิกที่ไหนล่ะท่านบอกว่าไปกินกันแต่เด็ก ๆ ก็แล้วกันเพราะคุณลุงคุณป้าทางโน้นก็มาไม่ได้ "


" ก็ดีน่ะซิงั้นเธอก็ไปกินข้าวกับมินจองเลยก็ได้นี่ "


" ไม่อ่ะเธอต้องไปเป็นเพื่อนฉันนะ "


" ฉันบอกตรง ๆ เลยนะจียอน . . ฉันกลัวมินจองน่ะ " อึนบียิ้มแห้ง ๆ ให้


" . . . . " จียอนยืนนิ่งเหมือนลมหายใจหยุดชั่วครู่


" เธอไม่น่าไปว่าเค้าเลยนะ หาเรื่องแท้ ๆ เลยจียอน "


" ไหน ๆ เรื่องก็ผ่านมาแล้วเค้าคงลืมไปแล้วล่ะ . . เราเข้าไปข้างในกันเถอะ " จียอนสูดลมหายใจเข้าออกก่อนจะเดินนำเข้าไป


" กี่ที่ครับ ? " บริกรถาม


" จองไว้แล้วครับชื่อคุณลี "


" เชิญทางนี้เลยครับคุณลี " บริกรเดินนำทาง


" ไม่ทราบว่ามีคนมาหรือยังครับ ? " จียอนถามขึ้น


" มีแล้วครับนั่งรออยู่ที่โต๊ะ 2 ท่านครับ "


" 2 คนเหรอ ? " จียอนพูดพึมพำ



ทางด้านใน



" แกบ้าป่าวเนี่ยเฮอิน ? "


" อะไร ? " เฮอินเหล่มอง


" แกจะเอาแก้วขึ้นมาส่องทำไม ? " มินจองยื่นมือไปหยิบแก้วออกจากมือเพื่อนเธอ


" เฮ้ย ! อย่าดิ . . ฉันกำลังจะดูว่าระหว่างแก้วที่มีน้ำกับไม่มีน้ำเวลาส่องดูภาพจะไม่เหมือนกันจริงมั้ย ? "


" แกบ้าไปแล้วจริง ๆ ด้วย น่าสงสารพวกผู้หญิงที่มาชอบแกเนอะ "


" ถึงฉันจะเพี้ยนแต่ฉันก็หล่อล่ะ นี่ ! เดี๋ยวฉันจะบอกให้ฟังตอนเอาแก้วสองแก้วมาส่องดูหน้าแกนะ แก้วที่มีน้ำส่องแล้วเหมือนจะสวย

ส่วนแก้วที่ไม่มีน้ำส่องแล้วอุบาทว่ะ . . มันเหมือนกันอ่ะ " พูดเสร็จเฮอินก็ขำชุดใหญ่


" ฮ่า ๆๆๆๆๆๆ . . . แกหุบปากไปเลยไป " มินจองขยี้หัวเฮอินอย่างสนุกสนาน


" ขอโทษครับ คุณลีมาแล้วครับ " สิ้นเสียงบริกรทั้งสี่ต่างก็พากันตกใจ


" เอ่อ . . . " อึนบีพูดขึ้นทำให้สองคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างจริงจังเงยหน้าขึ้นมอง


" อะไรเหรอคะ ? " มินจองถาม


" อาหารอร่อยดีนะคะ ? " อึนบียิ้ม


" อร่อยค่ะแล้วก็เยอะมากเลยด้วยเหมาะกับพวกใช้แรงงานอย่างเราทั้งคู่ (ยิ้ม) "


" แค่ก . . แค่ก . . แค่ก " จียอนที่กำลังดื่มน้ำก็สำลักขึ้นมาในทันใด


" จียอนเป็นอะไรรึเปล่า ? " อึนบียื่นผ้าเช็ดปากให้


" แค่ก . . . ขอบใจนะ " จียอนรับมาซับปากแล้วเหลือบมองมินจองเล็กน้อย


" คุณจียอนน้ำติดคอเหรอครับ ? " เฮอินถามยิ้ม ๆ


" . . . . . " จียอนอึ้ง


" น้ำจะติดคอได้ไง ลุงนี่ถามอะไรแปลก ๆ นะ " มินจองหันมาพูดใส่


" โธ่ ! ป้าน้ำติดคอได้จริง ๆ นะไม่เชื่อเหรอ ? " เฮอินว่า


" ขอโทษนะคะ ลุง-ป้า คืออะไรเหรอคะ ? " อึนบีหน้างงเต็มที่ถาม


" ลุงก็เฮอิน ป้าก็ฉันเองน่ะค่ะ พอดีเมื่อเช้ามีคนบอกว่าเราเป็นแบบนี้ . . ชอบน่ะค่ะเลยเรียกกัน " มินจองฉีกยิ้มให้




" คุณลุงคุณป้าน่ะ . . . " จียอนพูดขึ้น


" ค๊า ! เรียกฉันเหรอ ? " มินจองที่ก้มหน้ากินอยู่ก็เงยทันที


" อะฮึ่ม . . . ผมหมายถึงคุณพ่อคุณแม่ของคุณน่ะท่านสบายดีใช่มั้ยครับ ? "


" กินอิ่ม นอนหลับ มีความสุขดีค่ะ "


" คุณพ่อคุณแม่ผมฝากของมาให้ท่านด้วยนะครับ " จียอนยื่นกระเช้ายาบำรุงอันใหญ่ให้


" ฝากขอบคุณท่านด้วยนะ อ้อ . . อันนี้คือแบบแปลนแล้วก็พิมพ์เขียวที่เสร็จแล้วฝากไปให้พ่อนายด้วย " มินจองยื่นกระดาษม้วนใหญ่ให้เกือบกระแทกเข้ากับหน้าจียอน


" (สะดุ้ง) แบบแปลน ? " จียอนรับมาอย่างเกรง ๆ


" ใช่มันเป็นแบบแปลนบ้านตากอากาศของพ่อนายน่ะ อ้อ ! นายไม่ต้องห่วงนะ โง่ ๆ อย่างฉันก็ทำเสร็จได้แล้วก็ไม่ต้องกลัวด้วยว่าบ้านจะพังน่ะ "


" นี่คุณ !! ทำไมต้องพูดแดกดันกันด้วยล่ะ ? " จียอนจ้องหน้าคนนั่งฝั่งตรงข้าม


" ใครพูดแดกดันไม่ทราบ ฉันก็พูดตามความจริงที่เพื่อนนายแล้วก็นายเป็นคนบอกไงล่ะ "


" มินจองกินของหวานมั้ย ? " เฮอินถามขึ้น


" กินสั่งให้ด้วย . . . ถ้ารู้ว่าวันนี้ลูกเพื่อนพ่อที่ฉันต้องมากินข้าวด้วยคือนายนะฉันไม่มาหรอก "


" แล้วนึกว่าผมอยากมากินข้าวด้วยงั้นเหรอ ? ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นคุณแต่ผมก็มาเพราะผมน่ะรู้ว่าอะไรควรไม่ควร " จียอนพูดแต่แสดงอาการกวนออกมาทางสีหน้า


" ว้าว ! ทุกคนของหวานมาแล้วค่ะ " อึนบีตบมือรัวแล้วเหล่มองแต่สถานการณ์ก็ยังตึงเครียดเล็ก ๆ อยู่


" เอ้ากินซะนะ . . ไม่กินเชอรี่ใช่มั้ยฉันเอาออกให้แล้วนะ " เฮอินแตะมือมินจองเบา ๆ


" ขอบใจนะ " มินจองมองหน้าเฮอินทั้งคู่ยิ้มให้กันเป็นธรรมดาที่เพื่อนรักมักจะเข้าใจกันเสมอ


" . . . . . " คู่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองคู่ตรงหน้าแล้วก็ต่างก้มหน้ากินโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก





" เค้าสองคนน่ารักดีเนอะว่ามั้ย ? " อึนบีที่นั่งเงียบอยู่บนเบาะข้าง ๆ จียอนพูดขึ้น


" ไม่รู้ว่านายเฮอินอะไรนั่นชอบไปได้ยังไง "


" เธอโกรธมินจองมากเลยเหรอ ? "


" เกิดมาไม่เคยเจอใครที่น่าหมันไส้มากขนาดนี้มาก่อนเลยผู้หญิงอะไร " จียอนทุบลงไปที่พวงมาลัยรถอย่างแรง


" ใจเย็นน่าก็เธอไม่น่าไปว่าเค้าก่อนเลยนี่นา " อึนบีว่า


" ก็ฉัน . . . "


" เอาเถอะไหน ๆ เรื่องก็ผ่านไปแล้วช่างมันเถอะนะ "


" ก็ได้ฉันจะปล่อยว่างงั้นเดี๋ยวแวะซื้อไอติมกินกันมั้ย ? " จียอนหันมายิ้ม


" เมื่อกี้ก็กินของหวานไปแล้วนี่ "


" เมื่อกี้ฉันกำลังโกรธอยู่เลยกินไม่รู้รสเลยซักนิด . . กินไอติมกันนะอึนบี "


" โอเคกินอีกหน่อยก็ได้ " อึนบีและจียอนต่างก็หัวเราะใส่กัน




* * วันต่อมา * *



" พี่แทยังคะเย็นนี้พี่จะไปหรือเปล่า ? " สาวหน้าตาน่ารักยืนกอดอกพูด


" ไม่รู้ซิแล้วแต่อารมณ์ " แทยังที่กำลังถ่ายรูปวิวอยู่ลดกล้องลงตอบอย่างเซง ๆ


" พี่คะ .. ไปเถอะผับนั่นน่ะเปิดใหม่นะคะ "


" งั้นเหรอ ? "


" พี่จะถ่ายอะไรนักหนาคะ สนใจที่ฉันพูดบ้างซิฉันกำลังพูดกับพี่อยู่นะ " สาวนางนั้นจับกล้องที่แทยังกำลังถ่ายเอาไว้



" ปล่อย ! "


" . . . . "



" ฉันบอกให้ปล่อย "


" . . . . "


" ปล่อยมือออกจากล้องฉันเดี๋ยวนี้ !!! " แทยังตวาดเสียงดัง


" ขะ . .ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ "


" ถ้าเธอยังอยากจะคบกันฉันต่อไปทีหลังอย่ามายุ่งกับของ ๆ ฉันอีกฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งเข้าใจมั้ย ? "


" ค่ะพี่ "


" เย็นนี้ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นเดี๋ยวฉันจะไปถ่ายรูปคนเดียวเธอไม่ต้องตามนะ . . .แล้วไว้เจอกัน " แทยังเดินหน้าหงิกจากไป





" จ้องเข้าไป ๆ เดี๋ยวแบบมันก็ขึ้นร่างมาเองหรอก " เฮอินพูดขึ้น


" ฉันรู้สึกว่าตัวเองมึน ๆ กับสัดส่วนน่ะเดี๋ยวก็จะร่างแล้ว " มินจองหยิบดินสอขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก


" นี่มินจอง " เฮอินลงนั่งข้าง ๆ


" อะไร ? "


" อึนบีเค้าน่ารักดีเนอะ "


" ก็ดีอ่ะ . . เอ๊ะ ! แกชมเค้าน่ารักอีกแล้วนะ นี่แกชอบเค้าเหรอ ? " มินจองหันมาตาโตใส่


" ถ้าฉันชอบเค้าแล้วไงล่ะ ฉันก็ได้แค่มองเค้าอยู่ไกล ๆ นั่นแหละ " เฮอินถอนหายใจอย่างรุนแรง


" ฉันว่าอึนบีดีนะแต่ไม่น่าไปเป็นแฟนไอ้ขี้เก๊กนั่นเลย อึนบีน่าจะเป็นแฟนนายมากกว่าอีก (ยิ้ม) "


" จริงเหรอ ? " เฮอินยิ้มกว้าง


" จริงดิเฮอินเพื่อนฉันดีทุกอย่างไม่แพ้ใครอยู่แล้วเสียอย่างเดียวแกปัญญาอ่อนไปหน่อย " มินจองพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วก็ต้องหลุดขำออกมา


" ฮ่า ๆ หุบปากไปเลย รีบ ๆ ร่างเข้าเดี๋ยวฉันมาช่วย " เฮอินผลักมินจองหนึ่งทีก่อนที่เค้าจะลุกขึ้นยืน


" ไปไหนอ่า ? "


" ไปหาของกินเดี๋ยวมา "


" เอามาฝากฉันด้วยนะเผื่อจะคิดอะไรออกบ้าง "


" เออ . . รู้แล้วน่าฉันถึงไปหามาให้แกไงล่ะ " เฮอินโบกมือแล้วยิ้มก่อนไป



" สวัสดีค่ะพี่แทยัง "


" หวัดดีครับ " แทยังยิ้มน้อย ๆ ให้สาว ๆ ที่เดินผ่านเค้าไป


" เฮ้ออออออ . . เหนื่อยจัง " มินจองตะโกนออกมาแล้วกอดอกหลับตา


" ใครตะโกนนะดังเลย " แทยังหันมองหาแล้วเค้าก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพหญิงสาวที่กำลังนั่งหลับตาอยู่


" หรือว่าเราวัดผิดเองนะ มันเลยดูแปลก ๆ ต้องใช่แน่เลย " มินจองรีบดูที่แบบอีกครั้ง


" . . . . " แทยังยังคงถ่ายภาพหญิงสาวตรงหน้าทุกช๊อตไม่ว่าเธอจะหันซ้าย หันขวาหรือแม้กระทั่งวิ่งเก็บยางลบที่กลิ้ง


" ยางลบบ้านี่ก็ไปซะไกลเลย เราวัดผิดจริง ๆ ด้วยนะเนี่ยเกือบไปแล้วมั้ยล่ะ " มินจองเดินกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วลงมือแก้งานนั้นทันที


" ไม่มีคนไหนที่ถ่ายรูปออกมาแล้วจะสวยมากเท่าเธอไม่มีอีกแล้ว . . . มินจองของพี่ " แทยังจ้องหญิงสาวตรงหน้าแล้วเค้าก็ค่อย ๆ ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน


" มินจองทำได้แล้วเหรอ ? " เฮอินเดินยิ้มมาพร้อมของกินเต็มมือ


" อื้อ . . ฉันวัดผิดเองแหละทุกอย่างก็เลยคลาดเคลื่อนไปหน่อย " มินจองหันมายิ้ม


" โล่งไปทีฉันนึกว่าฉันต้องมานั่งทำใหม่ทั้งหมดแทนแกแล้วนะเนี่ย . . เอ้ากินซะซิ " เฮอินยื่มแก้วน้ำให้



" เฮอิน .. นี่แกจะวนเวียนอยู่ข้าง ๆ มินจองแบบนี้ไปถึงไหน ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้

แกก็ไม่เคยห่างจากมินจองของฉันเลยซินะ " แทยังกำมือแน่นมองภาพที่ทั้งสองหัวเราะใส่กันก่อนที่เค้าจะหันหลังเดินกลับไป




" หือ ? "


" อะไรแก ? " มินจองถามขึ้น


" ฉันว่าฉันเห็นพี่แทยังยืนมองเราอยู่อ่ะ "


" ไหน ๆ แกเห็นพี่เค้าเหรอ ? " มินจองรีบหันไปมองหา


" เค้าไปแล้วล่ะ "


" . . . . . "


" แกอยากคุยกับเค้าเหรอมินจอง ? "


" ไม่หรอกฉันก็แค่อยากจะเห็นหน้าพี่เค้าอีกซักครั้ง ขอแค่เห็นหน้านิดเดียวขอแค่ครั้งเดียว " มินจองมีสีหน้าเศร้าลง


--------------------------------------------------------------

อ่า . . . มีอะไรกันล่ะเนี่ยสงสัย ๆ :hah?:

ต้องตามหาความจริงต่อไปเนอะ :cute:

ครั้งนี้ขอสัญญาเลยค่ะว่าจะไม่ดองอีกแล้ว :smiling:

ไปล่ะนะ . . รักคนอ่านและคนเม้นทุกคนเลยค่ะ :kiss:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#7 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:40 AM

Chapter 3




" โอเคงั้นครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันยอมนะ ถ้ามีครั้งหน้าอีกฉันจะบีบคอแกให้ตายไปเลย " เฮอินดึงมินจองให้ลุกขึ้น


" จะไปไหน ? " มินจองขืนตัว


" อยากเห็นหน้าเค้าไม่ใช่เหรอฉันจะพาไปไง " เฮอินยิ้ม


" ไม่เอาไม่ไป . . . ฉันไม่อยากเห็นแล้ว " มินจองส่ายหน้ารัว


" ไปเถอะน่าฉันไม่ทำให้เค้ารู้หรอกว่าแกกำลังมองเค้าอยู่น่ะ . . ไปเร็ว " เฮอินพามินจองวิ่งไปในทันที




" พี่แทยังครับ " จียอนตะโกนเรียก


" จียอน (ยิ้ม) "


" พี่ไปไหนมาเหรอครับ ? ผมเห็นพี่เดินกลับมาจากทางคณะวิศวะ "


" อ๋อ . . ไปถ่ายรูปมาน่ะ อาจารย์เค้าจะให้ลองแต่งห้องฉันก็เลยไปถ่ายรูปวิวดูเพื่อเกิดไอเดีย "


" อย่างงี้ถ้าบ้านพักของพ่อสร้างเสร็จ พี่ไปช่วยตกแต่งให้หน่อยได้มั้ย ? " จียอนอมยิ้มถาม


" ได้เลยไม่มีปัญหา " แทยังยิ้มแล้วตบไหล่




" ทำไมหมอนั่นถึงคุยอยู่กับพี่แทยังล่ะ ? " เฮอินพูดในขณะที่จูงมือมินจอง


" นี่ ! แกอย่าวิ่งซิ ช้า ๆ หน่อยทางมันลาดนะ " มินจองเขย่ามือ


" รู้จักกันด้วยเหรอเนี่ยแต่ก็นะคนนิสัยคล้าย ๆ กันคงคุยกันได้อ่ะ " เฮอินเดินพูดโดยไม่ได้มองทางเท่าไหร่


" พูดบ้าอะไรของแกอยู่น่ะ บอกว่าให้ช้า ๆ ไงเฮอิน " มินจองว่า


" มินจองแกเร็ว ๆ ซิ . . . อุ๊บ !! " เฮอินรีบเดินจนสะดุดขาตัวเองแล้วล้มจนทำให้เกิดแรงเหวี่ยง


" เฮ้ยยยยย !!! " มินจองไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพราะเกิดจากแรงเหวี่ยงและก็เป็นทางลาดพอดี


" แกเอาอีกแล้วอ่ะ " เฮอินนั่งอยู่ที่พื้นพูดพึมพำรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหลบหลังต้นไม้ข้างทางทันที





~ผลัก~




" โอ๊ยย . . เจ็บชะมัดเลยเฮอินไอ้บ้าเอ้ย! " มินจองพูดพึมพำ


" คุณ . . นี่คุณอีกแล้วเหรอ ? " จียอนนั่งอยู่ข้าง ๆ หันมามอง


" . . . . " แทยังที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จียอนมองมินจองโดยไม่กระพริบตา


" ขอโทษ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจอ่ะ พอดีฉันกับ . . . . หายไปไหนแล้ว ? " มินจองหันไปมองเพื่อนตัวดีก็ไม่มีวี่แววแม้แต่นิดเดียว


" คุณนี่ยังไงกันนะเดินดี ๆ ไม่เป็นเหรอ ? พวกเราอยู่ดี ๆ คุณก็มาจากไหนไม่รู้ถลามาชนซะงั้นแหละ " จียอนค่อย ๆ ลุกขึ้น


" . . . . . " มินจองดูที่เข่าเพราะเธอรู้สึกเจ็บ


" เลือดออกนี่ !! " แทยังรีบเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาจะซับเลือด


" ไม่ ๆ เป็นไรค่ะ เดี๋ยวผ้าเช็ดหน้าพี่จะเปื้อนนะคะ " มินจองยกมือห้าม


" แต่มินจองเจ็บอยู่นะ จะให้พี่อยู่เฉย ๆ ได้ไงล่ะ ? " แทยังกดผ้าเช็ดหน้าลงบนแผลนั้นอย่างเบามือ


" ทีหลังหัดระมัดระวังให้มากกว่านี้หน่อยซิ คุณนี่ชอบชนคนอื่นนักเหรอห๊ะ ? " จียอนพูดขึ้น


" ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นี่นา ... ฉันรีบก็เลยสะดุด " มินจองเงยหน้าบอก


" เอาเถอะ ๆ พี่กับจียอนไม่ได้เจ็บอะไรไม่เป็นไรหรอกนะ " แทยังว่า


" ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะ "


" ลุกไหวมั้ย ? " แทยังทำท่าจะเข้าไปช่วยพยุง


" ไหวค่ะ " มินจองพยักหน้าแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นถึงจะทุลักทุเลไปบ้างก็ตาม


" ให้พี่เดินไปส่งมั้ย ? "


" ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวฉันเดินไปเองได้ "


" เดินไปเองได้แน่เหรอ ? มินจองเจ็บขาอยู่นะ "


" ได้ค่ะไม่ต้องเป็นห่วง . . . ฉันไปนะคะ " มินจองโค้งแล้วหันหลังเดินกลับ


" พี่เราไปกันเถอะ "


" เดี๋ยวนะจียอนพี่ขอดูก่อนว่าเค้าเดินได้หรือเปล่า " แทยังมองตามมินจองที่ค่อย ๆ เดินไป




" เฮอิน ๆ อยู่ไหนน่ะ ? "


" อยู่นี่ . . แฮ่ ๆ " เฮอินยิ้มแฉ่งโบกมืออยู่หลังต้นไม้


" ไปทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้นออกมาช่วยฉันหน่อยซิ "


" แกเจ็บมากมั้ยอ่า ? ฉันขอโทษนะมินจอง " เฮอินรีบเดินเข้ามาพยุง


" ได้เลือดเลยเป็นไงล่ะ ? " มินจองชี้ไปที่หัวเข่า


" ขอโทษ ๆ ถ้าเจ็บมากขี่หลังฉันไปเลยก็ได้นะ "




" พี่ไม่ต้องห่วงเค้าหรอกครับแฟนเค้ามาช่วยแล้ว " จียอนบอก


" จียอน "


" ครับ ? "


" นายรู้จักมินจองด้วยเหรอ ? "


" เมื่อวานเราเพิ่งไปกินข้าวกันมาน่ะครับเค้าเป็นลูกเพื่อนพ่อผม "


" กินข้าวด้วยกัน ? " แทยังหันมองหน้า


" ครับ . . . เค้าพาแฟนมาด้วยนะครับสวีทกันน่าดูเลย "


" เฮอิน ! " แทยังพูดพึมพำ


" พี่ครับผมนัดอึนบีไว้น่ะ งั้นผมไปก่อนนะ " จียอนโค้งให้เล็กน้อยก่อนที่เค้าจะวิ่งไป





" จียอนอยู่นี่ " อึนบีโบกมือ


" ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ ? "


" คุยกับอาจารย์เสร็จเร็วน่ะก็เลยมารอตรงนี้ดีกว่า . . จียอน !! "


" อะไรตกใจหมดเลยอ่ะ ? "


" มือไปโดนอะไรมาถึงเป็นแผลน่ะ ? "


" ถึงว่าทำไมเจ็บ ๆ " จียอนผลิกมือดู


" โดนอะไรมาเหรอ ? "


" ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะ เมื่อกี้มินจองมาชนพี่แทยังกับฉันลงไปกองกับพื้นอีกแล้วอ่ะ "


" มินจองเหรอ ? แล้วเค้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า ? "


" ที่เข่ามีแผลเท่าที่เห็นนะแต่เธอไม่ต้องห่วงไปหรอกแฟนเค้ามาพาไปแล้ว "


" ตั้งแต่ที่รู้ว่ามินจองเป็นลูกเพื่อนพ่อเธอเดี๋ยวนี้เจอกันบ่อยเนอะ " อึบอมยิ้ม


" โชคร้ายที่สุดฉันคิดว่านะ "


" ทำไมอ่ะ ? "


" ก็แตั้งแต่ที่เจอเค้าฉันมักจะเจ็บตลอดไม่เจ็บตัวก็เจ็บใจน่ะซิ "


" ฉันว่าเธอสองคนต้องเป็นเนื้อคู่กันแน่เลย "


" พูดอะไรน่ะอึนบี ? เค้ามีแฟนอยู่แล้วนะ "


" ฉันก็แค่พูดเฉย ๆ เอง ก็ผู้หญิงแบบมินจองคือสป๊คเธอไม่ใช่เหรอ ? "


" . . . . . " จียอนอึ้งเล็กน้อย


" ก็ได้ ๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้วก็ได้จ้า . . ได้เวลาที่เธอต้องเลี้ยงข้าวฉันแล้วนะ " อึนบีพยักหน้ารัว





" เจ็บเป็นบ้าเลย " มินจองบ่น


" บอกให้ขี่หลังมาแกไม่เอาเองนะ " เฮอินยักไหล่


" เงียบไปเลยเพราะแกนั่นแหละไม่รู้เดินยังไง "


" ก็แบบรีบอ่ะ . . . แล้วก็เลยสะดุดขาตัวเอง " เฮอินหัวเราะ


" ไม่ตลกเลย ดีนะที่พี่แทยังอยู่ด้สยน่ะไม่งั้นหมอนั่นคงจะงับหัวฉันแล้วก็ลากกลับไปด้วยแล้ว "


" ทำไมจียอนนั่นมันว่าอะไรแกเหรอ ? "


" ก็เออดิ . . เวลาที่หมอนั่นว่าทีนะทำให้ฉันเจ็บไปถึงไส้ติ่งเลย "


" ใจเย็นไว้ก่อนต้องมีซักวันที่พวกเราต้องเอาคืนแน่ " เฮอินตบไหล่


" นี่เฮอิน ! เก็บของด้วยนะไม่มีอารมณ์ร่างแบบแล้ว " มินจองชี้ของที่อยู่บนโต๊ะ


" งั้นไปกินข้าวกัน ขาแกเจ็บแบบเนี้ยกินที่โรงอาหารของคณะแล้วกันเนอะ "


" กินที่ไหนก็ได้แกรีบขนของแล้วมาพยุงฉันด้วยเร็วดิ "


" เมื่อกี้แกพูดถึงพี่แทยังเค้าได้คุยอะไรกับแกมั่งป่ะ ? " เฮอินประคองมินจองค่อย ๆ พากันเดินไป


" เค้าเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเลือดให้ฉันน่ะแถมจะเดินมาส่งด้วย " มินจองบอก


" แล้วไง ? "


" แล้วไงอะไร ? "


" แกซึ้งเหรอ ? ที่เค้าทำดีพูดดีด้วยน่ะ "


" . . . . . "


" ตั้งแต่ ม.ปลายจนถึงตอนนี้ที่แกชอบเค้าข้างเดียว ฉันว่ามันนานเกินไปแล้วนะ . . . เลิกเถอะว่ะ "


" เฮ้อออออออ "


" แกเข้าใจมั้ย ? ถึงไม่มีฉันที่ดึงแกออกมาแกกับเค้าก็ไปกันไม่ได้อยู่ดี "


" เข้าใจซิ . . . ขอบใจมากนะเพื่อนรัก " มินจองยิ้ม


" ฉันหวังว่าคงจะไม่มีคราวหน้าอีกแล้วนะ ที่อยู่ดี ๆ แกก็อยากเห็นหน้าเค้าขึ้นมาอีกน่ะ "


" โอเค (ยิ้ม) "


" ไม่ต้องมายิ้มฉันซีเรียสนะเนี่ย "


" โธ่ ! เฮอินจ๋าจริง ๆ นะ " มินจองฉีกยิ้มอีกรอบ





เย็นวันนั้น . .



