โลมาพา "มนต์รักฯ" มาฝาก....^__^....ความต่อจากตอนที่แล้ว...มาให้กำลังใจกับคู่รักผีเสื้อกันนะ.....
หลังนางเอกขอให้พระเอกอยู่ห่างกันกับฉันสักพักนะจ๊ะ........................................
“...แต่...ก็ได้พาย...ได้เสมอ....ถ้าพายต้องการ..คิมจะทำให้...ถ้ามันจะทำให้พายหายเจ็บบ้าง....จากการกระทำของคิมที่แย่ๆต่อพาย...จากนี้คิมจะรอให้พายอภัยให้คิมทุกวัน..”
หยุดหนึ่งจังหวะเพื่อมองหน้าคนรัก...สายตาเว้าวอนสุดเดชประเทศชาติมาก...
“..คิมจะโทรหาพายบ้าง...ได้มั๊ย...เราไม่ได้เลิกกัน..แค่ห่าง..ใช่มั๊ย...และไม่ได้แปลว่า..คิมไม่รัก...ไม่คิดถึงพาย...คิมรักพายนะ...รักเสมอ....เวลาคิดถึง..ให้คิมโทรหาพายบ้างได้หรือเปล่า....”
เสียงคิมยามนี้ช่างแสนเบา...และน่าสงสารนัก.....
“อย่าเลย...ถ้าเรายังโทรหากัน..มันก็ไม่มีวันห่างได้หรอก...”
ความรู้สึกผิดของคิม..เทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกเจ็บฝังอยู่ใจใจของพาย...........
“งั้นคิมจะคอยนะพาย...คอยวันที่พายให้อภัยคิมให้หมดจดในใจ...สิ่งใดที่คิมทำผิด...คิมยินดีจะแก้ไข...วันใดที่พายพร้อมอภัย...โทรหาคิมนะ..คิมอยู่ที่เดิมเสมอ...อยู่เพื่อรักพาย...คนเดียว..” (ป๊าดดด)
คิมอยากจะเข้าไปกอดคนรักให้ความหนาวเหน็บในใจได้บรรเทาเบาบางลงเหลือเกิน...แต่นาทีนี้..คงไม่ง่ายแล้ว...คิมรู้จักพายดี....แต่คิมเข้าใจพาย...อย่างน้อยๆ..คิมก็ยังมีความหมายกับความรู้สึกของพายบ้าง..แม้ว่าจะเป็นความรู้สึกร้าวๆในใจก็ตาม.....คิมมี่น้อยพยายามเหลือเกิน.ที่จะจ้องลึกลงเข้าไปในดวงตาคู่นั้น..แต่น้องนางเอกหญิงพายของเราไม่ยอมสบตาของพระเอกของเรื่องคิมมี่น้อยเลย......เสียงถอนหายใจน้อยๆดังมาจากคนตัวสูง....
“คิมรักพายนะ”
บอกรักเค้าครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย คิม .....โลมาจำได้ว่า..เกือบๆจะสองล้านแล้วอยู่รอมร่อ...แต่...จะมีความหมายอะไรเล่า...ถ้าคนถูกบอกรักทำเหมือนไม่สนใจใคร่จะฟังมัน.....แววตาของคิมยามนี้..ช่างร้าวรวดยิ่งนัก........
คิมเหนื่อยใจหันหลังให้คนรัก.เดินถอยห่าง.เปิดประตูออกจากห้องเพื่อนบอย..ตามคำบัญชาของคนรัก....น้ำตาร่วงพรู.....ขึ้นรถสตาร์ทเครื่อง....รถเคลื่อนตัว..มุ่งหน้าสู่ถนนมิตรภาพ...กลับบ้านไร่ที่โคราชทันที.......
คนอ่าน : “เจ้าโล....แกหักลำไปแล้วนะ”...
โลมาน้อยต้อยตีวิด : “นั่นแหละคือจุดประสงค์”
คนอ่าน : “เพื่อ!”
บุณโล : “ตัดหวาน”
คิม : ร้องไห้งอแง “ฮือ ฮือ” อยู่บนรถขณะขับกลับโคราช
คนอ่าน : “เราไปตื๊บโลมากันเถอะ”
โลมาน้อย : “ช้าก่อนพวกเทอ!”
คนอ่าน : “ไม่ทันละ...ตายซะเถอะโล..โทษฐานที่ทำให้บรรยากาศ ฟิน เสีย ตื๊บมัน!”
ขอซาวด์เอฟเฟ็กสมาชิกบ้านไร่จิ้นแลนด์รุมกินยำ โลมาหน่อย.....
“#$%^&)+{%&*()_+*&&#@”............
โลมาท่าจะแย่...แต่ก็กระเสือกกระสนออกมาจาก สะหะ Teen ที่แสนป่าเถื่อนได้อย่างหวุดหวิดเกือบจะเสียชีวิตอย่างอนาถอยู่แล้วโล.....
โลมา : “เดี๋ยวก๊อนนนน....จัดก็ด้ายยยย..หวานอ่ะ...อูยยยย” ขาแว่นนู๋หักเบยอ่ะ....