" คุณพ่อเรียกหาผมมีอะไรเหรอครับ ? "


" ลูกเรียนที่เดียวกับมินจองใช่มั้ย ? "


" ครับ " จียอนพยักหน้า


" คืองี้นะ ... เสาร์นี้พ่อจะไปดูที่ ๆ จะสร้างบ้านน่ะ พ่ออยากให้มินจองไปดูด้วยลูกช่วยไปบอกเธอหน่อยได้มั้ย ? " พ่อยิ้ม


" ให้ผมไปบอกเค้าเนี่ยนะครับ ? " จียอนชี้ตัวเอง


" ใช่มีอะไรหรือเปล่าลูก ? "


" ป่าวครับไม่มีอะไร (ยิ้ม) "


" มินจองเค้าเป็นคนร่างแบบทั้งหมดพ่ออยากให้เค้าไปดูที่ด้วยกันน่ะ "


" ได้ครับแล้วผมจะไปบอกเค้าให้ "


" ลูกกับมินจองน่ะรู้จักกันไว้น่ะดีแล้ว สนิท ๆ กันไว้นะลูกแล้วจะดีเอง " เฮอินพยักหน้ารับอย่างงง ๆ แล้วเดินออกจากห้องไป




ณ คอนโดหรูแห่งนึง . .



" เฮ้ย ! แทยังทำไรอยู่วะ ? " ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดพร้อมออกท่องราตรียืนพิงกำแพงถามคนตรงหน้า


" ล้างรูปน่ะ " แทยังหันมายิ้มน้อย ๆ


" เลิกทำได้แล้ว ๆ นายก็ไปแต่งตัวซะทีจะได้ไปเที่ยวกัน "


" พวกนายไปเถอะวันนี้ฉันไม่อยากไปไหนหรอก "


" ฉันอุตส่าขับรถมาหานายถึงคอนโดเพื่อจะมาฟังว่านายไม่ไปเนี่ยนะ . . . ไปเถอะแทยัง "


" ฉันอยากล้างรูปให้เสร็จน่ะ 2-3 วันเนี่ยฉันไม่อยากไปไหนหรอก "


" นายกลับมาบ้าล้างรูปอีกแล้วเหรอนี่ย ? "


" วันนี้ฉันได้เจอเค้าด้วยนะเวลาที่เค้าถ่ายรูปเค้ายังสวยเหมือนเดิมเลย (ยิ้ม) "


" นี่นายยังไม่เลิกชอบเด็กคนนั้นอีกเหรอนี่ก็นานแล้วนะ ? "


" หึหึ . . . จริง ๆ แล้วคนที่อยู่ข้าง ๆ เค้าตอนนี้ควรจะเป็นฉันมากกว่าไม่ใช่ไอ้เฮอินนั่น "


" พูดถึงก็ดีแล้วมันมีแฟนแล้วนี่ ? แต่สาว ๆ ก็ยังชอบมันอยู่เพียบเลยฉันล่ะหมันไส้ "


" . . . . . "


" แทยังหรือว่าเราจะเล่นมันดีมั้ย ? ไหน ๆ พวกเราก็ไม่ชอบหน้ามันอยู่แล้วกระทืบซักทีสองทีจะได้หายหมันไส้ "


" ตอนนี้น่ะยังเร็วเกินไป รอให้มีจังหวะดี ๆ ก่อนเถอะมันไม่รอดแน่ " แทยังยิ้มมุมปาก


" รูปมินจองนี่ ? นายถ่ายมาเยอะเลยเหรอ ? " เพื่อนหยิบรูปขึ้นมาดู


" อืม . . . นาน ๆ จะได้เจอเค้าทีฉันดีใจสุด ๆ เลยว่ะ " แทยังยิ้มหวานทันที


" จะว่าไปมินจองก็สวยจริง ๆ นะ เท่าที่ฉันได้ข่าวมามีคนชอบเค้าอยู่มากเลยล่ะ "


" . . . . . . "


" ถ้าเมื่อก่อนนายบอกเค้าไปว่านายชอบเค้า ฉันว่าทุกวันนี้ก็ไม่ต้องเห็นไอ้เฮอินมันมาลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้หรอก " เพื่อนพูดเสร็จแล้วส่ายหน้า


" นายไม่ต้องห่วงอีกไม่นานฉันจะเอาของ ๆ ฉันคืน " แทยังกำมือแน่น




* * วันต่อมา * *





ปัง ปัง ปัง



" ใครมาเคาะประตูแต่เช้าอ่ะ " มินจองนอนหลับตาพูด


" ตื่นได้แล้ว ๆ . . . ประเทศชาติจะได้เจิรญ วู้ ~ " เฮอินเคาะพร้อมตะโกน


" เฮอินแกมาทำบ้าอะไรเนี่ย ? " มินจองตะโกนกลับ


" มินจองแกตื่นได้แล้วฉันหิว . . . ตื่น ๆ "


" ที่บ้านแกไม่มีข้าวกินไง ? " มินจองเดินโซเซไปเปิดประตู


" มีแต่ไม่กิน (ยิ้ม) คุณป้าทำอร่อยน่ะฉันชอบ ตื่นดิไปอาบน้ำเลยจะได้ไปกินข้าวกัน "


" แกนี่มันจริง ๆ เลยว่ะบ้านเราไม่น่าอยู่ใกล้กันเลยใครซื้อที่นะ

วันนี้มีเรียนก็สายว่าจะนอนอีกหน่อย . . . โอ๊ยย ! " มินจองขยี้หัวตัวเอง



" แกไม่สงสารเด็กตาดำ ๆ ที่กำลังหิวเหรอมินจอง ? พ่อไปทางแม่ไปทางน่าสงสารจะตายไป " เฮอินส่งสายตาเป็นประกาย



" ก็แน่ล่ะซิคุณพ่อคุณแม่ของแกทำงานคนล่ะที่นี่ เค้าก็ไปกันคนล่ะทางน่ะซิ

เด็กตาดำ ๆ เหรอ ? เด็กโข่งน่ะซิไอ้บ้า . . . " มินจองเงื้อมือจะต่อยแต่ก็ลดมือลงแล้วหันกลับเข้าห้อง



" เร็ว ๆ น๊าาาาาา " เฮอินยิ้วกว้างแล้วตบมือ



" ให้ตายเถอะทำไมเวลาที่อยู่มหาลัยกับตอนนี้ช่างเป็นคนล่ะคนกันเลย ฉันอยากจะบ้า !! " มินจองบ่น



" นี่ !! แล้วอย่าใส่กระโปรงตัวนั้นอีกล่ะเผานะแก . . . เผา ! " เฮอินตะโกนเข้าไปในห้อง

---------------------------------------------------------------------------


เพื่อนรักคู่นี้ออกแนวฮากันไปแถมออกเยอะด้วย :>_<:

ก็คู่เค้าเด่นอ่ะนะจ้ะ ก็ต้องเข้าใจกันนีสนึงนะทุกคน :^O^:

ในที่สุดก็เฉลยแล้วนะว่าอดีตเป้นไง ? งงป่าวอ่า ? :- -':

ก็แอบกันไปแอบกันมาเลยแห้วกันไปหมดอะไรแบบนั้น :cry:

อ้อ ! ส่วนเรื่องที่เหลือกำลังปั่นอยู่คงมาเร็ว ๆ นี้จ้ะ

วันนี้ไปนะจ้ะแล้วจะมาใหม่ :kiss:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#8 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:41 AM

Chapter 4



" เฮอินขับรถดี ๆ หน่อยนะ " มินจองพูดขึ้น


" ฉันก็ขับดีอยู่แล้วนี่หรือจะเอายกล้อ " เฮอินขำกับมุขของตัวเอง


" ยังจะมาเล่นอีกตาขวาฉันกระตุกน่ะ ขับดี ๆ ล่ะกัน " มินจองเหล่มอง


" ขวาร้ายนี่หว่า ? "


" ก็ใช่อ่ะดิ ไม่ต้องขับเร็วมากหรอกจะจอดอยู่แล้วนี่ "


" แต่ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะว่าทำไมตาขวาแกกระตุก ดูนั่นคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นดิ "


" จียอน ! หมอนั่นมาทำอะไรที่คณะเราเนี่ย ? " มินจองพูดเสร็จก็ลงจากรถ


" แกไปทำอะไรเค้าป่าวอ่ะ ? " เฮอินกระซิบ


" ป่าวนะ .. บางทีหมอนั่นอาจจะไม่ได้มาหาเราก็ได้เดินเฉย ๆ เถอะ " ทั้งสองรีบเดินเกือบจะผ่านจียอนไปได้แล้วแต่ทว่า


" คุณคัง มินจอง "


" . . . . " ทั้งสองหยุดชะงัก


" เรียกซะเต็มยศเชียว คุณคัง มินจอง " เฮอินหัวเราะน้อย ๆ


" เงียบเลย " มินจองหันไปค้อน


" คุณคัง มินจอง " จียอนเดินเข้ามาหา


" มีอะไรคุณลี จียอน ? "


" คุณพ่อผมฝากมาบอกคุณว่าเสาร์นี้ท่านจะไปดูที่ ๆ จะสร้างบ้านท่านอยากให้คุณไปด้วย "


" อะไรนะ ? "


" ต้องให้ผมพูดซ้ำอีกครั้งเหรอ ? คุณก็ได้ยินแล้วนี่ "


" นี่ ! คุณกำลังกวนประสาทเราอยู่เหรอ ? " เฮอินถามขึ้น


" ช่างเถอะ . . . โอเคฝากบอกพ่อนายด้วยก็แล้วกันนะ " มินจองหันหน้ากลับเตรียมจะเดิน


" ขอบคุณ แล้วจะส่งรถไปรับที่บ้าน " จียอนพูดเสร็จก็เดินจ้ำออกไปทันที


" เฮ้ออออ . . หมอนี่น่าหมันไส้ชะมัดเลย " มินจองเม้มปากแน่น






" อ้าว . . อึนบีทำไมยืนคนเดียวล่ะ ? "


" พี่แทยัง (ยิ้ม) จียอนเค้าไปหามินจองน่ะค่ะ "


" ไปหามินจองเหรอ ? " แทยังเอียงคอเล็กน้อยถาม


" คุณลุงท่านให้จียอนมาชวนมินจองไปดูที่วันเสาร์น่ะค่ะ "


" งั้นเหรอ . . อ้อ ! พี่ต้องไปเรียนแล้วล่ะพี่ไปก่อนนะแล้วเจอกัน " แทยังยิ้มให้ก่อนจะเดินไป


" เมื่อกี้พี่แทยังนี่แล้วเค้าไปไหนแล้วล่ะ ? " จียอนที่เดินมาถึงถาม


" พี่เค้าต้องไปเรียนแล้วน่ะ แล้วผลเป็นไงมั่ง ? "


" เค้าตกลงน่ะ "


" ว้าว ! เห็นมั้ยบอกแล้วว่าแผนที่ให้ไปรอที่คณะได้ผล " อึนบีตบมือรัว


" สงสัยแฟนเค้าจะไปด้วย " จียอนพูดขึ้น


" เฮอินไปด้วยเหรอ ? "


" ไม่รู้ซิแต่ฉันคิดว่าคงไปน่ะ " จียอนถอนหายใจเบา ๆ






" ทำไม ? ทำไม ? ทำไม ? " มินจองพูดแล้วหันไปมองคนข้าง ๆ


" ไปเถอะน่า " เฮอินพยักหน้าเป็นเชิงไล่


" แต่ฉัน . . . "


" โลกคงไม่กลมขนาดนั้นหรอกแกไม่เจอพี่เค้าหรอกน่า "


" ก็ได้ไปก็ไป แล้วทำไมอาจารย์ถึงไม่ใช้แกไปล่ะมาใช้ฉันทำไม ? "


" ไปได้แล้ว ๆ รีบไปรีบกลับนะ " เฮอินโบกมือตาม


" เออ . . . แล้วจะรีบกลับ " มินจองหันมาตะโกน


" เมื่อไหร่แกจะตัดใจจากคนแบบนี้ซะทีน๊าา..ฉันล่ะเหนื่อยใจแทนจริง ๆ " เฮินบ่นพึมพำแล้วมองตาม





" ภาควิชาตกแต่งภายใน โว้ ! ตึกเบ้อเริ่มเลยอ่ะ แล้วห้องอาจารย์ควอนไปทางไหนล่ะเนี่ย ? " มินจองยืนมองซ้ายมองขวาอยู่นาน


" มินจองมาทำอะไรถึงที่นี่ครับ ? " รุ่นพี่ 2 คนเดินปรี่เข้ามาหา


" (ยิ้ม) อาจารย์ยูฝากของมาให้อาจารย์ควอนน่ะค่ะ "


" อาจารย์ควอนอยู่ที่ห้องพักน่ะไปหาได้เลยนะ "


" ขอบคุณค่ะ " มินจองโค้ง


" งั้นพวกเราไปก่อนนะมินจองคนสวย " สองหนุ่มส่งยิ้มหววานพร้อมขยิบตาให้


" แฮะ ๆ โชคดีค่ะ . . . ถ้าเราถามว่าห้องอาจารย์อยู่ชั้นไหนก็เดี๋ยวจะหาว่าบ้านนอกไปเองก็ได้วะ สู้ๆ " มินจองกำหมัดแน่น



" แทยัง "


" อะไร ? "


" เฮ้ย ! เลิกถ่ายรูปได้แล้ว " เพื่อนมายืนบังหน้ากล้อง


" อะไรของแกวะ ? " แทยังหน้ามุ่ยทันที


" คนที่แกอยากเจอมาถึงที่แล้วนะแกไม่ไปหาเค้าเหรอ ? "


" มินจองมาเหรอ ? " แทยังตาโตถาม


" ก็ใช่อ่ะดีเค้ามาหาอาจารย์ควอนน่ะ . . . มาคนเดียวด้วยนะ "


" . . . . . " แทยังยิ้มน้อย ๆ แต่เค้าก็ต้องหุบยิ้มลงเพราะ


" พี่แทยังคะ " สาวน้อยน่ารักคนเดิมวิ่งเข้ามาคล้องแขนไว้แน่น


" ไม่มีเรียนเหรอไง ? " แทยังหันไปถามทั้งหน้าบึ้ง ๆ


" พี่นี่เก่งจังเลยค่ะฉันไม่มีเรียนหรอก " สาวเจ้าซบ


" พอดีฉีนมีธุระน่ะ ฉันต้องไปแล้ว "


" ให้ฉันไปด้วยนะคะ "


" ไม่ได้ธุระสำคัญฉันต้องไปคนเดียว เธออยู่กับเจ้าพวกนี้ไปก่อนล่ะกัน " แทยังแกะมือออก


" อยู่กับพี่ก็ได้จ้ะน้องสาว " เพื่อนแทยังยิ้ม


" ดูให้ดีอย่าให้ตามมาได้ล่ะ " แทยังเดินไปพูดใกล้ ๆ


" รู้แล้วน่าไม่ต้องห่วง " เพื่อนทั้งสองยักคิ้วให้



" อยู่ซะฉันบนเลยดีนะที่เราฉลาด " มินจองพูดแล้วหัวเราะ


" ขำอะไรเหรอ ? "


" . . . . " มินจองหันไปตามเสียงถึงกับตกใจและอึ้ง


" พี่ไม่ได้ยินเสียงมินจองหัวเราะนานแล้วนะเนี่ย " แทยังยิ้มหวานให้


" ค่ะ " มินจองพยักหน้าน้อย ๆ ให้


" ไม่เห็นเฮอินเลยมินจองมาคนเดียวเหรอ ? "


" ฉันมาคนเดียวค่ะ "


" มินจองพอมีเวลามั้ยพี่มีเรื่องอยากคุยด้วยเพียบเลยนะ " แทยังยืมจ้องมินจองอยู่อย่างนั้น




หน้าคณะบริหาร . .



" ทำไมไปนานจังวะ ? " เฮอินเดินวนไปวนมาอยู่แถว ๆ ตึกคณะบริหาร


" นั่นคุณเฮอินนี่นามาทำอะไรแถวนี้นะ ? " อึนบีที่กำลังจะกลับบ้านหยุดยืนมอง


" นี่ฉันอุตส่ามายืนรอแกถึงหน้าตึกบริหารเลยนะเนี่ย แล้วทำไมสองคณะนี้ต้องอยู่ใกล้กันด้วยนะ " เฮอินถอนหายใจอย่างแรง


" เฮอิน " สาว ๆ ที่เดินผ่านเรียก


" หวัดดีครับ " เฮอินยิ้ม


" คุณเฮอินคะ "


" เสียงนี้หรือว่าจะเป็น . . . " เฮอินหันไปแบบเก็บอาการดีใจ


" มีธุระแถวนี้เหรอคะ ? "


" อึนบี . . . ครับ "


" แล้วคุณมินจองล่ะคะ ? "


" นั่นแหละครับผมรอเค้าอยู่ " เฮอินยิ้มน้อย ๆ


" เหรอคะ " อึนบีพยักหน้า


" เลิกเรียนแล้วเหรอครับ ? "


" ค่ะ . . . ตอนบ่ายฉันไม่มีเรียนแล้ว "


" อึนบีครับคือว่า . . . . "


" ค๊ะ ? "


" ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหรอกครับ ฟังดูยิ่งใหญ่ยังไงไม่รู้เรียกเฮอินเฉย ๆ ดีกว่านะ "


" ได้ค่ะ เฮอินเฉย ๆ " อึนบีหัวเราะ


" . . . . " เฮอินอึ้งไปพักนึงก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา


" ฉันล้อเล่นน่ะค่ะ ขอโทษนะ "


" ไม่เป็นไรครับ อ่อ .. ไม่ทราบว่าคณะบริหารเนี่ยมีตรงไหนที่มองไปภาควิชาตกแต่งภายในเห็นแจ่ม ๆ บ้างมั้ยครับ ? "


" เอ๋ ? เห็นแจ่ม ๆ เหรอคะ ? " อึนบีมองเฮอินอย่างงง ๆ




" พี่ยังชอบถ่ายรูปอยู่ใช่มั้ยคะเนี่ย ? " มินจองพูดขึ้น


" รู้ได้ไงจ้ะ ? " แทยังยิ้ม


" ก็พี่ถืออยู่ที่มือนี่ไงคะ " มินจองหัวเราะแล้วชี้ไปที่กล้อง


" ฮ่า ๆๆ วันนี้พี่ขอถ่ายรูปมินจองหน่อยนะ " แทยังรีบยกกล้องขึ้นมาถ่ายทันที


" !!!! " มินจองตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร


" พี่รู้มาว่ามินจองออกแบบบ้านให้คุณอาของพี่เหรอ ? "


" คุณอา ? "


" ก็คุณพ่อของจียอนไงล่ะ "


" พี่กับหมอนั่นเป็นญาติกันเหรอคะเนี่ย ? "


" ใช่จ้ะเป็นลูกพี่ลูกน้องกันน่ะ (ยิ้ม) "


" บ้านนั้นฉันเป็นคนออกแบบเองน่ะค่ะ แล้วเสาร์นี้ก็จะไปดูที่ ๆ จะสร้างด้วย "


" อ๋อ . . . " แทยังพยักหน้าแล้วยิ้มน้อย ๆ เค้าเริ่มคิดอะไรได้แล้ว





" ตรงนี้แหละค่ะจะเห็นตึกนั้นชัดมากเลย " อึนบีชี้


" ขอบคุณมากนะที่พามา " เฮอินยิ้มหวาน


" แล้วเฮอินจะดูอะไรเหรอคะ ? "


" แป๊บนึงนะกำลังหาอยู่ " เฮอินเริ่มมองไปรอบ ๆ


" . . . . . " อึนบีมองตาม


" อึนบีเดี๋ยวผมขอไปโทรศัพท์แป๊บนึงนะครับ ฮึ่ม ! ว่าแล้วเชียว ... " เฮอินยิ้มก่อนที่จะหันหลังแล้วเม้มปาก




- สนทนา -


" ไง ? "

" เฮอินเหรอ ? มีอะไรอ่ะ ? "

" ไหนบอกจะรีบกลับไง ? "

" ก็ . . . "

" รู้มั้ยว่าฉันต้องแบกหน้ามายืนรอแกที่หน้าตึกบริหารเนี่ย แต่แกไม่นั่งสบายใจอยู่กับเค้างั้นเหรอ ? "

" คือ . . . "

" อย่านึกว่าฉันไม่เห็นนะ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้แล้วก็ย้ายก้นออกมาเร็ว ๆ ด้วย "

" จ้ะ "

" ฉันจะรอหน้าคณะบริหารมาเร็ว ๆ ล่ะ " เฮอินกดวางสายอย่างอารมณ์เสีย




" . . . . " อึนบีมองเฮอินอย่างงง ๆ


" สงสัยฉันต้องหาผู้ชายดี ๆ ให้แกซักคนแล้วมั้ง " เฮอินพูดพึมพำ




" พี่แทยังคะคือว่าฉันต้องไปแล้วน่ะค่ะ " มินจองกดวางสายแล้วหันไปพูด


" ได้จ้ะ ..แต่มินจองต้องให้พี่เดินไปส่งนะ " แทยังยืนขึ้นรอ


" ก็ได้ค่ะ " ทั้งคู่จึงเดินไปคุยไป


" เราไม่ได้คุยกันแบบนี้มา 2-3 ปีแล้วนะเนี่ย " แทยังยิ้ม


" ค่ะ (ยิ้ม) "


" พี่น่ะ . . . "


" มินจอง ~~~ " เฮอินตะโกน


" อ้อ ! ฉันไปก่อนนะคะ .. รีบอ่ะค่ะ " มินจองโค้งให้แล้ววิ่ง


" ไอ้เฮอิน !! " แทยังมองไปที่ชายหนุ่มข้างหน้าอย่างอาฆาต




" ไม่โกรธฉันใช่มั้ย ? " มินจองถาม


" อึนบีผมขอบคุณมากระครับสำหรับวันนี้ . . . ผมขอตัวก่อนนะครับ " เฮอินยิ้มให้อึนบีแต่พอหันกลับมาเจอมินจองก็หน้าบึ้งลง


" เฮอิน ๆ ๆ . . . ฉันไปก่อนนะอึนบี " มินจองยิ้มให้แล้ววิ่งตามไป


" สงสัยจะทะเลาะกันล่ะมั้ง " อึนบีมองตามแล้วถอนหายใจ



" อย่าเดินเร็วนักซี้ " มินจองเดินตาม


" . . . . " เฮอินเดินเงียบ


" แกโกรธฉันเหรอ ? ฉันขอโทษอ่ะ "


" ใช่ฉันโกรธแก ที่ฉันพูดไปทั้งหมดเนี่ยแกไม่เคยเชื่อเลยใช่มั้ย ? " เฮอินหยุดเดินแล้วหันกลับมาเผชิญหน้า


" ฉันเชื่อแต่เมื่อกี้พี่แทยังเค้ามาขอคุยกับฉันอ่ะ แล้วแกจะให้ฉันเสียมารยาทกับเค้างั้นเหรอ ? "


" ถามจริง ๆ เถอะ แกยังชอบเค้าอยู่มั้ย ? " เฮอินจ้อง


" ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันยังชอบเค้าอยู่มั้ยอ่ะ " มินจองก้มหน้า


" อะไรวะ ? ตัวของแกเองยังไม่รู้เลยเหรอเนี่ย ? "


" แกมาตวาดฉันทำไมเนี่ย ? "


" เฮ้อออ ... เอากุญแจไปแล้วแกก็ขับรถกลับไปด้วยนะ " เฮอินโยนให้


" ทำไมล่ะ ? แล้วแกไม่กลับเหรอ ? " มินจองรับมาอย่างงง ๆ


" ฉันอยากกลับรถเมล์ไปล่ะ . . วิธีนี้ได้ผลชัวร์ " หลังจากทำหน้าบึ้งใส่มินจองแล้วพอเค้าหันหลังกลับก็ยิ้มกว้างออกมาทันที


" เฮ้ย !! โกรธฉันจริง ๆ เหรอเนี่ยเฮอิน " มินจองตะโกน


" แล้วเราจะไปหาผู้ชายดี ๆ ได้ที่ไหนล่ะเนี่ย ? " ว่าแล้วเฮอินก็เริ่มมองผู้คนที่เดินสวนไปมา





" โทรศัพท์ก็ไม่รับนี่แกโกรธฉันมากเลยเหรอ ? " มินจองก้ม ๆ เงย ๆ กดโทรศัพท์ในขณะที่ขับรถโดยไม่ได้มองข้างหน้า





~โครม~



" ห๊า !!! รถชน " มินจองตาโตแทบถลนออกมาจากเบ้า


" นี่ ! คุณลงมาจากรถเดี๋ยวนี้นะ " คู่กรณีเคาะกระจกรถอย่างรัว


" ทำไงดีล่ะ ? ขับเองก็ซวยเลย " มินจองนั่งบ่นอยู่ในรถ


" คุณลงมาเดี๋ยวนี้นะขับรถยังไงเนี่ย ? "


" ฉัน . . . ฉันขอโทษค่ะ " มินของกดกระจกลงแล้วรีบโค้ง


" คุณ !!! วันนี้มันวันอะไรกันนะ ? "


" นาย . . . จียอน !! " มินจองอ้าปากค้าง


" ลงมาเดี๋ยวนี้เลย ดูผลงานที่คุณทำซิ " จียอนชี้ไปที่ท้ายรถของเค้า


" ฉันขอโทษแล้วฉันจะซ่อมรถให้นะ "


" มันแก็แน่อยู่แล้วล่ะเพราะคุณชนผมนี่ คุณไม่ได้มองเลยเหรอไงไม่เห็นเหรอว่าผมจอดรอสัญญาณไฟอยู่น่ะ "


" พอดีฉันไม่ได้มองน่ะก็เลยไม่เห็นว่ารถนายจอดอยู่ " มินจองก้มหน้า


" รถผมขับไม่ได้แล้วเพราะคุณชนซะพังยับเลย ถ้างั้นคุณไปส่งผมที่บ้านหน่อยซิ " จียอนพูดหน้านิ่ง


" อยากขับรถเมืองนอกเองช่วยไม่ได้นี่ " มินจองว่า


" คุณว่าอะไรนะ ? "


" ต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกเหรอนายก็ได้ยินแล้วนี่ "


" นี่คุณ ! ย้อนผมเหรอ ? " จียอนชี้หน้า


" ป้าว . . . . ล็อครถซินาย แล้วก็รีบ ๆ ขึ้นมาด้วย " มินจองรีบกลับเข้าไปนั่งรอในรถ

ส่วนจียอนมองตามเธออย่างหมันเขี้ยวก่อนที่เค้าจะลงไปนั่งข้าง ๆ


----------------------------------------------------------


เค้าขับรถไปส่งกันล่ะ ฮิ้วววววววว . . :shy: :shy:

จะเป็นไงต่อน๊า ? ส่วนเฮอินก็ . . . ไม่บอก 555+ :>_<:

ไว้มาต่อตอนหน้านะจ้ะ ไปล่ะรักคนอ่านทุกเน้อ :kiss:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#9 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:42 AM

Chapter 5



" การที่เราจะหาผู้ชายดี ๆ นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะเนี่ย " เฮอินยืนบ่นพึมพำบนรถเมล์


" เฮอินคะ "


" ใครเรียกหรือว่าเราหูแว่วไปเอง ? " เฮอินพูดพึมอยู่อย่างนั้น


" ขอทางหน่อยค่ะ . . เฮอิน "


" อ้าว ! อึนบี " เฮอินหันมาเจอถึงกับยิ้มออก


" ทำไมวันนี้ขึ้นรถเมล์ล่ะ (ยิ้ม) "


" ผมอยากเปลี่ยนบรรยกาศดูน่ะครับแล้วอึนบีล่ะ ? "


" จียอนเค้าเลิกช้ากว่าฉันน่ะค่ะ ฉันก็เลยกลับก่อนเค้า " อึนบียิ้ม


" เราขึ้นรถสายเดียวกันเลยเนอะแปลกจัง " เฮอิอมยิ้มพูด


" วันนี้คนเยอะจังเลยนะคะ " อึนบีมองไปรอบ ๆ


" ยืนเมื่อยหน่อยนะครับ "


" ไม่เป็นไรค่ะ " ทั้งคู่ก็ได้แต่ยืนหันหน้ากันไปคนล่ะทาง


" อ้อ ! ที่ว่างแล้วนั่งซิครับอึนบี " เฮอินสะกิด


" (ยิ้ม) ขอบคุณนะคะ " อึนบีเดินไปนั่งส่วนเฮอินก็เปลี่ยนมายืนข้าง ๆ ตัวเธอแทน


" เอางี้ดีกว่าเดี๋ยวผมไปส่งอึนบีที่บ้านแล้วกันนะครับ " เฮอินบอก


" . . . . . " อึนบีก้มหน้าแล้วยิ้ม


" เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ? ผมไปส่งไม่ได้เหรอ ? "


" ป่าวค่ะ . . ไปได้ค่ะ " อึนบีรีบเงยหน้าบอก






" นี่ " มินจองพูดขึ้น


" ใครชื่อนี่ ? "


" เอ่อ . . . นายน่ะ "


" มีอะไรเหรอ ? "


" นายเคยเมื่อยหน้ากับคอมั่งป่ะ ? "


" ถามอะไรของคุณน่ะ ? "


" ก็ฉันเห็นวัน ๆ นึง นายทำแต่หน้านิ่ง ๆ ยืดคอยาว ๆ ไม่เมื่อยเหรอ ? "


" นี่คุณ ! ผมไม่ได้ทำแบบนั้นซะหน่อยนะ . . พูดจาไร้สาระ "


" ไร้สาระเหรอ ? ฉันพูดเรื่องจริงนะเนี่ย ลี จียอน หัดฟังแล้วเอาไปปรับปรุงซะบ้างซิ "


" . . . . " จียอนหันมามองหน้า


" มองอะไรไม่เคยเห็นคนเหรอ ? ..... เชอะ " มินจองสบัดหน้ากลัยมาขับรถต่อ


" คุณนี่ตลกดีนะ " จียอนนึกในใจแล้วแอบยิ้มออกมาทั้งคู่นั่งเงียบด้วยกันมาซักพักก็มาถึงบ้านของจียอน


" 20,000 วอน " มินจองแบมือรอที่หน้าของจียอน


" อะไรคุณ ? " จียอนมองที่มือแล้วเงยไปมองหน้า


" ปัทโธ่ !! ก็ค่ารถไง ฉันขับรถมาส่งนายถึงที่นี่ทั้งหมดก็ 20,000 วอน " มินจองยังแบมืออยู่


" ทำไมผมต้องจ่าย คุณชนรถผมซะพังขนาดนั้นแล้วผมต้องจ่ายเงินให้คุณอีกเหรอ ? "


" ใช่ . . รถใช้น้ำมันนะไม่ได้ขับด้วยพลังแสงอาทิตย์ "


" ผม - ไม่ - จ่าย " จียอนตีมือมินจองก่อนลงจากรถ


" นี่ ! นี่นาย !! " มินจองลงตามมาแล้วรีบวิ่งมาขวางหน้า


" อะไรอีก ? " จียอนมองหน้า


" 10,000 วอนขาดตัวเลย .... จ่ายมา "


" หึหึ .. บ้านคุณก็ออกจะรวยนี่แล้วคุณมาขอเงินผมทำไม ? "


" อะไรนะ ? ขอเหรอนี่นายเห็นฉันเป็นขอทานเหรอไง ? "


" ก็ไม่เชิง "


" ก็ไม่เชิงเหรอ ? วันนี้ได้ต่อยลูกคนรวยแน่เลย " มินจองเป่าลมออกจากปากฟู่ใหญ่


" ห๊ะ ? "


" มันเป็นการเพิ่งพากันนายเข้าใจป่ะ ? ฉันก็เหมือน taxi ที่นายนั่งจากมหาลัยมาถึงบ้านน่ะ "


" แต่ที่ผมเคยนั่งมันก็แค่ 5,000 วอนเอง คุณแพงกว่าตั้งเยอะนี่ "


" ตกลงจะไม่จ่ายใช่มั้ย ? " มินจองเดินเข้าไปใกล้


" ไม่จ่าย " จียอนส่ายหน้า


" แน่ใจ "





~ ปี๊น ปี๊น ~




" . . . . " ด้วยความตกใจมินจองยิ่งเดินเข้าไปใกล้จียอนมากกว่าเก่า


" อ้าว ! มินจอง " พ่อของจียอนลงจากรถมา


" คุณลุง (ยิ้ม) "


" คุณพ่อ " จียอนโค้ง


" ทำอะไรกันอยู่เหรอลูก ? " พ่อยิ้ม


" . . . . " มินจอง - จียอนงง เมื่อทั้งคู่หันกลับมาก็แทบช๊อคเมื่อหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน


" เฮ้ย !!!! " มินจองเตะหน้าแข้งจียอนไปเต็มแรง


" โอ๊ย ! เตะผมทำไมเจ็บนะคุณ " จียอนลงนั่งจับขาตัวเอง


" เอ้า . . .ทะเลาะกันอยู่เหรอ ? " พ่อถามยิ้ม ๆ


" นิดนึงครับพ่อ " จียอนจ้องมินจองเขม็ง


" ฉันไม่ได้ตั้งใจอ่ะ พอดีตกใจขาเลยเด้งแรงไปนิดนึง " มินจองหันหน้าไปมองทางอื่น


" เข้าไปข้างในกันเถอะ " พ่อบอกแล้วเดินนำเข้าไป





" บ้านอึนบีอยู่แถวนี้เหรอครับ ? " เฮอินมองไปรอบ ๆ แล้วยิ้ม


" สวยมั้ยคะ ? "


" สวยครับแถวนี้บรรยากาศดี "


" บ้านฉันอยู่ถัดจากบ้านจียอนไป 2 บล็อคน่ะค่ะ " อึนบีชี้


" เหรอครับ ? ดีจังไม่เห็นเหมือนผมเลยที่บ้านอยู่ตรงข้ามบ้านมินจอง

เดินแค่ 10 ก้าวก็ถึงไม่รู้จะใกล้กันไปไหน " เฮอินหัวเราะแล้วเงยมองไปข้างหน้าก็แทบช๊อค(อีกคน)เมื่อเค้าเห็นบางอย่าง


" . . . . . " อึนบียิ้มแห้ง ๆ


" เวรแล้ว ! มันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ? " เฮอินหยุดเดินแล้วรีบหันหลังกลับ


" เฮอินอะไรเหรอคะ ? "


" คือเอ่อ . . . ผมเห็นตู้ไอติมอยู่ตรงโน้นน่ะครับ เราไปกินกันนะผมอยากกิน " เฮอินพยักหน้ารัว


" ไอติมเหรอคะ ? " อึนบีพูดทวนแล้วมองเฮอินอย่างงง ๆ


" ไปกันกันเถอะครับ . . . ก่อนที่ผมจะตาย " เฮอินจับมืออึนบีแล้วพาวิ่ง



" เข้าข้างในซิคุณ " หลังจากหายเจ็บจียอนก็ลุกขึ้นแล้วเตรียมเดินเข้าบ้าน


" เอ้ย ! ที่วิ่งนั่นมัน .. " มินจองอ้าปากค้างแล้วชี้


" คุณ . . . คุณ " จียอนหันกลับมาเรียก


" หือ ? " มินจองหันไปหาแต่ยังชี้อยู่


" เป็นอะไร ? แล้วคุณชี้อะไรเหรอ ? " จียอนกำลังจะหันไปมองบ้าง


" ไม่ต้อง ๆ หัน " มินจองรีบจับหน้าจียอนให้มามองเธอ


" คุณเป็นอะไรเนี่ย ? " จียอนถามอย่างตกใจ


" ป่าวไม่ได้เป็นอะไรหรอก ฝากบอกคุณลุงด้วยว่าฉันมีธุระต้องกลับก่อน . . ฉันไปนะ " มินจองปล่อยมือออกจากหน้าจียอนแล้วรีบขึ้นรถขับออกไปทันที


" อะไรของเค้านะ ? พอจะกลับก็รีบเลย " จียอนส่ายหน้าแล้วยิ้มออกมา






บ้านเฮอิน . .




" กลับมาแล้วคร๊าบบบ "


" กลับมาซะมืดเชียวลูก " แม่นั่งพูดอยู่ข้าง ๆ พ่อ


" พอดีคุยกับเพื่อนนานไปหน่อยอ่ะครับแล้วรถก็ติดด้วย " เฮอินนั่งที่โซฟาตัวข้าง ๆ


" เฮอิน "


" ครับพ่อ ? "


" วันนี้ไปทำความผิดอะไรมาหรือเปล่า ? "


" อืม . . . ป่าวนี่ครับวันนี้ผมยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ " เฮอินส่ายหน้า


" แน่ใจนะ ? " พ่อลดหนังสือพิมพ์ลงมามองหน้า


" แน่ใจซิครับ พ่อมีอะไรเหรอเปล่าครับ ? " เฮอินยิ้ม


" ป่าวหรอกจ้ะ พ่อเค้าก็ถามไปงั้นแหละ รีบขึ้นไปอาบน้ำแล้วก็ลงมากินข้าวนะ " แม่ยิ้ม


" ทำไมวันนี้พ่อถามเราแปลก ๆ แฮะ " เฮอินพูดพึมพำอยู่หน้าห้องแล้วเปิดประตูเข้าไปเค้าก็




~ อ๊าาาา ~



" . . . . . " หญิงสาวที่นั่งอยู่ปลายเตียงค่อย ๆ หันไปมองต้นเสียง


" โอ๊ย ! ตกใจหมดเลยทำไมไม่เปิดไฟล่ะแก นั่งมืด ๆ อยู่ได้นึกว่าผีซะอีก " เฮอินลูปหน้าอกไปมาแล้วเปิดไฟ


" เฮอินแก !! " มินจองลุกขึ้นยืนแล้วหยิบไม้เบสบอลที่เตรียมมาชี้ไปที่เพื่อนของเธอ


" อะ อะ อะไร ? " เฮอินมองไม้เบสบอลหน้าเค้าเริ่มถอดสี


" วันนี้ . . ฉันว่าฉันเห็นแกจับมืออึนบีวิ่งเล่นแถว ๆ ถิ่นไฮโซนั่นใช่ม่ะ ? "


" ไม่ได้วิ่งเล่นนะ คือแบบจะไปกินไอติมกันก็เลยวิ่งไป (ยิ้ม) "


" ฉันดีใจด้วยที่แกได้จับมือเค้านะ หน้ามีความสุขเชียว " มินจองยิ้ม


" ขอบใจนะ คนอะไรก็ไม่รู้แกสวยแล้วยังตลกอีก " เฮอินหัวเราะ


" แต่ตอนนี้ฉันขอชำระความก่อนเรื่องที่แกทิ้งฉันให้ขับรถกลับเอง " มินจองเปลี่ยนโทนเสียงและยิ้มเยือกเย็นให้


" โธ่ ... เรื่องแค่นี้เองอ่ะ แกก็ไม่น่าโกรธมากเลยนะ เอาไม้ลงก่อนซี้ " เฮอินยิ้มทำใจดีสู้เดินไปหาไม้ที่ชี้ตัวเองอยู่จับให้มันหันไปทางอื่น


" ไม่โกรธมากหรอก ถ้าวันนี้ฉันไม่ขับรถไปชนรถของ ลี จียอนน่ะ " ไม่เด้งกลับมาชี้ที่เฮอินอีกครั้ง


" อะไรนะ ?! แกขับรถชนรถหมอนั่นเหรอ ? " เฮอินตาโตทันที


" เออดิ . . ถ้าแกไม่แกล้งงอนฉันแล้วขับกลับตามปกติก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอก "


" แล้วแกเป็นไรมั้ยอ่า ? " เฮอินมองสำรวจ


" . . . . . " มินจองเริ่มสบัดไม้ไปมา



" แต่ดูจากสภาพแล้วคงไม่เป็นไร " เฮอินยิ้มแหย ๆ



" ต้องการโดนตรงไหนบอกมาเลย ? " มินจองเดินเข้าหา



" มินจองไม่เอาน่า " ถอย 1 ก้าว..



" ขามั้ย ? "



" มินจองใจเย็น " ถอย 3 ก้าว..



" หรือว่าแขนดีมั้ยนะ ? "



" มินจองอ่า ~ "



" หัวดีกว่าเพราะหัวเนี้ยชอบคิดแผนนัก " มินจองเงี้อไม้ขึ้น



" อ๊า ! อ๊าาาาาา !!! " เฮอินวิ่งปรู๊ดออกจากห้องแล้วรีบดึงประตูไว้อย่างแน่น


" วันนี้แกตายแน่คอยดูซิ . . . ปล่อยนะเฮอิน ! " มินจองทั้งตะโกนทั้งทุบประตู


" พ่อแม่อ่ะ . . . ให้ไอ้บ้านี่มันขึ้นมาได้ไงเนี่ย มันจะฆ่าผมแล้วช่วยด้วยยยยย ~ " เฮอินตะโกนลั่น





* * วันตอ่มา * *



" ทำไมวันนี้คนที่บ้านขับรถให้ล่ะ ? " อึนบีหันไปถามคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ


" เมื่อวานรถเพิ่งชนมาน่ะพ่อเลยยังไม่ให้ขับ "


" รถชน !!! "


" ไม่เห็นต้องเสียงดังเลยตกใจหมด ฉันไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย " จียอนยิ้ม


" แล้วรถล่ะเป็นมากมั้ย ? "


" ซ่อมอาทิตย์นึงยังไงเราก็ทนนั่งแบบนี้กันไปซักพักนะ "


" เธอชนเค้าหรือเค้ามาชนเธอล่ะ ? "


" มินจองมาชนฉัน "


" มินจองเหรอ ? "


" เค้าขับมาชนทั้ง ๆ ที่ฉันจอดอยู่เฉย ๆ น่ะ แฟนไม่ได้ขับให้ก็เป็นแบบเนี้ย "


" สงสัยเค้าจะทะเลาะกันน่ะเมื่อวานฉันเจอเฮอินบนรถเมล์ด้วย "


" เธอเจอหมอนั่นเหรอแล้วได้คุยกันมั้ย ? "


" ก็คุยนิดนึงน่ะแล้วเค้าก็อาสามาส่งฉันที่บ้านด้วย (ยิ้ม) "


" อย่ายิ้มมากไปหน่อยเลยเค้ามีแฟนแล้วนะ "


" แค่ยิ้มก็ไม่ได้เหรอไง ? "


" (ยิ้ม) ดีใจด้วยนะอึนบี "


" ขอบใจจ้ะ "


" ลุงครับเดี๋ยวช่วยเข้าประตูทางเหนือนะ " จียอนบอก


" ทำไมไปเข้าประตูนั้นล่ะกว่าจะถึงคณะเราอ้อมออกนะ " อึนบีว่า


" ฉันอยากรู้น่ะ ว่าวันนี้มินจองขับมาหรือเฮอินเป็นคนขับมาเอง "




" บอกกี่ครั้งแล้วเนี่ยว่าให้เปลี่ยนน้ำหอมในรถ " มินจองกดกระจกลงแล้วยืนหน้าออกไปสูดอากาศ


" ฉันชอบกลิ่นนี้อ่ะหอมจะตาย " เฮอินสูดลมเข้าเต็มปอดพร้อมยิ้ม


" หอมตายล่ะกลิ่นยังกับอะไรบูด "


" แค่ก . . แค่ก แกนี่ ! น้ำหอมออกจะหอมบอกสะเสียหมดเลย วู้ ~ "


" เออนี่ .... หมอนั่นน่ะขับรถนำเข้าเชียวนะ " มินจองหันมาคุยอย่างจริงจัง


" ไฮโซ ! แบบนี้แกไม่จ่ายบานเบอะเลยเหรอ ? " เฮอินหันมามองตาโต


" ก็พอไหวอ่ะ แต่ถ้าเมื่อวานแกขับกลับก็คงไม่ชนหรอก "


" ขอโทษคร๊าบบบ . . ขอโทษจริง ๆ คุณเพื่อน ที่หลังผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ " เฮอินโค้ง


" นี่ "


" อะไร ? "


" เมื่อวานกินไอติมอร่อยป่ะ ? " มินจองปิดปากหัวเราะแล้วเหล่มอง


" ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยนะ ฉันเขินนะเว้ย " เฮอินอมยิ้ม


" นี่ ! แกก็จีบเธอเลยดิ "


" บ้าเหรอ ? อยากให้เพื่อนแกเป็นคนทุเรศชอบแย่งแฟนคนอื่นเหรอไง ? "


" ไม่อยากหรอกแต่ว่าแกกับเค้าเหมาะสมกันดีนะ ฉันเห็นแล้วชอบอ่ะ " มินจองยิ้มกว้าง


" งั้นแกก็ไปจีบหมอนั่นซะสิ " เฮอินบอก


" ห๊า !! แค่นาน ๆ เจอหน้ากันทีก็แย่แล้ว ๆ ถ้าเป็นแฟนเจอกันทุกวันฉันไม่สติแตกไปก่อนเหรอ ? "


" แต่หมอนั่นหล่อดีออกนะ "


" หล่อแล้วไง ? ฉันไม่ชอบคนหล่อนิ "


" ไม่จริงทีพี่แทยังแกยังชอบเค้าเลย "


" . . . . . " มินจองเงียบลงทันที


" เอ่อ . . ถึงแล้ว ๆ จะเรียนในรถไงลงดิ " เฮอินผลักเบา ๆ


" . . . . . " มินจองลงมาโดยไม่พูดอะไร


" พูดชื่อนี้ไม่ได้เลยนะได้ยินแล้วจิตหลุดไง ? "


" เฮ้อออ ~ "


" นี่ ! มินจอง " เฮอินจับหัวมินจองให้กลับมามองหน้าเค้า


" หือ ? "


" ฉันอยากให้แกมีแฟน แกจะได้ลืมเรื่องเก่า ๆ ไปซะที นี่มันก็นานมาแล้วนะ "


" . . . . . " มินจองเริ่มน้ำตาคลอ


" แกไม่เคยมีใครแต่เค้ามีแฟนมาแล้วนับไม่ถ้วน พอพูดถึงหรือเห็นเค้า

แกก็จะเหมือนคนบ้าฉันไปอยากเห็นแกเป็นแบบนี้อีก . . . มินจองปล่อยเค้าไปเถอะนะ "


" . . . . . " มินจองรีบเช็ดน้ำตา


" อย่าร้องไห้น่า " เฮอินดึงเข้าไปกอดแล้วตบหลังเบา ๆ


" ตลอดมาคน ๆ เดียวที่ฉันชอบก็คือเค้า ฉันไม่เคยชอบคนอื่นเลย . . ฉันกลัวแกเข้าใจมั้ย ? " มินจองกำเสื้อเฮอินไว้แน่น


" เข้าใจ ๆ แกต้องผ่านมันไปได้แน่เพื่อน Fighting !! "


" ขอบใจมากนะ " มินจองตบไหล่


" ฉันถือว่าแกรับปากแล้วนะ โอเคงั้นไปเรียนกันได้แล้ว " ทั้งสองยิ้มให้กันแล้วเดินไปจนคนแถวนั้นต่างพากันมองด้วยความอิจฉา


" . . . . . " อึนบีรีบก้มหน้าลงทันที


" ขอโทษนะฉันไม่น่าอยากมาดูเลย " จียอนพูดเสียงเศร้า


" ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ "


" ลุงครับ . . ไปคณะบริหารเลย " จียอนถอนหายใจแล้วพิงที่เบาะอย่างหมดแรง

-------------------------------------------------------------------


มาและเรื่องนี้ :shynie:

วันนี้ไปแล้วนะจ้ะ .. มาเร็วไปเร็วไม่มีไรพูดอ่ะ (เครียดกับสถานการณ์) :- -':

รักทุกคนเหมือนเดิมนะจ้ะไปล่ะ :kiss:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#10 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:42 AM

Chapter 6



" ทำไมพอเราเห็นสองคนนั้นกอดกันเราถึงรู้สึกแปลก ๆ นะ " จียอนพูดพึมพำก่อนจะสบัดหน้าอย่างแรง


" จียอนอยู่นี่เอง "


" (ยิ้ม) พี่แทยัง "


" มานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะฉันเดินหานายตั้งนาน " แทยังลงนั่งข้าง ๆ


" ไม่มีอะไรหรอกครับก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วพี่มีอะไรเหรอ ? "


" อ๋อ . . . ฉันจะมาถามนายน่ะว่ายังจะให้ฉันตกแต่งภายในให้บ้านของคุณอาอยู่หรือเปล่า ? "


" เอาซิครับผมบอกพี่แล้วนี่ " จียอนพยักหน้า


" พอดีแบบที่ฉันวาดส่งอาจารย์ได้คะแนนดีน่ะ ฉันก็เลยจะเอามาเป็นไอเดียตกแต่งบ้านของคุณอา " แทยังยิ้ม


" พี่เก่งจัง . . . สวยมากเลยฮะ " จียอนมองแบบแล้วยิ้ม


" ขอบใจนะ (ยิ้ม) "


" พรุ่งนี้จะไปดูที่น่ะครับ พี่จะไปด้วยมั้ย ? "


" ไม่ดีกว่าไว้สร้างได้ซัก 70 % แล้วพี่ค่อยไปดูล่ะกัน "


" ตกลงครับ . . . ผมว่าถ้าบ้านสร้างเสร็จแล้วต้องสวยมากแน่ ๆ เลย "


" คุยกันมาตั้งนานแล้วไม่เห็นอึนบีเลยล่ะ ? " แทยังมองหา


" อึนบีอยู่ห้องสมุดน่ะครับ "


" ขยันจริง ๆ เลยนะ เดี๋ยวฉันไปก่อนล่ะแล้วเจอกัน " แทยังตบไหล่จียินเบา ๆ ก่อนไป





* * วันต่อมา * *



" z z z z z z z z "