หลังจากมาถึงที่บ้านน้อยคอยรักของคู่รักผีเสื้อในบริเวณรีสอร์ท......วันๆคิมก็ทำแต่งาน แต่งาน...งานในไร่ก็ทำ.หน้าดำคร่ำเครียด..งานที่รีสอร์ทก็ทำ..ทำงานทำงาน..ทำทุกอย่างสิ่ง..ไม้จิ้มฟันยันขุดดิน...เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน..ยามคิดถึงใครบางคนก็จะได้ไม่ต้องทรมาน....งานในไร่ตัวเองไม่มีทำเพราะทำจนหมดแล้ว..ก็ไปช่วยไร่ข้างๆอีก..ขับรถไถเล็กยกร่องข้าวฟ่างช่วยเค้า....ใส่ปุ๋ย ฉีดยา...ถางหญ้า......เหลืออะไรอีก...ให้ข้าวหมา....รดน้ำหญ้าหน้าบ้าน.....พอก่อน...เยอะและ...
โทรหาก็ไม่ได้...ยามจะกินก็คิดถึง จะนอนก็ยังคนึงหา..ห้องนอนเล็กๆห้องนี้..ที่เคยมีเราสองตระกองกอดพลอดรัก....วันนี้..มันช่างกว้างจนอ้างว้างจังหนอใจ.....เตียงนอนเล็กๆเตียงนี้...ก็ไม่ได้ใหญ่โต..แต่ยามไม่มีเธอ...มันก็กว้างจนไม่อยากนอนคนเดียว...คิมล้มตัวลงบนเตียงเต็มความสูงของตัวเอง...แต่ก็ยังเหลือพื้นที่อีกเยอะ...ทั้งที่กางแขนและขาเต็มเหยียดแล้ว....แว่บนึงเหมือนจะได้กลิ่นหอมที่แสนจะคุ้นเคย.....คิมเหลือบมองหมอนใบที่วางอยู่ข้างหมอนที่ตัวเองหนุนอยู่....เอื้อมมือหยิบสมาร์ทโฟน...คิดจะกดเบอร์ที่เจ้าของตัวเล็กๆเสียงแหลมๆคนนั้น....แต่นิ้วโป้งก็หยุดอยู่แค่นั้น...ไม่กล้าแตะลงบนหน้าจอ...ที่สุดก็แตะ....แต่ก็กลับเป็นการเปิดโปรแกรมเรียกภาพถ่ายที่บันทึกใว้......รูพถ่ายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ...คิมเลื่อนรูปดูช้าๆ..ทีละรูป....รูปถ่ายคู่กัน..ถ่ายกับแมวกับหมา...รูปนั่งเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้าน...รอยยิ้มเต็มหน้าตาหยีนั้น..ทำคิมถอนใจเฮือกใหญ่....เลื่อนดูรูปทีละรูปช้าๆ...ภาพของพายยามเผลอ....แล้วคิมแอบบันทึกอารมณ์นั้นใว้....ในภาพพายไม่ได้มองคิม... แต่พายสวยจัง.....ภาพต่อมา..พายหันมาเห็นคิมกำลังบันทึกภาพพายอยู่...พายก็ยิ้มให้คิมเต็มหน้าทั้งดวงตา...
“เมื่อไหร่จะหายโกรธคิม...แล้วยิ้มให้คิมเหมือนเดิมอย่างนี้สักที....หื้อ”
....เอ่อ....พระเอกพูดกับหน้าจอ...ยิ้มกับรูปภาพ......นานเป็นเดือนแล้วที่ไม่ได้เห็นหน้า..ไม่ได้ยินเสียงคุ้นเคย....
หนักเข้าก็ก้มลงจูบหน้าจอทอสับ............นอนมองรูปยิ้มหลับไปเลยก็มี...บางคืนต้องเอาน้องเต่าตัวเขียวของขวัญวันเกิดปีโน้นนนนน..มานอนกอดยามนอน..คิมยังจุ๊บจมูกเต่าน้อยเพื่อฟังเสียงเล็กๆแหลมๆ..ตอนคิดถึงเจ้าของเสียง.........เช่นวันนี้....คิมก็นอนกอดน้องเต่าเขียวกว่าจะหลับไหลไปในภวังค์.......................