" ถ้าแกจะมานอนหลับนะก็กลับไปนอนเถอะไป "



" z z z z z "



" ยัง ๆ ฉันบอกว่าง่วงก็กลับไปนอนเถอะยังจะมานั่งหลับอยู่ได้ " มินจองผลัก


" หือ ? " เฮอินสะดุ้งตื่นทันที


" เฮ้อออ . . . ถ้าง่วงก็กลับไปนอนซะ "


" ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันรอเป็นเพื่อนแกเอง " เฮอินหันมาตบไหล่เบา ๆ


" ดีนะที่ฉันโทรไปทีเดียวแล้วแกก็ตื่นน่ะเมื่อคืนเล่มเกมดึกเหรอ ? "


" นิดหน่อยอ่ะ แล้วทำไมแกต้องตื่นเช้าขนาดนี้ด้วยล่ะ ? "


" ฉันก็ต้องตื่นมารอทางโน้นซิจะให้คุณลุงท่านมารอฉันเหรอ ? "


" นั่นน่ะซิเนอะคิดดีนี่ " เฮอินยิ้ม


" แกกลับไปนอนเถอะฉันรอคนเดียวได้ "


" นี่ !! แล้วแต่งตัวแบบนี้ไปเนี่ยนะ ? " เฮอินมองหัวจรดเท้า


" วันนี้ฉันใส่กระโปรงยาวกว่าทุกทีแล้วนะมีอะไรอีกล่ะ ? " มินจองลุกขึ้นยืน


" แกไม่น่าเรียนวิศวะเลยว่ะแกน่าจะไปเรียนพวกแฟชั่นดีไซต์มากกว่านะ "


" ทำไมถึงฉันแต่งตัวแบบนี้ก็เรียนได้อ่ะ " มินจองผลักเฮอินอย่างแรง


" คุณป้าคร๊าบบบบบบ . . มินจองแกล้งผม " เฮอินตะโกนลั่น


" นี่แกฟ้องแม่เหรอ ? " มินจองชี้หน้า


" คุณป้า คุณป้าครับ "


" มินจองอย่าแกล้งเฮอินซิลูก " แม่เดินออกมา


" คุณป้าครับมินจองทำผมอีกแล้ว. . เจ็บจังเลยครับ " เฮอินวิ่งไปหลบข้างหลังแล้วแลบลิ่นใส่


" ทำไมชอบทำเฮอินล่ะลูกคนนี้นี่ " แม่หันมาจับหัวเฮอินเบา ๆ


" แม่อ่ะ . . เข้าข้างเฮอินทุกทีเลยมันมากวนหนูก่อนนะ " มินจองชี้


" ผมป่าวนะครับคุณป้า " เฮอินทำส่ายหน้า


" แม่รีบพาเฮอินเข้าไปข้างในเลยเถอะค่ะ ถ้ายังยืนอยู่ตรงนี้หนูอาจบีบคอมันก็ได้ "


" คุณป้าดูซิครับมินจองชอบทำผมอ่ะ " เฮอินเขย่าแขน


" คุณผู้หญิงคะมีแขกมาค่ะ "


" ใครมาเหรอ ? " แม่ถาม


" คงจะเป็นคนที่มารับหนูไปดูที่น่ะค่ะ แม่ไม่ต้องออกไปหรอกค่ะ . . .หนูไปนะ "


" เฮ้ย ! มินจองเดี๋ยวฉันไปส่ง " เฮอินวิ่งตาม




" แกจะตามมาทำไมไปกินข้าวเถอะไป "


" ฉันอยากรู้นี่ว่าใครมารับแก "


" ก็คนขับรถไง "


" ลี จียอน ! " เฮอินพูด


" ห๊ะ ? ลี จียอนอะไรบ้าป่าว ? " มินจองหันไปบอก


" พร้อมจะไปหรือยังคุณ ? " จียอนพูดขึ้น


" !!!! " มินจองรีบหันไปมอง


" คนขับหล่อ รวยเชียว " เฮอินกระซิบ


" เงียบเลยนะ " มินจองหันมาค้อน


" คุณพ่อให้ผมมารับคุณแล้วค่อยตามไป . . . คุณเสร็จหรือยังล่ะ ? "


" เสร็จแล้วไปซิ " มินจองเดินไปที่รถเตรียมจะเปิดประตู


" คุณล่ะไม่มาขึ้นรถเหรอ ? " จียอนมองไปที่เฮอิน


" ใคร ? ผมเหรอ ? " เฮอินชี้ตัวเอง


" ก็ใช่น่ะซิคุณคิดว่าผมพูดกับประตูข้างหลังคุณเหรอ ? "


" อ๋อ . . . ผมไม่ไปหรอกจะอยู่กินข้าวบ้านมินจองน่ะครับ " เฮอินหัวเราะ


" อย่ากินหมดล่ะเหลือไว้ให้ฉันบ้างนะ " มินจองบอกก่อนจะขึ้นรถไป


" รู้แล้วน่า . . . ฝากมินจองด้วยนะครับแล้วก็มุขของคุณน่าจะพัฒนามั่งนะ " เฮอินโบกมือตาม





" เฮอินเค้ามากินข้าวที่บ้านคุณบ่อยเหรอ ? " จียอนพูดขึ้น


" ก็มาเกือบทุกวันน่ะทำไมเหรอ ? " มินจองหันไปมองหน้าคนถาม


" แล้วทำไมคุณต้องย้อนถามผมด้วยล่ะห๊ะ ? "


" แล้วนายถามฉันทำไมล่ะ ? "


" เอ๊ะ ! คุณจะกวนประสาทผมไม่ถึงไหนเนี่ย ? ผมถามคุณนะไม่ได้ให้คุณมาย้อนถามผม "


" งั้นเลิกพูดถ้ายังมีใครซักคนพูดอยู่เดี๋ยวก็มีคำถามโผล่ขึ้นมาอีก "


" ใช่ " จียอนตอบเสียงดัง


" จริงมั้ยล่ะ ? . . . เห็นมั้ยเลิกพูดเลยขับไปเงียบ ๆ เถอะนายน่ะ " มินจองหันหน้าไปอีกทาง


" คุณนี่ท่าทางจะเพี้ยนนนะเนี่ย "


" อะไรนะ ? นายว่าฉันทำไเนี่ย ? "


" ผมว่าคุณตอนไหน ? "


" ก็เมื่อกี้ไงนายว่าฉันว่าเพี้ยนอ่ะ ความจำสั้นเหรอ ? "


" ผมก็แค่แซวเล่นเฉย ๆ เองซีเรียสเหรอคุณ ? "


" ฉันบอกแล้วว่าให้เลิกพูดไง พูดกันก็มีแต่คำถามเนี่ยหยุดพูดเลยนะ " มินจองหันมาค้อนให้คนข้าง ๆ แต่คนข้าง ๆ กลับอมยิ้มออกมา






" โว้ !! วันนี้จะทำหมูย่างเหรอครับ ? " เฮอินยิ้มแป้นถามในขณะที่เข็นรถซื้อของ


" ก็เฮอินชอบกินไม่ใช่เหรอป้ารู้นะ " แม่มินจองหันมายิ้ม


" ผมชอบทุกอย่างที่คุณป้าทำเลยนะครับ "


" เดี๋ยวซื้อเนื้อไปด้วยดีกว่าป้าจะทำเนื้อหมักซีอิ๋วให้ไปกินที่บ้าน "


" คุณป้าดีกับผมเสมอเลย ขอบคุณมากนะครับ "


" ไม่เป็นไรหรอกเฮอินก็เหมือนลูกอีกคนนึงของป้า พ่อกับแม่เราไม่ว่างป้าก็ดูแลเฮอินแทนพวกเค้าไง (ยิ้ม) "


" ผมรักคุณป้าที่สุดเลย ช่วงนี้พ่อกับแม่ยุ่ง ๆ น่ะครับผมคงไปฝากท้องที่บ้านคุณป้าบ่อย ๆ นะ "


" จ๊า . . . เดี๋ยวเฮอินไปหยิบงาให้ป้าหน้อยนะแล้วค่อยตามมา "


" ได้คร๊าบบบ ~ "


" เดินดี ๆ นะลูก " แม่บอกก่อนที่จะเดินไปอีกทาง



~ผลัก~



" ขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ เป็นอะไรมั้ยคะคุณป้า ? " อึนบีรีบเข้าไปพยุง


" ไม่เป็นไรจ้ะป้าก็เดินไม่ดูทางด้วย " แม่ค่อย ๆ ลุก


" คุณป้า !! เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ? " เฮอินวิ่งหน้าตื่นกลับมาทันที


" ไม่เป็นไรจ้ะ " แม่ส่ายหน้า


" ผมใจหายหมดเลยอ่ะ ไม่เจ็บตรงไหนนะครับ " เฮอินบีบมือ


" อ้าว ! เฮอิน "


" อึนบี " เฮอินยิ้ม


" สองคนรู้จักกันด้วยเหรอ ? "


" เค้าเป็นเพื่อนที่มหาลัยน่ะครับ . . อึนบีนี่คุณแม่ของมินจองนะ " เฮอินยิ้ม


" สวัสดีค่ะหนูชื่อ อึนบี ยินดีที่ได้รู้จักคุณป้านะคะแล้วก็ต้องขอโทษด้วยค่ะ " อึนบีโค้ง


" (ยิ้ม) อึนบีชื่อน่ารักสมตัวเลย ป้าก็ยินดีที่ได้รู้จักหนูเหมือนกันจ้ะ "


" อึนบีมาซื้อของเหรอครับ ? "


" ค่ะ . . มาซื้อของใช้นิดหน่อยแล้วเฮอินล่ะ (ยิ้ม) "


" มาซื้อของทำอาหารเย็นน่ะครับ "


" อ๋อค่ะ " อึนบียิ้มน้อย ๆ


" งั้นผมไปนะ . . . เมื่อกี้ผมตกใจหมดเลยนะครับหันมาอีกทีเห็นคุณป้านั่งอยู่กับพื้นน่ะ " เฮอินยิ้มให้อึนบีก่อนที่จะกันกลับมาจับมือแม่เดินไป


" ถ้ามีแฟนแบบเฮอินคงดีนะน่าอิจฉามินจองจังเลย " อึนบีมองตามแล้วถอนหายใจ





" แบบบ้านใช้ได้มั้ย ? " พ่อจียอนพูดขึ้น


" ใช้ได้เลยครับผมคิดว่าพอสร้างเสร็จแล้วจะสวยมากเลย "


" อืม ( ยิ้ม) "


" ไม่ทราบว่าใครออกแบบเหรอครับคุณลี ? "


" ว่าที่ลูกสะใภ้ของผมน่ะซิแล้วเค้าก็จะมาเป็นผู้ช่วยของคุณด้วยนะ "


" แฟนของคุณจียอนเหรอครับ ? "


" ก็เกือบ ๆ น่ะ "


" ท่านครับคุณจียอนมาถึงแล้วครับ "


" หัวหน้าคิมเดี๋ยวผมมานะ "



" . . . . . " มินจองลงจากรถพอเห็นที่เธอก็ยิ้มออกมาทันที


" ชอบเหรอคุณ ? " จียอนมองแล้วถามขึ้น


" ใช่ . . . ฉันมั่นใจว่าถ้าบ้านสร้างเสร็จแล้วต้องออกมาสวยแน่ ๆ "


" (ยิ้ม) คุณกำลังจะบอกผมหรือเปล่าว่าคนออกแบบเก่งน่ะ "


" ก็ทำนองนั้นแหละ " มินจองยิ้ม


" ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆ " จียอนระเบิดหัวเราะลั่น


" โห !!! นายก็หัวเราะเป็นด้วยนะเนี่ย " มินจองหันไปมองทั้งตาโต


" ผมก็คนเหมือนคุณนี่ก็ต้องหัวเราะเป็นซิ " จียอนหยุดหัวเราะแล้วมองหน้า


" จียอน - มินจอง "


" คุณพ่อ (ยิ้ม) "


" สวัสดีค่ะคุณลุง "


" มากันเร็วดีนี่หาไม่ยากใช่มั้ยลูก ? "


" ครับพ่อ "


" มินจองหนูว่าที่นี่สวยมั้ย ? "


" สวยค่ะวิวดีมากเลยค่ะคุณลุง "


" งั้นเดี๋ยวเราไปดูทีกันเลยดีกว่านะ " พ่อเดินนำไป


" นาย ... ฉันฝากถือแบบที่อยู่เบาะหลังมาด้วยนะ " มินจองหันมาบอกแล้วเดินตามไป


" เห็นเราเป็นคนใช้เหรอไงเนี่ย ? " จียอนบ่นพึมพำแล้วเดินกลับไปที่รถ




" หัวหน้าคิมผมขอแนะนำคนนี้คือคนที่ออกแบบบ้านหลังนี้ คัง มินจองครับ " พ่อผายมือไปหา


" สวัสดีค่ะ " มินจองโค้ง


" สวัสดีครับคุณนายน้อย " หัวหน้าคิมโค้งกลับ


" ค๊า ? " มินจองงง..


" เอ่อ . . ไม่มีอะไรหรอกลูกลุงว่าเดินดูทั่ว ๆ ก่อนดีกว่านะ " พ่อยิ้มแล้วพยักหน้า


" นี่ครับหัวหน้าคิมแบบ " จียอนยื่นให้


" แฟนคุณจียอนนี่เก่งจังเลยนะครับที่ออกแบบได้ขนาดนี้ " หัวหน้าคิมรับมาแล้วยิ้ม


" แฟนผมเหรอครับ ? "


" ครับ . . . ก็คุณมินจองไงเก่งมากเลยนะครับ "


" มินจอง !!! " จียอนเสียงดัง


" คุณลีบอกผมว่าแฟนคุณจียอนว่าที่ลูกสะใภ้เป็นคนออกแบบน่ะครับ (ยิ้ม) "


" ว่าที่ลูกสะใภ้ !!!! "


" คุณจียอนโชคดีจังเลยนะครับ งั้นเดี๋ยวขอตัวไปคุยเรื่องแบบก่อนนะครับ "


" ไงลูกเดินดูทั่วแล้วใช่มั้ย ? " พ่อเดินมาพูดข้าง ๆ


" ครับ " จียอนยิ้มแล้วมองหา


" หามินจองเหรอ ? เค้าคุยอยู่กับหัวหน้าคิมน่ะ "


" ผมป่าวซะหน่อยไม่ได้มองหาเค้านะครับ "


" (ยิ้ม) มินจองเค้าดีใช่มั้ยล่ะพ่อถึงบอกไงว่าให้รู้จักกันไว้ "


" ดีตรงไหนครับกวนประสาทล่ะที่หนึ่งเลย แต่งตัวเปรี้ยวไปวัน ๆ "


" นั่นน่ะภายนอก พ่อว่าถ้าลูกรู้จักเค้ามากกว่านี้ลูกต้องชอบเค้ามากแน่ ๆ เลย "


" ผมจะไปชอบเค้าได้ไงครับเค้ามีแฟนอยู่แล้วนะฮะ "


" มินจองมีแฟนแล้ว ? "


" ใช่ครับ "


" เท่าที่พ่อรู้ว่าเค้ายังไม่มีแฟนนะ "


" เฮ้ออออ . . ช่างเถอะครับผมไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้ว ๆ พ่อก็อย่าไปบอกคนอื่นอีกนะว่าเค้าเป็นแฟนผมน่ะ " จียอนเดินไปอีกทาง


" จียอนเค้ายังไม่มีแฟนจริง ๆ นะ พ่อเพิ่งคุยกับพ่อเค้าไปน่ะลูกก . . " พ่อบอกแล้วส่ายหน้า

------------------------------------------------------------------------------------


เรื่องนี้มาอีกแล้วค้าบ :^O^:

มาเร็วกว่าเรื่องอื่นเลยเพราะมีอยู่ในสต๊อก :>_<: :>_<:

น่ารักกันไปเนอะ .. อยากเป้นมินจองซะงั้น :shy:

ไปล่ะ . . รักทุกคนเหมือนเดิมระค๊าบบบ :kiss:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#11 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:43 AM

Chapter 7



" คุณลุงผมเอาชาโสมมาให้ฮะ " เฮอินยิ้ม


" ไปอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ ? " พ่อมินจองว่า


" ครับ . . มินจองยังไม่กลับอีกเหรอครับ ? " เฮอินกวาดสายตามองไปทั่วบ้าน


" สงสัยจะไปกินข้าวที่บ้านเพื่อนลุงเลยมั้ง "


" โว้ ! บ้าน ลี จียอนน่ะเหรอครับ ? " เฮอินตาโต


" สนิทกันใช่มั้ยพวกเราน่ะ ? " พ่อยิ้ม


" ก็ไม่เชิงอ่ะครับจะเรียกว่าสนิทได้หรือเปล่าไม่รู้ เวลามินจองเจอจียอนทีไรทะเลาะกันทุกทีเลยครับ "


" ทะเลาะกันเหรอ ? "


" เจอ 5 ทีก็ทะเลาะ 5 ที คือตอนแรก ๆ ที่เจอกันสถานการณ์ไม่ค่อยดีน่ะครับ "


" ลุงไม่อยากให้ทั้งสองเค้าทะเลาะกันเลยน่ะ อยากให้สนิท ๆ กันไว้จียอนน่ะนิสัยดีนะ "


" จริงเหรอครับ ? "


" อื้อ .. ลุงน่ะอยากให้ทั้งสองเค้าหมั้นกัน "


" ห๊า !!!! "


" ทำไมตกใจขนาดนั้นล่ะเฮอิน ? " พ่อถามแล้วหัวเราะ


" ถ้าคุณลุงอยู่ในสถานการณ์ที่เค้าเถียงกันนะครับ คุณลุงจะรู้เลยว่ามันรุนแรง

อึดอัด น่ากลัวขนาดไหนแล้วคุณลุงจะให้เค้าหมั้นกันด้วยเหรอครับเนี่ย Oh God! "


" บางคู่น่ะแรก ๆ อาจจะทะเลาะกันก่อนแล้วต่อมาก็รักกันมากไปเองแหละ "


" ก็จริงนะครับ เอ๋ ! แบบนี้มินจองของเราจะได้มีแฟนซะทีเนอะคุณลุง " เฮอินตาโตทันที


" ลุงน่ะอยากให้มินจองได้คนดี ๆ อย่างจียอนไปเป็นคู่ด้วย "


" แต่รู้สึกว่าจียอนเค้าจะมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอครับ ? " เฮอินหันมอง


" ไม่มีนะลุงคุยกับพ่อเค้าไม่เห็นบอกอะไรเลย "


" คนที่ชื่ออึนบีไงฮะ "


" อ๋อ . . หนูอึนบีเค้าไม่ใช่แฟนหรอกเค้าเป็นเพื่อนกันน่ะก็เหมือนมินจองกับเฮอินยังไงล่ะ "


" เหรอครับ !!!! ไม่ใช่แฟนกัน " เฮอินอ้าปากค้าง


" รู้แบบนี้แล้วเฮอินช่วยหน่อยนะลูก " พ่อกระซิบ


" จัดไปครับ . . คุณลุงไม่ต้องห่วงนะแต่ผมขอพิสูจน์เรื่องจียอนอีกนิดหน่อย

แล้วทีนี้มินจองเสร็จเราแน่นอนครับ " เฮอินยิ้มแล้วพยักหน้ารัวเค้าคิดอะไรได้แล้ว




บ้านลี . . .



" กินเยอะ ๆ นะจ้ะ " แม่ของจียอนยิ้ม


" ได้ค่ะ " มินจองยิ้มหวาน


" ตอนอยู่มหาลัยเราสองคนเจอกันบ่อยมั้ย ? " พ่อถามขึ้น


" เราสองคนเหรอคะ ? " มินจองถามกลับ


" ก็มินจองกับจียอนไงลูก "


" . . . . " มินจอง-จียอนหันมามองหน้ากัน


" ไม่ค่ะ .. เราอยู่คนล่ะคณะกันแล้วอีกอย่างหนูก็ไม่อยากเจอเค้าด้วย " พูดเสร็จมินจองก็ก้มหน้ากินต่อ


" คุณ ๆ ว่าอะไรนะ ? " จียอนเม้มปาก(ที่ห้อยๆ)แน่น


" นายก็ได้ยินแล้วนี่ยังจะให้ฉันพูดย้ำอีกเหรอ ? " มินจองยักคิ้วให้


" นี่คุณ ! เลิกใช้ประโยคของผมกลับมาเล่นงานผมซะทีได้มั้ย ? " จียอนปรี๊ดแตกพูดออกมาทันที


" หือ ? "


" ผมรู้แล้วว่าความรู้สึกที่โดนคนพูดแบบนี้ใส่เป็นยังไง ขอโทษก็ได้ที่ผมเคยพูดแบบนี้ใส่คุณ . . ผมอิ่มแล้วครับ " จียอนถอนหายใจแล้วลุกออกจากโต๊ะไป


" . . . . . " ทั้งโต๊ะเงียบมินจองก็ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ให้ผู้ใหญ่ทั้งสองแล้วก้มหน้า


" สงสัยจะงอนน่ะ " พ่อบอก


" จียอนเค้าก็ขี้งอนแบบนี้แหละจ้ะ พอไม่ได้ดั่งใจก็งอนไปแบบนี้ทุกที " แม่หัวเราะน้อย ๆ



" อ้าว . . นายมานั่งทำอะไรตรงนี้อ่ะ ? " มินจองหยุดมองจียอนที่นั่งหน้าตึงอยู่หน้าบ้าน


" นึกว่าคุณจะนอนค้างที่นี่ซะแล้ว ไม่ค้างซักคืนล่ะ " จียอนหันมามองเล็กน้อย


" นี่ยังงอนอยู่เหรอ ? " มินจองท้าวเอวพูด


" งอนอะไรไม่ทราบ ? "


" เออ ๆ ช่างเถอะ ... ฉันกลับล่ะนะโชคดีนาย " มินจองโบกมือให้แล้วเดินผ่านจียอนไป


" คุณ ๆ เดี๋ยวซิ " จียอนลุกแล้ววิ่งตามมาขวางหน้า


" มีไรอ่ะ ? "


" ขึ้นรถซิเดี๋ยวไปส่ง " จียอนพูดเสร็จแล้วหันหน้าไปทางอื่น


" ไม่เป็นไรหรอกฉันกลับเองได้ นายขึ้นไปอาบน้ำปะแป้งนอนเถอะ " มินจองชี้ไปข้างหลัง


" มันดึกแล้วเดี๋ยวผมไปส่งขึ้นรถเถอะน่า " จียอนเดินนำไปที่รถ


" นี่นายมีแผนอะไรหรือเปล่าเนี้ย ? อย่าบอกนะว่าพอส่งฉันถึงบ้านแล้วจะเก็บตัง " มินจองยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน


" คุณกลัวล่ะซิเพราะคุณเคยทำแบบนี้กับผมใช่ม่ะ ? "


" ใครกลัวเพียงแต่ตอนนี้เงินมันหายากน่ะ ต้องใช้ประหยัด ๆ หน่อย "


" หึหึ ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า จะมาขึ้นรถได้หรือยังเนี่ยคุณ ? " จียอนกอดอกมองแล้วเลิกคิ้วขึ้น


" โอเคฟรีงั้นไปก็ได้ " มินจองเดินมาขึ้นอีกฝั่งของรถ




บนรถ ...



" . . . . . " ความเงียบเข้าครอบงำทั้งรถ


" เงียบเนอะ " มินจองพูดขึ้น


" . . . . "


" ฉันพูดกับนายอยู่นะทำไมไม่ตอบล่ะ ? "


" ก็เมื่อเช้าคุณบอกว่าให้ผมขับไปเงียบ ๆ ไงล่ะจำไม่ได้เหรอ ? "


" เฮ้ออ . . นี่นายทำตามคำสั่งฉันด้วยเหรอเนี่ย ? "


" Yes "


" เงียบ ๆ แล้วก็มืดแล้วด้วยฉันไม่ค่อยชอบ นายน่ะพูดได้แล้ว " มินจองหันมองคนข้าง ๆ


" เปิดเพลงฟังมั้ยล่ะ ? " จียอนเอื้อมไปกด


" So much in love เหรอ ? " มินจองตาโต


" ใช่เพลงของ . . . "


" All 4 One " ทั้งคู่พูดพร้อมกันแล้วหันมองหน้า


" นี่คุณฟังเพลงแบบนี้ด้วยเหรอ ? " จียอนถาม


" ฉันชอบวงนี้น่ะร้องเพลงเพราะดี นายก็ชอบเหรอ ? "


" ชอบมากเลยผมหาซื้อแทบจะผลิกเกาหลีแน่ะ "


" ไม่น่าเชื่อว่าเราจะชอบฟังเพลงวงเดียวกันนะเนี่ย " มินจองหันไปยิ้ม


" นั่นน่ะซิ " จียอนก็หันมายิ้มทั้งคู่ยิ้มให้กันพักนึงก่อนที่มินจองจะสะดุ้งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุย



- สนทนา -

" ว่าไง ? "

" กลับบ้านยังอ่ะ "

" กำลัง "

" อ๋อ ๆ หมอนั่นมาส่งหรือเปล่า ? "

" อือ "

" คงคุยไม่สะดวกซินะใกล้ถึงแล้วมั้ย ? "

" ใช่ "

" งั้นเหรอ ? โอเค ๆ เดี๋ยวแกแวะซื้อไอติมมาฝากหน่อยซิ "

" ห๊ะ ? เมื่อกี้ให้ซื้ออะไรนะ ? "

" ไอติมอ่ะฉันอยากกินซื้อมาฝากหน่อยนะมินจอง "

" ทำไมไม่ไปซื้อเองเล่านี่ก็ดึกแล้วยังจะกินไอติมอีก "

" ฉันอาบน้ำแล้วอ่ะขี้เกียจออกไป น๊าาา ~~ "

" กี่แท่ง ? "

" 2 คับ "

" แค่นี้ใช่มั้ยฉันว่างล่ะ . . . ปิ๊บ " มินจองกดวางแล้วกำหมัดใส่โทรศัพท์




" จะให้แวะซื้อก่อนเข้าบ้านมั้ยล่ะ ? " จียอนพูดขึ้น


" ห๊า ? " มินจองหันไปมองแบบตกใจ


" ทำไมต้องทำหน้าตกใจด้วยแค่แวะซื้อของแป๊บเดียวผมจอดได้ "


" อ่อ . . . ขอบใจ " มินจองเหล่มองเล็กน้อย




" อ่ะนี่ " มินจองยื่นให้หนึ่งแท่ง


" ? ? ? " จียอนมองที่ไอิมติมแล้วมองหน้ามินจอง


" เอาไปกินซิฉันซื้อมาเผื่อ กินก่อนเถอะเดี๋ยวละลาย " มินจองถือไอติ้มแล้วเขย่า


" ขอบคุณ " จียอนรับมาแล้วแกะกิน


" ฉันก็ไม่รู้ว่านายชอบกินแบบไหนกินได้ใช่มั้ย ? " มินจองแกะของตัวเองกินบ้าง


" ได้ไม่มีปัญหา "


" ฉันมีเรื่องอยากถามหน่อยน่ะ " มินจองบอก


" เชิญ ? "


" ทำไมคนคณะนายถึงชอบว่าคนคณะฉันนักล่ะเป็นโรคจิตเหรอห๊ะ ? "


" นี่คุณถามผมหรือว่ากำลังจะหาเรื่องผมกันแน่เนี่ย "


" หน้าฉันจริงจังไปเหรอโทษที ๆ ถามน่ะไม่ได้หาเรื่อง " มินจองหัวเราะ


" ผมไม่ยักรู้ว่าคนคณะผมชอบว่าคนคณะของคุณงั้นผมขอโทษแทนพวกเค้าด้วยก็ล่ะกัน "


" เรื่องขอโทษฉันไม่อยากได้หรอกน่า ฉันเพียงแต่สงสัยว่าทำไมล่ะ ? "


" ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน " จียอนยักไหล่


" อ้าว . . . นายก็ไม่รู้เหรอเนี่ย โธ่ ~~~ " มินจองสบัดมือไปโดนจียอนที่กำลังจะกินไอติม


" โอ๊ะ ! " มุมปากข้างขวาของจียอนเต็มไปด้วยไอติมวงเบ้อเริ่ม


" ขอโทษ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ นายเปื้อนเลยขอโทษนะ " มินจองยื่นมือมาเช็ดทันทีจนคนตรงหน้าตกใจเล็กน้อย


" ไม่เป็นไร " จียอนพูดเบา ๆ


" แล้วทำไมเมื่อกี้ฉันไม่หยิบผ้าออกมาเช็ดนะเนี่ยมือเลยเปื้อนเลย " มินจองมองมือตัวเองแล้วถอนหายใจ


" เช็ดที่นี่ล่ะกัน " จียอนรีบจับมือมินจองมาเช็ดที่กางเกงของเค้า


" เฮ้ย !! นายจะบ้าเหรอไปเช็ดกางเกงทำไมน่ะเดี๋ยวก็เหนียวหรอก " มินจองพยายามชักมือกลับ


" ไม่เป็นไรน่าเดี๋ยวกลับไปผมก็ซักแล้ว พอดีกางเกงตัวนี้ไม่ได้ซักมาอาทิตย์นึงแล้วน่ะ " จียอนยังคงจับมือมินจองเช็ดอยู่


" อี๋ ~ สกปรกอ่ะแล้วนายยังจะเอามือฉันไปเช็ดอีกเหรอ " มินจองสบัดหลุดแล้วรีบกลับมาเช็ดที่กระโปรงตัวเอง


" ฮ่า ๆๆๆๆๆ " จียอนระเบิดหัวเราะทันที


" ขำอะไรของนาย ? " มินจองคิ้วย่น


" ผมก็แค่คิดว่าคนที่เรียนวิศวะน่าจะทนต่ออะไรแบบนี้ได้น่ะ "


" นายหมายความว่าพวกฉันทนต่อสิ่งสกปรกได้สูงอย่างงั้นเหรอ ? "


" ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคุณ "


" ก็จริงอยู่ที่พวกฉันเรียนคณะนี้ก็ต้องเหงื่อออกเยอะสกปรกกันบ้างแต่มันก็คือของเรา

แต่เมื่อกี้มันคือสิ่งสกปรกของนายมันคือของนายใครจะไปทนได้ถ้าฉันเป็นแฟนนายก็ว่าไปอย่าง "


" คุณพูดมีหลักการดีนี่แล้วอยากเป็นแฟนผมมั้ยล่ะ ? " จียอนอมยิ้ม


" แน่นอนล่ะ . . เฮ้ย !! คนล่ะเรื่องและไม่เกี่ยว ๆ "


" ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "


" แล้วจะไปได้ยังเนี่ยไอติมของเฮอินจะละลายแล้วนะ " มินจองยกถุงชูขึ้น


" ไปซิใครจับขาคุณไว้ล่ะ " จียอนพูดเสร็จก็ขึ้นนั่งที่คนขับเตรียมพร้อม


" ทำไมต้องกวนด้วยนะพูดดี ๆ ก็เป็นแต่ได้ไม่นาน " มินจองเม้มปากแล้วกลับเข้าไปนั่ง





" 22.55 โห !! จะห้าทุ่มแล้ว " เฮอินมองนาฬิกาแล้วร้องอย่างดัง


" เฮอิน ~~~ " มินจองลงจากรถแล้วตะโกน


" มายืนรอเลยเหรอเนี่ย ? " จียอนพูดพึมพำ


" เมื่อกี้โทรไปตอน 22.30 บอกว่าใกล้ถึงแล้วแต่ดูนี่ดูดิ กี่โมงแล้ว ? " เฮอินยิ่งใส่ชุดใหญ่


" จะห้าทุ่มแล้ว " มินจองยิ้ม


" ทำไม ? "


" ก็ตอนแวะซื้อไอติมเมื่อกี้ฉันกับคนข้างหลังอ่ะกินกันคนล่ะแท่งก็เลยมาช้าไปหน่อย (ยิ้ม) "


" ฉันก็รอไปซิจะให้กินไอติมโต้รุ้งไงดีนะที่ไม่กินตอนเที่ยงคืนอ่ะ . . . ไหนล่ะ ? " เฮอินแบมือ


" โกรธเหรอ ? " มินจองแตะมือเบา ๆ


" ไม่ต้องมาจับเลยเอาไอติมมาจะไปนอนแล้วเว้ย "


" นี่จ้ะ . . " มินจองยิ่นให้


" รู้ว่าช้าแบบนี้ไปซื้อกินเองดีกว่า ป่านนี้ฉันนอนหลับไปถึงสวรรค์และ " เฮอินรับถุงมาแล้วเดินบ่นพึมพำเข้าบ้านตัวเองไป


" งี่เง่าอีกแล้วเพื่อนเอ้ย " มินจองหัวเราะน้อย ๆ แล้วส่ายหน้า



ปี๊บ ปี๊บ~



" (สะดุ้ง) " มินจองหันไปมองที่รถ


" มานี่หน่อย " จียอนกวักมือเรียก


" ยังไม่กลับไปอีกเหรอมีไรอ่ะ ? "


" เฮอินเค้าโกรธคุณเหรอ ? "


" นิดหน่อยน่ะสงสัยรอกินนานไปหน่อย " มินจองยิ้ม


" ให้ผมไปพูดให้มั้ย ? " จียอนชี้


" ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวเค้าก็หาย "


" คนจะกินแล้วนอนมาบีบแตรทำไมเนี่ยมืดค่ำแล้ว " เฮอินตะโกนออกมาจากหน้าต่างห้อง


" . . . . . " มินจอง - จียอนสะดุ้ง


" นายกลับเถอะขับรถดี ๆ ล่ะ " มินจองปิดปากหัวเราะ


" อือ . . . งั้นผมไปก่อนนะ " จียอนยิ้มให้ก่อนจะบีบแตรแล้วรีบขับรถออกไปทันที


" ยังไม่เลิกบีบแตรอีกเดี๋ยวสวยหรอก " เสียงเฮอินลอยมา


" ฮ่า ๆๆ กินเสร็จก็นอนได้แล้วเค้ากลับไปแล้วเลิกบ่นซะที " มินจองตะโกน


--------------------------------------------------------------------------------


มาลงตอนใหม่ก่อนสอบจ้า :shynie:

เผื่อแฟน ๆ ทุกคนที่ชอบเรื่องนี้จัดให้แล้วนะจ้ะ

หวังว่าจะสนุกและฮานะทุกคนนนน :>_<:

ไปและรักทุกคนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน :kiss:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#12 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:43 AM

Chapter 8



" โอ้โห !!! นี่แกตื่นเช้าขนาดนี้เป็นด้วยเหรอ ? " มินจองตาโตเมื่อลงมาเจอเฮอินนั่งรออยู่ที่โซฟา


" วันนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่งั้ย ? " เฮอินหันไปถาม


" ก็ใช่อ่ะนี่ฉันกำลังจะไปปลุกแกที่บ้านเลยนะเนี่ย "


" ไม่ต้องหรอกวันนี้ฉันตื่นเองได้จะรีบมาบอกข่าวดีกับแกอ่ะ " เฮอินยิ้ม


" แสดงว่าข่าวดีมาก ๆ เลยนะเนี่ยไม่งั้นตอนนี้แกก็คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้ "


" จริง ๆ ฉันจะบอกแกตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่รอนานแล้วอารมณ์เสียอ่ะ . . มานี่ ๆ " เฮอินกวักมือเรียกมินจองเค้าต้องการจะกระซิบ


" อะไรเหรอ ? " มินจองยื่นหน้าเข้าไป


" จียอนกับอึนบีไม่ใช่แฟนกัน " เฮอินพูดเสร็จก็หัวเราะเสียงดังลั่นใส่หูเพื่อนสาวทันที


" โอ๊ย !! จริงดิ ! " มินจองตาโตอีกรอบ


" (ยิ้ม) จริงดิวะ "


" แล้วแกรู้ได้ไง ? "


" คุณลุงบอกฉันเมื่อวานน่ะ "


" แล้วทำไมพ่อต้องบอกแกด้วยล่ะ ? " มินจองงง..


" คืองี้คุ . . . . . . " เฮอินนึกขึ้นได้ก็หยุดพูดทันที


" ไรอ่ะ ? " มินจองตั้งใจฟัง


" เอ่อ . . ฉันลืมไปแล้วอ่ะแก " เฮอินหัวเราะ


" ความจำสั้นเหรอแล้วงี้อนาคตแกไม่แย่เหรอเนี่ยเฮอิน ? "


" จะบ่นฉันแต่เช้าทำไมเนี่ยห๊ะ ? "


" ไม่บ่นก็ได้ไปกันยังล่ะ " มินจองเตรียมลุก


" เดี๋ยว ๆ ชุดนี้ใช่ชุดที่เรานั่งดูที่ช่องแฟชั่นวันนั้นป่ะ ? " เฮอินหรี่ตาสำรวจ


" บิงโก ! นึกว่าแกจะไม่ทักซะแล้วนะเนี่ยสวยมั้ย ? " มินจองยิ้มแล้วหมุนตัว


" ก็ดีถอยมาเมื่อไหร่ล่ะ ? "


" เมื่อวันก่อนโทรสั่งไปน่ะ "


" เฮ้ออ . . คงจะแพงมากเลยซินะฉันล่ะเหนื่อยใจจริง ๆ เลย " เฮอินส่ายหน้า


" นี่ ! แกจะด่าฉันแต่เช้าอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ยไม่ไปเรียนเหรอไง ? " มินจองท้าวเอวพูด


" จะแต่งตัวสวยไปทำไมกันนะเดี๋ยวก็ต้องเปลี่ยนชุดอยู่ดีอ่ะ . . แกนี่มันโรคจิตจริง ๆ เลย " เฮอินเดินบ่นออกมาโดยที่มินจองเดินแลบลิ้นตามอยู่ข้างหลัง



มหาลัย . . .




" จริงเหรอ ?! ว้าว . . . " อึนบีตบมือรัว


" ดีใจอะไรเล่าน่าดีใจตรงไหนเนี่ย ? " จียอนค้อนน้อย ๆ


" ทำไมล่ะว่าที่ลูกสะใภ้ถูกใจจะตายไป "อึนบีอมยิ้ม


" อย่าพูดแบบนั้นนะใครได้ยินเข้าแล้วจะไม่ดี " จียอนมองซ้ายมองขวา


" มินจองน่ารักดีฉันชอบฉันอยากให้เค้าเป็นแฟนกับเธอน่ะ (ยิ้ม) "


" พูดเป็นเล่นแฟนเค้าก็มีตัวเบ้อเริ่มอยู่แล้ว ๆ เค้าจะมาคบกับฉันได้ไงล่ะ "


" นั่นน่ะซิเนอะ "


" แต่ถึงเค้าจะไม่มีแฟนฉันก็ไม่คิดจะจีบเค้าหรอกคนอะไร . . . . " จียอนหยุดพูดแล้วส่ายหน้า


" จริงอ่ะ ? " อึนบีชี้หน้าแล้วยิ้ม


" จริง "


" จริง ๆ อ่ะ ? "


" โอ้ยยย . . ไม่พูดแล้วฉันไปเรียนดีกว่า " จียอนเดินหนี


" จียอนนนน ~ " อึนบีเดินตาม


" อะไรเล่า ? "


" ป่าวนี่ก็แค่เรียกเฉย ๆ เอง (ยิ้ม) "


" ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย ? " จียอนที่กำลังเขินเต็มที่กอดอกทำหน้าเครียดถาม


" ฉันเป็นเพื่อนเธอมานานฉันรู้ดีว่าเธอชอบแบบไหนไม่ชอบแบบไหน

ไม่ต้องพูดออกมาหรอกถ้ามันจะทำให้เธอสบายใจโอเคนะ " อึนบียิ้มหวานให้


" อึนบี . . . ขอบคุณมากนะ " จียอนยิ้ม



" จียอน-อึนบี "


" อ้าว..พี่ " จียอนหันไปตามเสียง


" เจอพอดีฉันว่ากำลังจะไปหานาย " แทยังยิ้ม


" สวัสดีค่ะพี่แทยัง " อึนบีโค้ง


" พี่มีอะไรเหรอครับ ? "


" จะมาถามเรื่องที่ไปดูที่เมื่อวานน่ะเป็นไงบ้าง ? "


" อ๋อ . . โอเคทุกอย่างครับการก่อสร้างก็เริ่มแล้ว "


" พอดีพี่อยากจะคุยกับคนออกแบบบ้านเค้าหน่อยน่ะนายช่วยนัดให้ฉันหน่อยได้มั้ย ? "


" ได้ซิครับแล้วที่ไหนดีล่ะ ? "


" วันอาทิตย์ที่ร้าน coco ตอน 11 โมง นายจัดการให้ฉันได้ใช่มั้ย ? "


" ได้ครับสบายมาก " จียอนยิ้ม


" โอเคงั้นฉันไปเรียนก่อนนะแล้วเจอกัน . . พี่ไปนะอึนบี " แทยังโบกมือให้ทั้งสองก่อนจะเดินยิ้มอย่างมีความสุขจากไป


" ทำไมดูเหมือนพี่แทยังเค้าจะมีความสุขมาก ๆ เลยเนอะ " อึนบีมองตาม


" . . . . " จียอนก็มองตามเช่นกันเค้าก็ได้แต่ส่ายหน้าน้อย ๆ




" นี่มันโรงอาหารหรือตลาดเนี่ยทำไมคนถึงได้เยอะแบบนี้ล่ะ " มินจองอ้าปากค้าง


" ทำไมโรงอาหารคณะเราต้องปิดซ่อมด้วยวะ " เฮอินบ่น


" แกคนเยอะแบบเนี้ย เราควรจะแทะโต๊ะเล่นรอไปก่อนดีมั้ย ? " มินจองบอก


" บ้าเหรอเห็นฉันเป็นหมารึไงห๊ะ ? บ๊อคบ๊อค ~ " เฮอินขำเล็กน้อยกับมุขของตัวเอง(อีกแล้ว)


" บ๊อค . . บู้ว์ ~ " มินจองก็รับมุขมาเล่นซะอย่างนั้น


" . . . . " ทั้งคู่ตีมือแล้วหัวเราะใส่กันอย่างสนุกสนาน


" ดูท่าคุณทั้งคู่หิวมากจนเพี้ยนไปแล้วเหรอ ? " จียอนยืนพูดอยู่ข้างหลัง


" (สะดุ้ง) ตกใจหมด นายนี่ชอบมาเงียบ ๆ " มินจองถอนหายใจอย่างแรง


" อะฮึ่ม ... " เฮอินกลับมาทำขรึมตามเดิม


" ได้ข่าวว่าโรงอาหารที่คณะคุณปิดซ่อมเพราะโต๊ะหักหลายโต๊ะเหรอ ? " จียอนขี้เก๊กเจ้าเก่าถาม


" ใช่พวกผมพลังงานเยอะน่ะเวลาไปกินข้าวกันทีโรงอาหารก็เลยพังไปบ้างเล็กน้อย " เฮอินยักคิ้ว


" หึหึ ผมไม่แปลกใจเลยจริง ๆ "


" ถ้าจะมากวนประสาทล่ะก็ นายไปเถอะรีบไปกินข้าวซะไป " มินจองว่า


" ผมมีเรื่องที่จะพูดกับคุณน่ะ " จียอนมองไปที่มินจอง


" พูดกับฉัน ? "


" พวกคุณไม่มีโต๊ะนั่งใช่มั้ยงั้นนั่งกับพวกผมก็ได้อึนบีนั่งอยู่ตรงโน้นน่ะ " จียอนโบกมือให้อึนบีเห็นแล้วจึงโบกมือกลับ


" มะ . . . " เฮอินกำลังจะพูดแต่ก็ต้องหยุด


" ได้ซิ .. ไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะเดี๋ยวฉันตามไป " มินจองดันหลังเฮอินให้เดิน


" ไม่เอาอ่ะเราไปกินข้างนอกก็ได้ " เฮอินกระซิบเค้าพยายามขืนตัว


" กินที่นี่แหละไปซี้ไปนั่งกับอึนบี " มินจองดัน


" ฉัน . . ฉัน " เฮอินส่ายหน้า


" ไป ! ไปเดี๋ยวนี้ !! โอกาสของแกมาแล้ว " มินจองผลักเฮอินเต็มแรงแล้วทำมือไล่


" เฮอินเค้าเป็นอะไรรึเปล่า ? " จียอนถาม


" ป้าว . . . นายมีเรื่องจะพูดกับฉันใช่มั้ยงั้นเราไปคุยตรงโน้นกัน " มินจองเดินนำไป




" ทางนี้ค่ะ " อึนบีกวักมือพร้อมยิ้ม


" . . . . " เฮอินเดินยิ้มน้อย ๆ ไปนั่งฝั่งตรงข้าม


" (ยิ้ม) โรงอาหารกลางคนก็เยอะแบบนี้แหละค่ะดีที่ฉันมาจองโต๊ะไว้ก่อน "


" คนเยอะมากเลยเมื่อกี้ผมมาเห็นตกใจหมด "


" แล้วมินจองล่ะคะ ? "


" เค้าไปคุยธุระกับจียอนน่ะครับ "


" เฮอินหิวยังคะ ? "


" ยังครับรอเค้าสองคนก่อนก็ได้ (ยิ้ม) "


" คุณป้า เอ่อ . . คุณแม่ของมินจองน่ะค่ะท่านไม่เจ็บใช่มั้ยคะเรื่องวันนั้น "


" ไม่เจ็บหรอกครับคุณป้าเค้าแข็งแรงน่ะ " เฮอินยิ้มหวาน


" แล้วเฮอินไปซื้อของกับคุณป้าบ่อยเหรอคะ ? "


" ก็บ่อยนะครับถ้าผมว่างผมก็จะไปด้วย เพราะว่าผมไปกินข้าวเย็นที่บ้านมินจองเกือบทุกวันน่ะเลยไปช่วยซื้อของน่ะครับ "


" ดีจังเลย " อึนบียิ้ม


" ถ้างั้นผมขอเอาแบบขึ้นมาร่างรอสองคนนั้นนะครับ อึนบีไม่ว่าอะไรใช่มั้ย ? " เฮอินมองหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย


" ตามสบายค่ะเชิญเลย " อึนบีพยักหน้ารัว


" ขอโทษนะครับต้องใช้ที่เยอะหน่อยกระดาษมันแผ่นใหญ่เว่อร์ " เฮอินกางกระดาษไปยิ้มไป


" (ยิ้ม) เฮอินนี่อารมณ์ดีจังนะคะ "


" หือ ? "


" คือฉันหมายความว่าเฮอินยิ้มเก่งน่ะค่ะเวลาเฮอินยิ้มแล้วดูสดใสดี " อึนบีก้มหน้าแอบยิ้มน้อย ๆ


" ขอบคุณครับ (ยิ้ม) " เฮอินรีบก้มหน้าวาดแบบพร้อมหัวใจที่พองโต





" มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ ? " มินจองหันมามองหน้า


" วันอาทิตย์นี้คุณว่างหรือเปล่า ? " จียอนถามหน้านิ่ง


" ว่าง ..ทำไมอ่ะ ? "


" คนที่ตกแต่งภายในเค้าอยากจะคุยกับคุณน่ะ "


" ทำไมคุยกับฉันล่ะนายเป็นเจ้าของบ้านทำไมเค้าไม่คุยกับนายล่ะ ? "


" ผมจะไปรู้เหรอเค้าอาจมีเรื่องบางอย่างคุยกันคนออกแบบก็ได้นี่ "


" งั้นเหรอที่ไหนล่ะ ? "


" ร้าน coco ตอน 11 โมง "


" แล้วคนที่ตกแต่งภายในใครเหรอ ? "


" คุณนี่ถามมากจังนะ " จียอนเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน


" บอกหน่อยเถอะน่าเดี๋ยวฉันนอนไม่หลับ " มินจองพยักหน้า


" เฮ้อออ . . . พี่แทยัง "


" ห๊า ! พี่แทยัง !!!! " มินจองเสียงดังทันที


" ตกใจอะไรคุณ ๆ ก็รู้จักเค้าไม่ใช่เหรอวันที่คุณวิ่งมาชนเห็นยังคุยกันอยู่เลย "


" พี่เค้าเป็นคนตกแต่งภายในเหรอ ? "


" ใช่ทำไมเหรอ ? "


" นาย . . แล้ววันอาทิตย์น่ะนายไปด้วยมั้ย ? "


" ผมจะไปทำไมผมมีหน้าที่แค่มานัดคุณให้ไปคุยกับพี่เค้าแค่นั้น "


" ไม่นะ ..วันนั้นนายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยซิ " มินจองทำหน้าอ้อนวอนเต็มที่


" ทำไมผมต้องไปล่ะ ? " จียอนเค้าคิดว่าตอนนี้เค้ากำลังเหนือกว่าจึงเริ่มกอดอกแล้วมองหน้า


" ก็ . . ก็บางเรื่องฉันก็ไม่รู้น่ะ นายเป็นเจ้าของบ้านนี่ไปด้วยกันนะ " มินจองคว้ามือจียอนมาจับไว้


" . . . . " จียอนมองมือที่โดนจับอยู่


" ลี จียอนไปเถอะนะไปด้วยกันหน่อย " มินจองจับมือจียอนด้วยสองมือของเธอ


" คุณเหมือนกลัวพี่แทยังอย่างงั้นแหละ คุณกลัวเค้าเหรอ ? " จียอนจ้อง


" . . . . " มินจองไม่ได้พูดอะไรนอกจากก้มหน้า


" แล้วทำไมคุณไม่ชวนเฮอินไป ? "


" เฮอินไม่ชอบพี่แทยังน่ะ ฉันคิดว่าถ้าเฮอินไปด้วยแล้วจะคุยงานไม่สะดวก " มินจองปล่อยมือแล้วถอนหายใจอย่างแรง


" . . . . . "


" ถ้านายไม่อยากไปฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ฉันไปคนเดียวก็ได้ " มินจองหันหลังกลับเตรียมเดิน


" ไป . . . ผมไป " จียอนพูดขึ้น


" . . . . " มินจองยิ้มกว้างรีบทำหน้านิ่งหันกลับมามองหน้าจียอน


" เจอกันที่ร้านเลยหรือว่าจะ . . จะให้ผมไปรับ " จียอนพูดเสร็จแล้วหันไปมองทางอื่น


" ฉันไปไม่ถูกนายก็ไปรับฉันล่ะกัน หิวแล้วไปเถอะ " มินจองเดินนำเข้าโรงอาหาร


" นี่เราเป็นไปได้ขนาดนี้เลยนะ " จียอนบ่นแล้วเดินตาม


" วิธีนี้ได้ผลชะงักขอบใจนะเฮอินที่แกเคยบอกไว้

เรื่องอะไรจะไปคนเดียวล่ะยิ่งใจไม่แข็งอยู่ " มินจองถอนหายใจ

-----------------------------------------------------------------------------


มาแล้วจ้าสด ๆ ร้อน ๆ เลย ใครได้อ่านคนแรกถือว่าเก่งมั่ก ๆ

เสร็จปุ๊บเอามาลงทันทีเลยเพื่อแฟน ๆ ที่รักทุกคน ><

หวังว่าตอนนี้ก็จะเป็นตอนที่ทุกคนชอบใจกันนะจ้ะเหมือนแทยังจะมีแผนไรป่าวเนี่ย ?