..........วันนี้..คิมนั่งเครื่องลงใต้..ไปกับทริปคู่ค้าของสมาคมผู้ผลิตและส่งออกไวน์แห่งประเทศไทย...มีการพบป่ะสังสรรค์กันที่ทะเลใต้ฝั่งอันดามันแสนงาม....คิมคิดว่าก็ดีเหมือนกัน....ทำอะไร..ไปเที่ยวบ้าง..จะได้ไม่ต้องคิดถึงให้ฟุ้งซ่าน....กิจกรรมของผู้ร่วมทริปกับคิมก็คือ..กลางวัน..ลงเรือชมทะเลพร้อมแลกเปลี่ยนทัศนะของผู้ผลิต...บรรยากาศสบายสบาย...ไม่ซีเรียส..ที่จริงจุดประสงค์ของผู้จัดงานหลักๆก็คือ...พบป่ะ..แลกเปลี่ยน..ทำกิจกรรมสนุกๆรีแลกซ์ร่วมกัน..พักผ่อนไปในตัว.....ส่วนใหญ่ผู้ร่วมทริปจะมาเป็นคู่ๆ....ให้คิมได้อิจฉาเล่น..บางทีก็แอบมองคนมีคู่มีความสุขกับการทำกิจกรรมร่วมกัน.......กลางคืนมีงานเลี้ยงกลางแจ้ง..ฟังเพลง..ร่วมร้องเพลงด้วยกัน....บรรยากาศโรแมนติกได้ทีอยู่...คิมคิดถึงอีกแล้ว...นั่งยิ้มอยู่กับบรรยากาศเพียงครู่..ก็ขอตัวผู้ร่วมทริปที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้ที่นั่งคุยกันเมื่อกี้เพื่อไปพักผ่อน..คิมบอกรู้สึกเหมือนจะเมาเรือ..ไปพักผ่อนก่อน...เจอกันพรุ่งนี้.....
คิมเข้ามาอาบน้ำ..เตรียมตัวจะนอน...ที่นี่เป็นเกาะอยู่กลางทะเล...รีสอร์ทที่พักเงียบสงบ....เสียงเคาะประตูดังเบาๆ....คิมเปิดประตู......
“คุณ คิมหันต์คะ...เอ่อ..พอดีว่าสมาชิกร่วมทริปของเราท่านนึง..เพิ่งมาถึง..แล้ว...ห้องพักที่เตรียมใว้..ก็เต็มหมด..ส่วนใหญ่ก็จะมาเป็นคู่...ทางเราคิดว่าคุณเค้าจะไม่มาแล้ว..ก็เลยคืนห้องพักส่วนของเธอไป....แต่เห็นว่าติดธุระเพิ่งมาถึง...และทางเราก็เห็นว่าคุณคิมพักคนเดียว..คงน่าจะร่วมห้องด้วยกันได้....ขอโทษนะคะ..จะสะดวกมั๊ย..ถ้าจะมีผู้ร่วมห้อง...เอ่อ...รบกวนจริงๆ....ดึกพอสมควรแล้ว...เราก็คิดว่าคงไม่เหมาะที่จะให้เธอกลับตอนนี้”..
ฝ่ายธุรการของผู้จัดทริปๆนี้มาขอความช่วยเหลือจากคิม....
“ได้เลยค่ะ..ไม่มีปัญหา..เชิญได้เลยค่ะ”
คิมรับปากยิ้มแย้ม......
“อุ๊ย..ขอบคุณมากค่ะคุณคิม...รบกวนด้วยนะคะ...เกรงใจจริงๆ”
เธอว่าท่าทางโล่งใจ.....
“ไม่เป็นไรค่ะ...”
คิมยิ้ม
.......สักครู่...ฝ่ายธุระการคนเดิมก็กลับมาพร้อมแขกที่มาช้า...แล้วหาห้องพักไม่ได้......ประตูห้องถูกเคาะ...
“เชิญค่ะ”
ประตูห้องเปิดออก..
“รบกวนด้วยนะคะ”
ธุรการเข้ามาก่อน.....คิมยิ้มให้..แล้วก็แลเลยไปที่คนเดินตามเข้ามาในห้องพัก....แต่แล้วก็กลับตะลึงงันกับผู้มาเยือน....และผู้มาเยือนก็มีอาการไม่แตกต่างกัน....ตาสบตา...ตาจ้องกัน....แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นไหววูบ....
“เอ่อ..คุณคิมคะ”
เสียงเรียกทำคิมสะดุ้ง....
“อ๋อ...ค่ะ..ค่ะ..เชิญตามสบาย..อ้อ...สวัสดี...เชิญนะ”
แล้วคิมก็ทำตัวไม่ถูก..มือไม้เกะกะไปหมด...แอบมองคนมาเยือนอยู่เป็นระยะ...
“เอ่อ..คือ...พายไม่รบกวนดีกว่ามั้งคะ...เดี๋ยวหาเรือกลับก็ได้ค่ะ..เกรงใจคุณเค้า”
เสียงเล็กแหลมเอ่ยเรียบๆ
“ว๊าย!...ไม่ดีค่ะ..ดึกมากแล้ว...ทางเราให้คุณนินนาราทำยังงั้นไม่ได้หรอกค่ะ”
ธุรการละล่ำละลักบอก ท่าทางหนักใจ....
“ถ้าไม่รังเกียจก็เชิญนะคะ...คิมสะดวกอยู่แล้ว....ไม่ต้องกลัวนะ..คิมไม่กัดหรอก”
น้ำเสียงประชดนิดๆ......................
ให้ลุ้นว่าเหตุการจะเป็นอย่างไรต่อ..... 
62
Paai_Ch, on 16 February 2013 - 08:34 PM, said:
...แถมยังเจอเด็กเกรียนอย่างน้องเมย์ซะด้วย...นักเรียนวันนี้อยากเรียนอะไรค้าาา...ไม่อยากเรียนเลยค่ะ55555น้องอันดาเจ๋งมากกก555 