ต้องรอลุ้นกันเนอะ . . วันนี้ไปและรักทุกคนมากมายเหมือนเดิมเลยอ่ะ

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#13 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:47 AM

Chapter 9



" ห๊า !! หมอนั่นตกแต่งภายในให้บ้านลี จียอนงั้นเหรอ ? " เฮอินตาโตแทบจะหลุดออกมา


" แกตกใจเหมือนตอนที่ฉันรู้เลยว่ะ " มินจองจับไหล่


" แล้วทำไงต่อล่ะให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย ? "


" แกไปก็พอดีไม่ต้องได้คุยงานหรอก เดี๋ยวก็มีเรื่องกันจนได้ "


" อย่าบอกนะว่าแกจะไปคนเดียว " เฮอินเริ่มตาขวางใส่คนตรงหน้า


" ฉันไม่ได้ไปคนเดียวหรอกจียอนไปเป็นเพื่อนน่ะ " มินจองบอก


" เหรอ . . . เอ๊ะ ! " เฮอินเงยมองหน้าเพื่อนสาวของเค้าทันที


" กว่าจะชวนไปได้ฉันเลยต้องใช้มุขแกน่ะ .. ขอบใจมากนะ " มินจองยักคิ้วแล้วยิ้ม


" มุขฉัน ? เฮ้ . . . มุขที่แกล้งงอนนั่นน่ะเหรอมันชักจะยังไง ๆ อยู่น๊า " เฮอินอมยิ้มแล้วส่งสายตา


" ยังไงอะไรพูดให้มันดี ๆ นะ "


" มุขนี้อ่ะถ้าไม่ใช่แฟนหรือเพื่อนที่สนิทกันอย่างเราเล่นแล้วแถม

ลี จียอนก็ยอมไปด้วยหมอนั่นต้องมีอะไรแน่ ๆ เลยอ่ะ . . เขินจังวุ้ย " เฮอินยกมือปิดหน้า


" พูดซะยาวเลยแกกำลังหมายความว่าอะไรกันแน่ห๊ะ ? " มินจองทุบโต๊ะอย่างดัง


" ฉันก็กำลังหมายความว่าหมอนั่นมันชอบแกไงเล่า " เฮอินฉีกยิ้ม


" ตลกนะใครเชื่อแกก็ดื่มเหล้าไม่เมาแล้วเฮอิน "


" โอเค้ไม่เชื่อฉัน ๆ ก็ไม่ได้ว่าอะไร งั้นก็คอยดูต่อไปก็แล้วกัน

งานนี้ถ้าพี่กับน้องเปิดศึกกันต้องมันแน่เลย " เฮอินยิ้มน้อย ๆ แล้วยักคิ้วให้มินจอง


" ไร้สาระน่าแกไม่มีใครเปิดศึกหรอก .. ฉันกลับบ้านก่อนนะ " มินจองลุก


" เดี๋ยวฉันไปส่งบ้านแกอยู่ตั้งไกล " เฮอินลุกตาม


" แค่ฉันเปิดประตูรั้วแกแล้วเดิน 11 ก้าวก็ถึงบ้านฉันแล้วอ่ะไกลตรงไหนวะ ? "


" ใครบอก 11 ก้าว 10 ก้าวต่างหากเล่า ! " เฮอินเถียงกลับทันที


" ฉันซอยอีกก้าวนึงก่อนจะถึงประตูรั้วนี่ก็ 11 ก้าวดิ "


" แล้วแกจะซอยทำไมวะ ? ทำไมไม่ก้าวไปเลยล่ะก็จะได้ 10 ก้าว " (เถียงกันเรื่องเดินกี่ก้าวเพื่อ ? -- Deemo)


" ก็มันเรื่องของฉันนี่เว้ย " มินจองเริ่มอารมณ์เสีย


" มาเลย ๆ ไปลองก้าวกันดูว่าจะได้กี่ก้าว " พูดเสร็จเฮอินก็ลากมินจอง

ออกไปพิสูจน์เรื่องเดินกี่ก้าวถึงบ้านทันที





" เรามาแถวนี้ทำไมเหรอ ? " อึนบีที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ จียอนพูดขึ้น


" บ้านหลังทางซ้ายคือบ้านของมินจองส่วนทางขวาหลังนั้นบ้านเฮอิน " จียอนเท้าพวงมาลัยรถแล้วชี้


" พวกเค้าบ้านอยู่ตรงข้ามกันจริง ๆ ด้วย "


" เธอรู้ได้ไงน่ะ ? " จียอนหันขวับมาถาม


" เฮอินเคยบอกฉันน่ะ ว่าบ้านของเค้าอยู่ตรงข้ามบ้านมินจองเดิน 10 ก้าวถึง " อึนบีถอนหายใจเบา ๆ


" ชอบเค้ามากเลยเหรอ ? "


" . . . . . " อึนบีไม่ได้ตอบอะไรนอกจากจะพยักหน้า


" เฮ้ออออ . . เรานี่เหมือนกันเลยเนอะ " จียอนยืนมือไปจับหัวอึนบีแต่เค้าก็ต้องแปลกใจ

เมื่อเห็นอึนบีเบิกตาโตเมื่อเห็นอะไรบางอย่างจียอนจึงหันไปมองบ้าง


" . . . . . . " ภาพที่ทั้งคู่เห็นคือเฮอินและมินจองไล่ตีหัวเราะกันอย่าง

สนุกสนานขนาดที่กำลังพิสูจน์การนับกี่ก้าวเดินถึงบ้าน



" ดูพวกเค้ามีความสุขกันมากเลยเธอว่างั้นมั้ย ? " อึนบีว่า


" ฉันว่าเรากลับกันดีกว่า " จียอนที่กำลังทำอะไรไม่ถูกมือเค้าก็ดันไปกดโดนแตรรถ




ปี๊บบบบ ~




" อะไรวะ ?! " เฮอินสะดุ้งสุดตัวมองซ้ายมองขวาทันที


" ตกใจหมดเสียงแตรรถเหรอ ? " มินจองมองหาด้วย


" คงใช่นั่นแหละสงสัยเจ้าของรถกดรีโมทผิดอ่ะ . . ใจหายหมดเลย " เฮอินลูปหน้าอกพร้อมถอนหายใจ


" นี่ ! ฉันว่าเลิกเล่นเถอะร้อนว่ะ จะไปอาบน้ำและเจอกันพรุ่งนี้นะ " มินจองเดินไปหยุดที่หน้าบ้าน


" เออ . . 10 ก้าวเว้ยจำไว้ พรุ่งนี้เจอกัน " เฮอินหันหลังเดินกลับเข้าบ้านของตัวเอง


" ทำไมถึงไปโดนล่ะพวกเค้าเกือบเห็นแล้ว " อึนบีที่นอนราบไปกับเบาะตีจียอน


" มือมันไปโดนเองอ่ะ ไม่ได้ตั้งใจนี่นา " จียอนที่นอนราบเช่นกันส่ายหน้า


" แล้วเค้าจำรถเธอได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ " อึนบีเลื่อนเบาะกลับมาสู่สภาวะปกติจียอนก็เช่นกัน


" ไม่หรอกฉันไม่ได้เอาคันที่มินจองชนมาขับน่ะ "


" จียอน..กลับบ้านกันเถอะ " สิ้นประโยคที่อึนบีพูดจียอนก็เร่งเครื่องขับออกไปจากตรงนั้น





* * หลายวันต่อมา * *




" รอนานหรือเปล่า ? " มินจองวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากบ้าน


" . . . . " จียอนยืนพิงรถอยู่หันไปมองต้นเสียง


" ประตูห้องน้ำมันฝืดน่ะ ฉันก็เลยซ่อมอยู่เลยออกมาช้าไปหน่อยโทษทีนะ (ยิ้ม) "


" คุณซ่อมประตูห้องน้ำเองเหรอ ? " จียอนเอี้ยงคอเล็กน้อยถาม


" ใช่ทำไมอ่ะ ? "


" ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณจะทำได้ "


" อ้าว . . . ทำไมพูดแบบนี้ล่ะไอ้เรื่องแบบนี้ฉันทำได้อยู่แล้วไม่ว่าจะออกแบบ

สร้างบ้าน ซ่อมของหรืออะไรหลาย ๆ อย่างฉันก็ทำได้ "


" จริง ๆ นะ เค้าทำได้จริง ๆ " เฮอินยืนกอดอกพูดอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของเค้า


" . . . . . " จียอนหันไปมองเล็กน้อย


" หวัดดี้ (ยิ้ม) " เฮอินทัก


" ดี " จียอนตอบ


" ฝากมินจองด้วยนะครับดูแลเค้าดี ๆ นะ "


" ผมรู้ " จียอนยังคงหน้านิ่งในการตอบและขึ้นรถไปนั่งรอ


" หึหึ . . มินจองโชคดีนะ " เฮอินบ๊ายบายให้


" อื้อ " มินจองพยักหน้าเตรียมจะขึ้นรถ


" มินจอง " เฮอินยิ้มแล้วเรียกพร้อมทำท่ารูปหัวใจตรงจียอนแล้วชี้ไปที่มินจอง


" ไอ้บ้า !! " มินจองชูกำปั้นใส่แล้วขึ้นรถไป


" วู้ ~ เหมาะสมกันจริง ๆ เลย " เฮอินตะโกนตาม




ณ ร้าน coco . . (หน้าร้าน)



" จียอน ! " มินจองเรียก


" อะไร ? " จียอนหยุดเดินแล้วหันกลับมา


" นายต้องอยู่ใกล้ ๆ ฉันนะอย่าลุกไปไหนได้มั้ย ? "


" ไปเข้าห้องน้ำก็ไม่ได้งั้นเหรอคุณ ? " จียอนพูดยิ้ม ๆ


" ถือซะว่าฉันขอร้อง นายช่วยฉันหน่อยนะจียอน " มินจองทำหน้าเหมือนจะร้องไห้


" ทำไมคุณถึงดูกลัวพี่เค้ามากขนาดนี้ล่ะบอกผมได้มั้ย ? " จียอนหน้าซีเรียสถาม


" ไว้ขากลับแล้วฉันจะเล่าให้ฟังล่ะกัน " มินจองถอนหายใจ


" ผมทำให้คุณได้อยู่แล้วล่ะ .. ไปซิ " จียอนพยักหน้าแล้วเดินนำเข้าไป



" วันนี้พี่จะได้เจอเธอแล้วมินจอง " แทยังพูดพึมพำแล้วยิ้มน้อย ๆ ออกมา


" ขอโทษค่ะจะสั่งอะไรดีคะ ? " พนักงานที่ร้านถามขึ้น


" เดี๋ยวค่อยสั่งครับคนยังมาไม่ . . . " แทยังหันไปบอกพนักงานแล้วสายตาของเค้า

ก็มองเลยออกไปยังนอกร้านก็เห็นมินจองที่เดินเข้ามาพร้อมจียอน


" หวัดดีครับพี่ " จียอนโค้งและมินจองก็โค้งให้อยู่ข้าง ๆ


" อ่อ . . . หวัดดีนายก็มาด้วยเหรอ ? " แทยังมองทั้งคู่


" บางเรื่องมินจองเค้าก็ไม่รู้น่ะครับผมก็เลยมาด้วย (ยิ้ม) "


" หวัดดีมินจอง " แทยังยิ้ม


" หวัดดีค่ะ " มินจองยิ้มน้อย ๆ ให้แล้วรีบหลบสายตา


" งั้นเรามาเริ่มคุยกันเลยดีกว่านะ " แทยังหยิบสมุดที่เค้าลองวาดรูปไว้บางส่วนแล้วขึ้นมากางบนโต๊ะ




2 ชั่วโมงผ่านไป ....




" ทุกอย่างนายชอบใช่มั้ย ? " แทยังพูดขึ้น


" โอเคครับผมชอบ " จียอนยิ้ม


" แล้วมินจองล่ะโอเคนะ " แทยังจ้อง


" ค่ะ "


" ทำไมวันนี้ดูมินจองไม่ค่อยพูดเลยล่ะไม่สบายเหรอ ? "


" นิดหน่อยค่ะ "


" เป็นอะไรมากมั้ย ? "


" พอดีเจ็บคอน่ะค่ะเลยไม่อยากพูดเท่าไหร่ " มินจองก้มหน้าตอบ


" เป็นหวัดรึเปล่า ? ตัวร้อนมั้ย ? " แทยังรีบเอามือจับที่หน้าผากทันที


" (สะดุ้ง) ไม่ร้อนค่ะ " มินจองจับมือแทยังออก


" ! ! ! ! ! " จียอนได้แต่เก็บอาการและสังเกตทั้งคู่อยู่เงียบ ๆ ถึงแม้เค้าจะตกใจมากก็ตาม


" ไปหาหมอมั้ยเดี๋ยวพี่พาไป ? "


" ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวจียอนพาไป " มินจองหันมองหน้าจียอน


" เดี๋ยวผมพามินจองไปเอง พี่ไม่ต้องห่วงนะงั้นผมขอตัวเลยนะฮะ " จียอนลุกคนข้าง ๆ ก็รีบลุกตามทันที


" เอ่อ . . . . " แทยังอึ้ง


" ลาล่ะค่ะ " มินรีบโค้งแล้วเดินนำจียอนออกไปอย่างเร็ว


" ผมลานะครับพี่ " จียอนโค้งเสร็จก็วิ่งตามออกไป


" จียอนแกจะมาทำไมกันนะ . . โธ่เว้ย ! " แทยังตบอย่างแรงลงบนโต๊ะ




บนรถ ...



" อย่าหาว่าผมอยากรู้เลยนะ คุณพร้อมจะเล่าหรือยังอ่ะ ? " จียอนเหล่มองเล็กน้อย


" เมื่อก่อนฉันกับพี่แทยังเคยเรียนที่เดียวกันน่ะ สมัยก่อนพี่เค้าป๊อบมาก ๆ เลยนะ

มีแต่คนชอบเค้าและฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น " มินจองยิ้มน้อย ๆ ในขณะที่เล่า


" . . . . . " จียอนหันมองหน้ามินจองทันที


" ฉันชอบเค้าตั้งแต่ขึ้น ม.ปลายปี 1 จริง ๆ ฉันชอบเค้ามาก่อนหน้านั้นอีกนะชอบมานานแล้ว "


" ขอโทษนะแล้วพี่เค้ารู้มั้ยว่าคุณชอบเค้าน่ะ ? "

" ไม่รู้หรอกเพราะว่าฉันไม่เคยบอกเค้าและก็ไม่เคยแสดงออกด้วยว่าฉันชอบเค้า ตอนเรียนเราก็เคยเจอกันร่วมกิจกรรมกันบ้าง

แค่นั้นก็ทำให้ฉันมีความสุขแล้วล่ะ พอพี่เค้าเรียนจบออกไปฉันก็เศร้าไปพักใหญ่เลยนะเพราะฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอเค้าอีก

แต่นายเชื่อมั้ยว่าพอตอนที่ฉันเข้ามหาลัยช่วงแรก ๆ ฉันก็มาเจอพี่เค้าฉันทั้งตกใจดีใจ ตื่นเต้นปนกันไปหมดเลยล่ะ "


" คุณแล้วทำไมคุณถึงดูกลัวพี่เค้าล่ะทั้ง ๆ ที่คุณก็ . . . ชอบพี่เค้ามากขนาดนี้น่ะ "


" ไม่รู้ซิพอเจอเค้าทีไรฉันก็จะกลัวทุกทีไป ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะว่าทำไม "


" แล้วคุณยังชอบพี่แทยังอยู่มั้ย ? "


" ฉันเคยคิดที่จะตัดใจเลิกชอบเค้าตั้งหลายครั้งแต่ฉันก็ทำไม่ได้ซักที จู่ ๆ วันนึงที่เฮอินพูดออกมา ฉันก็เลยบอกกับตัวเองว่าต่อไปนี้

ฉันจะตัดใจจากเค้าซะที ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องชอบเค้าข้างเดียวแบบนี้อีกมันนานเกินไป แล้วฉันก็ควรจะปล่อยความรู้สึกนี้ไปจากตัวฉันได้แล้ว "


" คุณเชื่อที่เฮอินพูดมากเลยซินะ "


" ใช่ฉันเชื่อมัน เอ้ย ! ฉันเชื่อหมอนั่นมากเลยเพราะทุกเรื่องที่หมอนั่นพูดมามักจะเป็นจริงเสมอ " มินจองยิ้ม


" แล้วคุณคบกับเฮอินมานานหรือยัง ? "


" โห !! นับไม่ถูกหรอกรู้แต่นานมากแล้วล่ะ เหมือนกับว่าพอฉันลืมตาขึ้นมาก็เจอหน้าหมอนั่นแล้วล่ะ(ยิ้ม) "


" คุณคงรักเฮอินมากเลย " จียอนหน้าเศร้าลงทันที


" ฉันน่ะรักหมอนั่นมากเลยนะ ฉันนึกไม่ออกว่าถ้าตอนนี้ไม่มีหมอนั่นอยู่แล้วฉันจะเป็นยังไงมั่ง "


" . . . . . "


" (ยิ้ม) หมดคำถามแล้วเหรอเงียบเชียว "


" อือ "


" งั้นฉันถามนายมั่งนะ ? "


" ว่ามาซิ "


" นายไม่ได้เป็นแฟนกับอึนบีใช่มั้ย ? "


" ไม่ใช่ผมกับอึนบีเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว คุณก็คิดว่าเราเป็นแฟนกันเหรอ ? "


" ก็นิดนึงอ่ะมันเหมือนนี่นา "


" เราเป็นเพื่อนกัน ผมยังไม่มีแฟนหรอก "


" จริงเหรอ ? หน้าตานายก็ดีนะทำไมถึงยังไม่มีแฟนล่ะ ? "


" ผมยังไม่ชอบใครนิไม่มีใครเข้าตาซักคน "


" เหรอ ? "


" คุณอยากรู้ไปทำไมน่ะ ? " จียอนหันมามอง


" ไว้ประดับสมองน่ะถามแค่นี้ไม่ได้เหรอไง ? "


" ประดับสมองเหรอคุณเนี่ยนะ . . . เชอะ "


" นี่ ! ท่าทางที่หยิ่งแล้วดูถูกคนแบบนั้นของนายมันกลับมาอีกแล้วนะ

ให้ตายเถอะฉันเห็นแล้วหมันไส้ชะมัดเลย " มินจองเป่าลมออกจากปาก


" มันเรื่องของผมนี่ ผมจะทำยังไงมันก็เรื่องของผมคุณจะทำไมล่ะ ? "


" ไม่ทำไมหรอก . . จอดรถเลย ! "


" อะไรนะ ? "


" จอดรถเดี๋ยวนี้ !! "


" ยังไม่ถึงบ้านคุณเลยนิจะลงทำไมล่ะ ? "


" ฉันน่ะทนนั่งร่วมทางไปกับคนอย่างนายไม่ได้หรอกนะ จอดเดี๋ยวนี้เลยก่อนที่ฉันจะปรี๊ดแตก "


" . . . . . " จียอนเบรกรถอย่างแรงแล้วหันมามองมินจองด้วยท่าทางโกรธเต็มที่


" ขอบใจที่ยังฟังกันอยู่บ้าง " มินจองพูดเสร็จก็ลงจากรถเดินจ้ำไปทันที


" นี่คุณ !! คุณ . . . " จียอนวิ่งตามแล้วจับมือมินจองไว้


" อะไร ? นายจับมือฉันทำไมปล่อยนะ " มินจองจ้องเขม็ง


" ฟังที่ผมจะพูดก่อนซิ "


" ฉันไม่อยากฟังแล้วก็ไม่อยากได้ยินด้วย อยากมีเรื่องใช่มั้ยปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ " มินจองพยายามแกะออก


" คุณ ..ใจเย็นซิฟังผมบ้าง " จียอนยังคงจับมือไว้แน่น


" ก็บอกว่าไม่ฟังไงนายรีบกลับไปเลยนะ . . ไปซิ " มินจองก็ยังพยายามแกะมือจียอนออกยิ่งเธอแกะเค้าก็ยิ่งจับไม่ปล่อยแถมจับไว้สองมือ


" คุณใจเย็นก่อนซิ เวลาคุณโกรธเป็นแบบนี้นี่เองถึงว่ามีแต่คนกลัว "


" แล้วนายไม่กลัวงั้ย คงยังไม่เคยเจอซินะ "


" ผมไม่กลัวหรอก ใจเย็นแล้วฟังกันบ้างซิคุณ " จียอนจับไหล่มินจองให้ยืนนิ่ง ๆ



" ร้อนแบบนี้ต้องกินไอติมล่ะเนอะ ... หือ ? " เฮอินหยุดยืนมอง


" ความอดทนฉันมีขีดจำกัดนะแล้วตอนนี้ก็กำลังจะหมดแล้วด้วย ลี จียอนถ้านายยังไม่ปล่อยนะนายโดนแน่ " มินจองตวาด


" เฮ้ย ! นั่นมันสองคนเมื่อเช้านี่หว่าคุยอะไรกันอยู่อ่ะ ดู ๆ แล้วเหมือนมินจองมันกำลังจะ . .

Oh No !! จะตื๊บลี จียอนทำไงดี ๆ " เฮอินมองซ้ายมองขวาแล้วเค้าก็แสดงอาการดีใจออกมาทันทีเมื่อเห็นตำรวจนายหนึ่ง



ปรี๊ดดดดด ~



" . . . . . " ทั้งคู่ที่ยืนจ้องกันต่างก็ตกใจเสียงนกหวีดที่ดังมาก


" แยกครับแยก มีเรื่องอะไรกันครับเนี่ย ? " ตำรวจนายนั้นถามขึ้น


" หมอเนี่ย ..อุ๊บ ! " มินจองไม่ทันได้พูดเสร็จก็โดนจียอนรีบเอามือปิดปาก


" เราทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะครับ " จียอนตอบ


" แล้วคุณทั้งคู่ ? "


" เราเป็นแฟนกันน่ะครับ พอดีมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยกำลังเคลียร์อยู่ "


" งั้นเหรอครับ ? ถ้าอย่างนั้นก็พูดกันดี ๆ เถอะนะครับอย่าใช้กำลังเลยนะคุณผู้หญิง "


" อะไรนะคะ ? " มินจองแกะมือจียอนออกแล้วพูด


" ก็คุณน่ะกำลังจะทำร้ายแฟนคุณไม่ใช่เหรอ ? ถ้าเมื่อกี้ผมมาช้ากว่านี้ ผมว่าคุณผู้ชายคงลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว "


" ห๊า ! อะ. . . "


" ใจเย็นน่าที่รัก .. ผมผิดเองผมผิด ที่รักอย่าไปโกรธคุณตำรวจเลยนะ " จียอนดึงมินจองมาใกล้แล้วกอดคอพร้อมด้วยเอามือปิดปาก


" คุณทั้งสองพูดกันดี ๆ เถอะ ผมขอร้องล่ะเห็นหนุ่มสาวสมัยนี้แล้วมันเศร้าน่ะครับ

พูดกันดี ๆ นะอย่าลืมล่ะผมขอตัวก่อนครับ .. " ตำรวจทำความเคารพแล้วเดินจากมา


" ฮึ่ย ! เลิกปิดปากฉันซะทีได้มั้ยเล่า ? " มินจองศอกใส่พุงจียอนเต็มแรง


" โอ๊ะ !! ผมเจ็บนะคุณ " จียอนลงนั่งตัวงอ


" ใจเย็นน่าที่รัก , เราเป็นแฟนกันน่ะครับ , ที่รักอย่าไปโกรธคุณตำรวจเลย . . . นายเพี้ยนไปแล้วเหรอลี จียอน ? "


" ที่ผมทำไปก็เพื่อปกป้องเรานะ "


" ตรงไหน ? "


" อ้าว . . ถ้าไม่บอกแบบนั้นเดี๋ยวเราก็ได้ไปโรงพักหรือไม่ก็ได้นอนเล่นให้ห้องกรงซักคืนไงล่ะ " จียอนค่อย ๆ ลุกขึ้นเค้าท้าวต้นไม้ไว้ส่วนอีกมือนึงจับที่ท้อง


" . . . . . " มินจองเงียบ


" เจ็บจังคุณนี่แรงเยอะชะมัดเลยนะ "


" นาย . . เจ็บมากเลยเหรอ ? " มินจองถามเมื่อเธอเห็นจียอนหน้าเริ่มซีด


" โอ๊ยยย . . " จียอนลงนั่งกับพื้นอีกรอบ


" นาย ๆ เป็นไรมั้ยอ่ะ ? " มินจองวิ่งไปนั่งข้างๆ


" ก็เจ็บน่ะซิถามได้ " จียอนหันไปค้อน


" ขึ้นรถ ๆ นายไปพักที่บ้านฉันก่อนนะ เดี๋ยว . . เดี๋ยวฉันขับเองลุกนะไหวมั้ย ? " มินจองพยุงให้จียอนลุกขึ้นทั้งคู่เดินอยากทุลักทุเลไปขึ้นรถ


" อืมมม . . ไปไหนกันน๊างานนี้อยากรู้เราต้องตาม (ยิ้ม) " ว่าแล้วเฮอินก็ขึ้นนั่งจักรยานคู่ใจปั่นตามรถคันนั้นไปทันที



บ้านมินจอง . .


" แม่ค๊า พ่อค๊า " มินจองพยุงจียอนด้วยตะโกนเรียกด้วย


" คุณหนูท่านทั้งสองไม่อยู่หรอกค่ะ . . คุณคนนี้ ? " แม่บ้านวิ่งหน้าตื่นออกมา


" เพื่อนฉันเองน่ะแล้วเค้าสองคนไปไหนกันคะ ? "


" ท่านออกไปเที่ยวกันน่ะค่ะ แล้วสั่งไว้ว่าเย็นนี้ให้คุณหนูไปกินข้าวที่บ้านคุณเฮอินค่ะ " แม่บ้านเดินตาม


" ตากับยายสองคนนี้ชอบหนีไปเที่ยวกันนะเนี่ย . . แม่บ้านคะช่วยหน่อย " มินจองบ่นพึมพำแล้วหันไปเรียก


" ขอบคุณมากนะครับ " จียอนยิ้มน้อย ๆ ให้


" ยังเจ็บอยู่มั้ย ? ค่อย ๆ เดินนะนาย " มินจองยังคงพยุงจียอนอยู่ข้าง ๆ จนเดินเข้าบ้านไป


" เกิดอะไรขึ้นนะพามาบ้านด้วย ทำไงดีวะอยากรู้อ่ะ ? " เฮอินเดินวนไปวนมาคิดอยู่หน้าบ้าน


" แม่บ้านคะเดี๋ยวช่วยเอากล่องยามาให้ทีนะคะ แล้วก็กลับบ้านได้เลยค่ะ " มินจองยิ้ม


" ได้ค่ะคุณหนู " แม่บ้านพยักหน้าแล้วรีบไปทำตามคำสั่ง


" ทำไมต้องเอากล่องยามาด้วยล่ะ ผมไม่ได้มีแผลซะหน่อยนะ " จียอนนั่งอยู่ที่โซฟาพูดขึ้น


" ฉันก็ไม่ได้เอามาทำแผลนี่ ยาทาแก้ฟกช้ำมันอยู่ในนั้นต่างหากเล่า " มินจองลงนั่งที่โซฟาตัวข้าง ๆ


" บ้านคุณสวยดีนะ " จียอนมองไปรอบ ๆ


" ขอบใจ "


" คุณหนูคะได้แล้วค่ะงั้นฉันกลับก่อนนะคะ " แม่บ้านโค้ง


" (ยิ้ม) กลับบ้านดี ๆ นะคะพรุ่งนี้เจอกัน " มินจองโค้งแล้วโบกมือตาม


" . . . . . " จียอนนั่งมองแล้วเผลอยิ้มออกมาแต่เค้าก็ต้องรีบหุบเมื่อมินจองหันมา


" ไหนล่ะ นายเจ็บตรงไหน ? " มินจองควานหายาในกล่องแล้วเงยมองหน้า


" ทำไม ? " จียอนว่า


" เจ็บตรงไหนจะได้ทายาให้ . . ตรงไหนล่ะ ? " มินจองนั่งลงข้าง ๆ จียอน


" ไม่ต้องหรอกผมทาเองได้ คุณไม่ต้องทาให้ผมหรอก " จียอนส่ายหน้า


" นายนี่เรื่องมากจังเจ็บตรงไหนก็บอกมาซี้ ? " มินจองเริ่มเสียงดัง


" เจ็บตรงท้องเนี่ยคุณจะทาให้ผมเหรอไง ? " จียอนถกเสื้อขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องที่แบนเรียบของเค้า ( กิ๊ซซซซซซซ ... >_< -- Deemo)


" ก็ใช่น่ะซิ นายจะทาเองได้ไงเห็นเหรอ ? " ว่าแล้วมินจองก็ทายาลงบนท้องของจียอนทันที


" . . . . . " จียอนนั่งตัวแข็งมือเท้าเย็น


" แค่เนี้ยก็เสร็จแล้ว นายนี่เรื่องมากจริง ๆ เลยนะ " มินจองค้อนใส่จียอนแล้วหันไปเก็บยาลงกล่อง


" คุณ . . นี่คุณไม่อายบ้างเหรอไงเนี่ย ? " จู่ ๆ จียอนก็ถามขึ้นมาอย่างดัง


" ฮ่า ๆ ฉันเรียนคณะที่ผู้ชายเยอะเป็นฝูง เรื่องแค่นี้ฉันไม่อายหรอกแล้วนายอายอะไรล่ะ ? " มินจองบอก


" ก็เมื่อกี้คุณเพิ่งทำ . . . . " จียอนพัดหน้าตัวเอง


" อ๊ายย !!!! มินจองงงงง ~ "


" (สะดุ้ง) ร้องซะตุ๊ดแตกเลยแกนี่ !! . . ตกใจหมด " มินจองหันไปมองแล้วถอนหายใจอย่างแรง


" ทำอะไรอยู่น่ะ ? " เฮอินเดินปรี่เข้ามาถึงตรงหน้าทั้งคู่


" ทายาให้ ลี จียอนอยู่เมื่อกี้ฉันไปศอกใส่เค้าน่ะ "


" อ๋อ ๆ " เฮอินพยักหน้า


" เอ่อ . . เมื่อกี้คุณเป็นคนร้องเหรอ ? " จียอนถาม


" ใช่ผมเองกะว่าจะทำให้ตกใจกันน่ะ .. ตกใจมั้ย ? " เฮอินยิ้มน้อย ๆ


" ก็นิดหน่อย " จียอนมองเฮอินแล้วเลยไปมองทางอื่น


" มินจองวันนี้คุณลุงคุณป้าไม่อยู่ใช่ม่ะ ? "


" รู้ได้ไง ? "


" เมื่อกี้เจอแม่บ้านฉันก็เลยแวะคุยนิดหน่อยน่ะ (ยิ้ม) "


" แม่บอกว่าวันนี้ให้ฉันไปกินข้าวบ้านแกอ่ะ . . มีอะไรกินมั้ย ? "


" ไม่มีอ่ะ " เฮอินรีบตอบทันที


" ว่าแล้วเชียวฉันล่ะเซ็ง แกจะมากินข้าวที่นี่ใช่มั้ยล่ะ ก็ได้วันนี้ฉันลงมือทำเองอร่อยแน่ " มินจองกอดอกแล้วยิ้ม


" ดีเลยฉันเริ่มหิวแล้วล่ะทำเลย ๆ " เฮอินตบมือ


" นายอยู่กินข้าวเย็นกันก่อนซิ มื้อนี้ถือเป็นการขอบคุณที่เมื่อตอนกลางวันนายไปเป็นเพื่อนฉัน " มินจองพูดเสร็จแล้วจึงเดินเข้าครัวไป


" อยู่กินด้วยกันก่อนนะ เรากินกันแค่สองคนประจำเลยมันเหงาน่ะ " เฮอินยิ้ม


" สองคนเหรอ ? " จียอนถวนคำแล้วมองหน้าเฮอิน



----------------------------------------------------------------


ยาวมากคุยกันอันถัดไปเนอะ :smiling: :smiling: :smiling:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#14 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:47 AM

Chapter 10



" พ่อแม่ผมกับพ่อแม่ของมินจองงานยุ่งน่ะ เราก็เลยต้องกินข้าวกันแค่สองคนมาหลายปีแล้ว นาน ๆ ทีถึงจะได้กินกันครบ ๆ น่ะ "


" เฮอินแกไปหยิบผ้ากันเปื้อนของฉันให้หน่อยซิ " มินจองตะโกนออกมา


" อันไหนอ่ะ ? อันที่แกเอาขึ้นไปซ่อมน่ะเหรอ ? "


" อันนั้นแหละ เร็ว ๆ ด้วย "


" คุณนั่งคนเดียวแป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมมาคุยด้วย " เฮอินวิ่งปรู๊ดขึ้นไปทันที


" แสดงว่ามาที่บ้านนี้บ่อยล่ะซิแค่บอกจุดก็ขึ้นไปถูกและ " จียอนบ่นพึมพำ


" นาย . . . นาย . . . จียอนนนนนนนน ~ "


" อะไรคุณพูดเบา ๆ ไม่เป็นเหรอไง ? " จียอนที่สะดุ้งสุดตัวหันมามองมินจองทั้งคิ้วย่น ๆ


" เป็น ..ก็ฉันเรียกเบา ๆ สองครั้งแล้วแต่นายก็ไม่หันนี่นาก็เลยต้อง จียอนนนน แบบเนี้ย " มินจองหัวเราะน้อย ๆ


" เรียกผมทำไมล่ะ ? "




" นายล้างผักแล้วก็หั่นผักเป็นมั้ย ? "




" ไม่อ่ะ "




" แล้วผัดล่ะหรือว่าปรุงรสชาติเป็นมั้ย ?"




" ไม่เป็น "



" ตกลงนายทำอาหารเป็นหรือเปล่าเนี่ย ? "



" ไม่เป็นเลย "



" โอ้ตาย ! แล้วนายทำอะไรเป็นมั่งล่ะเนี่ยสมแล้วจริง ๆ ที่เป็นคุณชาย "


" ขอโทษนะที่ผมทำอะไรไม่เป็นเลย ผม . . ผมทำได้แค่เป็นกำลังใจให้ได้อย่างเดียวน่ะ " จียอนพูดแล้วก้มหน้าแอบยิ้ม


" ฮ่า ๆ ๆ ๆ งั้นกำลังใจก็นั่งรออยู่ตรงนี้นะเสร็จแล้วจะเรียก " มินจองหันหลังเตรียมเดินกลับ


" คุณ . . . . . ถ้าคุณสอนผมก็ทำได้นะเดี๋ยวผมไปช่วย " จียอนพูดอย่างตั้งใจ


" หายเจ็บแล้วเหรอ ? " มินจองหันมาถาม


" ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ " จียอนก้มหน้า


" อยากช่วยก็ตามมาซิ " มินจองยิ้มแล้วเดินนำเข้าครัวไป


" ว้าว . . . เหมือนจะคืบหน้าเลยแฮะแต่ยังรู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล เอาเถอะแค่นี้ก็รู้แล้วว่าหมอนี่ชอบเพื่อนเรา " เฮอินที่กำลังแอบดูอยู่ยิ้มจนแก้มแทบปริ





* * วันต่อมา * *



" หวัดดีครับพี่แทยัง " รุ่นน้องต่างคณะทันทีที่เห็นเค้าก็ต้องทักโดยอัตโนมัติ


" อือ . . หวัดดี " แทยังพยักหน้าน้อย ๆ


" พี่มาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ ? "


" เจอนายก็ดีแล้วมินจองมาหรือยัง ? "


" มินจองเหรอครับ อืมม . . . ผมเพิ่งมาถึงไม่รู้หรอกครับ " รุ่นน้องคนนั้นส่ายหน้า


" ถ้างั้นนายช่วยไปดูให้ฉันหน่อยซิแล้วรีบมาบอกฉันด้วยนะ " แทยังบอก



" ปัญญานิ่มแล้วแกเนี่ยน่าจะจับแกไปมัดรวมกับชานซองนัก " เฮอินผลักหัวมินจอง


" แล้วทำไมต้องมามัดกับฉันด้วยวะ ? " ชานซองที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ พูดขึ้น


" ก็แกสองคนปัญญานิ่มเหมือนกันไงล่ะ วัดผิดกันเห็น ๆ แล้วยังจะส่งไปอีก อาจารย์เค้าไม่แหกอกพวกเราก็บุญเท่าไหร่แล้ว "


" พ่อฉลาด !! ทีหลังก็ตรวจให้มันเรียบร้อยก่อนส่งซี้ นี่ขนาดแกตรวจแล้วนะเนี่ยยังโดนเด้งกลับเลยอ่ะ " มินจองค้อน


" โธ่ !! ไอ้ปัญญานิ่ม " มินจองกับชานซองพูดพร้อมกัน


" นี่แกสองคนรวมหัวกันด่าฉันใช่ม่ะ ? " เฮอินลุกขึ้นยืน


" มินจอง มินจองมายัง ? "


" ฉันมาแล้วทำไมเหรอ ? " มินจองชูมือแล้วโบก


" พี่แทยังเค้ามาหาน่ะ รออยู่หน้าคณะ "


" . . . . . " มินจอง-เฮอินหันมองหน้ากัน


" นายช่วยไปบอกเค้าด้วยนะว่ามินจองยังไม่มาแล้วก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะมาด้วยหรือเปล่า " เฮอินบอก


" โอเคเดี๋ยวฉันไปบอกให้สบายมากเพื่อน "


" เฮ้อออ . . อะไรกันนักนะฉันล่ะเซ็งจริง ๆ " มินจองส่ายหัวไปมา


" เซ็งเหรอ ? เมื่อกี้แกพูดว่าเซ็งใช่มั้ย ?? " เฮอินลงนั่งข้าง ๆ แล้วจับหัวมินจองหันมา


" ใช่ฉันเซ็งฉันเบื่อว่ะ ตอนแรก ๆ ก็ดีใจอ่ะนะแต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันเซ็งที่ได้ยินชื่อเค้า "


" บิงโก !! งี้แสดงว่าแกไม่ได้ชอบเค้าอีกแล้วล่ะมินจองงงงงงงง ~ " เฮอินตะโกน


" ห๊า ! ว่าไงนะ ? "


" อาการแบบนี้ แสดงว่าตอนนี้แกไม่ได้ชอบพี่แทยังอีกแล้วไงเล่า ปัญญานิ่มแล้วสมองยังช้าอีกนะ "


" ฉันไม่ได้ชอบเค้าแล้วเหรอ " มินจองเอียงคอเล็กน้อย


" ตอนนี้แกชอบใครอยู่หรือเปล่า ? " เฮอินยิงคำถาม


" ตอนนี้เหรอไม่มีอ่ะ ฉันเฉย ๆ ไม่ได้ชอบใครนิ "


" ฉันแนะนำให้คนนึงเอามั้ย ? เป็นคนดีด้วยนะท่าทางจะรักจริงด้วยแต่ติดตรงที่ดูหยิ่งไปหน่อย "


" ใครอ่ะ ? "


" ลี จียอน "


" เฮ้ย ! บ้าเหรอทำไมแนะนำหมอนี่ล่ะ ? "


" อ้าว . . ทำไมล่ะก็ที่ฉันพูดมาเนี่ยคือลี จียอนหมดเลยนะ "


" ไร้สาระอีกแล้วน่าแก ฉันจะไปชอบหมอนั่นได้ยังไงแล้วอีกอย่างคนอย่างหมอนั้นไม่มีทางชอบคนอย่างฉันหรอก "


" แกไม่เชื่อฉันเหรอ ฉันพูดจริง ๆ นะ หมอนั่นมันชอบแกอ่ะฉันดูออก "


" ฉันไม่เชื่อแกหรอก " มินจองหันหน้าหนีไปทางอื่น


" ไม่เชื่อใช่มั้ยแบบนี้ต้องพิสูจน์ถ้าผลมันออกมาว่าใช่ล่ะก็ . . ฉันตบหัวแกทีนึงโอเคป่ะ ? "


" โอเค้ .. แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะก็ฉันถีบแกทีนึงด้วยล่ะเข้าใจ๋ ? " มินจองพยักหน้า


" ได้เลยตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปการพิสูจน์ได้เริ่มขึ้นแล้ว " เฮอินกอดอกแล้วยักคิ้ว





" จียอนไปกินข้าวกัน " อึนบียิ้ม


" จะไปโรงอาหารกลางเหรอ ? " จียอนถาม


" ของกินเยอะดีออกไปนะ ๆ "


" . . . . . " จียอนคลำท้องตลอดการเดินไปโรงอาหาร


" เป็นอะไรเห็นเธอคลำท้องตั้งนานแล้วหิวมากเหรอ ? "


" รู้สึกเจ็บอยู่นิด ๆ น่ะ เมื่อวานมินจองศอกใส่ท้องฉันเต็ม ๆ เลย "


" ฮ่า ๆๆ เธอไปทำยังล่ะเค้าถึงได้ศอกใส่ล่ะ ? "


" เมื่อวานทะเลากันนิดหน่อยน่ะ ผู้หญิงอะไรไม่รู้แรงเยอะชะมัด " จียอนส่ายหน้า


" แล้วเมื่อวานคุยทุกอย่างโอเคมั้ย ? "


" เรียบร้อยหมดแล้ว ถ้าบ้านสร้างเสร็จเมื่อไหร่พี่แทยังก็เข้าไปตกแต่งภายในได้เลย "


" บ้านหลังนี้ต้องออกมาสวยแน่ ๆ เลยได้คนเก่งตั้งสองคนมาช่วยกันสร้าง " อึนบีตบมือรัว


" เมื่อวานฉันเพิ่งรู้เรื่องที่น่าตกใจมากมาด้วย " จียอนพูดขึ้น


" อะไรเหรอ ? "


" มินจองชอบพี่แทยัง "


" ห๊า !! "


" เมื่อก่อนเค้าเคยเรียนด้วยกันน่ะมินจองบอกว่าชอบพี่แทยังข้างเดียวมานานแล้ว "


" แล้ว . . แล้วเฮอินล่ะ ? "


" เฮอินก็คงรู้น่ะก็ตอนนี้เค้าคบกันอยู่นี่นา "


" นั่นน่ะซิเนอะ "


" เธอไม่เป็นไรนะ ? "


" ป่าวนี่ฉันไม่เป็นไรหรอก " จียอนยิ้มน้อย ๆ


" ตายจริง ! ฉันลืมของไว้ในล็อคเกอร์น่ะ เธอไปก่อนนะเดี๋ยวฉันตามไป " ว่าแล้วอึนบีก็รีบวิ่งกลับไป


" หมู่นี้ขี้ลืมจริง " จียอนมองตามแล้วส่ายหน้า





" เป้าหมายมาแล้วแกยอมเจ็บตัวหน่อยนะมินจอง " เฮอินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มินจองพูด


" ทำไมอ่ะแกจะ . . . โอ๊ะ !! " ยังไม่หมดคำถามมินจองก็โดนเฮอินผลักกระเด็นออกไปนั่งที่พื้นอย่างสวยงาม


" ขอโทษน๊า " เฮอินยกมือพนมไว้พร้อมโค้งน้อย ๆ อยู่หลังมุมตึก


" โอ้ยยย ! เจ็บจริงนะเนี่ย " มินจองนั่งคลำข้อเท้าอยู่อย่างนั้น


" มินจอง ! . . . คุณเป็นอะไรน่ะ ? " จียอนวิ่งหน้าตื่นมาอย่างเร็ว


" ฉัน . . ฉันล้ม "


" คุณนี่ซุ่มซ่ามจริง ๆ เลยลุกไหวมั้ย ? " จียอนนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง


" ฉันเจ็บข้อเท้าน่ะเบา ๆ นะ " ทั้งคู่ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล


" เดินไหวหรือเปล่าแล้วคุณเจ็บตรงไหนอีกมั้ย ? " จียอนมองสำรวจ


" เจ็บที่ข้อเท้าอย่างเดียว " มินจองถอนหายใจ


" แล้วคุณมาคนเดียวเหรอแล้วเฮอินล่ะ ? "


" เฮอินคุยธุระกับอาจารย์อยู่น่ะฉันเลยมาก่อน "


" ผมว่าคุณเดินไม่ไหวหรอกขึ้นมาซิ " จียอนลงไปนั่งยอง ๆ หน้ามินจอง


" ทำอะไรของนายน่ะ ? " มินจองตาโต


" ขึ้นหลังผมซิเดี๋ยวผมพาไปห้องพยาบาล "


" ไม่ต้องหรอกคนเยอะแยะอายเค้า " มินจองส่ายหน้า


" ผมเป็นคนแบกคุณนะ ผมยังไม่อายเลยแล้วคุณอายอะไรล่ะ ? "


" นี่นาย ! นั่นมันคำพูดของฉันนิ "


" เร็ว ๆ ซิคุณ ผมรอนานแล้วนะจับดี ๆ ล่ะ " จียอนจับแขนมินจองมาพาดที่ไหล่เค้าทันทีและการขี่หลังจึงเริ่มขึ้น


" ฉันได้ตบหัวแกแน่เลยมินจอง ฮ่า ๆๆ " เฮอินยืนหัวเราะชอบใมมองตามทั้งคู่ไป




" คนมองเพียเลยนายเห็นมั้ย ? " มินจองที่ก้มหน้าก้มตาบอก


" ช่างเค้าซิก็ได้แค่มองนั่นแหละ " จียอนอมยิ้ม


" นายใจดีก็เป็นด้วยนะเนี่ยแปลกจัง "


" ทำไมคุณ เห็นว่าผมเป็นคนใจร้ายเหรอไง ? " จียอนหันหน้าไปมองเกือบจะชนกับหน้ามินจอง


" (สะดุ้ง) หันมาทำไมเนี่ยทางเดินอยู่ข้างหน้าก็มองไปข้างหน้าซิ " มินจองทุบเบา ๆ ที่ไหล่จียอน


" หึหึ . . . เมื่อวานขอบคุณมากนะที่ชวนผมกินข้าวด้วยอร่อยดี "


" ก็แน่ล่ะฉันเก่งทุกอย่างอยู่แล้ว " พูดเสร็จมินจองระเบิดหัวเราะออกมา


" เกาะแน่น ๆ นะคุณ ถ้าตกไปคราวนี้ล่ะก็ หลังคุณคงหักแน่เลย "


" จริงอ่ะ ? " มินจองเป็นผู้ทำตามที่ดีเธอรีบกอดคอจียอนไว้แน่น


" ไม่ต้องแน่นขนาดนั้นก็ได้เดี๋ยวผมก็ตายพอดี " จียอนหัวเราะน้อย ๆ


" อ่อ . .ขอโทษ " มินจองค่อย ๆ คลายมือออก




" จียอน ! " แทยังที่เดินมากับกลุ่มเพื่อนเรียกทันที


" พี่ . . สวัสดีครับ " จียอนก้มหัวน้อย ๆ ให้


" สวัสดีค่ะ " มินจองที่อยู่ข้างหลังก็ก้มหัวน้อยๆ


" มินจองเป็นอะไรทำไมต้องขี่หลังกันด้วยล่ะ ? " แทยังจ้องเขม็ง


" เค้าเจ็บข้อเท้าน่ะครับ เดินไม่ได้ผมเลยให้เค้าขี่หลังเรากำลังจะไปห้องพยาบาลกัน " จียอนตอบ


" มินจองเจ็บมากมั้ยให้พี่ช่วยอะไรมั้ยครับ ? " แทยังเดินเข้าไปใกล้


" ไม่เป็นไรค่ะ จียอนกำลังจะพาฉันไปขอบคุณพี่มากนะคะ " มินจองเริ่มขยับแขนแน่นขึ้นจนจียอนรู้สึกได้ว่าเธอกำลังกลัว


" พี่เป็นห่วงเธอนะ " แทยังยื่นมือเพื่อจะไปจับมือมินจอง


" ขอโทษนะครับ " จียอนยกมือขึ้นมาจับมือแทยังไว้


" . . . . . " แทยังอึ้ง , มินจองอึ้ง


" ผมต้องรีบพามินจองไปแล้ว ลานะครับ . . เกาะดี ๆ นะคุณ " จียอนโค้งให้แทยังแล้วหันไปบอกมินจองก่อนจะพากันเดินไป


" อะไรกันวะ ? น้องแกกำลังจะทำอะไรน่ะอย่าบอกนะว่าพี่กับน้องชอบผู้หญิงคนเดียวกัน " เพื่อนแทยังพูดขึ้น


" ถ้าจริงล่ะก็ถึงเป็นน้อง ฉันก็ไม่ยอมหรอกอะไรที่ฉันรักมาก ๆ แล้วล่ะก็ ฉันไม่ยอมปล่อยให้ใครแน่ " แทยังมองตามไปโดยที่เค้ากำมือไว้แน่น




" เมื่อกี้คุณกอดคอผมแน่นมากเลย . . คุณกลัวเหรอ ? "


" อือ .. ทำไมฉันต้องกลัวเค้าทุกครั้งเวลาที่เจอนะ ฉันกลัวสายตาเค้าจริง ๆ เลย " มินจองถอนหายใจ


" ไม่เป็นไรนะ มีผมอยู่ด้วยคุณไม่ต้องกลัวหรอก " จียอนหันหน้าไปมองแบบยิ้ม ๆ


" ขอบใจนายมากนะที่ช่วยฉัน " มินจองลูปหัวจียอน


" ทำไมต้องลูปหัวผมด้วยล่ะเห็นผมเป็นหมาเหรอ ? "


" ไม่นะถ้าเห็นนายเป็นหมาล่ะก็ต้องทำแบบนี้ " มินจองยืดมือไปเกาคางจียอนแล้วหัวเราะ


" นี่คุณ ! ไม่ต้องทำจริง ๆ ก็ได้ " จียอนหัวเราะตาม





" จียอนอยู่ไหนนะ ? " อึนบีชะเง้อมองหา


" อ้าว . . . . หวัดดีครับอึนบี "


" (ยิ้ม) เฮอินหวัดดีค่ะ "


" ไม่มีโต๊ะนั่งเหรอครับมานั่งกับผมก็ได้นะ "


" ขอบคุณนะคะ "


" ทำไมมาคนเดียวล่ะครับ ? "


" มากับจียอนน่ะค่ะแต่ฉันลืมของเลยกลับไปเอาแล้วเฮอินเห็นจียอนมั้ยคะ ? "


" ไม่เห็นนะครับผมมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นเค้าเลย " เฮอินทำแบ๊วไม่รับรู้อะไร


" ไปไหนของเค้านะ " อึนบีพูดพึมพำ


" เค้าอาจมีธุระก็ได้มั้งครับอึนบีกินก่อนเถอะ "


" งั้นเฮอินก็กินเยอะ ๆ นะคะ " ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนลงมือจัดการอาหารตรงหน้า


" เดี๋ยวนี้อึนบีได้กลับรถเมล์มั่งหรือเปล่าครับ ? "


" ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้นั่งอีกเลยน่ะค่ะ (ยิ้ม) "


" (ยิ้ม) เหมือนผมเลยครับ "


" เหรอคะ ? "


" ครับ "


" แล้วมินจองล่ะคะไม่เห็น ๆ เลย "


" เค้าไปธุระน่ะครับเค้าบอกให้ผมกินไปก่อนได้เลย . . . ทานเยอะๆ ครับอึนบี " เฮอินยิ้มหวานส่งให้




" เอ้า . . . ห้องพยาบาลปิดนี่ " จียอนบอก


" ปิดเหรองั้นก็ไม่เป็นไร ฉันคงหายแล้วล่ะนายวางฉันลงเถอะ " มินจองเขย่าแขนจียอนเบาๆ


" คุณแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร "


" เดี๋ยวฉันเดินให้ดูยังได้เลย " มินจองยิ้มแล้วยักคิ้ว


" . . . . " จียอนพยักหน้า


" นี่ไงฉะ . . . โอ๊ยย !!!! " มินจองจะล้มแต่พอดีที่จียอนช้อนตัวเธอไว้ทัน


" โม้จริง ๆ เลยคุณ ถ้าเมื่อกี้ผมรับไม่ได้คุณคงลงไปกองกับพื้นอีกชอบเจ็บตัวเหรอ ? "


" นี่นาย ! "


" อะไร ? "


" ปล่อยฉันก่อนได้มั้ย คือแบบ . . . นายกอดฉันแน่นมากเลยอ่ะ " มินจองมองหน้าจียอนที่อยู่ห่างแค่ไม่กี่เซนต์ถ้าหันมาคงชนกัน


" ขะ . . ขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจ " จียอนปล่อยมือออกแต่เค้ายังแขนมินจองไว้เพื่อช่วยในการทรงตัวของเธอ


" ขอบใจนะที่นายรับฉันไว้ " มินจองเหล่มอง


" อ้อ ! ในรถผมมียาน่ะเดี๋ยวคุณรอตรงนี้ก่อนนะผมจะรีบไปรีบมา " ว่าแล้วจียอนก็วิ่งกลับไปที่รถของเค้าทันที


" หรือว่าที่เฮอินพูดจะเป็นเรื่องจริง นี่เราชักใจเต้นแรงซะแล้วซิ " มินจองยกมือขึ้นมาทาบไว้ที่หน้าอกจนผ่านไปได้ซักพัก


" รอนานหรือเปล่า ผมรีบวิ่งมาสุด ๆ เลยนะ " จียอนยืนหอบหายใจ


" นายมาเร็วจัง " มินจองยิ้มน้อย ๆ


" เอาขามาวางบนขาผมซิ " จียอนลงนั่งแล้วตบเบา ๆ ที่ต้นขาของเค้า


" เอ้ย ! ไม่เป็นไรฉันทาเองได้ " มินจองส่ายหน้า


" มาเถอะน่าเร็วเข้า " จียอนจับขามินจองขึ้นมาวางแล้วลงมือทายาทันที


" . . . ขอบใจนะ "


" เรื่องอะไรเหรอ ? " จียอนเงยมองหน้า


" ก็เรื่องเนี้ยไงล่ะ " มินจองชี้ที่ขา


" ไม่เป็นไรคุณมีปัญหาผมก็ต้องช่วยซิ "


" อื้อ . . . " มินจองจ้องจียอนที่กำลังนวดข้อเท้าให้เธออยู่


" คุณมองผมทำไมอ่ะ ? " จียอนพูดโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา


" ห๊า !! คะ . . . ใครมองนายไม่ทราบ ? "


" ก็คุณไงมองผมอยู่ "


" นายรู้ได้ไงว่าฉันมอง ฉันป่าวทำนะ "


" อย่ามาโกหกน่าผมมีตาอีกอันบนหัวนะ . . .ผมเห็น " จียอนเงยหน้ามาพร้อมการอมยิ้ม


" จริงดิ !!!!! " มินจองตาโตทันที


" ผมล้อเล้นน่ะคุณ ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆ ใครจะมีตาอยู่บนหัวล่ะ คุณก็เพี้ยนเหรอไง ? " จียอนหัวเราะร่วน


" ขอโทษก็ฉันมันพวกเชื่อคนง่ายนิ " มินจองก้มหน้า


" จริงเหรอ ? " จียอนหยุดหัวเราะ


" ล้อเล่นน่ะ . . . นี่แน่ ๆ " มินจองแลบลิ้นพร้อมเอื้อมมือไปขยี้หัวจียอน


" คุณ ! หยุดเดี๋ยวนี้นะผมยุ่งหมดแล้ว !! " จียอนคว้ามือมินจองไว้


" นายอยากมาแกล้งฉันก่อนนะสมแล้ว " มินจองยักคิ้ว


" จริง ๆ เราพูดดี ๆ กันก็ได้ไม่เห็นต้องทะเลาะกันเลยคุณว่ามั้ย ? "


" เหรอ "


" เหรอ ? หมายความว่าไงน่ะ ? "


" มันก็ไม่มีความมหายอะไรนี่ สรุปว่าฉันรับรู้แล้วไง "


" เหรอ " จียอนอมยิ้ม


" นายนี่ !! ทำไมชอบกวนประสาทนักนะ เด็กบริหารนี่เค้ากวนกันทุกคนมั้ยเนี่ย ? "


" บางคนน่ะแล้วเด็กวิศวะล่ะชอบเอาเรื่องแบบคุณทุกคนเลยหรือเปล่า ? "


" อือ . . . ทุกคนเลยยิ่งเด็กบริหารนะโดนหมายหัวไว้หมดแล้ว "


" ผมไม่กลัวหรอก " จียอนยิ้มแล้วยื่นหน้าไปหา


" นี่นาย .. ทายาอีกซิแล้วก็นวดด้วยนะเร็วเข้า " มินจองชี้ไปที่ข้อเท้า


" ได้ทีล่ะใช้ใหญ่เลยนะ " จียอนบ่นแต่ก็ทำให้มินจองแต่โดยดี


" ทำไมน้องแกถึงมองมินจองแบบนั้นล่ะ ? ถ้าใครไม่รู้มองแบบนั้นต้องนึกว่าน้องแกชอบมินจองแน่เลย " เพื่อนแทยังพูดขึ้น


" ทำบ้าอะไรของแกอยู่วะจียอน ? " แทยังที่ยืนดูอยู่มองอย่างไม่สบอารมณ์

------------------------------------------------------------------------------------


มาแล้ว ๆ ๆ ยาวได้อีกชอบจริง ๆ เรื่องนี้ :shynie:

แต่งแล้วมีความสุข สนุกสนานมากมายไม่เครียดเลย

ฮาทุกตอนที่แต่งขึ้นมาชอบจริง ๆ แล้วทุกคนคนล่ะชอบมั้ยจ้ะ ?

วันนี้ไปแล้วนะจ้ะรักคนอ่านและเม้นทุกคน :kiss:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.


#15 +dream+

    Love ~ Yunho^3^

  • VIP
  • PipPipPip
  • 967 posts
  • Location:เธอจะอยู่ในใจชั้นตลอดไป ....

Posted 23 December 2008 - 06:48 AM

Chapter 11


" Hey don't bring me down . . . . " เฮอินนอนร้องเพลงที่สนามหน้าบ้านยามเย็นอย่างมีความสุข


" ร้องเพลง ? แกนี่ช่างมีความสุขจริง ๆ เลยนะ " มินจองเดินอย่างช้าแต่ส่งเสียงมาก่อนจนทำให้คนที่นอนอยู่หยุดร้อง


" ก็เพลงเค้าเพราะนี่ ของทงบังชินกิอ่ะรู้จักมั้ย ? " เฮอินตอบโดยที่ไม่ได้หันไปดู


" รู้จักฉันไม่ใช่บ้านนอกนะยะ .. เฮอินแกมาช่วยหน่อยดิวะ " มินจองตะโกน


" อ้าวเฮ้ย !! เป็นไรอ่ะ ? " เฮอินลุกพรวดวิ่งเข้าไปหาทันที


" เป็นไรเหรอ ? ก็ที่แกผลักฉันซะกระเด็นเมื่อเช้าไงล่ะไอ้บ้า ! "


" ขอโทษ ๆ ขอโทษนะแกฉันนี่แย่จริง ๆ เลยอ่ะ "


" แกรู้ตัวก็ดีแล้วฉันต่างหากที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีเพื่อนซาดิสต์อยู่ข้าง ๆ "


" ค่อย ๆ เดินนะแล้วใครพันผ้าให้ล่ะสวยเลย " เฮอินที่พยุงอยู่ก้มลงไปมอง


" ก็คนที่ฉันขี่หลังเมื่อเช้าไงล่ะถามได้ "


" อ๋อ . . . . " เฮอินหัวเราะชุดใหญ่


" ขำอะไร ? "


" ป้าว . . . . ฉันก็แค่เขินแทนแกว่ะเมื่อเช้าช่างเป็นภาพที่วี๊ดวิ้วมาก ๆ เลย "


" วี๊ดวิ้วอะไรของแกไร้สาระ "


" ฉันว่านะแกควรเตรียมหัวไว้ให้ฉันตบได้แล้วล่ะมินจอง "


" No way !!! "


" นี่ยังไม่เชื่อฉันอีกเหรอว่าหมอนั่นมันชอบแกอ่ะ "


" ไม่ !! "


" โธ่เว้ย ! ฉันไม่เคยมองอะไรพลาดมาก่อนเลยนะชัวร์งานนี้รับประกัน "


" . . . . . "


" แกรู้แบบนี้แล้วก็ควรพิจารณา ลี จียอนไว้ได้แล้วนะ "


" เฮ้ออออออออ " มินจองถอนหายใจแย่างพร้อมหันหน้าไปทางอื่น




" มันก็ไม่มีความหมายอะไรนี่ สรุปว่าฉันรับรู้แล้วไง " จียอนเมื่อนึกถึงคำพูดของมินจองเค้าก็ยิ้มออกมาในทันที


" ไงลูกคิดอะไรอยู่ถึงได้ยิ้มพ่อเห็นนานแล้ว " พ่อลงนั่งข้าง ๆ


" เรื่องตลกนิดหน่อยน่ะครับ " จียอนหันไปยิ้ม


" หมู่นี้ลูกเจอมินจองมั่งหรือเปล่า ? "


" เจอครับวันนี้ก็เพิ่งเจอไป "


" ลูกว่ามินจองเค้าเป็นยังไงบ้าง ? "


" แต่งตัวเปรี้ยวไปหน่อยแต่นิสัยเธอก็ดีนะครับสงสัยจะเรียนเก่งด้วย พ่อถามทำไมเหรอครับ ? "


" ก็ไม่มีอะไรมากหรอกพ่อก็แค่อยากให้ลูกหมั้นกับมินจองไว้น่ะ "


" อ๋อ . . . ห๊า ?! "


" ในเมื่อมินจองไม่ที่ติแบบนี้แล้วก็โอเคล่ะพ่อจะได้ไปคุยกับทางโน้นเลย (ยิ้ม) "


" เดี๋ยวครับพ่อจะให้ผมหมั้นกับมินจองเนี่ยนะ ? "


" ใช่แล้ว "


" พ่อจะให้ผมหมั้นกับคนที่มีแฟนแล้วน่ะเหรอครับ ? "


" ใคร . . . ใครกันที่มีแฟนลูกเหรอจียอน ? "


" มินจองครับไม่ใช่ผม "


" มินจองยังไม่มีแฟนพ่อว่าพ่อเคยบอกลูกไปแล้วนะ "


" . . . . . "


" ไม่เชื่อพ่อเหรอ ? "


" จริงเหรอครับ ? "


" จริงซิ "


" ถ้างั้นพ่อไปคุยเรื่องหมั้นเลยนะ "


" พ่อครับ . . . . เรื่องนั้นผมว่าไว่กาอนก็ได้ครับไปคุยตอนนี้ผมว่าเร็วเกินไป "


" เอางั้นเหรอ ? "


" พ่ออย่าเพิ่งไปเลยนะมันปุบปั่บไปนะครับแล้วอีกอย่างผมกับเค้าก็เพิ่งจะพูดดี ๆ กันเอง "


" ตามใจไว้โอเคเมื่อไหร่บอกพ่อด้วยก็แล้วกันนะ " พ่อยิ้มให้จียอนจนเจ้าตัวต้องยิ้มกว้างออกมา




* * วันต่อมา * *




" เดี๋ยว ๆ เธอจะทำอะไรน่ะ ? " อึนบีตาโต


" วันนี้อากาศสดชื่นฉันจะเปิดหลังคารถน่ะซิ " จียอนยิ้มแล้วกดปุ่ม


" ดีตรงไหนเนี่ยเดี๋ยวผมฉันก็เสียทรงหมดนะจียอน " อึนบีรีบยกมือขึ้นมาจับผมตัวเองไว้


" อากาศดีจะตายดูซิท้องฟ้าแจ่มใส วู้ ~ "


" เธอเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย ? "


" ฉันเหรอก็มีเรื่องที่น่าดีใจกำลังจะบอกเธอไง " จียอนหันมายิ้ม


" อะไรล่ะ ? " อึนบียิ้มตาม


" มินจองกับเฮอินไม่ใช่แฟนกัน "


" จริงเหรอ ? "


" อือ . . .เป็นไงข่าวดีมั้ย ? "


" . . . . . " อึนบีได้แต่พยักหน้าแล้วยิ้มอยู่อย่างนั้น


" พวกเราเข้าใจผิดมาตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมถึงไม่สงสัยเลยนะ " จียอนส่ายหน้าแล้วยิ้ม


" นั่นน่ะซิฉันก็ลืมไปเพราะว่าฟังคนอื่นพูดกันมาก ก็เลยเชื่อว่าเค้าสองคนเป็นแฟนกัน "


" . . . . . " จียอนยิ้ม


" ยิ้ม ๆ รู้ความจริงแล้วมีความสุขเชียวนะ "


" ก็นิดนึงน่ะฉันนึกว่าฉันจะชอบคนที่มีเจ้าของซะแล้ว " จีวอนถอนหายใจ


" รู้แบบนี้แล้วก็จีบเลยซิจียอน " อึนบียุ


" ขอคิดดูก่อนล่ะกันนะ " จียอนอมยิ้มแล้วฮัมเพลงขับรถต่อไป


" ถ้างั้นตอนนี้เฮอินก็ไม่มีแฟนน่ะซิ " อึนบีคิดในใจแล้วยิ้มอีกคน




" นี่ !!! ช้าหน่อยเป็นมั้ย ? " มินจองเม้มปาก


" ฉันช้าสุด ๆ แล้วนะ " เฮอินบอก


" ฉันแค่ใช้ให้แกมาซื้อดินสอแต่แกดันลากคนขาเจ็บมาด้วยเนี่ย แกช่างเป็นเพื่อนที่ประเสิรฐจริง ๆ เลยว่ะ "


" เอาเถอะน่าแกก็รู้ว่าฉันไม่ถูกกับแถวนี้อยู่ "


" เดินให้ช้า ๆ กว่านี้หน่อยได้มั้ย . . . โธ่เว้ย ! " มินจองทุบ


" ชอบลงไม้ลงมือจริง ๆ เลยว่ะแล้วใครจะมาเป็นแฟนแกได้นะเนี่ย ? " เฮอินถูบริเวณที่เพิ่งโดนทุบไป


" ไม่มีหรอกฉันไม่มีแฟน "


" อ๋อ . . . . นึกได้และลี จียอนไงแฟนแก "


" อะไรนะ ?! "


" . . . . . " ทั้งสองสะดุ้งแล้วหันไปมองข้างหลัง


" มินจองเป็นแฟนจียอนเหรอ ? "


" พี่แทยัง !! "


" นี่มันเรื่องอะไรกัน ? " แทยังตวาม


" . . . . . "


" ก็อย่างที่นายได้ยินไปนั่นแหละมินจองเป็นแฟนกับน้องชายนาย " เฮอินยิ้มมุมปาก


" เฮอิน ! " มินจองเรียก


" จริงเหรอจมินจอง ? " แทยังกระชากมือมินจองอย่างแรง


" ฉันเจ็บนะคะ "


" เฮ้ย ! นายทำแบบนี้อยากมีเรื่องเหรอปล่อยมินจองนะ " เฮอินพูดขึ้น


" ทำไมล่ะ ? เธอก็รู้ว่าพี่รักเธอ "


" !!!! "


" ฉันบอกว่าให้ปล่อย " เฮอินผลัก


" เธอไม่ชอบพี่อีกแล้วเหรอมินจอง "


" ฉัน . . . ฉันขอโทษค่ะ "


" เยส . . .วู้ ~ " เฮอินดีใจมากจนแทบจะกระโดดกอดเพื่อนของเค้าแต่เปลี่ยนเป็นตะโกนออกมาแทน


" . . . . . " แทยังปล่อยมือมินจองทันทีเค้าเดินจากไปเหมือนคนที่หมดแรงและในขณะเดียวกันก็มีรถคันนึงพุ่งตรงมาที่ตัวเค้า


" ม่ายยยยยยย . . พี่คะ !! " มินจองที่นอนฟุบอยู่ที่โต๊ะร้องลั่น





" เฮ้ย !!!!!! " เฮอินที่พร้อมจะหย่อนก้นลงนั่งด้วยอารมณ์ชิว ๆ เค้าก็หย่อนพลาดเก้าอี้ไปในทันที


" พี่คะ ! พี่ !! " มินจองเงยหน้ามองซ้ายขวา


" โอ๊ยย . . . อะไรวะแกเป็นไรร้องซะดังเลย ? " เฮอินดึงเสื้อมินจองรัว


" ฉัน . . ฉันฝะ . .. แล้วแกลงไปนั่งกับพื้นทำไมน่ะ ? " มินจองมอง


" ก็ตกใจเสียงแกน่ะซิเลยหย่อนพลาด ตูดหักแล้วมั้งฉันเจ็บเป็นบ้าเลย "


" ค่อย ๆ ลุกนะ " มินจองช่วยดึง


" จู่ ๆ แกก็ร้องทำไมห๊ะนอนฝันร้ายเหรอ ? "


" ใช่ฉันฝันว่าพี่แทยังโดนรถชน "


" บิงโก ! ช่างเป็นข่าวดีซะจริง ๆ เลยแกเอ้ย "


" บ้าเหรอฉันน่ะใจายหมดเลยนะ "


" ยังไงก็แค่ฝันน่าคนอย่างหมอนั่นอ่ะไม่ตายง่าย ๆ หรอก "


" ใจฉันยังเต้นแรงอยู่เลยว่ะ " มินจองถอนหายใจ


" ไม่เป็นไร ๆ " เฮอินบีบไหล่



ปี๊บ . . .ปี๊บ



" !!!!!! " เฮอิน-มินจองสะดุ้ง


" ใครวะ . . . อ้าว ! " เฮอินตาโต


" หวัดดี " จียอนตะโกน


" นายจะบ้าเหรอ ? เรียกดี ๆ ไม่เป็นเหรอไงทำไมชอบทำให้ตกใจห๊ะ ! " มินจองสบัดหน้าเดินหนีไปอีกทาง


" มินจองง . . . ฉันบอกแล้วว่าอย่าทำแบบนี้ก็ไม่เชื่อ " อึนบีหันไปว่าคนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้าง ๆ


" ไม่เป็นไร ๆ เค้าเพิ่งตื่นน่ะอารมณ์เลยเสียนิดหน่อย คุณตามไปซิมีเรื่องจะคุยกันใช่มั้ยล่ะ ? " เฮอินยิ้ม


" ขอบคุณนะครับ " จียอนโค้งเล็กน้อยแล้ววิ่งตาม


" พอดีเมื่อกี้มินจองฝันร้ายน่ะครับ พอมาตกใจเลยอารมณ์ไม่ดี "


" พวกเรามากวนหรือเปล่าคะ . . . ขอโทษนะ " อึนบียิ้มเจื่อน


" ไม่กวนครับไม่กวน อึนบีมานั่งตรงนี้ก่อนซิครับดูท่าพวกเค้าคงคุยกันอีกนาน " ยูชอนยิ้มหวาน


" (ยิ้ม) ค่ะ " อึนบีเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับยูชอนต่างคนก็ต่างนั่งยิ้มโดยไม่มีใครพูดอะไร




" . . . . . " มินจองยืนกอดอกมองออกไปที่สนามหญ้าพร้อมคิ้วที่ผูกโบว์


" คุณ .. โกรธผมมากเลยเหรอ ? " จียอนพูดขึ้น


" . . . . "


" ผมไม่ได้ตั้งใจขอโทษนะ ผมนึกว่าคุณกำลังเล่นกับเฮอินอยู่ก็เลย . . . . "


" ว่างเหรอ ? "


" อะไรนะ ? "


" ฉันถามว่านายว่างเหรอ ? แล้วนายมาที่นี่ทำไม ? "


" ผม . . . ผมจะมาคุยเรื่องบ้านน่ะ "


" อ๋อ ๆ " มินจองพยักหน้า


" คุณหายโกรธผมยังอ่ะ ? " จียอนทำหน้าแบ๊วใส่


" ฉันไม่ได้โกรธอะไรนิ " มินจองยักไหล่


" จริงเหรอ ? "


" นี่นาย !!! ถ้ายังถามเซ้าซี้อยู่ล่ะก็อาจโกรธจริง ๆ ขึ้นมาก็ได้ "


" ใจเย็นน่างั้นเย็นนี้ผมไปหาคุณที่บ้านนะ " จียอนอมยิ้ม


" ไปหาฉัน ? "


" ใช่น่ะซิจะให้ผมไปคุยเรื่องบ้านกับเฮอินหรือไงล่ะ ? "


" กวน ! "


" (ยิ้ม) คุณนอนกลางวันด้วยเหรอ ? "


" เมื่อคืนเล่มเกมดึกไปหน่อยก็เลยงีบนิดนึง "


" อยากตื่นมั้ยล่ะเดี๋ยวผมช่วย " จียอนดึงมินจองวิ่งตามเค้าอย่างเร็ว


" เฮ้ย !! วิ่งทำไมเนี่ยนาย ? " มินจองที่กำลังตกใจสบัดมือจียอนรัว


" จะได้ตื่นไงล่ะวิ่งตามผมมาเลยคุณ " จียอนหันมายิ้มแล้วเค้ายิ่งจับมือมินจองแน่นขึ้น




" เฮอินกำลังทำอะไรอยู่เหรอ ? " อึนบีถามขึ้น


" กำลังตรวจขั้นสุดท้ายน่ะครับจะเอาแบบไปส่งอาจารย์แล้ว (ยิ้ม) "


" เก่งจังเลยนะคะ "


" ครับ ? "


" คือฉันหมายความว่าเฮอินเก่งจังเลยนะคะที่ออกแบบได้ขนาดนี้ "


" ไม่เท่าไหร่หรอกครับ อึนบีชมผมซะเขินเลย " เฮอินหัวเราะร่วน


" . . . . " อึนบีหัวเราะตาม


" อึนบีก็เก่งนะครับ "


" เก่งเรื่องอะไรเหรอคะ ? " อึนบีงงเต็มที่


" ก็อึนบีเก่งจังที่เกิดมาแล้วนิสัยดีแถมยังน่ารักด้วย " เฮอินพูดเสร็จก็กระแอมดัง ๆ ไปหนึ่งที


" ขอบคุณนะคะ . . . ฮะ เฮอินพูดซะเขินหมดเลย " อึนบีก้มหน้าแล้วยิ้ม



~เพี้ย~



" โอ๊ะ !! เจ็บนะเว้ย " เฮอินหันไป


" ทำไรอยู่เหรอหูแดงเชียว ? " มินจองเอียงคอมอง


" ป่าวนิไม่ได้ทำอะไร " เฮอินรีบก้มไปดูงานที่โต๊ะ


" งั้นผมไปนะแล้วเย็นนี้เจอกันครับ . . . อึนบีไปเถอะ " จียอนยิ้มให้มินจองแล้วชะเง้อเรียกเพื่อนสาวที่นั่งก้มหน้าดึงกระโปรงแก้เขิน



" เอ่อ . . ฉันไปก่อนนะคะ " อึนบีพูดขึ้น


" (ยิ้ม) โชคดีนะครับ " เฮอินเงยหน้ามองเล็กน้อยแล้วก้มลงไปทำงานต่อ


" บ๊ายบายนะอึนบี " มินจองยิ้ม


" คุณ..ไม่บ๊ายบายผมมั่งเหรอ ? " จียอนถามขึ้น


" ไม่อ่ะ . . . สำหรับนายน่ะเหรอต้องบอกแบบนี้ ไปดีมาดีนะตาคอแข็ง " มินจองหัวเราะน้อย ๆ


" ชิส์~ ก็ได้คุณแมน " พูดเสร็จจียอนรีบวิ่งไปขึ้นรถทันทีโดยมีอึนบีเดินหัวเราะตามไป


" นี่นายยยย " มินจองตะโกน


" ช่างเป็นคำบอกลาที่บ้านนอกจริง ๆ เลยว่ะ " เฮอินพูดขึ้นเมื่อมินจองเดินมานั่ง


" เงียบไปเลย แล้วนี่แกตรวจเสร็จยังล่ะเนี่ยช้าชะมัด "


" เสร็จแล้วไปส่งได้เลย . .. เอ้า " เฮอินยื่นให้


" อะไร ? " มินจองมองม้วนกระดาษ


" ก็เอาไปส่งซี้ " เฮอินเขย่า


" แกนั่นแหละไป " มินจองว่า


" ไม่ ..แกนั่นแหละไป " เฮอินเถียงกลับ


" แกไป "


" แกอ่ะไป "


" งั้นไปทั้งหมดเนี่ยแหละจะได้ไม่เสียเปรียบ .. ลุกดิ " มินจองลุกขึ้นยืนมองเฮอินที่นั่งทำหน้าเซ็ง


" ก็ได้โอเค (ยิ้ม) " เฮอินลุกเดินเข้ามาใกล้แล้วใช้ม้วนกระดาษตีหัวมินจองไปเต็มแรงการไล่ล่าได้เริ่มขึ้นอีกครั้งแล้ว

--------------------------------------------------------------------------



มาแล้วจ้าวันนี้อัพ 2 เรื่องเลยมีเรื่องนี้กับ This...time

ว่าง ๆ ก็ไปเยี่ยมเรื่องนั้นด้วยนะแฟน ๆ สนุกจ้ารับประกัน

วันนี้ฟิตจัดมาอัพสองเรื่องรวดเลยแต่คนล่ะเวลากัน :shynie: :shynie:

ไปแล้วนะคะทุกคน ยังไงก็ติดตามกันต่อไปนะแล้วก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาดันให้ด้วยค่ะ :smiling:

user posted image


No matter how long, how much .. I still believe happiness will come back again.






1 user(s) are reading this topic

0 members, 1 guests, 0 anonymous users